When we were young Part (5)
ရေးသားသူ - (၂၄မျက်နှာ)
( Teenage Romance-comedy, Soft-core)
Chapter Twenty-two: : ငယ်သူငယ်ချင်း ကောင်လေး
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် တည်ရှိသည့် စဥ့်ကိုင်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်လအကြာပင်ရှိလေပြီ ၊ အိမ်မျက်ချယ်နှင့် နောက်ဆုံးချိန်းတွေ့ ခဲ့သည်မှာ သင်္ကြန်အကြိုနေ့ကဖြစ်၍ မတွေ့ဖြစ်သည်မှာ အတော်ကြာလေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျောင်းဖွင့်ခါစ ပထမလကတည်းက သူမဆီသွားလည်ရန် ကြံစည်သော်လည်း ကျောင်းကိစ္စများနှင့် နှစ်ယောက်စလုံး ရှုပ်နေကြသဖြင့် မတွေ့ဖြစ်ကြချေ ၊ သန့်ဇင်ကို အနေနှင့်လည်း သူမဆီသွားလည်ရန် ပိုက်ဆံ စုနေရသောကြောင့် လည်းဖြစ်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် ချိန်းတွေ့သည့်အခါမျိုးတွင် သူမက ဒိုင်ခံပိုက်ဆံရှင်းပေးသည်ကို ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်အနေနှင့် အားတုန့်အားနာ ဖြစ်မိသည်။ တကယ်ဆိုလျင် သမီးရည်းစား ချိန်းတွေ့သည့် အခါမျိုးတွင် ယောကျာ်းလေးဖက်က အမြဲတမ်းမဟုတ်တောင် တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်းပေးသင့်သည်ဟု သူထင်လေသည်။
သို့သော်လည်း ပိုက်ဆံရှင်းသည့် အချိန်မျိုးရောက်လျင် သူမက အမြဲလိုလို အရင်ပိုက်ဆံကို ထုတ်ရှင်းပေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုတို့အိမ်သည် ငွေရေးကြေးရေး အဆင်မပြေမှန်း သူမ သိသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုတို့ အိမ်တွင် အိမ်စားရိတ်...ကျောင်းစားရိတ် လူမှုရေးစားရိတ်များအား ပိုက်ဆံဒိုင်ခံရှာရသူမှာ အမေတစ်ယောက်ထဲသာရှိသည်။
အဖိုး၏ ပင်စင်ငွေကလည်း သုံးလတစ်ခါသာ ပေါင်းထုတ်ရပြီး ငွေကြေးပမာဏအနေနှင့် သိပ်မများချေ ။ အမေဖြစ်သူရဲ့ သူနာပြုလစာကလည်း တစ်လ နှစ်သိန်းကျော်သာရှိသည်.... တစ်ခါတစ်ရံ အပြင်ဝင်ငွေရအောင် လူနာစောင့်ခြင်း...ကလေးထိန်းပေးခြင်း စသည့် အောက်ဆိုက်အလုပ်များကို လုပ်မှအပိုဝင်ငွေလေး ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုအနေနှင့်လည်း ကျောင်းပိတ်သည့်နှစ်လတွင် မိတ္တူဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်၍ ပိုက်ဆံစုခဲ့သော်လည်း သင်ခန်းစာများအတွက် Laptop တစ်လုံး ဝယ်ပြီးနောက်တွင် ပိုက်ဆံ အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။
သူ၏ ညီမလေးကလည်း ကိုးတန်းသို့ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် အမေဖြစ်သူတစ်ယောက်ထဲ ကျောင်းစားရိတ် ဒိုင်ခံထောက်ပံ့နေရသည်မှာ မသက်သာတော့ချေ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ဒီနှစ်ကျောင်းစဖွင့်ကတည်းကပင် ပိုက်ဆံကို ချွေတာပြီးသုံးနေရသည် ၊ ရည်းစားဆီ သွားလည်လျင်လည်း အသွားအပြန် လေးသောင်းငါးသောင်း ကုန်မည်ဖြစ်၍ တွက်ဆနေရသည် ။ အိမ့်မျက်ချယ်ဆီသွားတိုင်း သူမကပိုက်ဆံရှင်းပေးလျင် သူ့ရင်ထဲတွင် အားငယ်ခြင်း...အလိုမကျခြင်းများ ခံစားရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်မျက်ချယ်၏ လက်တွဲဖော် ယောကျာ်းတစ်ယောက် အနေဖြင့် အခက်အခဲကြုံလာတိုင်း သူမ၏ အရှေ့ကနေ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်၍ အကာအကွယ်ပေးလိုသည် ။
သို့သော်လည်း သူ၏ ချို့တဲ့ပြီး မပြည့်စုံသော ဘဝထဲတွင် သူမအား အပြည့်အဝ အကာအကွယ်ပေးနိုင်ပါ့မလားဟု သံသယဖြစ်စ ပြုလာလေသည်။
သူကိုယ်တိုင် မိတ္တူဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရသည်ဖြစ်၍ ငွေကြေး၏တန်ဖိုး ငွေကြေး၏အရေးပါပုံကို ပို၍သိရှိလာသည် ။
လူငယ် တစ်ယောက်အတွက် အနောက်ကနေ အမာခံ ထောက်ပံ့ပေးမည့် ကျောထောက်နောက်ခံ မိသားစု မရှိလျင် ဖွံ့ဖြိုးဆဲ မြန်မာနိုင်ငံငယ်လေးတွင် နေရာကောင်းတစ်ခု အလုပ်ကောင်းတစ်ခု ရရှိရန် ခက်ခဲသည်ကို နားလည်စပြုလာသည်။
လောကကြီးထဲတွင် စတင်ပြီး ရုန်းကန်နေရသည့် လူငယ်တစ်ယောက်အတွက် အသက်အရွယ် ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ရှုပ်ထွေးပွေလီသော လူမှုရေးကိစ္စများနှင့် ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စများသည် မဖိတ်ခေါ်ပဲ ရောက်လာလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောင်းကအပြန် အိပ်ရာပေါ်တွင် နားနေရင်း အမေနှင့် ဖုန်းပြောပြီးချိန်တွင် မရေရာမသေချာသည့် သူ၏ဘဝရှေ့ရေးကို လျောက်တွေးမိပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်မိသည်။
“ဟင်း...........”
“သန့်ဇင်...အသက်တွေတော့တိုတော့မှာပဲ ၊ သက်ပြင်းတွေချည်း ချနေပါလား... မင်းအိမ်က ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“ဒီလိုပါပဲကွာ အမေငြည်းနေတာကို နားထောင်ပေးရင်း ငါပါစိတ်ညစ်လာလို့”
“အော်...သိပ်လည်း စိတ်မညစ်ပါနဲ့ ၊ နောက်ထပ် နှစ်နှစ်ကျော်လောက် ကျောင်းတက်ပြီးရင် ကိုယ်တိုင်ပိုက်ဆံရှာလို့ ရပြီပဲဟာ”
“အင်း...ကုမ္ပဏီအကြီးကြီးတွေမှာ ဝင်လုပ်ရင်ကောင်းမလား ၊ ကိုယ့်ဘာသာ ဆိုင်လေးပဲ ဖွင့်ရင်ကောင်းမလားနဲ့ လျောက်တွေးနေတာ....ကျောင်းကပေးတဲ့ စာကျပြန်တောင်မဖတ်ရ သေးဖူး...ခွိခွိ”
“သန့်ဇင်...မင်းကအိမ်မှာ အကြီးဆုံးဆိုတော့ ပိုဆိုးမှာပေါ့”
“အင်း...ငါ့အပေါ်မှာ အကိုတစ်ယောက်လောက် ရှိရင်လည်းကောင်းသား ၊ အမေကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်ကြီးလာပြီ...နောက်နှစ်ဆို ပင်စင်ယူရတော့မယ် ၊ အခုတော့ တာဝန်တွေ အကုန်လုံးက ငါ့ပုခုံးပေါ်မှာတင်နေတယ်...မလွယ်ပါဖူးကွာ...ဟူး”
“သန့်ဇင်....မင်းတောင် တော်တော်ရင့်ကျက်လာပြီပဲ ၊ မင်းဆီကဒီလိုစကားကြားရလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဖူး...အေးပေါ့ကွာ ငါတို့လည်း ၁၈နှစ်တောင် ပြည့်နေပြီပဲဟာ”
“အရင်တုန်းက ငါကဘယ်လိုဖြစ်နေလို့လဲကွ....အောင်အောင်ဦးရ”
“ဟမ် အရင်ကဆို ကျောင်းလစ်မယ် ပြဿနာရှာမယ် ရန်ဖြစ်မယ်လောက်ပဲ လုပ်နေတာလေ ၊ မျိုးမင်းထက်နဲ့ပေါင်းပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပျော်ပျော်ပဲ နေတာကိုး”
“အဲ့တာ ကလေးတုန်းကလေကွာ ၊ အခုတော့ အတွေးတွေက အများကြီးပဲ.... ငါမပြောနဲ့ မျိုးမင်းထက်ကြီးတောင် သူ့အဖေအလုပ်မှာ ကူလုပ်နေရပြီ”
“ဟားဟား...အဲ့တာတော့ ဟုတ်တယ် ၊ မင်းအလုပ်လုပ်တာထက် မျိုးမင်းထက် အလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာကြီးက ပိုစားတယ် အဲ့ကောင်နဲ့ရော ဖုန်းပြောဖြစ်သေးလား”
“မပြောဖြစ်ပါဖူး...သတောင်းစားက အချိန်ရှိတိုင်း စော်ဖွန်နေတာ ၊ Facebook မှာလည်း ကောင်မလေး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်နဲ့ ပြတ်လိုက်ဆက်လိုက်ပဲ”
“သားကြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲမှာ မင်းဖုန်းမည်နေတယ်ထင်တယ် ၊ ကိုင်လိုက်ဦး”
“အော်...အေး ဟုတ်သားပဲ ၊ ချယ် ထင်တယ်”
သန့်ဇင်ထင်ထားသလို အိတ်ထဲတွင် မြည်နေသည့် ဖုန်းကိုထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ချယ့်၏ ဖုန်းနံပါတ် ဖြစ်နေလေသည်။
“ဟယ်လို..ဟယ်လို ဟိုလို...ဒီလို ၊ ချယ်...ပြော”
“အင်း...ကို ၊ ကျောင်းကပြန်ရောက်ပြီလား”
“စောနကပဲရောက်တာ...ချယ်ရော ဘယ်တုန်းက အိမ်ပြန်ရောက်လဲ ၊ အသံက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပါ့လား နေမကောင်းဖူးလား”
“ဟုတ်တယ်...နေမကောင်းချင်သလို ဖြစ်နေလို့ ၊ ကျောင်းမသွားဖူးရယ်”
“ဟင်....ချယ် ဆေးရောသောက်ပြီးပြီလား ၊ ကိုယ်တွေရော တအားပူနေလား.... ဘာစားထားလဲ”
“မနေ့က ရေချိုးမှားပြီး အအေးပတ်တာနေမှာ ၊ ဆေးတော့သောက်ထားပါတယ်.... အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ ဆန်ပြုတ်ပဲ ကိုယ့်ဘာသာပြုတ်ပြီး သောက်ထားတယ်”
“အဒေါ်တို့ကရော...ဘယ်သွားကြတာလဲ မရှိဖူးလား”
“အော်..ဟိုတစ်နေ့က ကို့ကိုပြောပါရော... ရန်ကုန်ကို နှစ်ချုပ် အစည်းအဝေးရှိလို့ ညအိပ်ညနေ သွားကြတယ်လို့”
“ဟင်...ကိုကပြန်ရောက်ပြီမှတ်နေတာ ၊ အိမ်ဖော် အဒေါ်ကြီးကရော”
“သူကလည်း သူ့သမီးမင်္ဂလာဆောင်ရှိလို့ ရွာကိုပြန်သွားတယ် ၊ ရပါတယ်..ချယ်ကလည်း တအားကြီး ဖျားနေတာမှမဟုတ်တာ ဒီညဆေးသောက်ပြီး အိပ်လိုက်ရင် ပျောက်သွားမှာပဲဟာ”
“မနက်ဖြန် စနေနေ့ဆိုတော့ ကိုလာခဲ့ရမလား...ချယ်နဲ့လည်း မတွေ့ရတာကြာပြီဆိုတော့”
“မလာပါနဲ့ကိုရယ်... ချယ်ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး...အဟွတ်..အဟွတ် ၊ နေမကောင်းဖူးဆိုတော့ အပြင်ထွက်လည်လို့လည်း ရမှာမဟုတ်ဖူး”
“လည်ဖို့မဟုတ်ပါဖူး...ချယ်နဲ့တွေ့ချင်လို့ပါ ၊ လာခဲ့လိုက်မယ်...ဟိုတစ်လောက သီဟဗလနဲ့ Facebook Messenger မှာစကားပြောဖြစ်တယ်...မန္တလေးကိုလာရင် သူ့အဆောင်မှာ တည်းလို့ရတယ်တဲ့ ”
“အင်း..အင်း...အဟွတ်...အဟွတ် ၊ ကို့သဘော...ကို့သဘော”
“အဲ့တာဆို မနက်ဖြန် မနက်အစောထွက်ခဲ့လိုက်မယ် ၊ အိမ်မှာတစ်ယောက်ထည်းမလား... ကို အိမ်ရှေ့ရောက်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်နော်”
“အင်း..အင်း”
“အဲ့တာဆို ဒီနေ့ည ဆေးသောက်ပြီး စောစောအိပ်တော့လေ ၊ နွေးနွေးထွေးထွေးအိပ်နော်”
“ဟုတ်...ကို ၊ ချစ်တယ်”
“အင်း...ဖိုက်တင်း...ချယ်ရေ ၊ Good night နော် အာဘွား”
“အင်း...Good night”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်နှင့် ဖုန်းပြောပြီးချိန်တွင် ကျောပိုးအိတ်ထဲက စာအုပ်များထုတ်ကာ တစ်ညအိပ်ခရီးအတွက် အဝတ်အစားများနှင့် Laptop ကိုထည့်လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် ဖုန်း Contant ထဲတွင်မှတ်ထားသည့် သီဟဗလ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကိုရှာပြီး မနက်ဖြန်လာမည့် အကြောင်း အသိပေးလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်သို့ရောက်သောအခါတွင် အသင့်ပြင်ထားသည့် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ပြီး မန္တလေးသို့ ခရီးထွက်လာခဲ့သည် ။
နှစ်နာရီခန့် ဆိုင်ကယ်စီးပြီးသော အခါတွင် အိမ့်မျက်ချယ်နေထိုင်သော သူမအဒေါ်အိမ် အရှေ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည် ၊ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဆက်သည့်အခါတွင် သူမက တံခါးလာဖွင့်ပေးသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ အဖျားကျသေးပုံမပေါ်ပဲ အသားဖြူဖတ်ဖြူလျော့နှင့် အားပျော့နေသည့်ပုံ ပေါ်သည် ၊ ညအိပ်အင်္ကျီဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်ရှည်နှင့် ညိုမည်းနေသော မျက်ကွင်းများကြောင့် လူပမာရုပ် ပေါက်နေလေသည်။
သူမသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် အိပ်ရာပေါ်သို့ ဝင်ခွေအိပ်ပြီး မျက်နှာအိုအိုလေးနှင့် စောင်ကိုခြုံထားသည် ။
သန့်ဇင်က သူ၏ကျောပိုးအိတ်ကို စားပွဲတစ်ခုပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးတွင်ဝင်ထိုင်ပြီး ကိုယ်ပူနေသေးသလားဟု နာဖူးကိုလက်ဖမိုးဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ချယ်...ကိုယ်တွေအရမ်းပူနေတာပဲ ၊ ဆေးခန်းသွားပြရအောင်လေ”
“အင်း...မသိဖူး ၊ မသွားချင်ဖူး....ဆေးသောက်ထားတယ်..ခဏနေ ပျောက်သွားပါလိမ့်မယ်”
“ချယ် မနေ့ညကလည်း အဲ့လိုပြောတာပဲ...အဖျားမှ မကျတာကို ၊ မနက်စာ ဘာစားပြီးပြီလဲ”
“မစားရသေးဖူး...”
“ချယ်...ဘာစားချင်လဲပြော ၊ ကိုသွားဝယ်ပေးမယ်လေ”
“အပြင်စာ မစားချင်ဖူး....ဘာမှမစားချင်ဖူးရယ်”
“ချယ်...တစ်ခုခုစားမှ အားရှိမှာပေါ့ ၊ ကို မီးဖိုချောင်ထဲသွားကြည့်လိုက်မယ်.... တစ်ခုခုတော့စား ပြီးရင် ဆေးခန်းသွားပြမယ်”
“အာ....မသွားချင်ပါဖူးဆို....ကိုကလည်း”
“လူကသာဖျားနေတာ...ကို့ကို အော်ဖို့အားတော့ရှိသေးသားပဲ ၊ ဒီလိုဆို ဆေးတစ်လုံးလောက် ထိုးပြီးရင် နေကောင်းသွားမယ်ထင်တယ်”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဖူးဆို...ကျွန်မက ဆေးကျောင်းသူပါနော် ၊ အိမ်ထဲကနေ အိမ်ပြင်ကို မထွက်ချင်လို့ပါ”
“ဆေးကျောင်းသူလည်း ဖျားရင်ကိုယ်ပူတာပဲ ၊ မဆိုးနဲ့နော်...ချယ်”
“ဟွန့်....စကားလာမပြောနဲ့တော့ ၊ အိပ်ပြီ...ဒါပဲ”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သူမအား ဂရုတစိုက်ပြုစုမေးမည့်သူ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ကလေးဆိုးလေးလို ဆိုးတော့သည် ။
သန့်ဇင်အား စူစူပုတ်ပုတ်လေးဖြင့် စကားမပြောနှင့်ဟု အမိန့်ထုတ်လိုက်ပြီး စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူမအား မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မီးဖိုအခန်းထဲသို့သွားကာ စားစရာ ရှာဖွေသည်။
စားဖိုချောင်ထဲတွင် အိုဗာတင်းဗူးနှင့် ကိတ်ခြောက်တစ်ထုတ် တွေ့သဖြင့် ရေနွေးအိုးတည်ကာ အိုဗာတင်းဖျော်လိုက်ပြီး ကိတ်ခြောက်သုံးခုထည့်ကာ သူမ၏ အိပ်ခန်းထဲ ပြန်သွားပို့သည်။
“ချယ်...”
“အွင်း.....”
“ချယ်....မုန့်စားမယ် ၊ ခဏထဦး”
“အင်း....ထချင်ဖူး ၊ အိပ်ချင်သေးတယ်....”
“ခဏလေး..ထလိုက် ၊ မုန့်စားပြီးမှ ပြန်အိပ်...နော်...ချယ် လိမ္မာတယ်”
“အွန်း....အခုလို စကားများမှန်းသိရင် ကို့ကိုမခေါ်ပါဖူး ၊ အိမ်ကအမေကြီးကျနေတာပဲ...ဟွန့်”
“ကဲပါ...လိမ္မာပါတယ်...ထလိုက် ၊ ကိတ်ခြောက်က တို့စားမလား...အိုဗာတင်းထဲ ချေပြီးစားမလား”
“ဒီအတိုင်းပဲ တို့စားလိုက်မယ်...ဟင် ဒီ အဝါရောင်အိုဗာတင်းကို ချယ်မကြိုက်ဖူး ၊ ချောကလက် အိုဗာတင်းပဲသောက်တာ”
“သောက်လိုက်ပါချယ်ရယ်....အဝါရောင်က အားပိုဖြစ်တယ် ၊ အိမ်ကအဖိုးဆို နေမကောင်းရင် အဝါရောင်အမှုန့်ပဲ ဖျော်တိုက်ရတာ”
“အာ..ကိုက ဘာကြီးမှန်းလဲမသိဖူးကွာ..ကျွတ် သူများကို အတင်းကျွေးနေပြန်ပြီ ၊ လက်ဖယ် ကို့ဘာသာ တို့ပြီး..စားမယ်”
“အင်း...အရည်ကပူသေးတယ်နော်...မှုတ်ပြီးသောက်”
“သိပါတယ်...ကိုသန့်ဇင်ရယ်”
အိမ့်မျက်ချယ် မုန့်စားပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်က နှုတ်ခမ်းအား တစ်ရှူးဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ခွက်နှင့် ပန်းကန်များကို မီးဖိုခန်းထဲသို့ ယူသွားကာ ပြန်လည်ဆေးကြောပြီး သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါတွင် သူမက ခေါင်းမြီးခြုံပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေပြန်သည်။
သန့်ဇင်က သူမအား အစာစားပြီး အိပ်ပါစေဟု မနှိုးတော့ပဲ ထားလိုက်သည် ၊ သူကတော့ စာကြည့်စားပွဲတွင် ထိုင်ပြီး ယူလာသည့် Laptop ကိုထုတ်ကာ သင်ခန်းစာတစ်ချို့ကို ပြန်လည်လေ့ကျင့်နေလိုက်သည် ။
ထိုအခါ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည့် သူမက အိပ်မပျော်သဖြင့် အိပ်ယာပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်နှင့် လူးလွန့်နေ လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက အိမ့်မျက်ချယ်အား ချော့တစ်ခါ ခြောက်တစ်လှည့်ဖြင့် အနီးအနားရှိ ဆေးခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး ဆရာဝန်နှင့်ပြသည် ၊ ဆရာဝန်က အအေးပတ်ပြီး အိပ်ရေးပျက်၍ အားနည်းနေသည်ဟုဆိုပြီး ဆေးတစ်ချောင်းထိုးကာ သောက်ဆေးများ ပေးလိုက်လေသည်။
သူမအား ဆေးခန်းသို့ပြပြီး ပြန်လာချိန်တွင် နေ့လည်စာအတွက် ထမင်းနှင့်ဟင်းကို ဆိုင်တစ်ခုတွင်ဝင်ဝယ်ပြီး ပါဆယ်ထုတ်ခဲ့လိုက်သည် ၊ အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ သူမအား အိပ်ရာပေါ်တွင် သိပ်လိုက်ပြီး နေ့လည်ခင်း တစ်ရေးတစ်မော အိပ်စေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် ကုတင်ပေါ်သို့ရောက်ပြီး မကြာမှီမှာပင် ဆေးအရှိန်ဖြင့် အိပ်ပျော်သွား လေတော့သည် ၊ သူမအိပ်ပြီဆိုမှ ပါဆယ်ဝယ်လာသည့် နေ့လည်စာထမင်းနှင့်ဟင်းကို စားရသည် ။
ထမင်းစားပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုလည်း ပင်ပန်းပြီး အိပ်ချင်လာသဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာအရှည်ပေါ်တွင် တစ်ရေးမှေးလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို အိပ်ယာနိုးလာတော့ မွန်းလွဲသုံးနာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်..... အိမ့်မျက်ချယ်၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမက ဆေးအရှိန်ဖြင့် အိပ်လို့ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့် ခြေသံကိုဖွဖွလေးနင်းပြီး စာကြည့်စားပွဲသို့သွားကာ ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ပြီး လုပ်လက်စ လေ့ကျင့်ခန်းကို ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။
“အင်း...အင်း...အင်းးးး....ဝါးးး”
“ချယ်...နိုးပြီလား ၊ နေရတာ သက်သာလား”
“အွန်းးးးး.....ဝါ....ဝါးးးးး ကိုယ်အပူတော့ ကျသွားပါပြီ...ခေါင်းတော့ ခဲနေတယ် ၊ ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိနေပြီလဲ”
“လေးနာရီထိုးတော့မှာ ၊ ချယ်ဗိုက်ဆာနေပြီလား...”
“အင်း....”
“ကိုတို့ ဆေးခန်းကပြန်လာတော့ ကြက်ပေါင်းခေါက်ဆွဲ ရောင်းတဲ့ဆိုင် တွေ့ခဲ့တယ် ၊ အဲ့တာ စားချင်လား…”
“အင်း...စားမယ် ၊ ကိုရောနေ့လည်စာစားပြီးပြီလား”
“စားပြီးပြီ ၊ ညနေစာတော့ သီဟဗလဆီ ရောက်တော့မှပဲစားတော့မယ်....သူက အဆောင်မှာ ထမင်းချက်ထားတယ်ပြောတယ်”
“အော်...သူကဘယ်ကျောင်းတက်နေတာလဲ”
“MUFL မှာ ၊ ဂျာမန်ဘာသာစကား လို့ပြောတာပဲ ၊ ချယ်...တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ပါလား..... ကိုရေပတ်တိုက်ပေးမယ် ခဏစောင့်နော်”
“အင်းးးး....ဝါးးး”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအား သန့်ရှင်းပေးရန်အတွက် ရေချိုးခန်းထဲသို့သွားကာ ဇလုံတစ်ခုထဲတွင် ရေထည့်ပြီး အခန်းထဲယူခဲ့သည် ။
ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသော တဘတ် အသေးလေးဖြင့် ရေစွတ်ပြီး သူမအား ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းကာ ကိုယ်လက်သတ်ပေးသည်။
“ချယ်....ဘယ်ဖက်လက်မြှောက်လိုက်”
“အင်း....ရေကြီးကအေးတယ်...ရေကိုကုန်အောင်ညှစ်ပေးနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး...ရပြီ...ဆံပင်ကို အရှေ့ကိုချလိုက် လည်ဂုတ်ကို တိုက်ပေးမလို့...”
“အင်း.....ကောင်းလိုက်တာ”
“ချယ်...အင်္ကျီချွတ်လိုက်ပါလား...”
“အာ...ကိုကလည်း ရှက်စရာကြီး”
“လုပ်ပါ...ဟိုတစ်ခေါက်က မစို့မပို့လေးပဲ မြင်လိုက်ရတော့ အားမရလို့....ဟဲဟဲ”
“ကိုနော်...သူများကဖျားနေတာကို တအားနှာဗူးကျမနေနဲ့...အင့်..အင့်”
“အော်...ကို့ရဲ့ ကျောကုန်းကို လက်နဲ့ထုနိုင်ပြီဆိုတော့ အားတော့ရှိလာပါပြီ ၊ ကိုကစတာပါ... ချယ် လုပ်နိုင်နေတာပဲဟာ...အင်္ကျီအကုန်ချွတ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ရေပတ်တိုက်နှင့် ၊ ကိုက ကြက်ပေါင်းခေါက်ဆွဲ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်”
“အင်း....မြန်မြန်ပြန်လာနော် ၊ တံခါးကိုသေချာပိတ်ခဲ့...ချောင်းလည်းမကြည့်နဲ့နော်”
“ဟုတ်ပါပြီ မမလေးရယ်...ရေပတ်တိုက်ပြီးရင်လည်း အဝတ်အစားလေး လဲဝတ်လိုက်ဦး ၊ အဖွားကြီးအိုပေါက်စအနံ့ရနေပြီ”
“သန့်ဇင်ကို အစုတ်ပလုတ်ကြီး”
“ဟဲဟဲ....သွားပြီ”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်အား မခံချင်အောင် စနောက်ပြီး အိမ်အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ကာ ကြက်ပေါင်းခေါက်ဆွဲ သွားဝယ်သည် ။
သူမအတွက် ကြက်ပေါင်းဆီချက်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲအား ပါဆယ်ဝယ်ခဲ့ပြီး သူကတော့ ဖျော်ရည်တစ်ဗူး ဖောက်သောက်ခဲ့သည်။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ခြံဝန်းထဲ၌ ယိုးဒယားကလစ်ဆိုင်ကယ် တစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိနေပြီဟု တွေးမိလိုက်သည် ၊
ရက်ကွက်ထဲရှိ သူမ၏ အမတစ်ဝမ်းကွဲတွေများ ရောက်နေသလားဟု သန့်ဇင်ကို တွေးမိသည်။ သန့်ဇင်ကိုသည် ကြက်ပေါင်းခေါက်ဆွဲထုတ်ကိုကိုင်ပြီး အိမ်ထဲဝင်ရင် ကောင်းမလား မကောင်းလားဟု စဥ်းစားနေမိသည် ။
အထဲရောက်နေသူမှာ သူမ၏ ဆွေမျိုးအသိ ဖြစ်နေလျင်တောင် ခေါက်ဆွဲဝယ်ပြီး လာပို့သည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်၍ ရသဖြင့် သန့်ဇင်ကို အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။
သို့သော် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေသူသည် သန့်ဇင်ထင်ထားသလို သူမ၏ ဆွေမျိုးတစ်ဝမ်းကွဲမဟုတ်ပဲ သူနှင့်ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေ၍ မျက်မှောင်ကျုံ့မိ လိုက်သည်။
ထိုကောင်လေး၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသော မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို အထဲရောက်လာသည်ကို တွေ့သည်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက် လေသည်။
“ဟဲ့....ကျော်ကြီး ဒါငါ့ကောင်လေး သန့်ဇင်ကိုတဲ့...ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်မှာ တက်နေတာ”
“အော်...နင်ပြောဖူးတဲ့တစ်ယောက်မလား ”
“ဟုတ်တယ်...ထိုင်လေ ကို ၊ သူက ချယ့်ရဲ့ငယ်သူငယ်ချင်း ( ကျော်မျိုးမင်း)တဲ့....သူလည်း ချယ်နဲ့အတူတူ ဆေးကျောင်းတက်နေတာ”
“ကို့ကို မပြောဖူးပါလား”
“ဟင်....မကြုံလို့ မပြောဖြစ်တာနေမှာ ၊ ကို့အကြောင်းတော့ သူ့ကိုပြောဖြစ်တယ်”
“အင်း...ချယ် ၊ ခေါက်ဆွဲစားတော့မယ်မလား...ကို ပန်းကန်ထဲသွားထည့်လိုက်မယ်”
“ဟုတ်...”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမမိတ်ဆက်ပေးသည့် “ ကျော်မျိုးမင်း ”ဆိုသည့် တစ်ယောက်အား ရင်ထဲတွင် သဘောမကျသဖြင့် အသက်မပါပဲ ပြုံးပြခေါင်းညိတ်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် မီးဖိုချောင် အခန်းထဲသို့သွားပြီး သူမအတွက် ဝယ်လာသည့် ခေါက်ဆွဲကို ကြွေပန်းကန်လုံးထဲ ပြောင်းထည့်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ထမင်းစားခန်းရှိ စားပွဲတွင် စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မျက်ချယ်အား သွားခေါ်သည်။
ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူမနှင့် ကျော်မျိုးမင်း ဆိုသည့် တစ်ယောက်က စကားပြော၍ ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကို ဧည့်ခန်းထဲကို ဝင်လာတာတွေ့တော့ ကျော်မျိုးမင်းက ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြန်မည်ပြုကာ မျက်ချယ်အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ချယ်....ငါပြန်တော့မယ်နော် ၊ နင့်အမေတို့က ငါ့ဆီဖုန်းဆက်တော့ အိမ်မှာတစ်ယောက်ထည်း အရမ်းဖျားနေတယ် မှတ်နေတာ...နင်က ပြုစုပေးမယ့် သူတွေဘာတွေနဲ့ ဆိုတော့လည်း ငါ့ကိုမလိုတော့ပါဖူး”
“အေးပါ...ကျော်ကြီး ၊ ဖြည်းဖြည်းပြန်နော်”
“အင်း...ခဏ ၊ နဖူးစမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်..အဖျားငွေ့ငွေ့ပဲ ရှိတော့တာပါ မနက်ဖြန်လောက်ဆို ပျောက်ပါပြီ”
“အွန်း ငါ့အမေတို့ကို ငါနေကောင်းပြီလို့ ပြန်ပြောလိုက်ဦးနော်...တော်ကြာ ပြင်ဦးလွင်ကနေ မန္တလေးကို ဆင်းလာမှာဆိုးလို့”
“အေးပါ ငါပြောလိုက်ပါ့မယ်...သွားပြီနော် ၊ ကိုသန့်ဇင် ကျွန့်တော့်ကို ခွင့်ပြုပါဦး”
“အင်း...ဟုတ်”
ကျော်မျိုးမင်းဆိုသည့် တစ်ယောက်သည် ပြန်ခါနီးနှုတ်ဆက်သည့် အချိန်တွင် မျက်ချယ်၏ နဖူးအား လက်ဖြင့်စမ်းလိုက်သဖြင့် သန့်ဇင်ကို အူတိုသွားသည် ။
ပိုဆိုးသည်က သန့်ဇင်ကို ဧည့်ခန်းထဲသို့ရောက်ကာမှ သူမအား နှုတ်ဆက်သည်ကို အကြောင်းပြပြီး စကားထဲတွင် မျက်ချယ်၏ မိဘများက သူ့အားစိတ်ချ ယုံကြည်ကြောင်းကို မသိမသာ ထည့်ပြောသွား သေးသည်။
“မြွေမြွေချင်း ခြေမြင်သည်” ဟု ပြောရမလား.... ယောကျာ်းသဘာဝ အချင်းချင်း အကဲခါတ်မိသည်ဟု ပြောရမလားမသိ...... သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲတွင် ထိုကောင်လေးအား သဘောမကျသလို သူ့ဖက်ကလည်း ဟန်ဆောင်ဆက်ဆံသည်ကို သတိထားမိသည် ။
သို့သော်လည်း လူမှုရေးအရ အပြုံးမပျက်ပဲ လူကြီးလူကောင်းဆန်စွာ စကားပြောခဲ့ရ လေသည်။
ထမင်းစားအခန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူပြင်ဆင်ထားသည့် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို မျက်ချယ်အား ချကျွေးလိုက်သည် ။
သူမ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်ကို မျက်နှာ မှုန်ကုတ်ကုတ်ဖြင့် ကြည့်ရင်း တွေဝေနေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား မျက်ချယ်က....
“ကို့...ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းပါလား...ပင်ပန်းလို့လားဟင်”
“ဟင်း...မဟုတ်ပါဖူး ၊ စောနကတစ်ယောက် ဘာ...ကျော်မျိုးမင်းဆိုတာ ကို့ကိုလည်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါလား...ချယ်တို့အိမ်နဲ့ အရမ်းခင်တယ်ထင်တယ် ၊ မိန်းခလေးတစ်ယောက်ထည်း အိမ်မှာရှိနေတာကို လူပမာလာမေးခိုင်းတယ်ဆိုတော့”
“ဟစ်...ခစ်ခစ်ခစ်”
“ဘာရယ်တာလဲ..”
“ချယ့်ကိုသာ မနာလိုတယ် အူတိုတယ်နဲ့သာပြောနေတာ ၊ သူကကြ ယောကျာ်းလေး ဖြစ်ပြီးတော့ အူကလက်သည်းခွံလောက်တောင် မရှိပါလား”
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး...”
“ဘာမဟုတ်တာလဲ... ဒီနားမှာမှန်ရှိရင် တစ်ခါထည်းထောင်ပြလိုက်တယ် ၊ သူ့မျက်နှာကဖြင့် အီးမှန်ထားတဲ့ ရုပ်ကြီးနဲ့”
“အဲ့တာထားပါ ကိုပြောတာကို ဖြေပါဦး”
“ခစ်ခစ်...အမလေး..ရယ်ရတာနဲ့ အဖျားတောင်ပျောက်တော့မယ်...အဟွတ်..အဟွတ်”
“ရော့...ရေသောက်လိုက်ဦး”
“ဒီလိုပါကိုရဲ့ ကျော်ကြီး...အဲ ကျော်မျိုးမင်း အဖေနဲ့ ချယ့်အဖေနဲ့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ... ကိုနဲ့ မျိုးမင်းထက်တို့လိုပေါ့”
“အင်း”
“အဲ့တာ ချယ်တို့ကလည်း တစ်နှစ်ထဲအတူတူမွေးကြတာဆိုတော့ အငယ်ကတည်းက ဆော့ဖော်ဆော့ဖက်လိုဖြစ်နေတာ ၊ သူ့အိမ်ကိုယ့်အိမ်လည်း အမျိုးတွေလို အဝင်အထွက် ရှိနေတာ...အခု ဆေးကျောင်းကြတော့လည်း အတူတူတက်ဖြစ်သွားတော့ အမေက ချယ်သက်သာလားလို့ လမ်းကြုံဝင်ကြည့်ခိုင်းလိုက်တာပါ”
“အင်း...ဒါပေမယ့် သူ့ကိုကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ ၊ ကို သဘောမကျဖူး...ဘာလို့လဲတော့ မသိဖူး”
“ခစ်ခစ်...ကိုတို့ ယောကျာ်းလေးတွေလည်း မိန်းခလေးတွေလိုပါပဲ ၊ တစ်ခုခုဆို စိတ်ထဲက အလိုလို သိနေကြတာပဲ....အင်း ချယ်..ဆယ်တန်း အောင်ခါစတုန်းက ကျော်ကြီးကလည်း ရည်းစားစာပေးဖူးတယ်”
“အဲ့တော့...ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“ဟင်...ချယ်က ငြင်းလိုက်တာပေါ့ ၊ ချယ့်ရင်ထဲမှာ ကိုရှိနေပြီပဲဟာ....နော်...တအားကြီး အူပုတ်မနေနဲ့တော့”
“အင်း ချယ်က ငြင်းလိုက်တော့ သူကဘာပြန်ပြောလဲ”
“အဲ့အကြောင်းတော့ ထပ်မပြောဖြစ်တော့ပါဖူး ၊ ဆေးကျောင်းရောက်တော့လည်း အတန်းထဲမှာ မေးထူးခေါ်ပြောပါပဲ....တစ်အားကြီး စိတ်ပူမနေပါနဲ့ကိုရယ်... ချယ်က သူနဲ့ဆိုရင် နှာချေးတွဲလောင်းကတည်းက ခင်လာတော့ သူငယ်ချင်းထက် ဆွေမျိုးလိုပဲ သဘောထားတော့တာ ”
“အင်း...ပြီးတာပဲ ၊ ကိုကြည့်ရတာတော့ သူက ချယ့်ကို လက်လျော့သေးတဲ့ပုံမပေါ်ဖူး”
“အဲ့တာတော့ ချယ်လည်း သိပါတယ် ၊ ဒါပေမယ့် စိတ်ချပါ...ချယ့်ကိုယုံတယ်မလား”
“အင်း...”
“အဲ့တာဆိုရင် သူ့အကြောင်းမပြောနဲ့တော့နော်....ကို...ချယ် ခေါက်ဆွဲတွေ မကုန်တော့ဖူး”
“နည်းနည်းလောက် စားလိုက်ပါဦး ၊ ခဏနေကြ ဆေးသောက်ရမှာ အစာရှိဖို့လိုတယ်...”
“ဟင်း...ဒီခေါက်ဆွဲကြီးက စားလို့လည်း သိပ်မကောင်းဖူး”
“နည်းနည်းတော့ စားလိုက်ပါဦး ချယ်ရယ်”
“အင်း...ကို့စကားနားထောင်တဲ့အနေနဲ့ သည်းခံပြီး စားလိုက်ပါ့မယ် ၊ ချယ် လိမ္မာတယ်မလား”
“အင်း....တော်တယ်”
“အဟိ...ခစ်ခစ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအား ခေါက်ဆွဲကျွေးပြီးသည့်နောက်တွင် ဆေးတိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်တွင် နားစေသည် ။
ပြီးနောက် မျက်ချယ်လှဲအိပ်နေသော ဘေးနားသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အောက်ကိုငုံ့ကာ သူမ၏ ဆံပင်ကိုသပ်ပြီး နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။
“မွ...”
“အင့်...ကို့ ၊ ချယ်က ညစ်ပတ်နေတာကို လာနမ်းနေတယ်”
“အဖွားကြီးအိုလေးကို နမ်းတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတယ်...ဟဲဟဲ”
“ကိုနော်...”
“မွ...မွ ၊ နေကောင်းမှ မျက်နှာရော လည်တိုင်တစ်ခုလုံးကို အတိုးချပြီး နမ်းပလိုက်မယ်”
“အမလေး...ကြောက်စရာကြီး ၊ နေတောင်မကောင်းရဲ့တော့ဖူး...ခစ်ခစ်”
“ကဲ....ချယ် နားတော့နော် ၊ ကိုလည်း သီဟဆီ သွားတော့မယ်...သူက ထမင်းရော ဟင်းပါ ချက်ထားတယ်တဲ့ ”
“ဟုတ်ပြီ...ကို ၊ ဖြည်းဖြည်းမောင်းနော်...မန္တလေးက ဆိုင်ကယ်တွေ တအားရှုပ်တယ်”
“အင်းပါ...ချယ် ၊ မနက်ဖြန် မနက်စာဘာစားချင်လဲ...ကိုဝယ်လာခဲ့မယ်”
“အင်း... အငယ်တုန်းက ကိုတို့အိမ်မှာ စားတဲ့ရှမ်းခေါက်ဆွဲလေ ၊ ပဲငပိအနှစ်နဲ့ မဟုတ်ပဲ ပုဇွန်ခြောက်ခရမ်းချဥ်သီးချက် အနှစ်နဲ့ဟာလေ...အဲ့တာမျိုး ဝယ်လို့ရမလားမသိဖူး ၊ ချယ်.... စားချင်နေတာကြာပြီ”
“အင်း...ကို ကြည့်ကြပ်ပြီး စီစဥ်လိုက်ပါ့မယ်”
“ဟုတ်...ပြီးတော့ မနက်အစောကြီး မလာခဲ့နဲ့နော်...ချယ်အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်မှာ ၊ ၈နာရီခွဲ၉နာရီ လောက်မှလာခဲ့”
“ဟုတ်ပါပြီဗျာ...အဲ့တာဆို ကိုပြန်ပြီနော်...အိမ်သော့ရော ခြံဝန်းတံခါးကိုရော သေချာခတ်ဦး”
“ဟုတ်..”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ အဒေါ်အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက်တွင် ကိုးတန်း...ဆယ်တန်း တုန်းက ခင်မင်ခဲ့သည့် စာဂျပိုးကောင် “ သီဟဗလ ”၏ အဆောင်ရှိသည့် တက္ကသိုလ် မိန်းလမ်းဘက်သို့ လမ်းညွှန်ဆိုင်းပုဒ်များ ကြည့်ပြီး သွားတော့သည်။
မိန်းလမ်းထဲရှိ သီဟ၏ အဆောင်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ဆရာသမားက အဆောင်ရှေ့တွင် ထွက်ပြီးကြိုနေသည် ။
သီဟဗလသည် ကိုးတန်းဆယ်တန်း တုန်းကလို လူကောင် သေးသေးညှက်ညှက် မဟုတ်တော့ပဲ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်နှင့် အသံသြသြဖြစ်နေ၍ သန့်ဇင် မနည်းပုံဖမ်းရသည်။
သီဟဗလသည် သူ၏အဆောင်တွင် နှစ်ယောက်ခန်းကို တစ်ယောက်ထည်း အပိုင်ယူထားပြီး အခန်းထဲတွင် ချက်ပြုတ်သည့် ထမင်းပေါင်းအိုးများ နှင့် ရှုပ်ပွလျက် ရှိလေသည် ၊ သီဟက သန့်ဇင်အား....
“သန့်ဇင် မင်းလွယ်အိတ်ကြီး ကုတင်ပေါ်တင်ထားလိုက် ၊ ထမင်းစားရအောင်ကွာ”
“မင်းကိုယ်တိုင်ချက်ထားတာလား...ဘာတွေချက်ထားလဲ”
“ဆိတ်သားနှပ်နဲ့ ပဲကုလားဟင်း ၊ ဆိတ်သားစားတယ်မလား”
“ငါမစားတာ သစ်သားပဲရှိတယ် ၊ သစ်သားတောင် ဓာတုဗေဒနည်းနဲ့ ပေါင်းခံပြီး စားလို့ရရင် စားအုံးမှာ ဟဲဟဲ”
“သန့်ဇင်...မင်းကတော့ အရင်အတိုင်းပဲနော် ၊ စကားပြောတာရော ငယ်ရုပ်ရော သိပ်မပျောက်ဖူး”
“ဟုတ်တယ်...မင်းကတော့ အငယ်ကရုပ်နဲ့ကိုမတူတော့ဖူး ၊ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည် အသံသြသြနဲ့ ဂျပန်အောကားထဲက ကြာကူလီရုပ်ပေါက်နေပြီ”
“အေးပါကွာ...မင်း အခု မျက်ချယ်နဲ့ပဲတွဲနေတာမလား”
“ဟုတ်တယ်...ဆယ်တန်းပြီးကတည်းကပဲ...မင်းရော ”
“ငါလည်း ကျောင်းကတစ်ယောက်နဲ့တွဲနေပြီ...ပြီးမှဓာတ်ပုံပြမယ်”
“မေဂျာတူပဲလား..”
“မဟုတ်ဖူး...သူက အင်္ဂလိပ်မေဂျာက”
“အော်...”
“သူသူဟန်ရော...GTC ရောက်နေတယ်ကြားတယ် ၊ သူလည်း ရည်းစားရလောက်ပြီထင်တယ်”
“မင်းတို့ကောင်တွေကတော့ စကားပြောရင် သူ့အကြောင်းလေးကပါလိုက်ရမှ ၊ ဘဲရနေပြီလို့တော့ ကြားတာပဲ..ငါလည်း သေချာမသိပါဖူးကွာ”
“အင်း... အငယ်တုန်းက Crush ဆိုတော့လည်း သတိရတာပေါ့ကွာ ၊ မင်းကတော့ ငယ်ချစ်နဲ့ ရည်းစားဖြစ်ထားတော့ ပြောအားရှိတာပေါ့”
“ကိုယ့်ကံနဲ့ကိုယ်ပဲလေကွာ....ဟဲဟဲ”
“လာကွာ....ထမင်းအရင်စားရအောင်..ပြီးမှ မိန်းထဲလမ်းလျောက်ပြီး စကားပြောကြတာပေါ့”
“အေး...ငါလည်းဗိုက်ဆာနေပြီ”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် သီဟတို့သည် ခေါက်သိမ်း၍ရသည့် စားပွဲခုံအပုလေးတွင် ညနေစာ ထမင်းအတူစားရင်း အရင်တုန်းက အကြောင်းများ နှင့် တက္ကသိုလ်အကြောင်းများကို ပြောဖြစ်ကြသည်။
ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် မိန်းလမ်းထဲသို့ လမ်းလျောက်ထွက်ကြပြီး မဒီလေးများအားကြည့်ရင်း မျက်စိအစာကျွေးကာ ရောက်တက်ရာရာ စကားပြောကြသည်။
သန့်ဇင်က မျက်ချယ်အတွက် ဗမာရှမ်းခေါက်ဆွဲ လုပ်ပေးရန်အတွက် လိုအပ်သည့် ပုဇွန်ခြောက်ငပိချက်အတွက် သီဟအား အကူအညီတောင်းလေသည် ။
သီဟကလည်း ဟင်းချက် ဝါသနာပါသူဖြစ်၍ အနီးအနားရှိ ညစျေးတစ်ခုသို့ သွားပြီး လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူပြီး အဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် သန့်ဇင်က သူ့အမေ၏ ဟင်းချက်နည်းအတိုင်း ခရမ်းချဥ်သီးအနှစ်ဟင်းကို စချက်သည် ။
အငယ်တုန်းက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အမေဟင်းချက်သည်ကို ခဏခဏကူခဲ့ဖူး၍ လုပ်ရသည့်အဆင့်များကို မှတ်မှိနေသည် ၊ ဘေးနားတွင်လည်း သီဟက ကူညီပြီး ချက်ပေး၍ အနံ့မွှေးမွှေးနှင့် အရသာအဆင်ပြေသော ခေါက်ဆွဲဟင်းအနှစ် ရရှိလာလေတော့သည်။
မနက်ခင်း ၆နာရီခွဲတွင် သီဟက သန့်ဇင်အား အိပ်ရာမှနိုး၍ ရှမ်းခေါက်ဆွဲဖတ်ဝယ်ရန် စျေးကို သွားကြသည် ။
စျေးတွင် ရှမ်းခေါက်ဆွဲ အစီး အစိတ်သားနှင့် တရုတ်မုန့်ညှင်းချဥ် တစ်ထုပ်ကို ဝယ်ခဲ့ပြီး အဆောင်သို့ပြန်အရောက်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ လက်ရာဖြစ်သော ဗမာရှမ်းခေါက်ဆွဲ လုပ်စားလိုက်ကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မနက်စာ ရှမ်းခေါက်ဆွဲ စားပြီးသောအချိန်တွင် လိုအပ်သည့် အစာပလာများနှင့် ဟင်းအနှစ်ကို ဂျိုင့်ဖြင့်ထုတ်ခဲ့ပြီး မျက်ချယ်ဆီသို့ သွားသည်။
သူမနှင့် ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်ထက် အနည်းငယ်စောနေသေး၍ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပုံမှန်တစ်ခွက်မှာသောက်ပြီး ဝိုင်ဖိုင်သုံးကာ အချိန်ဖြုန်းနေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်ပင် အိမ့်မျက်ချယ်ဆီမှ ဖုန်းဝင်လာပြီး “ လာခဲ့လို့ရပြီနော်”ဟု အကြောင်းကြား သဖြင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထလာခဲ့လိုက်သည် ။
အိမ်ခြံဝန်းအရှေ့သို့ အရောက် အပေါက်ဝတွင် သူ့အားစောင့်ကြိုနေသည့် အိမ့်မျက်ချယ်အား တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူမက....
“ကို...ချယ်..ဗိုက်တအားဆာနေပြီ ၊ ၈နာရီတောင်ကျော်နေပြီကို ”
“မနေ့ကတုန်းကချယ်ပဲ အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်မှာဆိုလို့ ကိုက နောက်ကျမှလာတာလေ”
“မသိဖူး...မသိဖူး...မြန်မြန်ဝင် ၊ ဗိုက်တအားဆာနေပြီ”
“အသံရော..လူရော မာနေပြီဆိုတော့ နေကောင်းသွားပြီထင်တယ်”
“အင်း..မနက်က အစောကြီးနိုးနေတာ..ဗိုက်ဆာနေလို့ ကွတ်ကီးတွေတောင်စားထားတယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ...ချယ် ၊ မီးဖိုချောင်ထဲသွားပြီး ခေါက်ဆွဲဖျောဖို့ ရေနွေးတည်ထားလိုက်”
“အင်း..အင်း”
မျက်ချယ်တစ်ယောက် ဘယ်လောက်ပင် ဗိုက်ဆာနေသည်မသိ...သန့်ဇင်ကို၏ လက်မှ ဂျိုင့်များဆွဲသွားပြီး မီးဖိုခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကတော့ ပြင်ဆင်စရာ ရှိသည်များကို ပြင်ဆင်ပြီး ရေနွေးဆူသောအခါတွင် သူမအတွက် ခေါက်ဆွဲပြင်ပေး လိုက်သည်။
နေမကောင်းဖြစ်ပြီး နလန်ထူခါစ ချစ်သူလေးသည် သူ၏ ခေါက်ဆွဲကို နှစ်ပန်းကန်ကုန်အောင်စားသည် ၊ ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် သန့်ဇင်ကို ပါဆယ်ဝယ်လာသည့် လက်ဖက်ရည်ကိုလည်း သောက်လိုက်သေးသည်။ စားပြီးသောက်ပြီးနောက်တွင် သူမက...
“အား....အခုမှပဲ နေသာထိုင်သာရှိသွားတော့တယ်...ဟီးဟီး”
“စားလို့ကောင်းတယ်မလား”
“ကောင်းလို့ နှစ်ပန်းကန်တောင် ကုန်သွားတာပေါ့လို့...ဟိဟိ ၊ ကို...ပန်းကန်တွေ ချယ်ပဲ ဆေးလိုက်မယ် ကို..မဆေးနဲ့တော့”
“အင်း...ကို...နေ့လည်စာ ထမင်းချက်လိုက်ရမလား ၊ နေကောင်းပြီဆိုတော့ ထမင်းစားချင် မလားလို့”
“အပြင်ထွက်စားမယ်...ကို ၊ ချယ်..ဝယ်ကျွေးမယ်”
“လျောက်လည်မလို့လား..”
“အင်းလေ....ကို ဒီကိုလာလည်တုန်း ချယ်နေမကောင်းတာကို ပြုစုပြီး ပြန်သွားလို့မှ မကောင်းတာ ၊ အခုနေပြန်ကောင်းပြီဆိုတော့ အပြင်သွားလည်မယ်လေ... ကို Marvel က ရုပ်ရှင်ကားတွေကြိုက်တယ်မလား... Thor: The dark world ထွက်လို့ ချယ်..လက်မှတ်ဖြတ် ထားတယ်”
“ဟင်....မြန်လှချေလား”
“မနက်အစောကြီးနိုးပြီး ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့ လျောက်လည်ဖို့ အစီအစဥ်တွေဆွဲနေတာ... ဟိဟိ ၊ ကို ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ ခဏစောင့်နော် ချယ်..ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်ခဲ့မယ်”
“အင်းပါ...ဟုတ်ပါပြီ”
မျက်ချယ်က သူ့ကို ဧည့်ခန်းထဲတွင် စောင့်ခိုင်းခဲ့ပြီး ရေချိုး အလှပြင်သည်ကို ၄၅မိနစ်ခန့် ကြာအောင် စောင့်လိုက်ရသည် ၊ အခန်းထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ အနက်ရောင် ဂါဝန်ရှည်လေး ဝတ်ဆင်ထားသည့် တက်ကြွလန်းဆန်းနေသော သူမထွက်လာလေသည်။
သန့်ဇင်က သူမ၏အနားသို့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို နမ်းရှုံ့လိုက်လေသည် ၊ သူမက...
“အင့်....ကို့...ဒီတစ်ခါတော့ အဖွားကြီးအိုလေး အနံ့မရတော့ဖူးမလား”
“ဟင့်အင်း ဒီတစ်ခါတော့ အပျိုဖြန်းအနံ့လေး....မွ...မွ”
“တော်ပါတော့ကိုရယ်... နမ်းလို့ကို မပြီးတော့ဖူး ၊ အပြင်သွားကြရအောင်”
“ဟုတ်ပြီလေ...ကို့ကိုလည်း အာဘွားပေးဦး”
“အာဘွား...မွ”
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ နဖူးအား ခြေဖျားထောက်ပြီး အနမ်းပေးလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်၏ လက်ကိုဆွဲကာ အိမ်အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ခဲ့တော့သည်။
သူမ၏ အစီအစဥ်အရ သိပ္ပံလမ်းဖက်တွင် အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသည့် New Ocean ကုန်တိုက်ရှိသော “မင်္ဂလာ မန္တလေး” သို့သွားလည်ကြလေသည်။
နေ့လည်စာကို Ocean အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ သူမကြိုက်နှစ်သက်သည်ဟုဆိုသော ကိုရီးယား အစားအသောက်များ ရောင်းသောဆိုင်တွင် ခေါ်ကျွေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမမှာကျွေးသည့် ချိုချိုစပ်စပ် ကိုရီးယား အရသာများကို ကြိုက်နှစ်သက်သဖြင့် တစ်ခုပြီး တစ်ခုစားပြီးနောက်တွင် ပိုက်ဆံရှင်းသည့် အချိန်ရောက်မှ ငွေပမာဏကိုကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးသွားတော့ လေသည်။
နေ့လည်စာစားပြီးချိန်တွင် ရုပ်ရှင်ရုံသို့သွားပြီး ဇာတ်ကားကြည့်ကြသည် ၊ အတွဲခုံတွင် ထိုင်သော အတွဲများ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုပွတ်ဒီကိုင် ဟိုနမ်းဒီနမ်း များလုပ်ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်လမ်းကောင်းသဖြင့် အဲ့ဖက်သို့ အာရုံမရောက်လိုက်ချေ။
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ ပုခုံးပေါ်မှီရင်း လည်ပင်းကို ဖွဖွလေးနမ်းကာ “ကို...မနက်ဖြန် မပြန်ပါနဲ့ဦး”ဟူ၍ ချွဲနွဲ့ပြီး ပြောလေရာ သန့်ဇင်မှာ ချက်ချင်းခေါင်းညိမ့်လိုက်ရတော့သည်။
ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီးနောက်တွင် မင်္ဂလာမန္တလေး ဝန်းထဲတွင် လျောက်လည်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ မုန့်စားပြီးနောက်တွင် ပြန်ခဲ့ကြလေသည်။
ညနေပိုင်း မျက်ချယ်အား အိမ်ပြန်ပို့ပြီးချိန်တွင် သီဟ နှင့်အတူတူ ဆိုင်ကယ်လျောက်စီး ကြသည် ၊ သီဟက သူ့ကောင်မလေးကိုပါခေါ်ပြီး သန့်ဇင်နှင့်မိတ်ဆက်ပေးရင်း မာလာဟင်းဆိုင်တွင် အတူတူစားသောက်ကြသည်။
စားသောက်ပြီးချိန်တွင် မန္တလေးကျုံးဖက်သို့ သွားကာ လမ်းလျောက်ကြပြီး ညမှောင်မှ အဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေ တော့သည်။
တနင်္လာနေ့ မနက်ခင်းတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောင်းပြန်ရောက်နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း မျက်ချယ်က ဆွဲထားသဖြင့် တောင်တမန်အင်းနှင့် ဦးပိန်တံတားဖက်သို့ နှစ်ယောက်အတူ ကျောင်းလစ်ပြီး လျောက်လည်ကြလေသည်။
သမီးရည်းစားနှစ်ယောက်အတူတူ ချိန်းတွေ့ပြီး လျောက်မလည်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကိုရော မျက်ချယ်ပါ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ဒီတစ်ခေါက် ချိန်းတွေ့သည့် အခါတွင် အိမ်မျက်ချယ်၏ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ ပေါ်မလာတော့ သဖြင့် သန့်ဇင်ကိုအတွက် စိတ်ချမ်းသာရာ ရနေသည် ။
သို့သော်လည်း နေ့လည်စာ စားနေချိန်တွင် သူမ၏ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဖုန်းဆက်သဖြင့် အခြေအနေတစ်မျိုး ပြောင်းသွားပြန်သည်။
“ချယ်.....သူငယ်ချင်းက ဘာတဲ့လဲ”
“နေ့လည် Bio အချိန်မှာ ဖားကိုခွဲစိတ်ရမှာတဲ့...အဲ့တာ ချယ်က ခွဲစိတ်တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကို မျှော်နေတော့ အတန်းမပျက်ဖို့ လှမ်းပြောတာ”
“အဲ့တာဆို ကို ချယ့်ကို ပြန်လိုက်ပို့မယ်လေ”
“အင်း....ချိန်းတွေ့တိုင်း ကိစ္စက ပေါ်ပေါ်လာတော့... ကို့ကိုလည်း အားနာတယ်”
“ရပါတယ်ချယ်ရယ်...ဒီတစ်ခေါက် ချယ့်အမျိုးတွေမဟုတ်တာပဲ ကျေးဇူးတင်နေတာ ၊ မဟုတ်ရင် ဦးပိန်တံတားပေါ်ကနေ ဒိုင်ဗင်ပြစ်ဆင်းနေရမှာ...ဟဲဟဲ”
“ခစ်ခစ်..ကိုကတော့လေ ၊ အဲ့တာဆိုလည်း သွားကြရအောင်လေ...ကိုလည်း ကျောင်းကို စောစောပြန်ပေါ့”
“အင်း...”
“ချယ့်ကို အိမ်ကိုအရင်လိုက်ပို့ဦး ၊ စာအုပ်လည်းယူ အဝတ်အစားကော လဲဝတ်ရအုံးမှာ”
“ဟုတ်ပြီလေ...သွားမယ်”
“အင်း...”
ထိုသို့ဖြင့် ကျောင်းလစ်ပြီး လည်ပတ်သည့် ခရီးစဥ်သည် နေ့တစ်ပိုင်းတွင် ပျက်သွားပြီး သူမအား ကျောင်းသို့ ပြန်လိုက်ပို့လိုက်ရသည် ။
သူမအိမ်သို့ဝင်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ဆေးတက္ကသိုလ်သို့ သွားရာတွင် တစ်နာရီခန့် အချိန်ပိုနေသေးသဖြင့် ( ၇၄လမ်း ၃၁×၃၂ ) ရှိ “တွတ်ပီ” ဝက်သားတုတ်ထိုးဆိုင်တွင် အချိန်ဖြုန်းကြသည်။
သန့်ဇင်က ဝက်အသည်းကြော် တစ်ချောင်းကို အချဥ်ရည်ထဲနှစ်စားရင်း မျက်ချယ်အား....
“ချယ်...ဖားက အရှင်ကိုခွဲရတာလား...အသေကို ခွဲရတာလား”
“စီနီယာတွေပြောတာတော့ ဖားအရှင်တွေကို အုတ်ခုံစောင်းနဲ့ရိုက်ပြီး သေမှခွဲရတာတဲ့ ၊ သေမှပဲ ခွဲလို့ကောင်းမှာပေါ့...ကိုရဲ့ မဟုတ်ရင် လှုပ်စိလှုပ်စိနဲ့ ဖြစ်နေမှာပေါ့”
“အမလေး...တွေးရင်းကို ကြက်သီးတွေထလိုက်တာ”
“ကိုကတော့လေ...ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး အသည်းနုလိုက်တာဆို”
“နုနုပဲ... ထ ၂တုန်းကတောင် သိပ္ပံအခန်းထဲက ဆေးရည်စိမ်ထားတဲ့ ပုလင်းထဲက အကောင်တွေတောင် မကြည့်ရဲဖူးရယ်....”
“ဖြစ်ရမယ်...အခုဟာ ဖားကိုအရင်သတ် ပြီးရင် လက်တွေခြေထောက်တွေကို သံနဲ့စိုက်ပြီး ဗိုက်ကိုခွဲ ၊ ပြီးမှ ကလီစာတွေကို တစ်ခုချင်း လေ့လာရတာ”
“တော်ပါတော့ချယ်ရယ်...ဒုတ်ထိုးတောင် မစားချင်တော့ဖူး”
“ခစ်ခစ်ခစ်......စား...စားကို မစတော့ဖူး...ဟီးဟီး”
“ချယ်...အတန်းချိန်ဘယ်တော့စမှာလဲ”
“တစ်နာရီထိုးမှပါ.....အဲ မတ်တင်းနေပြီ ၊ ကို စားနေတာ လက်စသတ်ပြီး ချယ့်ကို လိုက်ပို့တော့”
“ပြီးပြီ....ရှင်းဖို့ခေါ်လိုက်တော့”
“အင်း”
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ်အား ဆေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းအပေါက်ဝ အရှေ့အထိ လိုက်ပို့ပေးလိုက်သည် ၊ သူမကလည်း အခုလို ရည်းစားကကျောင်းကို လိုက်ပို့ပေးသည့် အခိုက်အတန့်ကို အမြဲလိုလို လိုချင်ခဲ့သည်ဟု ပြောလေသည်။
မျက်ချယ်တစ်ယောက် သူ့အားနှုတ်ဆက်ပြီး ကျောင်းသားကဒ်ကိုဆွဲကာ ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကနေ ငေးကြည့်နေမိသည်။
အိမ့်မျက်ချယ် ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးသော်လည်း မန္တလေးဆေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းအရှေ့တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ဟိုငေးဒီငေးဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည် ၊ ဆေးကျောင်းသားကျောင်းသူ အများစုသည် စာတော်ကြပြီး ငွေကြေးကြွယ်ဝသည့် မိသားစုများမှ ဖြစ်ရာ ရုပ်ရည်များမှာ သန့်ပြန့်နေကြလေသည်။
သူကြည့်မိသည့် ကျောင်းသားတော်တော်များများသည် မျက်မှန်တပ်ထားကြပြီး ဆရာဝန်များ ဝတ်သည့် White cote အရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မန္တလေးမှ စဥ့်ကိုင်မြို့သို့ အပြန်ခရီးစဥ်တွင် မျက်ချယ်နှင့် လျောက်လည်ခဲ့သည့် အကြောင်းများကို စားမြုံ့ပြန်ကာတွေးရင်း ဆိုင်ကယ်စီးခဲ့သည် ။
ထိုသို့ တွေးနေရင်းဖြင့် သူ့ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်မိနေသော အကြောင်းအရာတစ်ခုကြောင့် စနိုးစနောင့် ဖြစ်သွားရသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သူ့အပေါ်တွင် အမြဲလိုလို ဂရုစိုက်ကာ ချစ်ပေးပါသော်လည်း သူမအိမ်ကိုတော့ ရည်းစားထားကြောင်း သိသွားမှာ အလွန်စိုးရိမ်မိသည်။
အရင်တုန်းက သူမ အိမ်ကလူကြီးများ သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်မှာ တခြားမိသားစုများက မိန်းခလေးများလို အသက်ငယ်သေး၍ ဖြစ်မည်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။
အခုတော့ “ ကျော်မျိုးမင်း ”ဆိုသည့် သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ဆေးကျောင်းသားနှင့် သူ့ကိုယ်သူ ယှဥ်ကြည့်လိုက်သော အခါတွင် အလိုလို အားငယ်မိသွားသည်။
မျက်ချယ်က သူ့အပေါ်တွင် သစ္စာရှိစွာ ချစ်သည်ဟု သန့်ဇင်ကို ယုံကြည်သော်လည်း မသိစိတ်၏ ထောင့်တစ်နေရာက ဝမ်းနည်းစွာ စိုးရိမ်နေမိသည်။
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သမီး မိန်းခလေးတစ်ယောက်ထည်း အိမ်တွင်ဖျားနေသည်ကို သူမ၏ မိဘများက ယုံကြည်အားကိုး၍သာ လမ်းကြုံဝင်ကြည့်ခိုင်းသည် မဟုတ်လား........
မြန်မာဇာတ်ကားတွေထဲကလို မိဘချင်း သဘောတူထားတာတွေ မရှိပါစေနဲ့ဟု သေးသိမ်စွာ ဆုတောင်းမိလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို အနေဖြင့် အိမ့်မျက်ချယ်အပေါ်တွင် သူထားရှိသည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သံယောဇဥ်ကို မည်သူမျှ မယှဥ်နိုင်မှန်း သိသော်လည်း အနာဂတ် မရေရာသေးသည့် သူ့အကြောင်းသူလည်း သိနေပြန်သည်။
နောက်ပိုင်း အချိန်ကာလများတွင် မိသားစုအတွက် အကြီးဆုံးသားတစ်ယောက် အနေဖြင့် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်ဝတ္တရားများကြောင့် ချစ်သူအတွက် လုံလောက်မည့် ဂရုစိုက်မှုနှင့် အချိန်မပေးနိုင်မည်ကို သန့်ဇင်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
မျက်ချယ်က သူ့အား သစ္စာမပျက်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း မပြည့်စုံသည့် သူ့ဘဝကိုတော့ သန့်ဇင်ကို ယုံကြည်ချက် မရှိချေ ။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ်၏ လက်ရှိရည်းစားဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း ဖြစ်သော ကောင်လေးအား မနာလိုဖြစ်မိသော သူ့ကိုယ်သူ့ လှောင်ရယ်မိသည်။
ငယ်စဥ်က ကျောင်းတွင် ဆင်းရဲပြီး စာညံ့သဖြင့် ဆရာမများ၏ အဖိနှိပ်ခံ အနှိမ်ခံဖြစ်ခဲ့ဖူးသည့် သန့်ဇင်ကို၏ ကိုယ်နှင့် အားကြီးသူနှင့်ယှဥ်လျင် အားငယ်တက်သည့် အငုံစိတ်သည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် မပျောက်သေးချေ ။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ချမ်းသာသော ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဆေးတက္ကသိုလ် အတူတက်နေသည့် ကျော်မျိုးမင်းတို့ အကြောင်းအား စဥ်းစားရင်း သူ့အခြေအနေနှင့် ယှဥ်မိသောအခါ ဝမ်းနည်းလာမိသည်။
ဆိုင်ကယ်စီးနေရင်း ဆေးကျောင်းအရှေ့တွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် သန့်ပြန့်နေသော ကျောင်းသားများအကြောင်း စဥ်းစားပြီး သူ့ကိုယ်သူငုံ့ကြည့်မိလိုက်သည်။
တစ်သောင်းကျော်တန် ကွင်းထိုးဖိနပ်လေး....ဟောင်းနွမ်းနေသည့် ဂျင်းဘောင်းဘီတစ်ထည် .....အရောင်လွင့်နေသည့် တီရှပ်နှင့် တရုတ်ဖြစ်ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားသည့် ကောင်လေးကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်မိလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ် ငယ်စဥ်ကပြောခဲ့ဖူးသော စကားတစ်ချို့ကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။
သူမပြောခဲ့သည်မှာ မိဘများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ပိုက်ဆံသည် မိဘများ၏ အစွမ်းအစဖြင့်သာ ရှာဖွေထားသည်ဖြစ်၍ သားသမီးနှင့် မဆိုင်ပါ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
ငယ်စဥ်က ထိုစကားကို မှန်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း အသက်အရွယ် ကြီးလာသည်နှင့် အမျှ မိဘပိုက်ဆံသည် သားသမီးများနှင့် တိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး... ပညာရေး နှင့် အချစ်ရေးတွင်ပါ သက်ရောက်မှုရှိကြောင်း နားလည်ခဲ့လေပြီ.....
ဆယ်တန်းအောင်သည့် အမှတ်ချင်းတူခဲ့လျင်တောင် ထိုကျောင်းသားနှစ်ဦး၏ ရှေ့ရေးသည် မိဘများ၏ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုပေါ် မူတည်သေးသည်။
ငွေကြေးချမ်းသာသည့် မိဘမှ မွေးဖွားလာသည့် ကျောင်းသားအတွက် ပညာသင်တန်းကျောင်းမျိုးစုံကို စိတ်ဖြောင့်စွာ အေးဆေးတက်နိုင်သည်။
ပညာသင်ပြီးလျင်လည်း မိဘများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းမှ အဆက်အသွယ်ဖြင့် လစာကောင်းသောအလုပ် နှင့် နေရာရာထူးတစ်ခုကို အသာလေး ရရှိနိုင်သည် ။
ပညာနှင့် ဥစ္စာပြည့်စုံသော သူတစ်ယောက်အတွက် အချစ်ရေး ကိစ္စမှာ အလိုအလျောက် ပြည့်စုံပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်တို့လို ငွေကြေးမပြည့်စုံသည့် အသိုင်းအဝိုင်းမှ လူငယ်များသည် ဆယ်တန်းအမှတ် ကောင်းခဲ့လျင်တောင် အနောက်ကနေ ထောက်ပံ့ပေးမည့် မိဘက အားမရှိသဖြင့် ကြိုးစားတိုင်း ဘုရားဖြစ်နိုင်မည့် အခြေအနေမရှိချေ။
သူကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်ဝင်နေရပြီ ဖြစ်သဖြင့် မမျှတသည့် လောကကြီး၏ အကြောင်းကို သိရှိနားလည်စ ပြုလာရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် စိတ်ဓာတ်ကျစရာများကို ထပ်ပြီး မတွေးလိုသဖြင့် အတွေးစကို ဖြတ်လိုက်ပြီး ချစ်ရသည့် “အိမ့်မျက်ချယ်” အကြောင်းတွေးပြီး အားပြန်တင်းလိုက်သည်။
သူ့အပေါ်တွင် အမြဲလိုလို ယုံကြည်အားကိုးပြီး မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် ဘေးနားတွင် ရှိပေးခဲ့သည့် အမေနှင့် မျက်ချယ်အတွက် သူစိတ်ဓာတ်ကျနေ၍ မဖြစ်ဟု တွေးလိုက်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်အကြောင်း တွေးမိလိုက်သောအခါ သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲတွင် နွေးထွေးလာပြီး အားအင်တွေ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသည် ။
နောက်ပြီး “ငါနင့်အနောက်ကို ကြိုးစားပြီး အမှီလိုက်ခဲ့မယ်” ဆိုသည့် သူမကိုပေးထားသည့် ဂတိကိုလည်း တည်နိုင်အောင် ကြိုးစားရ လိမ့်အုံးမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်နှင့်အတူ ရှေ့ဆက်လျောက်ရအုံးမည့် အနာဂတ်ကိုသာ တွေးပြီး အားပြန်တင်းကာ နားကြပ်တပ်သီချင်းနားထောင်ရင်း ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့ လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-three: : First time we make miracle
“ကို့.....ပန်းပင်တွေကို လက်နဲ့သွားမဆိတ်နဲ့လေ ၊ အလှစိုက်ထားတဲ့ဟာတွေကို”
“ဟဲဟဲ....အငယ်တုန်းက လက်ကမြင်းတာ အကျင့်ပါနေလို့ပါ...ဟီး”
“ကို...မျက်နှာပြောင်မနေနဲ့ ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းရောက်နေတာနော် ဘုရားအရင် ရှစ်ခိုးရအောင် ပြီးမှ ပန်းခူးထွက်ကြမယ်”
“အင်း..အင်း ၊ ပန်းခူးထွက်မယ်ဆိုမှ ပန်းထည့်ဖို့ ခြင်းတောင်းမယူခဲ့ရဖူး...ရပါတယ်လေ ၊ ဘုန်းကြီးကျောင်းက ခြင်းတောင်းငှားလို့ရတာပဲဟာ”
“ကဲပါကိုရယ်...ဘုရားအရင် ရှစ်ခိုးကြမယ်လို့..လာ”
“ဟုတ်ပြီ...ဟုတ်ပြီ”
အိမ့်မျက်ချယ်၏ တတွတ်တွတ်နှင့် ပြောသောစကားကြောင့် သန့်ဇင်ကိုလည်း လျောက်လမ်းရှိ ပန်းခြုံများအား လက်ဖြင့်နှိုက်နေခြင်းကိုရပ်ပြီး ဘုရားဆောင်သို့ သွားကာ ဝတ်ပြုသည်။
ဒီနေ့သည် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့ဖြစ်ပြီး ပြင်ဦးလွင်မြို့ အစွန်ရှိ “ရှူ့ခင်းသာတောရ” ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ချစ်သူနှစ်ဦးရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ် ပထမတစ်သုတ် စာမေးပွဲ ဖြေပြီး၍ ကျောင်းနှစ်လပိတ်သော အချိန်လည်းဖြစ်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ သင်တန်းက တန်ဆောင်တိုင် ငါးရက်ပိတ်သောကြောင့် သူမလည်း မန္တလေးကနေ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေသည် ။
သူမ ပြင်ဦးလွင်သို့ လာသခိုက် နှစ်ယောက်အတူ လျောက်လည်ရန်အတွက် သန့်ဇင်ကိုသည် မိတ္တူဆိုင်တွင် ခွင့်တစ်ရက် ယူခဲ့လိုက်သည်။
မနေ့ညက သူမနှင့် ဖုန်းဆက်ချိန်တွင် လည်ပတ်ရန်အတွက် နှစ်ယောက်သား တိုင်ပင်ဖြစ် ကြသည် ။
သန့်ဇင်ကို ငယ်ငယ်က အောင်အောင်ဦးတို့နှင့် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့တိုင်း နှစ်တိုင်းလိုလို သွားဖြစ်ခဲ့သည့် ပန်းတစ်ထောင် ပူဇော်ပွဲကို အမှတ်ရ၍ သူမကို ပြောကြည့်ရာ သဘောတူသဖြင့် တောရကျောင်းလေးသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
ဒီနေ့ မနက်အစော ၇နာရီ ခန့်ကပင် အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကိုဆီသို့ အိမ်စီးကား အဖြူရောင်လေးနှင့် ရောက်ချလာသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်ယာထခါစ မျက်နှာသစ်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သည်။
သူ၏အိမ်ရှေ့တွင် ကားအဖြူရောင်လေးတစ်စီး ရပ်လာ၍ ဘယ်သူပါလိမ့်ဟု မျက်ချေးကို သုတ်ရင်းကြည့်နေသခိုက် မျက်ချယ်ကားပေါ်မှဆင်းလာ၍ သန့်ဇင်ကို မျက်လုံးပြူး သွားသည် ။
သူမကတော့ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာလိုပင် သဘောထားကာ ကားပေါ်မှဆင်းပြီး ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကားကိုပါ ခြံထဲထည့်လိုက်သေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ရုပ်တည်ကြီးဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည့် မျက်ချယ်အားကြည့်ပြီး.....
“ချယ်...အစောကြီးပါလား ၊ ကားကမောင်းတတ်သွားပြီလား”
“မောင်းတတ်ခါစပေါ့.....ပိုကျွမ်းသွားအောင် လမ်းပေါ်တက်မောင်းကြည့်တာ ၊ အခုထိတော့ ဘာကိုမှမတိုက်မိသေးပါဖူး....ခိခိ”
“ကားနဲ့ တောကျောင်းကိုသွားမယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
“ဟင်...ကားနဲ့သွားဖို့ ကားယူလာတာပဲဟာ ၊ ကိုက ချယ်ကားမောင်းတာကို မယုံလို့လား”
“အမ်...အဲ့လိုလည်းမဟုတ်ပါဖူး ၊ သွားကြတာပေါ့...မနက်စာစားပြီးပြီလား”
“အိမ်ကနေ ကော်ဖီပဲသောက်ခဲ့သေးတယ် ”ဟု မျက်ချယ်က ပြောရာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် သန့်ဇင်ကို၏ အမေဖြစ်သူက..
“အဲ့တာဆို သမီးလည်း မနက်စာအတူစားသွားလေ ၊ ထမင်းကြော်တွေ အများကြီးပဲ”ဟု ဝင်ပြောလေသည် ၊ သူမက...
“ဟုတ်ကဲ့အန်တီ...အဲ့တာဆို သမီး ထမင်းဝိုင်းပြင်တာ လာကူပေးမယ်လေ”ဟု ပြန်ပြောသည်။
ဘေးနားတွင် ကြောင်ကြည့်နေသော သူ့အား မျက်စောင်းထိုးပြီး.....
“သန့်ဇင် နင်မြန်မြန် အဝတ်လဲပြီး ထွက်ခဲ့တော့” ဟုပြောပြီး ထမင်းစားခန်းထဲ ဝင်သွားလေ တော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်ရာနိုးခါစ ငြီးစီစီ ဖြစ်နေရာမှ မမျှော်လင့်ပဲ အိမ်သို့အစောကြီး ရောက်လာသဖြင့် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားရသည် ။
မနေ့ညက ဖုန်းနှင့်ပြောခဲ့သည်မှာ မနက်ခင်း ၈နာရီခန့်မှ အိမ်သို့လာရန်ချိန်းထားပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ တစ်ခါထည်းသွားရန် ဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူမက ကားနှင့် အစောကြီးရောက်ချလာပြီး ထမင်းစားခန်းတွင် မနက်စာပါ ဝင်စားနေလေပြီ ။
သန့်ဇင်ကို အိမ်အောက်ထပ်ဆင်းပြီး ထမင်းစားခန်းသို့ အရောက်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်အပါအဝင် မိသားစုအကုန်လုံး လူစုံနေပြီ ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ညီမလေးကလည်း ကိုးတန်းအဆောင်က ပိတ်ပေးသဖြင့် အိမ်ကိုပြန်ရောက် နေရာ သူ့အကိုကြီးကိုမြင်တော့ ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်ပြီး....
“အကိုကြီး....လာပြီလား ၊ ထမင်းခူးပြီးပြီ...မချယ်ရဲ့ ဘေးနားမှာထိုင်”ဟု ပြောသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူ့ညီမစသည်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး “အင်း”ဟု ပြောကာ ဝင်ထိုင် လိုက်သည်။
“ကဲ...သမီးရေ ၊ အန်တီတို့အိမ်မှာက ဟင်းတော့တအားကြီးမစုံဖူး ရှိတာတော့ ထည့်စားနော် အားနာမနေနဲ့”
“ဟုတ်ကဲ့အန်တီ ”
သန့်ဇင်ကို၏ အမေနှင့်အဖိုးတို့သည် ထမင်းစားရင်း မျက်ချယ်အား တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အင်တာဗျူးကျသည် ။
အဖိုးဖြစ်သူက သူမအား “အိမ်ကိုမလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်အကြောင်း....ဘယ်တက္ကသိုလ်တက်နေလဲ.... သမီးက အငယ်တုန်းက လူကောင်သေးပြီး ချစ်စရာလေးဖြစ်ကြောင်း အခုတော့ လူကောင်ပိုထွာလာပြီး ချောလှလာကြောင်း ” အစရှိသဖြင့် လူကြီးသူမများ၏ ထုံးစံအတိုင်း မေးမြန်းစပ်စုခြင်း ပြုကြသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေဖြစ်သူကတော့ စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်နေသော သူ့သားနှင့် မျက်ချယ်ကိုကြည့်ပြီး ရုပ်တည်နှင့် အကဲခတ်နေသည် ။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေက လူငယ်သဘာဝ ရည်းစားထားသည်ကို မတားမြစ်သော်လည်း သန့်ဇင်ကိုက အကြောင်းမတိုက်ဆိုင်၍ မပြောဖြစ်သေးချေ။
စောနတုန်းက မျက်ချယ်နှင့် သူစကားပြောနေကြသည်ကို အမေဖြစ်သူက ကြားကောင်း ကြားသွားနိုင်သည် ၊ မကြားခဲ့လျင်လည်း သားဖြစ်သူနှင့် ဆက်နွယ်မှုတစ်ခုရှိနေမှန်း အမေတစ်ယောက်အနေဖြင့် ရိပ်မိပုံပေါ်လေသည်။
ထမင်းစားပွဲတွင် မျက်ချယ် စကားပြောသည့် အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကို ငေးကြည့်မိသောအခါ အမေဖြစ်သူက မျက်လုံးနှင့် ကြည့်ပြီး စကားပြောသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်ကတော့ ထမင်းဝိုင်းတွင် မေးသမျှကို တစ်ခွန်းချင်း ပြန်လည်ဖြေပေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကို၏ ညီမလေးကလည်း အငယ်တုန်းက လာဖူးသည့် သူမအား မှတ်မှိပြီး ခင်မင်လေသည်။
ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုက အဝတ်လဲပြီး မျက်ချယ်၏ ကားနှင့် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။
ကားမောင်းတတ်ခါစဖြစ်သော မျက်ချယ်သည် ကားစတီယာတိုင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဂုတ်လေးကိုပုလျက် အာရုံစိုက်ကာ ဖြေးဖြေးချင်း မောင်းနှင်သည် ။
သူမတပ်ထားသည့် မျက်မှန်ကိုင်းက နှာခေါင်းပေါ်ကနေ လျောကျလာသောအခါ လက်ညိုးနှင့် တို့ပြီး အပေါ်သို့ ပြန်လည် ပင့်တင်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်မှန်တပ်ထားသည့် အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်လို ကားမောင်းနေသည့် သူမအားကြည့်ပြီး ရယ်ချင်သော်လည်း အာရုံပျက်မည်ဆိုး၍ အောင့်ထားလိုက်သည် ။
တောရဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွားသည့် လမ်းတစ်လျောက်တွင် သူမ၏ ဘေးနားတွင်ထိုင်ရင်း ကားအခြေအနေ ဆိုင်ကယ် အခြေအနေကြည့်ပေးရသည်။
မန္တလေး-လားရှိုး လမ်းမကြီးပေါ်ကနေ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွားသည့် တောလမ်းလေးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မြေနီလမ်းကြမ်းဖြစ်ပြီး သတိထားမောင်းရသဖြင့် သူမနဖူးတွင် ချွေးများပင် ထွက်လာလေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်ဖြင့် စီးရင်း သူမအား အားပေးကာ သွားကြရင်း ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ရောက်ကာမှ နှစ်ယောက်စလုံး သက်ပြင်းချ နိုင်တော့သည်။
ထိုသို့ဖြင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ရာ ဗောဓိညောင်ပင်နားသို့ အရောက်တွင် အနီးရှိ ဘုရားကျောင်းဆောင် အထဲသို့ဝင်ပြီး ရှစ်ခိုးပူဇော်ကြသည် ၊ ပြီးနောက် ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိ ကပ္ပိယကြီးဆီမှ ခြင်းတောင်းတစ်ခုကိုငှားပြီး ပန်းခူးရန်အတွက် တောလမ်းလေးထဲသို့ လမ်းလျောက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ချစ်သူနှစ်ဦး လမ်းလျောက်ရာ တောလမ်းလေးတစ်လျောက်တွင် တန်ဆောင်မုန်းလတွင် ပွင့်သည့် တောနေကြာပန်းရိုင်းများသည် ဝါဖွေးအောင် ပွင့်နေကြသည် ။
လမ်းတစ်လျောက်တွင် ထိုနေကြာပန်းရိုင်းများအား ခူးဆွတ်ကြပြီး ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်ခဲ့ကြသည်။
ထိုတောလမ်းလေးမှနေ၍ တောင်ကုန်းတစ်ခုအပေါ်သို့ နွားကျောင်းသားများသွားသည့် လမ်းကျဥ်းလေးမှ တက်လာခဲ့ကြသည် ၊ တောင်ကုန်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး အမောပြေသွားကြသည်။
တောင်ကုန်းထိပ်မှနေ၍ တွေ့မြင်ရသည်မှာ အောက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတောင်ကြော တစ်ခုလုံးတွင် နေကြာပန်းအဝါများ ပြည့်နှက်နေအောင်ပွင့်ပြီး သဘာဝအတိုင်း လှပနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သူမ၏ I phone 6+ ကိုထုတ်လိုက်ပြီး ရှူခင်းကိုလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်သည်...သူမကိုလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းသည်။
သူမဓာတ်ဖမ်းပြီးသောအခါတွင် မောင်သန့်ဇင်ကလည်း အားကျမခံ ပိုစ့်ပေးပြီး ဓာတ်ပုံရိုက် ခိုင်းသည် ၊ ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး၏ စုံတွဲဓာတ်ပုံကိုလည်း အမှတ်တရအနေဖြင့် အများကြီး ရိုက်ခဲ့လေသည်။
ထို့နောက် တောင်ကုန်းပေါ်မှ ပြန်ဆင်းပြီး ဘုရားတွင်ပူဇော်ရန် နေကြာပန်းရိုင်းများကို ဆက်ခူးကြလေသည် ၊ တစ်နေရာသို့ အရောက်တွင် မျက်ချယ်က....
“ကို့...ဟိုမှာ တောသစ်ခွပန်းလေး ၊ ချယ့်ကို ခူးပေးပါလားဟင်”
“အမ်....အမြင့်ကြီးပဲ ၊ သဖန်းပင်ကြီးပေါ်မှာ...တက်လို့တော့ လွယ်လောက်ပါတယ်...ရော့ ကို့ဖုန်းကို ကိုင်ထားပေး”
“အွန်း....ဒါမှတို့ ကိုလေးကွ ၊ ဖြည်းဖြည်းတက်နော်...ကို့”
“ရပါတယ်...ဒီလောက်တော့အပျော့ ၊ အငယ်တုန်းက အပင်မှန်သမျှတက်နေကြပါ”
“အွန်း...”
“ကန်တော့...ကန်တော့”
မျက်ချယ်ညွှန်ပြသည့် အပြာရောင် သစ်ခွပန်းလေးသည် သဖန်းပင်ကြီး၏ အလယ်ကိုင်းတွင် ပွင့်နေပြီး လှပတင့်တယ်နေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ချစ်သူအလိုကျ အပင်ပေါ်သို့ တက်ပြီး ပန်းခူးရန်အတွက် ဝတ်ထားသည့် ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်လိုက်သည်။
သဖန်းပင်ကြီး ပေါ်သို့မတက်ခင်တွင် အပင်စောင့်နတ်မင်းအား ကန်တော့ပြီး တောင်းပန် လိုက်သည်။ သန့်ဇင်ကိုသည် အပင်ပေါ်သို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တက်သွားပြီး သစ်ခွပန်းကိုခူးပြီး ပြန်ဆင်းလာ ခဲ့သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကိုလက်ထဲက အပြာရောင် သစ်ခွပန်းလေးကို ယူလိုက်ပြီး သူမနားတွင်ထိုးကာ ပန်ဆင်လိုက်သည်။
“ကို့....ချယ်နဲ့လိုက်တယ်မလား ၊ မှန်း.....ဖုန်းဖွင့်ပြီး ကြည့်လိုက်ပါဦးမယ်”
“အော်...သစ်ပင်ပေါ်တက်တဲ့ သူကိုကျ မေးမြန်းဖော်တောင်မရဖူးနော် ၊ ပန်းရသွားပြီဆိုတော့ တို့ကိုမလိုတော့ဖူးပေါ့လေ”
“ခစ်ခစ်....မောရင် ရေသောက် ၊ ရေဗူးက ခြင်းတောင်းထဲမှာရှိတယ်”
“ဟင်...ရေသောက်တဲ့လား...ကိုက အာဘွားပေးမယ် မှတ်နေတာ”
“ခဏလေး...ဆယ်ဖီဆွဲပြီးရင်ပေးမယ်....ချလပ်..ချလပ်..ချလပ်”
“ဟူး....မတန်ပါဖူးကွာ ၊ ရေသောက်ဆိုတော့လည်း သောက်ရတာပေါ့ကွာ”
“ခစ်ခစ်ခစ်...ကိုကတော့လေ ကလေးဆိုးကြီးလိုပဲ ၊ ချစ်တယ်....မွ...မွ...မွ”
“ဟဲဲဟဲ...ဒီလိုမှပေါ့”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် ပန်းခူးပေးပြီး အာဘွားဂျီကျနေသည့် သန့်ဇင်ကိုဆီသို့ လျောက်သွားပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး သုံးခါနမ်းလိုက်သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး မျက်နှာလေးကို အနီးကပ် ငေးကြည့်မိသည်။
ဘုန်းကြီးကျောင်းကို လာသဖြင့် အပြာနုရောင် ဗမာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူမသည် ရိုးရှင်းစွာလှပနေသည် ။
သူမ၏ ဖြောင့်ဆင်းသော နှာတံလေးနှင့် ထူထည်းသော မျက်လုံးမျက်ခုံးမှာ ရိုးရိုးလေးနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်။
သူမ၏ နားသယ်တွင် ပန်ဆင်ထားသည့် သစ်ခွပန်းကလေးကလည်း နက်မှောင်ပြီး ခါးလယ်အထိ အိဆင်းကျနေသည့် ဆံပင်ရှည်နှင့် သဟဇာတဖြစ်နေသည်။
အနီးကပ် ကြည့်နေမိ၍လားမသိ....သူမ၏ ပါးလေးကလည်း အရင်ကထက် ပိုမိုဖောင်းပြီး လုံးဝန်းနေ သယောင်ပင်.........
သန့်ဇင်ကိုသည် သူချစ်မြတ်နိုးလွန်းရသည့် ကောင်မလေး၏ ပါးပြင်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ကြင်နာစွာ ပွတ်သတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို မျှင်းမျှင်းလေး စုပ်ပြီးအနမ်းများ တစ်ဝကြီး ချွေလေတော့သည်။
သူမကလည်း ချစ်သူပေးသော အကြင်နာများကို ညင်သာစွာ ခံယူပြီး လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ကာ အနမ်းများကို ပြန်လည်အပ်နှင်းသည်။
ဆောင်းလေက တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း သူတို့နှစ်ဦး ဘေးနားတွင်ရှိသော နေကြာပန်းရုံကြီးက လှုတ်ခတ်သွားသည် ၊ တောင်ကုန်းပေါ်တွင် အလေ့ကျပေါက်နေသည့် စိန်နားပန် ပန်းပွင့်လေးများ၏ စိမ်းမြမြ ရနံ့သည်လည်း လေထုထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေ လေသည်။
ချစ်သူနှစ်ဦးကတော့ ကြားလေမသွေးနိုင်အောင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ပြီး အနမ်းများ ဖလှယ်နေကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ချစ်သူနှစ်ဦးသည် အနမ်းများ ဖလှယ်ပြီးချိန်တွင် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ပြုံးရယ်နေကြသည် ။
ထိုအချိန်တွင် သစ်ရွက်ခြောက်များ အပေါ်သို့ လျောတိုက်သွားသည့် အသံကိုကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခြောက်ပေခန့်ရှည်သော လင်းမြွေကြီးတစ်ကောင် ကိုတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် လန့်သွားကြလေသည်။
“အမလေးတော့....မြွေကြီး !!!”
မျက်ချယ်က ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အော်ဟစ်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ အနောက်သို့ ဝင်ပုန်းပြီး ဗမာဝတ်စုံကြီးနှင့်ပင် ကျောကုန်းပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်သည်....
“မကြောက်နဲ့ချယ်...သူ့ဘာသူ ဘေးနားကဖြတ်သွားတာပါ ၊ ကိုတို့ဆီလာတာမဟုတ်ဖူး”
“အီး...နှလုံးခုန်သံတွေတောင် ရပ်သွားတော့မလိုပဲ ၊ မြွေဆိုရင် ကြောက်ပါတယ်ဆို...ဟင့်”
“တွေ့လား...တွေ့လား..ဟိုနားကခြုံထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီ”
“အွန်း....ချယ်လည်း အကြောက်လွန်ပြီး ကို့ရဲ့ကျောပေါ်ကို တက်ပြီးခွမိသွားတာ...ဆောတီး နော် ၊အခု ပြန်ချပေးတော့”
“အင်း...ကိုက မြွေတွေ့လို့လန့်သွားတာကနည်းနည်း ၊ နောက်ကျောပေါ်ကို ချယ် တက်လိုက်တော့ တော်တော်လန့်သွားတာရယ်...ဟီး”
“ခစ်ခစ်...ချယ်တို့နှစ်ယောက်က လိုက်လည်းလိုက်တယ် ၊ တစ်ယောက်ကလည်း အရှေ့က မြွေကိုတွေ့ပြီးလန့် ......တစ်ယောက်ကလည်း ကျောပေါ်လူတက်ခံရတော့ လန့်နဲ့...ခစ်ခစ်”
“ကဲ...ချယ်ရေ ၊ ပန်းဆက်ခူးကြရအောင်...ခြင်းတောင်းတစ်ခုတောင် မပြည့်သေးဖူးရယ်”
“ဟုတ်...ကို သွားမယ်လေ ၊ ကိုကခြင်းတောင်းဆွဲခဲ့နော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေးရေ”
“ခစ်ခစ်ခစ်”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့သည် ထိုတောင်ကုန်းလေးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး တောလမ်းလေးထဲသို့ ပြန်ရောက်ကာ နေကြာပန်းများကို ဆက်ခူးကြသည် ။
ခဏအကြာတွင် တခြားသော ပန်းခူးသည့် မိသားစုများနှင့် ကလေးများလည်း ရောက်လာကြသဖြင့် လမ်းကျဥ်းလေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ပြီး ပန်းခူးကြသည်။
“ကို့....ဟိုမှာ ဇီးဖြူသီးအပင်ကြီး”
“စားချင်လို့လား....ဖန်တယ်နော်”
“စားတုန်းကဖန်ပေမယ့် ရေသောက်လိုက်ရင် ချိုသွားတာကို ကြိုက်တာ”
“နိမ့်တော့နိမ့်နိမ့်လေးပါ...ချယ့်ကို ကိုမလိုက်မယ် ၊ လှမ်းခူးလိုက်”
“အင်း...”
“သေချာကိုင်ထားနော်.....မပြီ...ရယ်ဒီ ဝမ်း တူး သရီး”
“ရပြီ..ရပြီ..ကို ပြန်ချပေးတော့”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဇီးဖြူသီးအား မစားချင်သော်လည်း မျက်ချယ်က အတင်းကျွေးသဖြင့် နှစ်ကိုက်လောက် စားလိုက်ရသည် ။
အရည်ရွှမ်းပြီး ဖန်တွတ်တွတ် အရသာကို ခံစားလိုက်ရကာ ရေသောက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ချိုမြမြအရသာကို ပြန်လည် ခံစားရသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် တောထဲတွင် ပန်းခူးရင်း အမျိုးစုံ ဆော့ကစားကြပြီး နေ့လည်ခင်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည် ။
တောထဲက ခူးယူလာခဲ့သော ပန်းများကို အပွင့်ရေတွက်နေကြသည့် မိန်းခလေးများဆီတွင် ခြင်းတောင်းကို အပ်ခဲ့ပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းကကျွေးသည့် နေ့လည်စာထမင်းကို လက်ဆေးပြီး သွားစားကြသည်။
နေ့လည် ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းဝန်းထဲရှိ အရိပ်အာဝါသကောင်းသည့် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် နှစ်ယောက်အတူထိုင်ကြပြီး ဖုန်းထဲရှိ ဟာသဗီဒီယိုအတိုများကို ကြည့်ကြသည်။
ထမင်းစားပြီး အနားယူလို့ ဝပြီဆိုကာမှ တောထဲသို့ပြန်သွားပြီး ပန်းထပ်ခူးကြ သေးသည်။
ညနေ လေးနာရီခန့် အချိန်တွင် ပန်းခူးခြင်းကို ရပ်နားလိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ လာရောက်သူများ အကုန်ခူးထားကြသည့် နေကြာပန်းများကို ဗောဓိညောင်ပင် ပတ်ပတ်လည်တွင် ကပ်ပြီးပူဇော်ကြသည်။
“ရှူ့ခင်းသာတောရကျောင်း”၏ ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီးက တန်ဆောင်မုန်း လပြည့်နေ့တွင် လာရောက်ပြီး ကုသိုလ်ယူကြသည့် ဒကာ...ဒကာမများနှင့် ကလေးများကို ဗလာမပါ ကံစမ်းမဲ ဖောက်ပေးသေးသည်။
ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ဝါတွင်းအချိန်ကာလနှင့် တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလှူရှင်များ လှူထားကြသည့် ပစ္စည်းများထဲမှ အသုံးပြုပြီး ပိုလျှံသည့် ပစ္စည်းဝတ္ထုများကို ပြန်လည်စွန့်ကြဲသည့် သဘောဖြစ်သည်။
ကျောင်းထိုင်ဘုန်းကြီး၏ ကံစမ်းမဲ အစီအစဥ်တွင် သန့်ဇင်ကိုက ဆပ်ပြာမှုန့် တစ်ထုပ်သာ ပေါက်ပြီး မျက်ချယ်ကတော့ ဖျာနှင့်ဖော့ကို အရှေ့နောက်တွဲချုပ်ထားသည့် မွေ့ရာလိပ်တစ်ခု ရသည်။
မျက်ချယ်က အိပ်ယာလိပ်အား မကြိုက်သဖြင့် သန့်ဇင်က အနစ်နာခံပြီး ဆပ်ပြာမှုန့်နှင့် လဲပေးလိုက်သည်။
ကံစမ်းမဲဖောက်သည့် အစီအစဥ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဧည့်သည်များ အကုန်ပြန်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သန့်ဇင်ကိုတို့ အတွဲလည်း ကားပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေကြလေပြီ ၊ ကားစက်မနှိုးခင်တွင် မျက်ချယ်က သူမဘေးနားတွင်ထိုင်နေသော သန့်ဇင်ကိုအား ကြည့်ပြီး....
“ကို...ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို သေချာပတ်နော် ၊ ချယ်က သိပ်မောင်းတတ်သေးတာမဟုတ်ဖူး”
“မပတ်လည်းရပါတယ်...ချယ်မောင်းတာကဖြင့် တစ်နာရီ နှစ်ဆယ့်ငါးမိုင်နှုန်းနဲ့ကို”
“အို...သုံးဆယ်လောက်အထိတော့ နင်းပါတယ်နော် ၊ သူများကို အထင်စမောနေတာ”
“ခါးပတ်ပတ်ဆိုတော့လည်း ပတ်လိုက်ပါပြီနော်....ဒါနဲ့ ညကြမီးပုံးပျံပွဲ သွားဖို့အတွက် သူသူဟန်တို့နဲ့ ဖုန်းချိတ်ပြီးပြီမလား”
“အင်း....မနေ့က ကိုနဲ့ ဖုန်းပြောပြီး သူတို့ဆီကို ထပ်ဆက်ပြီး ချိန်းလိုက်တာ ၊ အိမ်ကိုလည်း တစ်နေကုန် သူသူဟန်တို့နဲ့လည်မယ်ပြောပြီး ထွက်ခဲ့တာလေ ဟိဟိ”
“ကို့ကိုလည်း ညနေကြ အိမ်ရှေ့အထိ လာမကြိုနဲ့နော် ၊ ကိုလည်း မျိုးမင်းထက်နဲ့ သွားမယ်ပြောထားတာ”
“ချယ်တို့နှစ်ယောက်တော့ နောက်ကြ ကလေးတွေမွေးပြီးလို့ ကြီးလာရင် ပြန်အလိမ်ခံရတော့ မှာပဲ....ခစ်ခစ်”
“ကဲ...အိမ်ကိုခဏပြန်ကြတာပေါ့ ၊ ဒရိုက်ဘာ အဒေါ်ကြီး....ဆွဲလို့ရပြီဗျို့”
“ကိုနော်...ဟွန့်”
မနေ့ညက တိုင်ပင်ခဲ့သည့် သူတို့နှစ်ဦး၏ အစီအစဥ်သည် တောကျောင်း ပန်းကပ်ပွဲအပြီးတွင် ညလုံးပေါက် “တန်ဆောင်တိုင်မီးပုံးပျံပွဲ”သို့ သွားလည်ရန် ဖြစ်သည် ။
ထို့ကြောင့် မိဘများ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့် အိမ်ကစေလွှတ်ရန် နှစ်ယောက်စလုံးသည် သူငယ်ချင်းများအား အကြောင်းပြပြီး လိမ်ညာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အစီအစဥ်အရ ပန်းကပ်ပွဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးတည်း လျောက်လည်မည် ဖြစ်သော်လည်း မီးပုံးပျံပွဲတွင်တော့ သူသူဟန်နှင့် သူငယ်ချင်းမလေးတစ်ဦးပါ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။
သူသူဟန်၏ အဒေါ်အိမ်သည် မီးပုံးပျံကွင်းနှင့်နီးသော “ရေငယ်ကျေးရွာ”တွင် ရှိသဖြင့် ပွဲမှအပြန် ညနက်လျင် သူတို့ဆီတည်းရန် ပြောထားပြီးသား ဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့် မျက်ချယ်၏ မိဘများက စိတ်ချစွာ အလည်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည် ၊ မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကိုအား အိမ်ရှေ့သို့ ပြန်ပို့ခဲ့ပြီး “ ည ၇နာရီခွဲမှ ပြန်တွေ့မယ်” ဟု ပြောကာ ကားကိုဖြည်းဖြည်းမောင်းပြီး ပြန်သွားလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်သော အခါတွင် ရေချိုးပြီး ညနေစာ ထမင်းစားသည် ။ ပြီးနောက် မီးပုံပျံပွဲ သွားလည်ရန်အတွက် ဆောင်းတွင်းအနွေးထည် ဖက်ရှင်ကို သေချာလေး ရွေးဝတ်နေသည်။
မီးပုံးပျံပွဲသည် ညဥ့်နက်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ညပိုင်းရောက်လေ ပိုအေးလေဖြစ်သည့် မေမြို့ဆောင်း၏ ဒါဏ်ကို ခံနိုင်ရန်အတွက် အနွေးထည်ထူထူများကို ဝတ်ဆင်ရသည် ။
သန့်ဇင်ကိုအတွက် ဒီနှစ်မီးပုံးပျံပွဲသည် ယခင်နှစ်များနှင့်မတူပဲ ချမ်းအေးလျင် ထွေးပွေ့ရမည့် ချစ်သူလေးတစ်ယောက် ပါမည်ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုငယ်စဥ်က မိသားစုနှင့် မီးပုံးပျံပွဲ လည်ပတ်နေတုန်း ဘေးနားက ဖြတ်လျောက် သွားသည့် စုံတွဲများတွေ့လျင် အားကျခဲ့ရဖူးသည် ။
သူအရွယ်ရောက်လို့ ရည်းစားရလာလျင် ကောင်မလေးနှင့်အတူ မီးပုံးပျံပွဲကို အတူတူကြည့်မည်ဟု စိတ်ကူးထားခဲ့သည် ၊ အခုတော့ ထိုအိမ်မက်များသည် လက်တွေ့ အကောင်အထည် ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကို အဝတ်အစားလဲပြီး မကြာခင်ပင် မျက်ချယ်ဆီမှ ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် အိမ်အောက်သို့ဆင်းပြီး အမေ့အား နှုတ်ဆက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ၊ လမ်းထိပ်တွင် မျက်ချယ်၏ ကားအဖြူလေးက အသင့်စောင့်ကြိုနေလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ကားတံခါးဖွင့်ပြီး အထဲကိုဝင်လိုက်တော့ အနောက်ခန်းထဲတွင် သူသူဟန်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူသူဟန်က...
“ဟေ့...သန့်ဇင် ၊ မတွေ့ဖြစ်တာကြာပြီနော်”
“ဟုတ်ပ...နင်ကတော့ အရင်လိုပါပဲလား ၊ ဒါနဲ့ ဟန်ဆောင်ရည်းစား အသစ်ရနေပြီလား”
“နင်နဲ့ဟန်ဆောင်တွဲပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ဘီယွန်းစေးနဲ့ပဲ အတည်တွဲလိုက်တော့တယ် ၊ မဟုတ်လည်း သူနဲ့ပဲယူရမှာဆိုတော့”
“မီးပုံးပျံပွဲ သွားလည်မှာကို ခေါ်ခဲ့တာတော့မဟုတ်ဖူး”
“သူက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လည်ပြီးကဲမလို့တဲ့ ၊ ပြီးတော့ ငါက ချယ့်လိုမှ ဘဲမပိုင်တာ...ခိခိ”
“မိသူ...ငါကြားတယ်နော် ၊ ကားမောင်းနေလို့ နင်သက်သာသွားတယ်မှတ်...ဘာလဲ ငါ့ဘဲက ငါ့ကိုချစ်ပြီးအလိုလိုက်တော့ နင်မနာလိုဖြစ်နေတာမလား”
“အော့...အော့ ၊ ဖြစ်စရာလား...ငါ့ရဲ့ဘီယွန်စေးကလည်း နင့်ရဲ့ အူတူတူ သန့်ဇင်ထက် ပိုပြီး ချစ်တတ်ပါသေးတယ်နော် ၊ ငါကနားလည်မှုရှိလို့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လည်ပါစေဆိုပြီး လွှတ်ထားတာ”
“အို..ရည်းစား မပိုင်ရင် မပိုင်ဖူးပေါ့ ၊ အမကလည်းနော်....ခစ်ခစ်ခစ်”
“မျက်ချယ်..နင်ကားကိုပဲ သေချာမောင်းပါ ၊ ဂုဏ်ဆာနေရင် အန်တီနဲ့ တိုင်ပြောလိုက်မှာနော်”
“ဟွန်း...မနိုင်ရင် အဲ့တာနဲ့ပဲကိုင်ပေါက်တာပဲ”
သန့်ဇင်ကတော့ အရှေ့ခန်းက မျက်ချယ်၏ ဘေးခုံတွင် ဝင်ထိုင်ရင်း သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် စကားနိုင်လုနေသည်ကို အသာလေးကြည့်နေလိုက်သည် ။
မန္တလေး-လားရှိုး လမ်းမကြီးပေါ် ရောက်သောအခါတွင် မီးပုံးပျံပွဲသို့ သွားလာကြသည့် ဆိုင်ကယ်များ ကားများ ပြည့်နှက်နေ သဖြင့် မျက်ချယ်သည် အာရုံစိုက်ပြီးမောင်းရသဖြင့် စကားမများနိုင်တော့ချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် စတီယာတိုင်ကို အသေဆုပ်ကိုင်ပြီး ခေါင်းလေးကိုပုထားသည့် သူမအားကြည့်ပြီး နောက်ကြဆေးထိုးရန် ဓာတ်ပုံခိုးရိုက်လိုက်သည် ။
သူမ၏ မျက်မှန်သည် နှာခေါင်းပေါ်မှ အနည်းငယ် လျောကျနေသောကြောင့် သန့်ဇင်က ပင့်တင်ပေးလိုက်သည်ကို သူသူဟန်က တွေ့သွားပြီး “အမလေး...အကဲကိုပိုတယ်”ဟု ရွဲ့ပြီး အော်ပြောသည်။
မဟာအံ့ထူးကံသာဘုရားကြီး အောက်ရှိ ကားပါကင်တွင် ကားကိုအပ်ခဲ့ပြီး မီးပုံးပျံပွဲ ရှိရာသို့ လမ်းလျောက်သွားကြသည် ။
သူသူဟန်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းမလေးတို့က တစ်တွဲ သန့်ဇင်ကိုတို့ အတွဲကသပ်သက်စီ အရှေ့အနောက်လမ်းလျောက်ကြပြီး ပွဲစျေးထဲသို့ လျောက်လည် ကြသည်။
မျက်ချယ်က သူ့မိဘများ၏ အသိမိတ်ဆွေများနှင့် တိုးမည်ဆိုးသောကြောင့် မာဖလာနှင့် မျက်နှာကိုအုပ်ထားပြီး အနွေးဦးထုပ်ကို သေချာဆောင်းထားသေးသည် ၊ သူမသည်လည်း အနွေးဘောင်းဘီအရှည်နှင့် အဖြူရောင်အမွှေးပွ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီအထူကို ဝတ်ဆင်ထား လေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ လက်မောင်းကိုတွဲမှီရင်း လမ်းလျောက်ရာ ပွဲစျေးတန်း အတွင်း လျောက်လည်ကြသည် ၊ ပွဲခင်းထဲတွင် ရှိသော ကော်ဖီပရိုမိုးရှင်းများ...... အစားအသောက် မုန့်ပဲသရေစာ အသစ်များကို မိတ်ဆက်သောအနေဖြင့် ကျွေးသည့် အမြည်းများကို အကုန်လိုက်စားကြသည်။
ပွဲခင်းထဲတွင်ရှိသော မျက်လှည့်ပွဲများ ဆပ်ကပ်များ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ဘောများဆီသို့ လည်ပတ်ပြီး ဆော့ကစားကြသည် ၊ မျက်ချယ်က အမြင့်ကြောက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ပင်လယ်ဓားမြသင်္ဘောစီးသော အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ခေါင်းအပ်ပြီး ငယ်သံပါအောင် အော်ဟစ်ရသည်မှာ မျက်ရည်များပင် ထွက်လာလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့လေးယောက်သည် ပွဲခင်းထဲတွင် အကုန်စုံအောင် လျောက်လည်၍ မုန့်စားပြီးချိန်တွင် မီးပုံးပျံလွတ်သော ကွင်းဖက်သို့သွားပြီး ကြည့်ရှူ့အားပေးကြသည် ။
ညမှောင်ပြီဖြစ်၍ မျက်ချယ်က မျက်နှာအုပ်ထားသည့် မာဖလာကို ဖယ်လိုက်ပြီး အနွေးထည် အပါးလေး ဝတ်ထားသည့် သန့်ဇင်ကိုအား ယုယုယယ ပတ်ပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုက မိန်းခလေး သုံးယောက်နှင့်အတူ လာရသောကြောင့် လူပြည့်နေသော မီးပုံးပျံ ကွင်းထဲသို့ တိုးဝင်ရာတွင် လူစုမကွဲအောင် ထိန်းပေးရသည်။
လူအုပ်ထဲ တိုးဝင်ရင်း မီးပုံးပျံလွှတ်တင်သည်ကို ကောင်းစွာမြင်နိုင်သော အရှေ့ဆုံးတန်းသို့ ရောက်ကာမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
လူအုပ်ကြီး၏ အရှေ့ဆုံးတန်းတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ အနောက်ကနေ ခါးကိုဖက်ရင်း မီးပုံးပျံ လွှတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်ကို ကြည့်ရှူ့ကြသည် ၊ တစ်ခါတစ်ရံ လူလစ်သော အခါမျိုးတွင် အေးစက်သောရာသီဥတုကြောင့် ပန်းရောင်သန်းနေသည့် သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ဖွဖွလေး နမ်းသည်။
သန့်ဇင်ကိုအတွက် ဒီနှစ်တန်ဆောင်တိုင် မီးပုံးပျံပွဲသည် ပျော်ရွင်ကြည်နူးရသည့် အခိုက်အတန့် မျိုးစုံကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရသည့် ဆုလာဘ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေလေသည် ၊ သူမကလည်း ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့ပြီး ချွဲနွဲ့ကာ ကြောင်မလေးလို ပွတ်သပ်ပြီး စကားတွေ တစာစာ ပြောနေသည်။
သူသူဟန်တို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကလည်း စကားများပြောပြီး ဓာတ်ပုံများကို မပြတ်တမ်းရိုက်နေကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုတို့စုံတွဲလည်း သူတို့နှစ်ယောက်အား အကူအညီတောင်းပြီး စုံတွဲဓာတ်ပုံ ဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းသည်။
မီးပုံးပျံလွှတ်သည်ကို တစ်လုံးပြီးတစ်လုံးကြည့်ရင်း ည ၁၀နာရီခွဲ ရောက်သည့်အချိန်တွင် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် ကောက်ညှင်းကျည်တောက်များကို ဝယ်စားကြသေးသည် ။
မုန့်ဝယ်ပြီး မီးပုံးပျံကွင်းထဲသို့ ပြန်လာသည့် အချိန်တွင် ဝိုင်ပုလင်း အသစ်များ ကြေငြာသည်နှင့် ကြုံပြီး မြည်းစမ်းသောက်ကြည့်ရာ ကြိုက်သဖြင့် တစ်ပုလင်း ဝယ်ခဲ့လိုက်သည်။
ပွဲကြည့်သည့် နေရာသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မျက်ချယ်က ကောက်ညှင်းကျည်တောက် များကို နွှာပြီး ကျွေးသည်။
သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပလုတ်ပလောင်းစားကာ ဝယ်ယူလာခဲ့သည့် ဝိုင်ပုလင်းကိုဖောင်သောက်ပြီး အရည်နှင့်မျှောချသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုကလည်း ဝိုင်အရသာကို ကြိုက်သဖြင့် တဂွတ်ဂွတ်နှင့် သောက်သုံးသည်။
သူသူဟန်နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က မသောက်သော်လည်း ဝိုင်ပုလင်းသည် သူတို့အတွဲလက်ချက်ဖြင့် ပြောင်ရှင်းသွားသည် ။
ဝိုင်ထဲတွင်ပါဝင်သော အယ်လ်ကိုဟောဓာတ်နှင့် ချစ်သူ၏ ခန္တာကိုယ်အနွေးဓာတ်တို့ ပေါင်းဆုံသောအခါ နွေးထွေးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အေးခဲနေသည့် မေမြို့ဆောင်းကိုပင် အံတုနိုင်စွမ်းရှိလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် ဝိုင်သောက်ထားသည့် အရှိန်ဖြင့် ပါးနှစ်ဖက်လုံး နီရဲနေပြီး ကြက်တူရွေးမလေးလို စကားများ တတွတ်တွတ်ပြောကာ သန့်ဇင်ကိုအား ရစ်နေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက သူမရစ်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဖြေဆိုနေရပြီး မဖြေနိုင်သည့် အခါမျိုးတွင် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပါးနှင့်နားရွက်လေးကို လျောက်နမ်းနေလိုက်သည်။
ထိုသို့ ချစ်သူနှစ်ဦး ကြည်နူးနေချိန်တွင် သူသူဟန်က ဘေးနားရောက်လာပြီး စကားပြော သည် ၊ သူသူဟန်က...
“ဟဲ့....သန့်ဇင်...ချယ် ၊ နင်တို့နှစ်ယောက် နေဦးမှာမလား..ငါတို့ပြန်နှင့်တော့မယ်နော်” ဟု ပြောတော့ မျက်ချယ်က...
“မိသူ...ပြန်တော့မလို့လား ၊ ငါတို့ကို အိမ်သော့ပေးခဲ့ဦးလေ”ဟု ပြန်ပြောသည်။
“အိမ်သော့က တစ်စုံထည်းရှိတာဟ ၊ နင်တို့ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ဆီဖုန်းဆက်လိုက် တံခါးလာဖွင့် ပေးမယ်...ဟိုတစ်ယောက်က ချမ်းပြီး အိပ်ချင်နေပြီတဲ့”
“အဲ့တာဆို ငါတို့လည်း အတူပြန်လိုက်ခဲ့ရမလား...ကားနဲ့အတူတူ ပြန်ကြမယ်လေ...နော့ ၊ ကို့ ပြန်ချင်နေပြီလား”ဟု မျက်ချယ်က ပြန်ပြောပြီး သန့်ဇင်၏ သဘောထားကို မေးမြန်းသည်။
“အွန်း...ချယ့်သဘောပါ”ဟု သန့်ဇင်ကိုက ပြန်ပြောတော့ သူသူဟန်က...
“နင်တို့နှစ်ယောက် အတူတူလည်လို့ရတုန်း လည်ကြပါဦး ၊ ငါ့အဒေါ်အိမ်က တအားကြီး မဝေးပါဖူး...ဖြတ်လမ်းကနေ လမ်းလျောက်သွားလို့ရတယ် ၊ ငါတို့က နင်တို့လို တီတီတာတာ လုပ်စရာမရှိတော့ ပျင်းလာလို့ ပြန်တာရယ်....ချယ်...နင်ငါ့အဒေါ်အိမ်ကို မှတ်မှိတယ်မလား”
“အင်း...အငယ်တုန်းက ခဏခဏလာလည်နေကြပဲဟာ”
“အဲ့တာဆိုသွားပြီနော်....သန့်ဇင် ၊ နင် ငါ့သူငယ်ချင်းကို ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ထားဦးနော်”
“အေးပါ...အခုတော့ ငါပဲအရစ်ခံနေရတယ်”
“သူကမူးလာရင် အဲ့လိုပဲ...ဟိ ၊ နင်တော့ဒါဏ်ခံလိုက်ပါဦး....ငါတို့တော့လစ်ပြီ”
“အေးပါ...အေးပါ ”
သူသူဟန်နှင့် သူငယ်ချင်းကောင်မလေးတစ်ယောက် ပွဲခင်းထဲမှ ထွက်သွားသောအခါ သန့်ဇင်ကိုတို့ အတွဲသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ။
သူတို့ထွက်သွားပြီးနောက် ညမီးပန်း မီးပုံးပျံ တစ်လုံးနှင့် ဆီမီးပန်း မီးပုံးပျံ တစ်လုံး လွှတ်ပြီးသည့် အချိန်ထိ နှစ်ယောက်သား ဆက်ကြည့်နေကြသည်။
ဝိုင်သောက်ထားသော အရှိန်ဖြင့် နှစ်ယောက်သား ရယ်စရာတွေပြောပြီး တဟားဟား ရယ်မောနေသောကြောင့် အချိန်များကုန်သည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။
သန့်ဇင်ကို နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ ည ၁၂နာရီခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် မျက်ချယ်အား ပြန်ကြမည်ဟု ပြောကာ မီးပုံးပျံကွင်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ပွဲစျေးတန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် မျက်ချယ်က လမ်းလျောက်ရသည်မှာ ညောင်းသည်ဟု ဆိုပြီး ဂျီကျသဖြင့် သန့်ဇင်ကို ကုန်းပိုးလိုက်ရသည် ၊ လူထူထပ်သည့် ပွဲစျေးထဲမှ ထွက်လာသော အခါ အအေးဓာတ်က တစ်ကိုယ်လုံးကို ရိုက်ခတ်လာလေသည်။
သန့်ဇင်၏ကျောကုန်းပေါ်တွင် လိုက်ပါလာသော မျက်ချယ်က အငြိမ်လိုက်မလာပဲ သူ၏ နားရွက်နှစ်ဖက်ကို ဆိုင်ကယ်လီဗာလို သဘောထားကာ လိမ်ဆွဲပြီး “တ..ဗူး...ဗူး” နှင့်အော်ကာ ဆော့လာသည်။
သန့်ဇင်၏ နားရွက်ကို ဆွဲလိမ်ခံရရုံသာမကပဲ နှာခေါင်းကိုလည်း လက်မလေးနှင့် ဖိနှိပ်ကာ ဟွန်းသံလုပ်ပြီး “ ပွမ်...ပွမ်...ပွမ်...ပွမ်နှင့် ဆော့လိုက်သေးသည်။
မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်၏ ကျောကုန်းပေါ်တွင် ကလေးတစ်ယောက်လို လျောက်ဆော့ပြီး မကြာခင်မှာပင် အိပ်ပျော်သွားတော့သည် ။
မေမြို့၏ ဆောင်းတွင်းညလယ်က အေးစိမ့်နေသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုသည် ပွဲစျေးတန်းရှိသော ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ကားအပ်ထားခဲ့သည့် မဟာအံ့ထူးကံသာ ဘုရား ( ပြည်ချစ်ဘုရား) ၏ ရင်ပြင်ပေါ်အထိ သူမအား ကုန်းပိုးပြီးတက်ရသဖြင့် ချွေးများပင် ထွက်လာလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဘုရားတောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ကားပါကင်နေရာသို့ ရောက်ကာမှ သူမအား နှိုးလိုက်လေသည်။
“ချယ်....ချယ်... မအိပ်နဲ့တော့ ၊ ကားပါကင်ပြန်ရောက်ပြီ”
“ဟင်....အင်း....အွန်း ကို့ ၊ အပေါ်ကိုပြန်ရောက်နေပြီလား...ချယ် ခဏအိပ်ပျော်သွားတယ်..... ဆောရီးနော်”
“ရပါတယ်...အေးနေတာနဲ့ လေကျင့်ခန်းလုပ်ပြီးသားဖြစ်တာပေါ့ ၊ ဟူး.... မောနေတာတောင် လေကအေးနေတုန်းပဲ...ချယ် ကားမောင်းလို့ ရပြီမလား”
“အင်း...ဝိုင်က ပွဲခင်းထဲ လေတိုက်တော့မူးနေတာပါ ၊ အခုတော့ ကို့ရဲ့ ကျောပေါ်မှာ အိပ်လိုက်ရတော့....ဝါးးးး...အမူးပြေသွားပြီ...အင်းးးး”
“ကားထဲမြန်မြန်ဝင်ရအောင်...ကားပါကင်ရဲ့ ပြေစာစာရွက်ထုတ်လိုက်ပါဦး”
“ကို့ကိုပေးထားတာလေ..စာရွက်က”
“အော်..ဟုတ်သားပဲ ၊ ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားပြီး မေ့နေတာ...ဟဲ”
“အွန်း...ကြည့်ရတာ ကိုက မူးနေတာထင်တယ်”
“မေ့သွားတာပါ...ချယ့်ရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုသယ်ပြီး တောင်ပေါ်တက်လာရတော့ အမောဟိုက် သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“မသိရင်...ချယ်က ဝတုတ်ကြီးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့”
“ဟာ...လူကသာသေးတာ ၊ ကိုယ်လုံးက ကျစ်ကျစ်လေးနဲ့ လေးတာပဲ”
“ခစ်ခစ်ခစ်...ဆောတီးပါရှင် ၊ ကဲ...ကားပေါ်တက်တော့”
“ခဏ...ဒီနားမှာ သန့်စင်ခန်းရှိတယ်...အပေါ့သွားလိုက်ဦးမယ်”
“ဟုတ်တယ်...ချယ်လည်း ရှူရှူးပေါက်ချင်နေတာ..ဟိဟိ”
“အဲ့တာဆို သွားရအောင်လေ ၊ အကြွေယူခဲ့ဦး...တစ်ယောက်နှစ်ရာထင်တယ်”
“ပါတယ်ကို”
ထို့သို့ဖြင့် သန့်ဇင်ကိုတို့ အတွဲသည် ဘုရားတောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ရေငယ်ရွာထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည် ၊ မျက်ချယ်က သူသူဟန်၏ အဒေါ်အိမ်ကို မှတ်မှိသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း ညဖက်ကြီးတွင် အာရုံစိုက်ပြီး ကားမောင်းရသဖြင့် လမ်းများကို မသဲမကွဲ ဖြစ်နေရှာသည်။
ရေငယ်ရွာ အရှေ့ပိုင်းတွင် ကားပတ်မောင်းပြီး အိမ်ကိုလိုက်ရှာရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် အိမ်ခြေများ ပါးလာပြီး စိုက်ခင်းများဖက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်တစ်ယောက် လမ်းပျောက်နေပြီမှန်း သိသော်လည်း သူမစိုးရိမ်နေသည်ကို ဖိအားမပေးလိုသဖြင့် အသာလေးငြိမ်နေလိုက်သည်။
“ကို့....ချယ်တော့ လမ်းပျောက်နေပြီထင်တယ် ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“အင်း...ကိုလည်း ရေငယ်ရွာဖက် သိပ်မရောက်ဖူးတော့ လမ်းတွေမသိဖူးရယ်”
“ဟင်း...သူသူဟန်တို့နဲ့ တစ်ခါထည်းလိုက်ပြန်ခဲ့လိုက်ရင် အကောင်းသား ”
“ချယ်ပဲပြောတော့ အိမ်ကိုမှတ်မှိတယ်ဆို”
“ဟင်...မှတ်တော့မှတ်မှိတယ် ၊ အခုဟာ အိမ်တွေက ပုံစံတွေပြောင်းသွားတော့ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားတာ...ညဖက်လည်း ညဖက်ဆိုတော့ မမှတ်မှိတော့ဖူး”
“ရွာလည်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ပြောတာနေမှာ ချယ်ရေ..”
“ခစ်..ခစ် ကို့...ရယ်မနေနဲ့ ၊ တကယ်လမ်းပျောက်နေတာနော်...ပြောရင်းဆိုရင်း ယာခင်းထဲကို ရောက်လာပြီ”
“ရောက်ရင်လည်း ဘေးကိုကပ်ပြီး ကားကိုရပ်ထားလိုက်တော့ ၊ မနက်ရောက်မှ လမ်းရှာပြီး မောင်းကြတာပေါ့...မဟုတ်ရင် ကားလည်းတောထဲရောက်ပြီး ဆီကုန်သွားလိမ့်မယ်”
“အင်း....သူသူဟန်တို့ စိတ်ပူနေမှာဆိုးလို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရင် ကောင်းမလားဟင်”
“မဆက်နေပါနဲ့တော့...ဒီအချိန်ဆိုရင် အိပ်ပျော်နေကြလောက်ပြီ”
“အဲ့တာဆိုလည်း မဆက်တော့ပါဖူး....ကဲ ဘယ်နားမှန်း မသိပေမယ့် ကားရပ်ပါပြီရှင်”
“အား...လကြီးကလည်း လင်းထိန်နေတာပဲ ၊ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျောက်ကြမလား”
“ဝါးးး....ဒီနားလေး နည်းနည်း လျောက်ကြည့်ကြတာပေါ့”
“အင်း..”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်ချယ်တို့သည် ကားကို တောင်ယာခင်းလေးဘေးတွင် ရပ်ထားလိုက်ပြီး ဝင်းထိန်နေသည့် လရောင်အောက်တွင် အညောင်းပြေ လမ်းလျောက်ကြသည်။
သန့်ဇင်က မျက်ချယ်၏ ပုခုံးကို ပွေ့ဖက်ပြီး စကားပြောကာ လမ်းလျောက်ရင်း ကားနားသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ကားကိုကျောပေးမှီကာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း အထက်ကောင်းကင်ယံတွင် လင်းထိန်နေသည့် တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်ည၏ လပြည့်ဝန်းကြီးကို မော့ကြည့်ကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုက “ဟူး”ကနည်း သက်ပြင်းချကာ လေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်တော့ အာငွေ့က မျက်စိရှေ့တွင် လွင့်ပျံသွားသည်။
မျက်ချယ်ကလည်း သန့်ဇင် ပါးစပ်က အငွေ့တွေ မှုတ်တာကိုမြင်ပြီး သူမပါ လိုက်မှုတ်ကာ အငွေ့ဘယ်သူပိုထွက်သလဲဟု လိုက်ပြိုင်လေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ပါးလေးကိုဖောင်းပြီး လေမှုတ်ထုတ်နေသော သူမကိုကြည့်ပြီး အသည်းယားလာသဖြင့် ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲဖက်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းလိုက်လေတော့သည်။
သူမကလည်း နှုတ်ခမ်းချင်း ပြန်လည်စုပ်နမ်းကာ လျာဖြင့်ကစားရင်း သန့်ဇင်၏ အနမ်းကို ပြန်လည်တုန့်ပြန်သည် ။
လရောင်အောက်တွင် ပွေ့ဖက်နမ်းရင်း အရှိန်ရလာသော အခါတွင် သူမက “ ကို့...အပြင်မှာအေးတယ် ၊ ကားထဲကိုဝင်ရအောင် ”ဟု ပြောသဖြင့် ကားအနောက်ခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပြီး နှစ်ယောက်အတူ ဝင်လိုက်ကြသည်။
ကားအနောက်ခန်းရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် နှစ်ယောက်သား တိုင်ပင်စရာမလိုပဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ရင်း ရမ္မက်ထန်သည့် အနမ်းတိုက်ပွဲကို ဆင်နွဲကြသညဲ။
အနမ်းတိုက်ပွဲ ဆင်နွဲပြီးသောအခါ သန့်ဇင်က မျက်ချယ်၏ အပေါ်တွင်အုပ်မိုးပြီး နေရာယူလိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်မှန်ကို အရင်ဆုံးချွတ်လိုက်ပြီး အရှေ့ထိုင်ခုံပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို နေရာလပ်မကျန်အောင် နမ်းရှုံ့လိုက်ပြီး လည်တိုင်နှင့် နားရွက်ကိုလည်း လျာဖျားလေးနှင့် တို့ကာထိကာ စုပ်နမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက သန့်ဇင်၏ လည်ဂုတ်ကို အတင်းဖက်တွယ်ကာ “တဟင်း..ဟင်း”ဖြင့် အရှိန်တက်လာ လေသည်။
သန့်ဇင်သည် သူမဝတ်ထားသည့် အဖြူရောင်အမွေးပွ အနွေးထည်၏ ဇစ်ကို အဆုံးထိ ဆွဲချလိုက်ပြီး အောက်တွင်ခံဝတ်ထားသည့် အင်္ကျီအပါးနှင့် ဘော်လီကို အပေါ်သို့ဆွဲတင် လိုက်သည် ၊ ထိုအခါတွင် မျက်ချယ်၏ လုံးဝန်း၏စက်နေသော ရင်သားနှစ်မွှာက ပေါ်ထွက်လာ လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ ရင်သားအစုံကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ရင်း အရသာခံကာ ကြည့်ရှူ့လိုက်သည် ။
သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးက နီညိုရောင်လေးသန်းနေပြီး အသီးပုံစံမှာ ( Cherry shape nipple) ပုံစံမျိုးဖြစ်ပြီး ခေါင်းလေးက အပြင်သို့ စူထွက်နေလေသည်။
ကားမှန်ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော လရောင်သည် သူမ၏ ရင်သားအပေါ်တွင် ကျရောက်နေသဖြင့် နို့အုံသည် နဂိုရှိသည်ထက် ပိုမိုတောက်ပပြီး ငုံစုပ်ချင်စရာလေး ကောင်းနေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ငါးစက္ကန့်ခန့် ရင်သားကို ငေးကြည့်ပြီးချိန်တွင် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် နယ်ကိုင်ပြီး စူထွက်နေသည့် နို့သီးခေါင်းလေးကို လျာဖြင့်ပတ်ပြီး စို့လိုက်လေတော့သည်။
“ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်စ်”
“အင်း....ဟင်းး...အင်း....ဟင်းး..ဟင်း...ဟင်း...ကို့...အင်းး”
“မွ...မွ..မွ ၊ ချယ့်ရင်သားတွေက လှလိုက်တာ...အင်း ပြွတ်...ပြွတ်..ပြွတ်”
“ကို့....အာ့...ယားတယ်...အင်း....အင်း...အင်း”
မျက်ချယ်သည် ယားတယ်လို့သာ ပြောသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် နို့သီးခေါင်းကို စုပ်လိုက်သည့် အချိန်များတွင် ခါးကိုကော့ပြီး ခေါင်းကို အတင်းဖက်တွယ်ထားသဖြင့် တစ်ဖက်ပြောင်းစို့ရန်ပင် အားယူပြီး ထရသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ရှိသလို နို့အုံများကို နယ်ကိုင်ပြီး နို့သီးလေးကို စုပ်လိုက် ချေလိုက် ပြုစုပေးသဖြင့် သူမ၏ အသီးလေးမှာ တင်းမာလာပြီး ရှည်ထွက်လာသည် ၊ ရင်သားများကို ကစားပြီးသောအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် တဖြည်းဖြည်း အောက်သို့ လျောလာပြီး သူမ၏ အနွေးဘောင်းဘီနှင့်အတူ အောက်ခံဘောင်းဘီကိုပါ ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
ကားအနောက်ခန်းတွင် ခုံတန်းရှည်ရှိသော်လည်း ကုတင်လို နေရာသိပ်မကျယ်သဖြင့် ဘာဂျာပေးရန်အတွက် သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ကားကာ ၉၀ ဒီဂရီ ထောင်ခိုင်းလိုက် ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ ပူစီလေးကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးသဖြင့် ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး အနီးကပ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ ပေါင်တံလေးသည် ဖြူဝင်းဖြောင့်ဆင်းနေပြီး လရောင်အောက်တွင်ပင် အစိမ်းနုရောင် သွေးကြောမျှင်လေးများကို မြင်ရလေသည် ။
ထိုပေါင်တံနှစ်ခုကြားတွင် တည်ရှိသော အဖုတ်လေးက စိတ်ကြွနေသဖြင့် ဖြူဖြူဖောင်းဖောင်းလေး ဖြစ်နေပြီး အမွှေးရိတ်ထားသဖြင့် မုန့်စိမ်းပေါင်းလေးလို ဖြူဝင်းနူးအိမည့်ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ၏ ပေါင်းတွင်းကြောတစ်လျောက်ကို လျာဖြင့်ယက်ကာ မျှင်းပြီး ကလိချင်သော်လည်း ရာသီဥတုအခြေအနေအရ နှုတ်ခမ်းနှင့်ပင် ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်ပြီး စောက်ဖုတ်လေးကို ငုံစုပ်လိုက်တော့လေသည်။
သူမ၏ အစိလေးသည် အတွင်းပိုင်းထဲတွင် တည်ရှိနေ၍ လက်မနှစ်ချောင်းနှင့် အဖုတ်ကို ဖြဲလိုက်ပြီး လျာကိုအထဲထိုးထည့်ကာ အပြားလိုက်ကြီး ယက်ပေးလိုက်သည်။
“အီးးးး....ကို့....ယားတယ်ကွာ...အင်းးး....အင်းးး...ကို...ကို..ကို....စွတ်စ်...အားးး”
“ပလက်...ပလက်..ပလက်...ပြွတ်..ပြွတ်..ပြွတ်..ပြွတ်”
“အဟင့်...ကို့....အီးး....အား....အား...ဟင်း....ဟင်း.....ဟင်း..စွတ်စ်...အင်း...အားး.အား..အား”
မျက်ချယ်သည် အပေါ်ပိုင်းကို အနမ်းပေးကတည်းက စိတ်ကြွနေ၍လားမသိ....
သန့်ဇင်ကို ဂျာပေးပြီး သုံးမိနစ်ခန့်တွင်ပင် အဖုတ်လေးက ရှုံ့ပွရှုံ့ပွ ဖြစ်လာပြီး ပူနွေးသည့် အရည်ဖြူများကို ညှစ်ထုတ်တော့သည်။
သူမသည် ဘာဂျာပေးနေသော သန့်ဇင်ကို၏ ဆံပင်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပေါင်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကိုလည်း အတင်းညှစ်ထားသဖြင့် အသက်ရှူရ ကြပ်လာလေသည် ။
မျက်ချယ်ကတော့ သန့်ဇင်ကို၏ အခြေအနေကိုမသိပဲ ခါးကိုကော့ပြီး တိမ်ပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသယောင် ခံစားနေရသည်။
“အား....ကို....ကောင်းလိုက်တာ......အထဲက ကျဥ်ပြီးဆင်းလာပြန်ပြီ....အင်းးး....ရှီး”
“ပလစ်...ပလစ်..ပလစ်..ပလစ် 💦💦💦”
“အားးး...ကို...ချစ်တယ်ကွာ...အင်းးး....အင်းးး..အင်းး..ကျွတ်စ်....အား...အား..အားးး”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဘာဂျာပေးရင်း သူမပြီးသည်မှာ တစ်ချီနှင့်တစ်ချီ သိပ်မကြာသော်လည်း ခေါင်းကိုအညှစ်ခံထားရသောကြောင့် အသက်ရှူရမဝသဖြင့် သုံးခါမြောက် ညှစ်ခံရပြီးသော အခါတွင် ပေါင်ကိုလက်ဖြင့်ဆွဲပြီး ခေါင်းကို ပြန်ထူလိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် ပေကျံနေသော မျက်ချယ်၏ အရည်များကို လက်ဖမိုးနှင့် သုတ်လိုက်ပြီး အောက်တွင်ဝတ်ထားသည့် ဘောင်းဘီကို အကုန်ချွတ်လိုက် သည်။
သူသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် ကားထဲတွင် လှုပ်ရှားရသည်မှာ အဆင်မပြေသော်လည်း ပေါင်ကြားရှိ မြွေကြီးက အစာတောင်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် တက်နိုင်သမျှ အမြန်ချွတ်လိုက်သည်။
ဘောင်းဘီကို အမြန်ချွတ်ပြီး ထိုင်ခုံတန်းပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်အိပ်နေသော ချယ့်အပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ထောက်ကာ အုပ်မိုးရင်း မာတောင်ပြီး အကြောပြိုင်းပြိုင်းထနေသည့် မြွေကြီးကို ဂူဝလေးတွင် တေ့လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် သူမ၏ လည်တိုင်နှင့် နားရွက်ကို လျာဖြင့် စုပ်နမ်းရင်း ရင်သားတွေကိုလည်း လက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး ပွတ်သတ်ပေးသည်။
မျက်ချယ်၏ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်ရှည်စွာ ဆက်ဆံရမည်မှန်း သိသော်လည်း နေရာအခက်အခဲအရ အကြပ်တွေ့နေသည် ။
သန့်ဇင်သည် အတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ရှည်ရှည်ထားကာ သူ၏လီးဒစ်ကို အဖုတ်ဝတွင် တေ့ပြီး အပေါ်အောက်ဆွဲကာ အရှိန်ယူနေလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို နှူးနှပ်နေသည်ကို ခံရသည်မှာ စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် မျက်ချယ်က....
“ကို့....ထည့်မှာဖြင့် ထည့်တော့ကွာ ၊ ချယ် ရက်လွတ်တယ်...စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်လုပ်တော့”ဟု ပြောကာမှ သူ၏ခါးကို အရှေ့တိုးပြီး အထဲသို့ သွင်းထည့်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ နီရဲနေသော ဒစ်ဖူးကြီးသည် သူမ၏ အသစ်ကြပ်ချွတ် အဖုတ်လေးထဲသို့ တိုးဝင်လာသဖြင့် နာကျဥ်၍ အံကိုကြိတ်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့မဲ့ လေးဖြစ်သွားသည် ။
ထိုအခါတွင် သန့်ဇင်က သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ကြင်နာစွာစုပ်ပြီး ပြန်လည်ချော့မြူလေသည်။
မျက်ချယ်ကတော့ ခုံပေါ်တွင် ထောက်ထားသည့် သန့်ဇင်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကုတ်ခြစ်ရင်း ခန္တာကိုယ်က မရိုးမရွ ခံစားရသည်ကို ဖွင့်ဟသည် ။
သန့်ဇင်က အရှိန်ပုံမှန်ဖြင့် အဆုံးထိဝင်အောင် ထည့်သွင်းလိုက်သော်လည်း သူမက နာသည်ဟု တစ်ခွန်းမှမဟပဲ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို အပေါ်သွားဖြင့်ကိုက်ပြီး “ တအင်းအင်း”ဖြင့်သာ ငြီးညူနေလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏လိင်တံကို အဆုံးထိထည့်ပြီးသောအခါ အပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်သည် ၊ ထိုသို့ အနောက်ကို ပြန်ဆုတ်သည့်အခါတွင် သူမ၏ မျက်နှာက အလိုမကျသည့်ပုံ ဖြစ်သွားသည်။
နောက်ထပ်တစ်ခေါက် အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားများကို ခွဲပြီး လိင်တံကို ပြန်ထိုးသွင်းလိုက်တော့ သူမပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးလေးပါ စဥ်းလာသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ၏ ဟနေသော ပါးစပ်ထဲသို့ လျာထိုးထည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းရင်း လီးအဝင်အထွက် ပုံမှန်လေးဖြင့် စတင်ပြီး ဆက်ဆံလေတော့သည်။
“အင်း...အင်းးး..အင်းး....အင်းး..ဟင်း...ဟင်း....ဟင်း”
“မွ....မွ..မွ...အင်း...ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း”
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်သက်တာ မြတ်နိုးခဲ့ရသည့် ကောင်မလေးအား လိင်ဆက်ဆံနေရ၍ ရင်ထဲတွင် ပိတိဖြစ်မိပြီး သူမအပေါ်တွင် ချစ်သည့်စိတ်က တစ်စထက်တစ်စ ပိုမိုတိုးလာသည်။
အောက်က အငယ်ကောင်ကြီးကလည်း မျက်ချယ် ညီမလေး၏ ပူနွေး..စိုစွတ်..ကြပ်ထုတ်သော အထိအတွေ့ကို ဒင်ပြည့်ကြပ်ပြည့်ခံစားနေရသည်။
အရှိန်ရလာသော အခါတွင် သန့်ဇင်က ကြမ်းချင်လာသဖြင့် မြန်မြန်ဆောင့်လိုးမိရာ သူမက ကျောကုန်းကို လက်သီးဖြင့်ထူပြီး ပုံမှန်လုပ်ရန်သာ အချက်ပြသည် ၊ ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်က သူမစိတ်ကြိုက် ပုံမှန်နှင့် ဖြေးဖြေးလေး အဝင်အထွက်မှန်အောင် ဆက်လိုးပေးသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် နာကျဥ်သော ဒါဏ်ပျောက်လာပြီး ဆန့်ကျင်ဖက် လိင်တံကြီးက ပေးသော သာယာမှုက ပိုလာသည်ထင်သည် ။
အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပြီး ငြီးသံလေးများသည်လည်း နှာသံလေးပေါက်လာသည် ၊ သန့်ဇင်၏ အပေါ်က ဆောင့်ချက်တိုင်းကို အောက်ကနေ ခါးလေးကော့ပြီး အလိုက်အထိုက် ပြန်ပေးသည်။
မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ ဂုတ်ပိုးကို ခိုစီးပြီး လည်ပင်းကို အနမ်းတွေ ပေးသည် ၊ ထိုမျှနှင့် အားမရသဖြင့် သန့်ဇင် ဝတ်ထားသည့်ဆွယ်တာအင်္ကျီကို အောက်ကနေလှန်ပြီး ပေါ်လာသည့် မာထန်သော ဝမ်းဗိုက်သား ရင်အုပ်သားများကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် နမ်းလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အပေါ်ကနေ အုပ်မိုးကာ ဆက်ဆံနေရင်း အောက်ကနေ အင်္ကျီကို အလှန်ခံရပြီး နို့သီးကို အစို့ခံလိုက်ရသဖြင့် ယားကျိကျိဖြစ်သွားပြီး အရှိန်တန့်မလို ဖြစ်သွားသည်။
သူမအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် အတွေ့အကြုံဖြစ်သော်လည်း အောက်တွင် ငြိမ်ငြိမ်ခံမနေပဲ အပြန်အလှန် နှိုးစွပေးမှုကြောင့် သန့်ဇင်ကို ပိုပြီးအားရှိ လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ အနမ်းများအောက်တွင် မျောမနေတော့ပဲ နို့သီးခေါင်းများကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့်စုပ်ကာ ဆောင့်ချက်များကို အရှိန်တင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ခေါက်တွင် သန့်ဇင်၏ ဦးဆောင်မှုနောက်သို့ မျက်ချယ်သည် အမှီလိုက်လာပြီး အော်ဟစ်ငြီးညူရင်း အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သောအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ ပုခုံးသားကို ပါးစပ်ဖြင့် ကုန်းကိုက်လိုက် လေသည်။
“အားးး !!!”
သူမ၏ သွားချွန်ချွန်လေးဖြင့် အကိုက်ခံလိုက်ရသောကြောင့် သန့်ဇင်ကို နာပြီးအော်လိုက်မိ လေသည် ၊ နာကျဥ်မှုနှင့်အတူ သူ၏ ဆောင့်လိုးချက်မျာသည်လည်း အရှိန်အမြင့်ဆုံး ရောက်လာကာ ကားတစ်ခုလုံး သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် လှုပ်ခါသွားလေသည်။
သူမ၏ အဖုတ်အတွင်းသားများက သူ၏လိင်တံကို အဖက်ဖက်ကနေ ဆုပ်ညှစ်ကြသဖြင့် တင်းမခံနိုင်တော့ပဲ တဘမ်းဘမ်းနှင့် ဆောင့်လိုးပြီး သုတ်ရည်များကို အထဲတွင်ပင် တဆစ်ဆစ် ပန်းထုတ်မိလိုက် လေတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ဆောင်းရာသီထဲတွင် ချွေးများရွဲစိုလျက် ရှိနေပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပါးချင်းအပ်ကာ အမောဖြေနေကြသည် ၊ အမောပြေတော့ သန့်ဇင်ကိုက ထိုင်ခုံကို ပုံမှန်အနေအထားအတိုင်း မှီထိုင်လိုက်ပြီး မျက်ချယ်ကို သူ့အပေါ်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် တက်ခွပြီး ထိုင်ခိုင်းသည်။
သန့်ဇင်ကို လိုချင်သည့် အနေအထားကို ရိပ်မိသော မျက်ချယ်က မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး ပြန်လည်မာတင်းစပြုလာသည့် လိင်တံကိုကောက်ကိုင်ကာ သူမ၏ အဖုတ်ထဲသို့ တေ့ကာထိုင်ချလိုက် လေသည်။
“အင်းးး......ဟင်းးးး”
သူမတက်ထိုင်ခါစတွင် အဖုတ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်းဝင်သွားပြီး စောနကထွက်ထားသည့် သဘာဝချောဆီများကြောင့် အဆုံးထိ တအိအိဖြင့် ဝင်သွားလေတော့သည် ၊ ဒီတစ်ခါတွင်တော့ သူမက အပေါ်ကဖြစ်သဖြင့် စိတ်ကြိုက်လှုပ်ရှားသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ နဖူးကို ဖွဖွလေး အနမ်းပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ခါးကို စတင်ကာ ညောင့်ပြီးလိုးတော့သည် ၊သန့်ဇင်ကတော့ အောက်ကနေ အလိုက်အထိုက်နေပြီး သူမ၏ နို့များကိုစုပ်ရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း အနမ်းတွေဖလှယ်ရင်းဖြင့် ပြုစုပေးသည်။
ဆယ်မိနစ်ခန့်ကြာသောအခါတွင် သူမ၏ အပေါ်ကလှုပ်ချက်များ အရှိန်ရလာပြီး သန့်ဇင်၏ ခေါင်းကိုအတင်းဖက်ကာ နို့များကိုစို့ခိုင်းသည် ။
သန့်ဇင်ကလည်း နို့သီးခေါင်းများ ရှည်ထွက်လာမတက် ဆွဲစို့လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖင်လုံးလုံးလေးကို ညှစ်ကိုင်ကာ အပေါ်အောက် ဆွဲဆောင့်ပြီး ပင့်လိုးပေးလိုက်သည်။
ကားတစ်စီးလုံးရှိ မှန်များတွင် အပြင်ကလေနှင့် ချစ်သူနှစ်ဦး၏ အာငွေ့များကြောင့် အခိုးရိုက်ပြီး မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ ကားဘီးလုံးများကလည်း တအိအိဖြင့် လှုပ်ရှားသွားပြီး နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်နေ လေသည်။
မကြာမမှီမှာပင် ကားအတွင်းထဲက ကောင်မလေးနှင့် ကောင်လေး၏ ပြိုင်တူအော်ငြီးသံနှင့်အတူ အဖြူရောင်ကားလေးသည်လည်း ငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်။
ချစ်သူနှစ်ယောက်၏ အော်သံများ တိတ်ဆိတ်သွားသည့် အချိန်တွင် ပွဲခင်းထဲမှ ဖွင့်ထားသော သီချင်းသံသည် ဆောင်းလေနှင့်အတူ ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်းလေး လွင့်ပျံလာလေသည်။
(🎼 မေ...အမှောင်ထဲက ငွေကြယ်များထက် မင်းမျက်ဝန်းများ လင်းပါလား
မေ....စပယ်ပွင့်ထက် ဖြူစင်လွန်းတဲ့ အသားလေးဝင်းနေတယ်... 🎼
🎼 နီ...နီသွေးလား အနီရောင်နှုတ်ခမ်းလေး သိပ်ကိုလှပါလားးးးးး🎼
🎼အပြုံး....မေ့အပြုံးများ အပြာရောင် စမ်းချောင်းလေးထက် အေးချမ်းပါလား....🎼
🎼 ထူးခြားပြည့်စုံလွန်းတဲ့ မေ့ရဲ့အလှအပများ......မင်းအတွက် ဘုရားသခင်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်များလား....🎼 ထူးခြားပြည့်စုံလွန်းတဲ့ မေ့ရဲ့အလှအပများ..... မတောင်းပဲပြည့်တဲ့ မင်းအတွက် ဆုလာဘ်များလား....🎼.........🎼.🎼.🎼.🎼.🎼…)
တန်ဆောင်မုန်းလ၏ လပြည့်ဝန်းကြီးသည် အနောက်အရပ်သို့ တဖြည်းဖြည်းနစ်ဝင်သွားပြီး ရွှေဝါရောင် နေမင်းကြီးသည် အရှေ့အရပ်မှ ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် ကားအနောက်ခန်းထဲက ခုံတန်းရှည်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အိပ်ပျော်နေရာမှ မျက်နှာကို နေရောင်ထိုးသဖြင့် နိုးလာလေသည်။
သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝင်ခွေနေသည့် ကောင်မလေးက နှုတ်ခမ်းစူစူလေးနှင့် အိပ်မောကျနေဆဲ ......... မျက်ချယ်အိပ်ပျော်နေသေး၍ သန့်ဇင်ကိုလည်း မျက်စိမှိတ်ကာ ပြန်လည် မှိန်းနေလိုက်သည်။
“အင်း....ကို ၊ ဝူ.....ဝူ....ဝါးးးး ထတော့ မနက်လင်းနေပြီ”
“ချယ်...နိုးပြီလား ၊ ကိုကစောနကတည်းက နိုးနေတာ...ချယ်မနိုးသေးလို့ အသာလေး ငြိမ်နေတာ”
“အင်း.....တစ်ကိုယ်လုံးကို ညောင်းကိုက်နေတာပဲ.....ဝါးးး...ထပြီ..ထပြီ ၊ ကို့..ချယ််ရဲ့ မျက်မှန်ရော”
“အရှေ့က ခုံပေါ်မှာတင်ထားတယ်”
“အင်း...ဘယ်နှစ်နာရီရှိနေပြီလဲမသိဖူး....ဖုန်းရော ဘယ်မှာလဲ...၈နာရီ တောင်ရှိနေပြီကိုရေ ၊ သူသူဟန်က Miss call တစ်ခု...ပြီးမှပဲ ပြန်ဆက်လိုက်တော့မယ်”
“အွန်း....ဗိုက်လည်းဆာနေပြီ ၊ ချယ်...ကားမှန်ကိုကြည့်လိုက် လက်ဝါးအရာကြီး”
“အယ်....ချယ့်ရဲ့ လက်ဝါးထင်တယ်...ရှက်စရာကြီး ၊ ပြန်ဖျက်လိုက်မယ်”
“အဲ...ကိုက ဓာတ်ပုံရိုက်မလို့ပါဆို ဖျက်လိုက်တာမြန်တာဆို”
“ကိုနော်....အဲ...အပြင်မှာ ကျွဲတွေတောင်ရောက်နေပြီ ကြည့်ဦး”
“ခွိခွိ ဒရိုက်ဘာအဒေါ်ကြီးက ရွာအပြင်ကိုပတ်မောင်းပြီး တောထဲကိုရောက်နေပြီ ၊ ရွာကဖြင့် အဝေးမှာ မှုန်မှုန်လေးပဲ မြင်ရတော့တယ်”
“ကဲ...ကိုရေ ၊ သူများကို အပြစ်ပြောလို့ပြီးပြီဆို အရှေ့ခန်းကို ကြွပါတော့..ပြန်ရအောင်”
“အင်း”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်ချယ်သည် ကားထဲတွင်ပါလာသည့် ရေသန့်ဗူးနှင့် မျက်နှာသစ်ကာ ပလုတ်ကျင်းလိုက်ကြပြီး ရွာထဲသို့ ကားကိုပြန်မောင်းလာကြသည် ၊ ရွာထဲသို့ ပြန်ရောက်သော အခါတွင် တဲလေးနှင့်ရောင်းသော တို့ဟူးနွေးခေါက်ဆွဲဆိုင်ကို တွေ့သည်နှင့် မနက်စာဝင်စားကြသည်။
မနက်စာစားပြီးနောက်တွင် မျက်ချယ်က သူသူဟန်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ညကပွဲခင်းထဲမှာပင် အချိန်ကုန်ခဲ့ကြောင်းနှင့် စိတ်မပူရန် အကြောင်းကြားလိုက်သည် ။
တို့ဟူးနွေးဆိုင်မှ အပြန်တွင် မျက်ချယ်က အံ့ထူးကံသာ ဘုရားတောင်ပေါ်သို့ ကားကိုမောင်းတက်သွားသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုက......
“ချယ်....မနက်ခင်း ဘုရားသွားဖူးမလို့လား”
“ဟုတ်တယ်လေ ၊ မနေ့က ဘုရားမှာ ကားပါကင်ထိုးခဲ့ပြီး မီးပုံးပျံကွင်းကို တန်းသွားတာဆိုတော့ ဝတ်မပြုလိုက်ရလို့”
“အင်း...ဟုတ်သားပဲ”
“ဘုရားကအပြန်ကြရင် မျက်မမြင်ကျောင်းကိုဝင်ပြီး အလှူလုပ်ရအောင်လေ”
“အွန်း....ကောင်းပါတယ် ၊ ကို့...ဘုရားကို ပန်းလှူအုံးမလား”
“မလှူတော့ပါဖူး...ဒီနားက ရောင်းတဲ့ပန်းတွေက စျေးကြီးတယ် ၊ မတန်ဖူးရယ်”
“အော်...ကိုရယ် အတူရောက်တုန်းလေး ပန်းရေချမ်းကပ်ပြီး ဘုရားကိုပူဇော်လိုက်ပါ ၊ ချယ်ဝယ်ပေး ပါ့မယ်”
“အင်း... အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲ ”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ပန်းရောင်းသည့် ကလေးဆီမှ ပန်းတစ်စည်းကို ဝယ်လိုက်ပြီး ပန်းအိုးထဲတွင်ထည့်ပူဇော်လိုက်ကာ ဘုရားရှစ်ခိုးလိုက်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်ကလည်း သူ၏ဘေးတွင် ပုဆစ်တုတ်လေးထိုင်ပြီး ဘုရားဝတ်ပြုကာ အဖော်ပြုပေးသည်။
မနက်ခင်းစောစောတွင် ဘုရားရှစ်ခိုးပူဇော်လိုက်ရ၍ သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ ကြည်လင်အေးမြနေပြီး ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားနေရသည်။
ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်တွင် ချစ်သူ၏ လက်ကလေးကိုတွဲကာ လမ်းလျောက်ရင်း ပြုခဲ့ဖူးသော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများအတွက် သာဓုခေါ်နိုင်ရန် ခေါင်းလောင်းကို သုံးကြိမ်အတူတူ ထိုးကြသည်။
ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက်တွင် ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှနေ၍ လှမ်းမြင်နေရသည့် ရှူ့မျှော်ခင်းများကို နှစ်ယောက်အတူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကြည့်လေသည် ၊ မျက်ချယ်က ဓာတ်ပုံရိုက်ရအောင်ဟုပြော၍ နှစ်ယောက်အတူ ဆယ်ဖီဆွဲလိုက်ကြသေးသည်။
အဝေးကမြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေသော သန့်ဇင်ကိုအား ဘေးနားတွင် ယှဥ်တွဲကာ မတ်တပ်ရပ်နေ့သည့် မျက်ချယ်က သူမပုခုံးလေးနှင့် အသာတိုက်လိုက်ပြီး.....
“ကို့...ဘာတွေ ငေးပြီးတွေးနေတာလဲ”
“ဟင်...ဘာမှမဟုတ်ပါဖူး ၊ ရှု့ခင်းကလှလို့ ဒီအတိုင်းငေးကြည့်နေတာ”
“ချယ့်ကိုရော...မကြည့်တော့ဖူးလား..”
“ကြည့်တော့ဖူး...ကြည့်လို့ဝသွားပြီ...ဟဲဟဲ”
“ဟွန့်...ကိုတို့ ယောကျာ်းတွေကနော် ၊ လူကိုရပြီးသွားရင် အချိုးကတန်းပြောင်းတာပဲ”
“နောက်တာပါချယ်ရယ်....ဒီလို ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးကိုကြည့်မိရင် ပါးတွေ ဆွဲညှစ်မိမှာဆိုးလို့...အင့်..အင့်”
“အာ့...ပါးကိုတအားကြီး မညှစ်နဲ့လေ ၊ နာတယ်ကိုရဲ့...တစ်ကိုယ်လုံးလည်း သူလုပ်တာနဲ့ ရစရာကို မရှိတော့ပါဖူး...ဟွန့်”
“ဆောတီး...ဆောတီး...နာသွားရင် ကားပေါ်ပြန်ရောက်မှ အာဘွားနဲ့ ကြပ်ထုတ်ထိုးပေးမယ်”
“မလိုချင်ပါဖူးနော်...”
“အာဘွားမလိုချင်ရင် ချယ်စားချင်တာပြော..လိုက်ကျွေးမယ်”
“တကယ်လား”
“တကယ်ပေါ့...မနေ့ ညနေကတည်းက ဘာမှကောင်းကောင်း မစားရသေးသလိုပဲ”
“မနေ့ညတုန်းက ကားထဲမှာ ကျွေးတဲ့မုန့်ရရော....ခိခိ”
“အော်...အဲ့တာလား ၊ ဘယ်လိုအရသာမှန်းတောင် မေ့ချင်သလိုလို ဖြစ်နေပြီ...ဒီနေ့လည်း ထပ်ပေးပါဦးလား”
“ဟွန့်...လူလည်ကြီး ၊ ချယ်ကတော့ အခုထိ ရင်ဘတ်တွေရော...ကျောတွေရော နာနေတုန်းပဲ... ရင်သားတွေ ပိုကြီးပြီး ပုံပျက်လာလို့ကတော့ ကို့ကြောင့်ပဲနော်”
“စိတ်မပူပါနဲ့..ကိုပုံစံမပျက်အောင် ကိုင်တွယ်ပေးပါ့မယ်...ဟိဟိ”
“ကိုနော်...မပြောချင်ဖူး...ဟွန့်”
“အင်းး.....မွ”
မျက်ချယ်က သူမ၏ရင်သားကို ပုံစံမပျက်အောင် ကိုင်တွယ်ပေးမည်ဟု စနောက်ခံလိုက်ရ၍ မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး ပုခုံးနှင့်တိုက်သည်။
သန့်ဇင်က သူမ၏ ပုခုံးလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထွေးပွေ့လိုက်ပြီး နဖူးလေးကို ကြင်နာစွာ နမ်းလိုက်တော့ မျက်စောင်းထိုးနေသည့် ကောင်မလေးက ကျေနပ်ပြီး ငြိမ်သက်သွားသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ချစ်သူကို ပွေ့ဖက်ရင်း ရှူ့မျှော်ခင်းကို ငေးကြည့်ကာ မနက်စောစော တိုက်ခတ်သည့် ဆောင်းလေနုနု အေးအေးကို အရသာခံနေလိုက်သည်။
သူ၏ ဘဝတစ်လျောက်လုံးတွင် အချစ်ရဆုံးသော မျက်မှန်နှင့် ကောင်မလေးကို ငေးကြည့်ရင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ နဖူးလေးကို အမြတ်တနိုးနှင့် အနမ်းတစ်ပွင့် ထပ်ပေးလိုက် လေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-four: : Friendship & Love
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်အပေါ်ထပ်ရှိ သူ၏ အခန်းဟောင်းလေးထဲသို့ ပြန်ရောက်နေသည်။
အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲအိပ်ရင်း အရင်တုန်းကအတိုင်း မပြောင်းလဲပဲ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အခန်းအိုလေးကို ငေးကြည့်မိနေသည်။
ဒီအခန်းလေးတွင် ငယ်စဥ်က မျိုးမင်းထက်နှင့်အတူတူ ပါဝါရိမ်ဂျားအရုပ်များ ၊ စစ်သားအရုပ်များနှင့် အမျိုးစုံဆော့ခဲ့ဖူးသည် ၊ လူပျိုပေါက် ဖြစ်လာသော အခါတွင်လည်း ကာတွန်းစာအုပ်များ ဝတ္ထုများနှင့် အပြာစာအုပ်များကို အခန်းလေးထဲတွင် ခိုး၍ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။
သူတက္ကသိုလ်ရောက်နေစဥ် အချိန်အတွင်း အမေဖြစ်သူသည် အခန်းထဲသို့ မလိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းထားရာမှ အခန်းသည် ဂိုထောင်အသေးစားလေးသဖွယ် ဖြစ်နေသည် ၊ ဒါပေမယ့် အခန်းရဲ့ အနံ့အသက်ကတော့ အရင်တုန်းကအတိုင်းပင်။
အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန် လှဲနေရင်း ပျင်းလာသဖြင့် လွယ်အိတ်ထဲက Laptop ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေထုတ်ကာ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ဖွင့်လိုက်သည် ၊ Laptopက Window တက်နေဆဲ အချိန်တွင် စားပွဲပေါ်၌ ထောင်ထားသော ဓာတ်ပုံကို ကြည့်မိလိုက်သည်။
ကနုတ်ပန်းများနှင့် လှပစွာ ဘောင်ခါတ်ထားသည့် သစ်သားဖရိန်ထဲတွင် အိမ့်မျက်ချယ်၏ ရယ်မောပြီး ငေးကြည့်နေသည့် ဓာတ်ပုံလေး ရှိသည် ၊ ဒီပုံလေးသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ နှစ်နှစ်ပြည့် နှစ်ပတ်လည်နေ့တွင် ရိုက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူမဂျီကျသည့် မုန့်ကို သန့်ဇင်ကို ဝယ်ကျွေး၍ ပြုံးရယ်နေစဥ်တွင် အမိအရ ရိုက်ကူးထားနိုင်ခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် Snapshoot နှင့် အမိဖမ်းထားသည့် သူ့မ၏ပုံရိပ်ကို သဘောကျ၍ ဓာတ်ပုံအဖြစ် ထုတ်လိုက်ပြီး ဘောင်ထဲတွင် ထည့်သွင်းထားခဲ့သည်။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူ့ကိုကြည့်ပြီးပြုံးရယ်နေသည့် သူမ၏ပုံလေးမှာ အသက်ဝင်လွန်းလှ၍ သူကိုယ်တိုင်ပင် ပြုံးရယ်မိသွားသည်။
Laptop ပွင့်လာသောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ Coding လေ့ကျင့်ခန်းတချို့ကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်နေလိုက်သည် ၊ ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ သုံးနှစ် ရှိခဲ့ပြီဖြစ်၍ ကွန်ပျူတာနှင့်ပါတ်သတ်သော Software ပိုင်းရော Hardware အပိုင်းပါ အတော်လေး နှံ့စပ်အောင် ကျွမ်းကျင်နေလေပြီ။
တတိယနှစ် ပထမ စမ်မက်စတာ တက်နေစဥ်အတွင်း ဒီဇင်ဘာကျောင်းပိတ်ရက်ရှည်နှင့် ကြုံသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့သည် အိမ်သို့ပြမ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ကိုပြန်ရောက်ပြီး ပထမနှစ်ရက်တွင် အမေချက်ကျွေးသည်များကို အဝစားပြီး အိပ်လိုက် ဇာတ်ကားကြည့်လိုက်ဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
တတိယမြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်တွင်းအောင်းရသည်မှာ ပျင်းလာသော်လည်း ဘယ်သွားရမလဲမသိ၍ အိမ်အပေါ်ထပ်တွင် တောင်စဥ်ရေမရ လျောက်လုပ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည် ။
Laptop ဖွင့်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်သည်မှာ စိတ်မပါသဖြင့် အမှားတွေချည်း ရိုက်မိနေလေသည်။
ထို့ကြောင့် လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြန်ပိတ်ပြီး Harddisk D ထဲတွင်သိမ်းထားသည့် Music video အချို့ကို ပျင်းပျင်းနှင့် ပြန်ဖွင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အောက်ထပ်ရှိ အမေ့၏ အော်ခေါ်သံကြားသောကြောင့် သီချင်းကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး သေချာနားထောင်လိုက်သည်။
“သားရေ..သန့်ဇင်....မင်းသူငယ်ချင်းလာတယ်ဟေ့ ၊ ဟို အကောင်...မျိုးမင်းထက်...အယ် ဆံပင်တွေလည်း အဝါရောင်တွေလျောက်ဆိုးထားပါလား...ကြက်ဖကြီး ကျနေတာပဲ”
“မျိုးမင်းထက်...အပေါ်တက်ခဲ့ဟေ့”
“အေး...လာပြီ”
“ဟ...ငါ့အမေပြောလည်း ပြောချင်စရာပဲ ၊ မင်းရဲ့ဝမ်းဝေးကေကြီးနဲ့ ဆံပင်အဝါကြီးနဲ့က ကြည့်ရဆိုးတာကွာ”
“ဟမ်..အရင်တစ်ပတ်တုန်းက စော်နဲ့ပြတ်ပြီး စိတ်တွေလေနေလို့ ကေခုတ်ပြီး အရောင်ချယ် လိုက်တာ...ဒါမျိုးဖြစ်သွားတာပဲ..ဟီးဟီး”
“ငါ့မျက်စိထဲမှာတောင် ကွက်တိကွက်ကြားနဲ့ ၊ မင်းဒီကိုပြန်လာတာတောင် ငါ့ဆီဖုန်းမဆက်ဖူး ဒီလိုမှန်းသိငါလာလည်ပါတယ်...အိမ်မှာပျင်းနေတာ”
“ငါရောပဲ...ဟဲဟဲ ၊ အဲ့တာကြောင့် ဆိုင်ကယ်လျောက်စီးရင်း မင်းများ အိမ်ပြန်ရောက်နေမလားဆိုပြီး ဝင်လာခဲ့ကြည့်တာ”
“ဒါနဲ့ မင်းအခုပြတ်သွားတာက ဘယ်နှစ်ယောက်မြောက်လဲ”
“ခုနှစ်ယောက်မြောက်လို့တော့ထင်တာပဲ ၊ နောက်ထပ် နှစ်ယောက်လောက်တော့ ထားလိုက်ဦးမယ်....အဲ့တာဆို ကိုးနဝင်းကျေသွားပြီ...ဟဲဟဲ”
“မင်းကြတော့လည်း ပေါလိုက်တာကွာ ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငါ့ကျတော့လည်း တစ်ယောက်ထည်းနဲ့ တိုင်ပတ်နေတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...မျက်ချယ်က ရစ်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဖူး...ဟိုတစ်နေ့ကတည်းက ငါ့ကိုစိတ်ကောက်နေတာ ၊ ပြန်ချော့တာကို မရသေးဖူး”
“မင်းကအစကတည်းက မပိုင်တဲ့ကောင်မလေးကို ရည်းစားလုပ်တာကိုးကွ ၊ အစကတည်းက ဆရာမနဲ့ တပည့်လိုကို...ခွိခွိ”
“ငါကချစ်တာကိုးကွ...မင်းလို တဏှာသက်သက်နဲ့ စော်ထားတာမှမဟုတ်တာ”
“ဟိတ်ကောင်...နိုင်ငံရေးတွေပါလာပြီနော် ၊ ငါကလည်း ငါ့ကိုတကယ်ချစ်မယ့် ကောင်မလေးဆို မကြိုက်ပါဖူး..သိတယ်မလား အဝင်အထွက်လွယ်မယ့် ခပ်ဟေ့ာဟော့ စော်လေးတွေကိုပဲ ဝင်လုံးတာ”
“အဲ့တော့....”
“အဲ့တော့ နှစ်ယောက်စိတ်ကြိုက်ကဲပြီးလို့ ငြီးငွေ့လာရင် လမ်းခွဲလိုက်ရုံပဲလေ ၊ ကောင်းဖူးလား”
“အင်း မင်းတို့အရပ်နဲ့ မင်းတို့ဇာတ်ကတော့ ဟုတ်နေတာပဲ”
“အဲ့တာထားပါတော့...မင်းအခန်းထဲမှာနေရတာ မပျင်းဖူးလား ၊ အပြင်ကို သွားရအောင်ကွာ... ဟိုဟာက ငါတို့အငယ်တုန်းကဆော့တဲ့ အရုပ်မလား”
“စကိတ်စီးနေတဲ့ Batman လား...ဟုတ်တယ်လေ ၊ မင်းအိမ်အပေါ်ထပ်ကနေ ပြစ်ချလို့ ခြေထောက်တစ်ချောင်းပြုတ်သွားတာ မမှတ်မှိတော့ဖူးလား”
“ဟင့်အင်း...ငါဖျက်စီးတဲ့ အရုပ်တွေကများတော့ မမှတ်မှိတော့ဖူး...ငိငိ”
“အေးပါကွာ ၊ အပြင်သွားမယ်ဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့ကွာ...ဘယ်သွားကြမလဲ”
“၁၄လမ်းထဲက ခေါင်ရည်ဆိုင်သွားရအောင် ၊ အောင်အောင်ဦးလည်း ရောက်နေတယ်မလား... သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားကြတာပေါ့”
“အင်း..အဲ့ကောင်က သူ့အဒေါ်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေရတယ်ထင်တယ် ၊ ငါတို့ခေါ်ရင်တော့ လိုက်မှာပါ”
“အေး...သွားမယ်ကွာ”
မျိုးမင်းထက်၏ အခေါ်ကောင်းမှုကြောင့် နဂိုကတည်းက ပျင်းရိနေသည့် သန့်ဇင်ကိုလည်း အိမ်ကနေထွက်ခဲ့ပြီး အောင်အောင်ဦးကို သွားခေါ်ကာ ခေါင်ရည်ဆိုင်သို့ သွားကြသည်။
ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ခေါင်ရည်နှစ်ပုလင်းနှင့် အကင်တချို့ကို အမြည်းအဖြစ် မှာလိုက်ကြသည်။
အောင်အောင်ဦးသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်နှင့် အညောင်းဆန့်ရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ ပုလင်းဖောက်တံအား လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ......
“ငါတို့ကိုးတန်းတုန်းက ကျောင်းပြေးပြီး ဒီဆိုင်ကို ခေါင်ရည်လာသောက်တာ မှတ်မှိသေးတယ် မလား”ဟု ပြောတော့ မျိုးမင်းထက်က...
“မှတ်မှိတာပေါ့...အဲ့တုန်းက မင်းဖောက်တံကို မကိုင်တတ်ပဲနဲ့ လျောက်ဖောက်ပြီး ပုလင်းတွေ အကုန်မှောက်ကုန်လို့ ဘာမှမသောက်လိုက်ရဖူးလေ ၊ ပြန်တွေးရင်း ဒေါသထွက်လာပြီ... ခွေးသား အဲ့အတံကြီး ချထားလိုက်” ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
ထိုအခါ အောင်အောင်ဦးက ပုလင်းဖောက်တံကို လေထဲတွင် ဝှေ့ရမ်းရင်း....
“ဒီတစ်ခါ ငါဖောက်တံကို ကိုင်တတ်သွားပြီ ၊ ပုလင်းလာချရင် ဖွင့်ပြမယ်ကြည့်ထားကြ နှစ်ယောက်လုံး”
“ဟုတ်ရင်ဟုတ်ပေါ့ကွာ ၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီတစ်ဝိုင်းစာ မင်းရှင်းရမယ်နော်”
“အေးပါကွ ၊ အောင်အောင်ဦးရဲ့ လက်စွမ်းကို ပရိတ်သတ်ကြီး ရှူ့စားရအောင် ပြမယ်”
“ပုလင်းဖောက်သမားထက် ဇာတ်မင်းသားလေး မောင်ဂွေးပေါ်လုပ်တာမှ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် ထင်တယ်နော်.... အောင်ဦး”
“ငယ်ကျိုးငယ်နာတွေ လာမစနဲ့နော်...သန့်ဇင် ၊ မဟုတ်ရင် မျက်ချယ်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီး မင်းပထမနှစ်တုန်းက သူသူဟန်နဲ့ ဟန်ဆောင်ရည်းစားလုပ်တဲ့အကြောင်းကို ပြောလိုက်မှာနော်”
“ပြောပေါ့...အဲ့တာသူသိပြီးသား”
“ဟားဟား ဒုတိယတစ်ခေါက်အကြောင်း ပြောမှာနော်”
“အဲ...”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦး စကားများနေစဥ်မှာပင် မှာထားသော ခေါင်ရည်နှင့် အမြည်းပန်းကန်များ လာချပေးသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက ဖောက်တံကိုသုံးပြီး ခေါင်ရည်ပုလင်းအဖုံးအား ကျွမ်းကျင်စွာဖွင့်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့ထည့်နေလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူ၏လျို့ဝှက်ချက်ကို အောင်အောင်ဦး ဘယ်လိုသိသွားသလဲဟု စဥ်းစားနေပြီး မျိုးမင်းထက်က မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် သူ့ကိုကြည့်နေလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက.....
“အောင်အောင်ဦး ၊ မင်းအဲ့အကြောင်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“အမ်...အဲ့တုန်းက မင်းအိမ်သာထဲသွားနေတုန်း မင်းရဲ့ဖုန်း viberက တတောင်တောင်နဲ့ မက်ဆေ့တွေဝင်လာတော့ ငါကြည့်မိလိုက်တာ...ဘာလဲ နှစ်ယောက်သား ချယ့်ကို မပြောတော့ဖူးဆိုပဲ...ဟိဟိ ၊ ကြည့်ရတာ သန့်ဇင်တော့ အညှာမိသွားပြီထင်တယ်”
“အဲ့တုန်းက သူကအကူအညီတောင်းလို့ လုပ်ပေးလက်စနဲ့ ကူညီပေးလိုက်တာပါ”
“ဟုတ်လို့လား...သန့်ဇင်ရာ..မင်း ကျောက်ဆည်ကပြန်လာတော့ မျက်ကွင်းတွေကျပြီး သာခွေယိုင်လေး ဖြစ်နေတာ ငါမှတ်မှိပါတယ်”
“အုစ်...”
အောင်အောင်ဦး၏စကားကြောင့် သန့်ဇင်ကို အထိနာနေသည့်အချိန်တွင် ဇာတ်ရည် စလည်လာသော မျိုးမင်းထက်က သူကြိုက်သည့် ခေါင်ရည်ကိုပင် မသောက်နိုင်သေးပဲ သန့်ဇင်၏ လက်ကို လှုပ်ကိုင်ကာ....
“ဟေ့ရောင်...အဲ့တာဆို ပထမနှစ်တုန်းက သူသူဟန်ဆီလာပြီး အပီကြုံးသွားတဲ့ ရည်းစားဆိုတာ မင်းပေါ့”
“အမ်း....ဟုတ်တယ်...ဟဲ”
“မသာကောင်....ခွေးသူတောင်းစား....ဘုတ်...ဘုတ်...ဘုတ်” ( သန့်ဇင်ကို၏ လက်မောင်းကို လက်သီးဖြင့် ထိုးကြိတ်သည်)
“အား...နာတယ်ကွ ၊ မျိုးကြီးရ...ငါလည်း အစတုန်းက ရိုးရိုးသားသား ကူညီပေးတာပဲ... ဟိုကိစ္စက မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ”
“မင်းကိုထိုးတာ သူသူဟန်နဲ့ အတူအိပ်လို့မဟုတ်ဖူးကွ...ငါ့ကို မပြောပဲ လျိုထားလို့...မြေနိုး”
“အဲ့အကြောင်းက လူတိုင်းလျောက်ပြောလို့မှ မဖြစ်တာကွ ၊ ဟိုကောင် အောင်အောင်ဦးက ငါ့ဖုန်းခိုးကြည့်လို့သိတာ”
“အေးပါကွာ...အဲ့တုန်းက ငါ့မှာ နှမြောလိုက်ရတာ ၊ ဘာပဲပြောပြော သူနဲ့စေ့စပ်ထားတယ် ဆိုတဲ့ တရုတ်ကောင်ကြီး မစားခင် ငါ့ဘော်ဒါက ဦးဦးဖျားဖျား စားလိုက်ရတာတော့ ကျေနပ်တယ်ကွာ”
“အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ကွာ...တစ်ဖက်သားကို အားနာစရာကြီး”
“ဒါကတော့ မင်းအပိုင်းလေကွာ ၊ ငါ့မှာလည်း ငါ့ဖီလင်ရှိတာပေါ့ကွ...ဘယ့်နှယ့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို သဘောကျလို့ လိုက်မယ်ကြံသေး...စေ့စပ်ထားတဲ့ တရုတ်ကောင်ကြီး ရှိတယ်ဆိုတော့ ဘယ်ကျေနပ်ပါ့မလဲကွ ၊ ဟိုကောင်က ဘာမှမလုပ်ပဲနဲ့ ပုလ္လင်ပေါ်ကနေ ထိုင်စားရုံပဲကိုး”
“မင်းပြောတော့လည်း ဟုတ်သလိုလိုပဲ”
“သန့်ဇင်ဟရောင့်...ဒီနေ့ မင်းငါ့အိမ်မှာ လိုက်အိပ်ပြီး အဲ့တုန်းက အကြောင်းတွေ ပြောပြကွာ ၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းအဖြစ်ကို သွားရည်ယိုရင်း နားအရသာခံရတာပေါ့ကွာ...ဟီးဟီး”
“အိုကေလေ..ငါလည်း အိမ်မှာပျင်းနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
“အဲ့တာဆို...တရုတ်ကြီးရဲ့ ဆွမ်းတော်အုပ်ကို အဝနှိုက်စားလိုက်ရတဲ့အတွက် ချီးယား...”
“အေး...ချီးယား”
“ဂလွပ်...ဂလွပ်” (ခွက်ချင်းတိုက်သံ)
ခေါင်ရည်ဆိုင်တွင် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် ငယ်ကျိုးငယ်နာများ ရောက်တက်ရာရာများ လျောက်ပြောပြီး သောက်စားကြသည် ။
ခေါင်ရည်သုံးပုလင်းခန့် ကုန်သောအခါတွင် သောက်စမရှိသော အောင်အောင်ဦးက ရီဝေဝေဖြစ်လာပြီး စကားလျောက်ပြောသည်။
သန့်ဇင်ကိုတို့ဝိုင်းက မှာထားသည့် လေးပုလင်းမြောက် ခေါင်ရည်ပုလင်းကို စာပွဲထိုးလေးက လာချပေးသော အခါတွင် အောင်အောင်ဦးက ဖောက်တံဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲကို ငှဲ့ရင်းဖြင့်.......
“သားကြီးတို့ မင်းတို့ကိုငါ ပြောစရာရှိတယ်ကွ..အေ့”
“ပြောစရာရှိ ပြောလေကွာ ၊ စကားပုလ္လင်ခံနေရအောင် ငါတို့က မင်းရဲ့ဆရာတွေမှမဟုတ်တာ. ....လခွီးထဲမှ”
“ငါပြောမယ့်ဟာက အရေးကြီးတယ်ကွ မျိုးကြီးရ...အဲ့တာကြောင့်မလို့ သေချာနားထောင်”
“ပြောကွာ...”
“ငါမင်းတို့ကို မပြောရသေးတာ တစ်ခုရှိတယ် ၊ ငါအခု ရည်းစားရသွားပြီ”
“ဟေ.....”
ခေါင်ရည်သောက်ပြီး အမြည်းဝါးကာ ဟီးဟီးဟားဟား လုပ်နေကြသည့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ရုပ်တည်သွားကြသည် ။
အောင်အောင်ဦး ပြောသလိုပင် ဒီကိစ္စက အရေးကြီးတဲ့သတင်း.......
မျိုးမင်းထက် စော်အသစ်ရသည်ဟုဆိုလျင် ဒါဟာ ထမင်းစားရေသောက်တဲ့ သတင်းလို ဘာမှမထူးဆန်း ၊ အောင်အောင်ဦးသည် ရည်းစားထားဖို့ဝေးစွ....
အငယ်တုန်းကလည်း သူ့စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်း နေခဲ့သည့်အပြင် စော်လေးတစ်ပွေကိုပင် ချောကြောင်း ကိတ်ကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မဟဖူးသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် လက်တွင် ကိုင်ထားသည့် ခေါင်ရည်ခွက်နှင့် အောင်အောင်ဦးဖက်သို့ တည်ကာ......
“အောင်ဦး...မင်းငါ့ကို ဘာလို့မပြောတာလဲ ၊ ရည်းစားကငါတို့ကျောင်းကပဲလား”
“မဟုတ်ဖူး...မျိုးမင်းထက်တို့ GTC ကျောင်းကပဲ ၊ ခဏနေဦး...ငါအရင်ပြောဦးမယ်”
“အေး...ပြော”
“အင်း...ငါပြောချင်တာ ငါရည်းစားတော့ရပြီကွာ...ဒါပေမယ့် မင်းတို့မျှော်လင့်ထားသလို ကောင်မလေးနဲ့တော့မဟုတ်ဖူး ၊ ငါ့လို Homo ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့...ချစ်မိသွားတာ”
“.............”
“မင်းတို့အတွက်တော့ ထူးဆန်းချင်ထူးဆန်းနေမှာပေါ့ကွာ ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့အတွင်းစိတ်က ဒီလိုရှိတယ်ဆိုတာ မင်းတို့ကိုအရင်ဆုံးပြောချင်လို့..... ယောကျာ်းချင်းကြိုက်ပြီး ဖင်လိုးဖင်ခံတဲ့ အကောင်ဆိုပြီး ပြောရင်လည်း စိတ်မဆိုးပါဖူး...မင်းတို့တွေ ငါ့ကိုရွံလို့ သူငယ်ချင်း ဆက်မလုပ်ချင်တော့ဖူးဆိုရင်လည်း ငါနားလည်ပေးမယ်ကွာ”
“မင်းဘာ သောက်စကားပြောတာလဲ အောင်အောင်ဦး”
မျိုးမင်းထက်က အောင်အောင်ဦး၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ဖြတ်ပြီးပြောလိုက်သည် ၊ သူကပင် ဆက်ပြီး.....
“မင်းဘာသာမင်း ဘာကောင်ဖြစ်ဖြစ်ကွာ ၊ ငါတို့သိတာ မင်းကငါတို့သူငယ်ချင်းပဲ.... အခုကိစ္စက နည်းနည်းတော့ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်ပေမယ့် အချင်းချင်း ရွံတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ထည့်မပြောနဲ့ဟေ့ရောင် ၊ မင်းကအငယ်ကတည်းက ငါတို့နဲ့သိပ်မတူပေမယ့် သူငယ်ချင်းပဲလေကွာ ဟုတ်တယ်မလား သန့်ဇင်”
“မျိုးကြီးပြောသလိုပဲ...ငါတို့နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်...အခုလို ဖွင့်ပြောလိုက်တော့လည်း စိတ်ထဲပေါ့သွားတာပေါ့ ၊ ငါကမင်းနဲ့ အခန်းဖော်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ လိင်စိတ်က ဟိုမိုဖက်ပါတယ်ဆိုတာ ငါနည်းနည်းတော့ ရိပ်မိပါတယ်...အဲ့တာကြောင့် မင်းကို စော်ထားဖို့ တွန်းအားသိပ်မပေးတာ”
“အင်း...ကျေး...ဇူး..ပါ..ပဲ..ကွာ”
အောင်အောင်ဦးသည် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်၏ နားလည်ပေးသည့် ပြောစကားများကြောင့် ရင်ထဲထိသွားလို့ပဲလား...အရက်အရှိန်ကြောင့်လားမသိ.... တရှုံ့ရှုံ့နှင့် စပြီးငိုလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ဘေးနားရှိ တစ်ရှူးလိပ်ဖြင့် ကောက်ပေါက်ကာ....
“သူတောင်းစား....... ဒရမ်မာရိုက်နေတာမဟုတ်ဖူး ၊ ငိုမနေနဲ့...... ပြိတ္တာတို့မျက်ရည် မြေမကျကောင်းဖူး”
“အေးပါကွာ ၊ ဘာကိစ္စငိုနေတာလဲ....ငါတို့လည်း အငယ်တည်းက ရိပ်မိပြီးသားပါ..... မင်းအခုလို မင်းရဲ့ဖြစ်တည်မှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငါတို့ကိုပြောပြတဲ့အတွက် ပိုကောင်းသွားတာပေါ့ ၊ မဟုတ်ရင် မျိုးကြီးက မင်းကို မိန်းမခိုးပြီး ကားပေါ်တင်ပေးတော့ မလို့” ဟု သန့်ဇင်က ဝင်နောက်ရင်း စကားပျိုးလိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်ကလည်း.......
“မင်းကသာ ဒီကိစ္စကို အထူးအဆန်းလုပ်ပြီးပြောနေတာ ၊ အငယ်တုန်းက ကျောင်းမှာ နှစ်ချောင်းထိုး...ဇာထိုး အင်္ကျီဒီဇိုင်းတွေဆွဲကတည်းက ငါတို့ပေါင်းလာတာပါကွ...... ...ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး...ခေါင်ရည်ဆက်သောက်ရအောင်”ဟု ပြောလေသည်။
ထိုအခါ အောင်အောင်ဦးက မျက်ရည်စများကို လက်ဖမိုးနဲ့ သုတ်လိုက်ရင်း......
“ငါငိုချင်လို့ငိုတာ မဟုတ်ပါဖူးကွ ၊ ခေါင်ရည်အရှိန်ကြောင့် သူ့အလိုလို မျက်လုံးက အရည်ထွက်လာတာ....မင်းတို့တွေ ကျောင်းမှာကတည်းက ငါ့ကို ကနွဲ့ကလျနဲ့မို့လို့ ဘယ်သူမှ မပေါင်းတဲ့အချိန်ကတည်းက ပေါင်းလာခဲ့တာ ငါသိပါတယ်”
“သိရင်လည်း ပြီးတာပဲကွာ...မင်းပြောမှ ငါတို့တောင်ငိုချင်လာပြီ...လခွီးပဲ”
“မဟုတ်ပါဖူးကွာ....ငါ့စိတ်ထဲ ငါကသူများတွေနဲ့မတူတော့ တစ်သက်လုံး ကျိတ်ပြီး သိမ်ငယ်နေခဲ့တာ ၊ အခုလို ငါ့ရဲ့လိင်စိတ်အကြောင်း မင်းတို့ကို ပြောပြလိုက်ရင် ငါ့ကိုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး မပေါင်းတော့မှာ စိုးရိမ်နေမိလို့ပါ....”
“အေးပါကွာ မင်းရဲ့စော်...အဲ...မင်းရဲ့ကောင်လေးပုံ ငါတို့ကိုပြပါဦး ၊ ဇာတ်မင်းသားကြီး မောင်ဂွေးပေါ်ကလည်း လျိုထားတာဆို”
“ခွေးကောင် သန့်ဇင်.. ငါ့ကိုအဲ့နာမည်မခေါ်ပါနဲ့ဆို ၊ ငါ့ဖုန်းထဲမှာရှိတယ် ပြမယ်...”
“အေး..အေး.....”
“........................”
“...............”
အောင်အောင်ဦးသည် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်ဆုံသည့် ညနေခင်း ခေါင်ရည်ဝိုင်းတွင် သူ၏ဖြစ်တည်မှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖွင့်ဟခဲ့သည် ၊ ကျန်သည့်နှစ်ယောက်ကလည်း သူ့အား နားလည်ပေးသောကြောင့် ဝမ်းသာနေပုံရသည်။
ထိုညနေခင်းတွင် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် အတိတ်ကအကြောင်းများနှင့် ပစ္စုပန် အကြောင်းအရာများကို ခေါင်ရည်သောက်ရင်း ပြောဖြစ်ခဲ့ကြလေသည်။
ခေါင်ရည်သောက်ပြီးသည့် အချိန်တွင် အောင်အောင်ဦးက အိမ်သို့ပြန်သွားပြီး သန့်ဇင်ကိုက မျိုးမင်းထက်အိမ်သို့ အလည်လိုက်သွားပြီး ခရီးဆက်သည်။
မျိုးမင်းထက်၏ အိမ်သို့ရောက်သောအခါတွင် သူ၏အခန်းတွင်းသို့ဝင်ပြီး အာလူးဆက်ဖုတ် ကြသည် ၊ သကောင့်သားက နှာဗူးပီပီ သူသူဟန်၏ ခေါင်းအစခြေအဆုံး ဘယ်လိုပုံစံရှိသည်နှင့်တကွ ချစ်ရည်လူးခဲ့ပုံအဆင့်ဆင့်ကို လုံးစေ့ပတ်စေ့ အင်တာဗျူးလေ တော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ခေါင်ရည်အရှိန်ကြောင့် အာသွက်လျာသွက်ဖြစ်နေပြီး ဖြစ်ခဲ့သည့် အနေအထားများကို ပြန်လည်ကာ ဖောက်သည်ချသည်။
သန့်ဇင်ကို ပြောပြီးသည့် အချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်ကလည်း သူ၏အိပ်ယာပေါ်က အတွေ့အကြုံများ ပေါက်တတ်ကရ ဖြစ်ပုံများကို ရယ်နှောပြီး ပြန်ပြောပြလေသည်။
“သန့်ဇင်...ပြောတာခဏနားဦးမယ် ၊ အာလူးဖုတ်တာများပြီး ရေတောင်ဆာလာပြီ”
“ ရေသွားခပ်ဦးကွာ....မင်းရေဗူးက ကုန်နေပြီ”
“အေး....ငါအိမ်အောက် ခဏဆင်းပြီး ရေခပ်လိုက်မယ် ၊ ခဏစောင့်ကွာ”
“အေး..”
မျိုးမင်းထက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသည့်အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အခန်းအပြင်အဆင်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်၏ အိပ်ယာပုံစံသည် အမြဲလိုလို ပြောင်းလဲနေတတ်ပြီး အခုနောင်ဆုံး ပုံစံကိုသူကြိုက်မိသည်။
သူ၏အခန်းထက် နှစ်ဆပိုကျယ်ပြီး Tv နှင့် ဂိမ်းစက်ပါ တွဲလျက်ရှိလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူအလုပ်ရပြီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်သည့်အချိန်သို့ ရောက်လျင် အိမ်ကိုပြင်ဆင်ပြီး သူ့အခန်းကိုလည်း စိတ်ကြိုက်ပုံစံထားမည်ဟု တေးထားလိုက်သည် ၊ ထိုအချိန်တွင် ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားသည့် ဖုန်းမည်လာသဖြင့် ထုတ်ပြီးကြည့်လိုက်မိသည်။
ဖုန်းခေါ်ဆိုသည့်သူမှာ သူထင်ထားသလို မျက်ချယ်၏ ဖုန်းမဟုတ်ပဲ အမေ့ဖုန်းဖြစ်နေ၍ အနည်းငယ် တွေဝေသွားသော်လည်း ကိုင်လိုက်လေသည်။
“ဟယ်လို အမေ”
“သား....အိမ်ကိုပြန်လာပြီး အမေ့ကို လာခေါ်ပါဦး ၊ မင်းအဖိုးသွေးတိုးပြီး ဆေးရုံကို ရောက်နေတယ်တဲ့”
“ဗျာ...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“အေး...မပြောချင်တော့ပါဖူး ၊ မင်းအဖိုးက အိမ်မှာ မတည့်တာတွေ မစားရဖူးလို့ တားထားတော့ ဒီနေ့ သူ့အသိရဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်း ဆွမ်းကပ်သွားပြီး ဝက်စတူးတွေရော ရေခဲမုန့်တွေရော...သူကြိုက်တဲ့ဟာတွေ အဝစားပြီးတော့ သွေးတက်ပြီး မူးလဲတာတဲ့”
“အဖိုးကတော့ ဆေးရုံရောက်သွားပြီမလား”
“အေး...သူ့အသိအိမ်က မြင်းလှည်းငှားပြီး ဆေးရုံကို ပို့လိုက်တယ်လို့တော့ကြားတယ်”
“ဟုတ်ဟုတ်...အဲ့တာဆို သားအခုပဲထွက်လာပြီ”
“အေးအေး...ဆိုင်ကယ်ကို အမြန်ကြီး မမောင်းနဲ့နော်”
“ဟုတ်..အမေ”
သန့်ဇင်ကို ဖုန်းပြောပြီးချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်သည် အိမ်အောက်ထပ်မှနေ၍ ရေဗူးကိုင်ပြီး အပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည် ။
ဖုန်းပြောပြီး စိုးရိမ်သည့် မျက်နှာပေါ်နေသော သန့်ဇင်ကိုအားကြည့်ပြီး.....
“သားကြီး...ဖုန်းက ဘာတဲ့လဲ ၊ မင်းအိမ်ကလား”
“ငါ့အဖိုး မူးလဲပြီး ဆေးရုံရောက်လို့တဲ့ ၊ ငါပြန်တော့မယ်ကွာ...အမေက အိမ်မှာ သွားခေါ်လိုက် ဦးမယ်”
“အရေးကြီးရင် ငါရောလိုက်ခဲ့ပေးမယ်...သွားကြတာပေါ့”
“အေး..”
အဖိုး၏ သတင်းကြားလိုက်ရသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုလည်း အနည်းနှင့်အများ စိတ်ပူသွားသည်။
ဆိုင်ကယ်စီးရင်း အိမ်သို့ပြန်ကာ အမေ့အား ပြန်ခေါ်ပြီး ဆေးရုံကြီးသို့ သွားကြသည် ၊ မျိုးမင်းထက်ကလည်း သူ့အားကူညီရန်အတွက် ဆေးရုံသို့ အတူတူလိုက်လာခဲ့လေသည်။
ဆေးရုံသို့ ရောက်သွားသော အခါတွင် အဖိုးဖြစ်သူက အရေးပေါ်အခန်းထဲကနေထွက်ပြီး လူနာဆောင်သို့ ပြန်ရောက်နေလေပြီ ဖြစ်သည် ။
ဘယ်ဖက် ခန္တာကိုယ်တစ်ခြမ်းလုံး လေဖြန်းသွားပြီး ပါးစပ်ပါရွဲ့သွားသဖြင့် စကားပြောလျင် မပီမသဖြစ်နေရှာသည်။
ကုပေးသည့် ဆရာဝန်က ဆေးရုံရောက်သည်မှာ နောက်ကျလျင် ဒီ့ထက်ပိုဆိုးသွားနိုင်ခဲ့သည် ဟုအမေ့အား ရှင်းပြလေသည်။
အမေက ဆေးရုံတွင် အဆက်အသွယ်ရှိသောကြောင့် အဖိုးဖြစ်သူသည် လူနာဆောင်ကနေ၍ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်းသို့ ပြောင်းရွေ့ရသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုကတော့ လိုအပ်သည်များကို ကူညီပြီး လူနာစောင့်အနေနှင့် လုပ်ပေးရလေသည်။
အဖိုးအတွက် သူနာပြု သပ်သပ် ထပ်မငှားတော့ပဲ သန့်ဇင်ကိုကသာ ညအိပ်ပြီးစောင့်ပေးမည် ပြောသည်။
ည ၈နာရီအချိန် ဆေးအရှိန်ဖြင့် အဖိုးအိပ်ပျော်သွားသည့်အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အမေ့အား အိမ်သို့လိုက်ပို့ပြီး လိုအပ်သည့် အဝတ်အစားများနှင့် ဖုန်းအားသွင်းကြိုးကိုယူကာ ဆေးရုံသို့ လူနာစောင့်ရန် ပြန်လာခဲ့သည် ။
မျိုးမင်းထက်ကလည်း သန့်ဇင်ကိုနှင့်အတူ လူနာစောင့်ပေးပြီး ည ၁၁နာရီ မှ အိမ်သို့ပြန်သွားခဲ့လေသည်။
အဖိုးဆေးရုံတက်ရပြီး နောက်နေ့တွင် အောင်အောင်ဦးရောက်ချလာပြီး သန့်ဇင်အတွက် ထမင်းဂျိုင့်လာပို့ပေးသည် ၊ မျိုးမင်းထက်ကလည်း လမ်းကြုံလျင်ကြုံသလို မုန့်ပဲသရေစာများ သစ်သီးများဝယ်လာပေးသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုမှာ အားနာနေရသည်။
အမေ့၏သူနာပြု အဖွဲ့မှ ဆရာမများကလည်း တစ်ယောက်တစ်လှည့် တာဝန်ယူပေးသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် နေ့လည်ပိုင်းတွင် အိမ်သို့ပြန်ပြီး ရေချိုးကာ အနားယူရပြီး ညနေပိုင်းမှ ပြန်လာရသည်။
သူနာပြုအဖွဲ့ထဲတွင် မမဟန်နီအား မတွေ့ရသဖြင့် အမေ့အား မေးကြည့်လိုက်ရာ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက် အမျိုးသားရှိသော နောင်ချိုမြို့သို့ ပြောင်းသွားပြီဟု ဆိုလေသည်။
ဆေးရုံတက်ရပြီး သုံးရက်မြောက်နေ့တွင် အဖိုးသည် အနည်းငယ် သက်သာလာသော်လည်း ဘယ်ဖက်အခြမ်းမှာ သိပ်မလှုပ်ရှားနိုင်သေးသဖြင့် ကျန်းမာရေးကိစ္စများ နှင့် အပေါ့အပါး သွားရာတွင် သန့်ဇင်ကိုက ကူညီပေးနေရသေးသည် ။
နောက်နှစ်ရက်နေလျင် ဆေးရုံဆင်း၍ ရပြီဟု ဆရာဝန်က ပြောသော်လည်း အဖိုးအား အိမ်တွင် အမေတို့နှင့်ထားခဲ့ပြီး ကျောင်းပြန်တက်ရမည်ကို သန့်ဇင်ကို စိတ်ပူနေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ယောက်ထည်း ရုန်းကန်နေရသော အမေဖြစ်သူအား ကြည့်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်မိနေသည် ၊ အဖိုး၏ ဆေးရုံစရိတ်နှင့် သောက်သုံးရသည့် ဆေးများမှာ တစ်ခါဝယ်လျင် သောင်းဂဏန်းချီ၍ ကုန်ကျစရိတ် မသက်သာလှချေ။
အမေဖြစ်သူ၏ ဘဏ်စာအုပ်ထဲတွင် အထိုက်အလျောက် စုဆောင်းထားသည့် ငွေများရှိသော်လည်း ညီမလေး၏ ဘော်ဒါစရိတ်အတွက် သုံးလိုက်ရသောကြောင့် အခက်အခဲ ဖြစ်နေပုံပေါ်သည် ၊ အခုရက်ပိုင်းတွင် အမေ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အရင်ကထက် ရုပ်ကျသွားပြီး ပင်ပန်းနေသည့်ပုံပေါ်လေသည်။
သူမ၏ အလုပ်တစ်ဖက်နှင့် အိမ်မှုကိစ္စများသာမက လူနာဖြစ်သူ အဖိုးအတွက်ပါ လုပ်ပေးနေရသောကြောင့် ပင်ပန်းနေသော်လည်း အိမ်ထောင်ဦးစီး ပီသစွာပင် အပြုံးမပျက်ပဲ ကျားကန်ကန်ထားသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း လုပ်အားအရသာ ကူညီပေးနိုင်ပြီး ငွေးရေးကြေးရေးအတွက် အကူအညီမပေးနိုင်သေးသည်ကို စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။
အမေဖြစ်သူကတော့ အဖိုးဆေးရုံဆင်းပြီး အိမ်သို့ပြန်ရောက်လျင် သူ့ဘာသာ ပြုစုပေးမည်ဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကိုအား စိတ်မပူပဲ ကျောင်းသို့ ပြန်သွားရန် ပြောသည်။
သို့သော်လည်း သားအကြီးဆုံး တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော အမေ့အား ထားခဲ့ပြီး တက္ကသိုလ်ပြန်သွားရမည်မှာ ကိုယ်လွတ်ရုန်းမိသလို ခံစားရပြီး လိပ်ပြာမလုံသလို ဖြစ်မိပြန်သည်။
အခုရက်ပိုင်းတွင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မိသားစုကိစ္စနှင့် ဗျာများနေရသဖြင့် အိမ့်မျက်ချယ်နှင့်ပင် ဖုန်းသိပ်မပြောဖြစ်ချေ ၊ ဒီဇင်ဘာကျောင်းပိတ်ရက် ပြီးပြီဖြစ်၍ အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်လည်း ကျောင်းပြန်သွားကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ဒီနေ့ ညနေပိုင်း အဖိုးဆေးရုံဆင်းသည်ကို ကူညီပြီးလျင် မနက်ဖြန် ကျောင်းကိုပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည် ။
ညကတစ်ညလုံး အဖိုး၏ ဘေးနားရှိ ပက်လက် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အိပ်ရသော်လည်း ခြင်တဝီးဝီးနှင့် ဆူညံနေသောကြောင့် အိပ်ရေးမဝခဲ့ချေ ။
မနက် ၆နာရီသို့ ရောက်သောအခါ မျက်လုံးကို နေရောင်ချည်ထိုး၍ ရီဝေဝေဖြစ်နေရာမှ နိုးလာသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် အဖိုးက သေးပေါက်ချင်သည်ဟုပြော၍ သေးအိုးတည်ပေး လိုက်ရသေးသည် ။
ပြီးနောက်တွင် အများသုံး သန့်စင်ခန်းသို့သွားပြီး မျက်နှာသစ် သွားတိုက် ပြုလုပ်လေသည်။
အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဖိုးက ပြန်အိပ်ပျော်နေသည် ၊ သန့်ဇင်လည်း စားပွဲပေါ်တွင် တင်ပြီးအားသွင်းထားသည့် ဖုန်းကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး အင်တာနက်ဖွင့်ကာ လျောက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အနောက်ကနေ၍ မျက်ချယ်၏ အသံလေးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ကို...ကို့....အဲ သန့်ဇင် ”
“ချယ်...အထဲဝင်ခဲ့လေ ၊ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီကိုရောက်လာတာလဲ”
“မနေ့ညက အိမ်ကိုပြန်ဖြစ်လို့ ဒီနေ့ မန္တလေးပြန်မဆင်းခင် အဖိုးဆီ လူနာလာမေးလှည့်တာ”
“အော်...အဖိုးက ဒီနေ့ညနေ ဆေးရုံဆင်းတော့မှာ ၊ လက်ထဲက ဘာကြီးလဲ သစ်သီးခြင်းတောင်းကြီးလား....ဗိုက်ဆာနေတာနဲ့အတော်ပဲ”
“ကို့ဖို့မဟုတ်ဖူးနော်...အဖိုးအတွက်ဝယ်လာတာ”
“ပြုစုပေးတဲ့သူက အားရှိမှ အဖိုးအတွက်ကောင်းမှာပေါ့ ၊ အဖိုးနဲ့ စကားပြောဦးမလား”
“အာ...နေပါစေကိုရယ် ၊ အိပ်ပါစေ...ဟိုမယ်...ကို့အမေ လာနေပြီ...ကျွတ်စ် ငါ့ပါးစပ်နဲ့လည်း ခက်ပါတယ် ကိုလို့ပဲခေါ်မိနေတာ..”
“ ရပါတယ် ၊ အမေကလည်း ငယ်ရာကကြီးလာတာပါ သူအနည်းအကျဥ်းတော့ ရိပ်မိတယ် ထင်တာပဲ”
“ဟာ..ဒါပေမယ့်လေ သိသာသိစေ မမြင်စေနဲ့လေကိုရဲ့...ချယ် မျက်နှာပူတယ်ရယ်”
“ရှူး...ရောက်နေပြီ”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်ချယ် စကားများနေစဥ်မှာပင် အမေက အခန်းဝသို့ ရောက်ရှိလာသည် ။ မျက်ချယ်ကိုမြင်တော့....
“အော်...သမီးလည်း ရောက်နေတာလား ၊ စာတွေလိုက်နိုင်တယ်မလား”
“ဟုတ်...အန်တီ”
“သား....ပင်ပန်းနေပြီလား ၊ အိမ်ပြန်နားတော့လေ...တာဝန်ကျတဲ့ သူနာပြုမလာခင်အထိ အမေစောင့်ပေးထားမယ်....မနက်ဖြန်ကြရင် ကျောင်းပြန်ဖို့လည်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားဦးနော်”
“ဟုတ်အမေ့...အိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ အိပ်ရေးဝအောင်တော့ အိပ်ရလိမ့်ဦးမယ်...ဝါးးးး”
“🎼 တူ..တူတူ...တူ...တွန်တွန်တွန့်...တွန်တွန်...တွန့်တွန့်...တွန်..တွန်..🎼” ( ဖုန်းရင်းတုန်းသံ)
“အမေ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက ဖုန်းလာနေတယ်ထင်တယ်နော်...”
“အော်...အေး ဟုတ်သားပဲ”
အမေဖြစ်သူ ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်ပြီး အခန်းအပြင်သို့ထွက်ကာ တိုးတိုးတီးတီးနှင့် စကားထွက်ပြောသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် မျက်ချယ်ယူလာသော သစ်သီးခြင်းထဲမှ ပန်းသီးတစ်လုံးကို ကိုက်စားနေသည်။
မျက်ချယ်ကတော့ ပန်းသီးအား ရေဆေးပြီးမစားသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုအား ဆူပူနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းပြောနေသော အမေ့ဆီမှ ပိုက်ဆံချေးငှားနေသည့် စကားသံကို ကြားသဖြင့် သန့်ဇင်ကို မျက်နှာညိုးသွားသည်။
အမေဖြစ်သူက သူ၏ တစ်ဝမ်းကွဲ အမဆီသို့ အောက်ကျို့တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် စကားပြောနေသည်ဖြစ်ရာ သူ့ရင်ထဲမကောင်းချေ။
အိမ့်မျက်ချယ်က မျက်နှာညိုးသွားသည့် သန့်ဇင်ကိုအားကြည့်ရင်း လမ်းလျောက်ရအောင်ဟု ပြောပြီး လက်ကိုဆွဲကာ တစ်ဖက်လှည့်ဖြင့် အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်ခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ လိုက်လာရသော်လည်း ခေါင်းထဲတွင် အတွေးများ ဝဲပျံနေသဖြင့် ဘယ်ဆီကို ရောက်လာမှန်းပင် မသိလိုက်ချေ။
နှစ်ယောက်သား လမ်းအတူလျောက်လာရင်း စကားသံများ တိတ်ဆိတ်နေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက ခေါင်းကိုငုံ့လျောက်ရင်း သက်ပြင်းတွေကိုပဲ ဆက်တိုက်ချနေမိသည်။
တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူရှူရှိုက်ရသည့် လေရနံ့က ဆေးရုံများတွင် ရှိသော ကလိုရင်းအနံ့မဟုတ်တော့ပဲ လတ်ဆတ်သော လေအေးလေး ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါင်းကို မော့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်မိသည်။
ထိုအခါတွင် မြို့တော်ခန်းမရှိသော လမ်းဆုံသို့ ရောက်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည် ၊ ဘေးနားတွင် ခရစ်ယာန်ချက်ကျောင်း အနီကြီးနှင့် ပန်းနုရောင်သန်းပြီး တစ်ပင်လုံး ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းနေသည့် ချယ်ရီပင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရင်ကိုအေးမြစေသည့် ချယ်ရီပန်းရောင်နုနုများကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခုကို ထပ်ချမိလိုက်ပြန်သည် ၊ သူ၏အနောက်တွင် ကပ်လိုက်လာသည့် အိမ့်မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ခါးကို အနောက်ကနေသိုင်းပြီး အသာလေး ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“ကို့....”
“ဟင်....ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဖူး...ကို စိတ်ညစ်နေတာလားလို့ပါ”
“အင်း...ဒီလိုပါပဲ ၊ ကိုတော့ ကျောင်းအမြန်ပြီးပြီး ပိုက်ဆံရှာချင်လှပြီ...အမေလည်း တစ်ယောက်ထည်းဆိုတော့ ကြာလာရင် တောင့်မခံနိုင်လောက်တော့ဖူး”
“အင်းပါ...ချယ်ကို့ကို ယုံပါတယ် ၊ တအားကြီးလျောက်တွေးမနေနဲ့...အခုလို အတွေးလွန်နေတော့လည်း ကိုပဲ စိတ်ညစ်နေရမှာ...”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ဝူး....တော်ပြီ မစဥ်းစားတော့ဖူး”
“အဲ့လိုမှပေါ့...အိပ်ကပ်ထဲမှာလား ၊ ကို့ဖုန်းက ”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဗီဒီယို ရိုက်ချင်လို့လေ....”
“ချယ့်ရဲ့ I phone နဲ့ရိုက်လေ ကို့ဖုန်းက သိပ်မကြည်ဖူး”
“ရတယ်...ကို့ဖုန်းနဲ့ပဲရိုက်လိုက်မယ်...ကို့စိတ်ညစ်ရင်ကြည့်ဖို့”
“အဲ....”
မျက်ချယ်က ပြောပြောဆိုဆိုပင် သန့်ဇင်၏ အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကိုနှိုက်လိုက်ပြီး ကင်မရာကိုဖွင့်ကာ ဗီဒီယို ရိုက်တော့သည် ၊ စစချင်း အရှေ့ ကင်မရာကို ချိန်လိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ရိုက်ပြီး စကားပြောသည်....ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုဖက်သို့ လှည့်လာလေသည်။
“ကို့...ကင်မရာကိုကြည့်လေ...ကို့ မျက်နှာကြီးက စူပုတ်မနေနဲ့လေ...ဒီမယ်ကြည့်”
“တော်ပါချယ်ရယ်...”
“ဟော့ဒီမှာ ကလေးဆိုးကြီးတစ်ယောက် မျက်နှာကြီးစူပုတ်နေပါတယ်ရှင့် ၊ သူ့ကိုယ်သူ ပန်းချီဆရာလိုလို...ကွန်ပျူတာပညာရှင်လိုလိုနဲ့ ဆိုဒ်ဖမ်းနေတဲ့ ကိုသန့်ဇင်ပါရှင့်”
“အာ....ချယ်....ပြန်ပိတ်လိုက်တော့”
“ဟင့်အင်း...ကို့မျက်နှာ ပြန်ပြုံးလာမှ ကင်မရာပိတ်မယ်”
“အင်း...အဲ့မယ် ပြုံးလိုက်ပြီ ရပြီလား”
“မရဖူး...လုပ်ပြုံးကြီးနဲ့...ချယ့်ပုခုံးပေါ်ကို မေးတင်လိုက်....ကို့အရပ်ကရှည်တော့ ခြေဖျားထောက်ပြီး ရိုက်နေရတယ်”
“အာ....ရပြီလား”
“ ပြုံးပါဆို....ဒါကဘာရုပ်ကြီးတုန်း စူစူပုတ်ပုတ်ကြီးနဲ့ ...အင့်....အင့်”
“အာ့...ပါးကို တအားကြီးမဆွဲနဲ့လေ နာတယ်”
“တို့ကိုလေး နာသွားလား...ဆောတီး...ဆောတီး...အာဘွား...အာဘွား”
“အခုတော့ သိပ်မနာတော့ဖူး..ဟဲဟဲ”
“အော်....ကိုသန့်ဇင်က သိပ်အရှာပါတယ်ရှင် ၊ သူ့ရဲ့ပါးကိုနမ်းမှ မျက်နှာကြီးက ပြုံးလာပါတယ်ရှင့်”
“မဟုတ်ပါဖူးဗျာ ၊ ဒီကောင်မလေး ပလီပလာပြောနေတာပါ...စောနတုန်းက သူပါးကို သုံးခါလိမ်ဆွဲလိုက်လို့ လျော်ကြေးပြန်တောင်းတာပါ”
“ဟွန့်...ဖြစ်ရတယ်”
“လျော်ကြေး...အာဘွားတစ်ချက် ကျန်သေးတယ်လေ”
“ဟုတ်ပါပြီရှင်.....ရော့ မွ ၊ စိတ်ညစ်တဲ့ အချိန်တွေတိုင်း ကို့အနားမှာ ချယ်အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမယ်နော်”
“ကိုကလည်း ပြန်ပေးမယ်နော်....မွ...မွ..မွ..မွ..မွ”
“အင့်...ခဏလေး ဗီဒီယိုရိုက်တာ ပိတ်လိုက်ဦးမယ် ၊ ကိုယ့်ဘာသာရိုက်ရင်း ရှက်တောင်လာပြီ”
“ဟဲဟဲ ချယ်ပဲရိုက်ပြီးတော့”
“ရော့...ကို့ဖုန်းပြန်ယူ ၊ ချယ့်ဖုန်းနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး”
“ကို့ရဲ့ ရွှဲ့ပြောတဲ့ အသံလေးကို လွမ်းနေတာ...ခစ်ခစ်”
အိမ့်မျက်ချယ်က အားပေးလိုက်၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာပြန်လည် ပြုံးရွှင်လာပြီး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။
သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဓာတ်ပုံဆရာဖြစ်သည့် သန့်ဇင်ကိုယ်တိုင် ဓာတ်ဖမ်းပေးပြီးသည့်နောက်တွင် ဆေးရုံသို့ မပြန်ကြသေးပဲ သုံးမြှောင်လမ်းဆုံ၌ရှိသော အုတ်ခုံလေးပေါ်တွင် နှစ်ယောက်အတူထိုင်ပြီး ရှူ့ခင်းကို ကြည့်ကြသည်။
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ ပုခုံးပေါ်တွင် မှီထားပြီး ကြောင်မလေးတစ်ယောက်လို ချွဲနွဲ့ကာ စကားပြောနေလေသည်။
“ကို့...မြို့တော်ခန်းမကြီးက ပြန်ပြင်နေတယ်ထင်တယ် ၊ ဆေးတွေ ပြန်သုတ်နေပါ့လား”
“ဟုတ်တယ်...အခုလို ပြင်လိုက်တော့လည်း လှသွားတာပဲ ၊ ပွဲတွေပြန်ငှားမလို့ထင်တယ်”
“ကို့....ချယ်တို့ မင်္ဂလာဆောင်ရင် ဒီမှာပဲဆောင်ကြမလား”
“ချယ့်သဘောလေ...ကိုကတော့ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရှာရတော့မှာပဲ”
“အွန်း....ကိုက မိသားစုအတွက်ရော...ချယ့်အတွက်ပါ ရှာရအုံးမှာနော်...ဖိုက်တင်း”
“ဟုတ်ပါပြီ မမလေးရေ...”
“နောက်တစ်ခုရှိသေးတယ်.....နောက်နှစ်တွေကျရင် အခုလို ချယ်ရီပန်းပွင့်ချိန်တိုင်း ကိုနဲ့အတူတူတွေ့ပြီး ပန်းတွေကိုကြည့်ချင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်...ကိုရောပဲ...ချယ်ရီပန်းတွေကြည့်တိုင်း မင်းနဲ့အတူတူ ရှိချင်တယ်”
“ဒါဆို နောက်ကျ ချယ်တို့အသက်တွေကြီးသွားတဲ့ အချိန်အထိ ပန်းပွင့်ချိန်ရောက်တိုင်း လာကြည့်ကြမယ်နော်”
“အွန်း...”
“ကို့....ဂတိပေးတယ်မလား 🤙”
“အင်း...ဂတိပေးတယ် 🤙 🤜🤛”
“ခစ်ခစ်...ချယ်တို့ ဒါမျိုး ဂတိမလုပ်ဖြစ်တာတောင်ကြာပြီနော်”
“ဟုတ်ပ....အငယ်တုန်းက အထာတွေလေ”
“အင်း....ကို့မျက်နှာက အခုကြတော့လည်း တည်ငြိမ်နေပြန်ရော...ဘာတွေ စဥ်းစား နေတာလဲ”
“အော်...ကိုနောက်ကြ ချယ့်ကိုတင်တောင်းဖို့ ပိုက်ဆံတွေအများကြီး ရှာရမယ်လို့ တွေးနေတာ”
“အဲဲဒီ့အတွေးတော့ ချယ်ထောက်ခံတယ်...ဆက်တွေး...ခစ်ခစ်”
“သူပဲအမျိုးမျိုး....”
“ဘယ်ကသာ...ကို..ကအမျိုးမျိုးပါ ၊ စောနတုန်းကပဲ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကြီးနဲ့ နေလိုက်... ရယ်လိုက်နဲ့...အခုကြတော့လည်း လူကြီးတစ်ယောက်လို မျက်နှာတည်သွားပြန်ပြီ”
“အဲ့တော့...ဘာဖြစ်လဲ”
“ဘာလဲဆိုတော့...ကိုက တစ်ခဏအတွင်းကို မျက်နှာအမျိုးမျိုးရှိတယ်လို့ပြောတာ.... သူ့မျက်နှာက တစ်ဒါဇင်..မဟုတ်ဖူး နှစ်ဒါဇင်လောက်ရှိတယ်”
“နှစ်ဒါဇင်ဆိုတော့ ၂၄ မျက်နှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်....ကိုက ၂၄ မျက်နှာ....ခစ်ခစ်”
“မမလေးတို့ကတော့ သူများကို နာမည်ပြောင်ပေးဖို့ဆိုရင် ထိပ်ဆုံးကပဲ....လုပ်တော့မယ် ...မွ...မွ...မွ”
“အင့်....ကိုနော်...ချယ်တို့က လမ်းဆုံမှာထိုင်နေတာနော် ၊ တအားကြီး မကဲနဲ့...”
“ ၂၄ မျက်နှာလို့ နာမည်ပေးထားတော့ မျက်နှာအနေအထား အမျိုးမျိုးနဲ့ နမ်းပေးရမယ်.. ...လာထား”
“အာ...ပြောမိတာ ချယ့်အမှား ၊ ကို့....ယားတယ်လို့”
“................................”
“ခစ်..ခစ်..ခစ်..ခစ်”
“..............”
၁၅မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါတွင် ထိုလမ်းဆုံရှိ အုတ်ခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသော သန့်ဇင်ကို နှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ အတွဲလေးသည် ပြုံးပြုံးရယ်ရယ်ဖြင့် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်ထွက်သွားကြတော့ လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-five: : Misunderstanding
မန္တလေးမြို့ နွေရာသီ၏ ပူလောင်အိုက်စပ်သော ည၁၀နာရီ အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အခန်းကျဥ်းလေးတစ်ခုတွင် ချွေးသံတရွဲရွဲနှင့် ပုံဆွဲနေသည် ၊ သူ၏ ခန္တာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းသည် ဗလာကျင်းထားပြီး အောက်ပိုင်းတွင် ဘောင်းတီတိုလေး တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထား လေသည်။
သူ၏ နားထင်မှပါးပြင်ပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း စီးကျလာသည့် ချွေးစက်များကို လက်ဖမိုးဖြင့် ပင့်သုတ်လိုက်ပြီး ဆွဲလက်စ ပုံကြမ်းကို ဆက်ဆွဲနေလိုက်သည်။
အချိန်တစ်ခုကြာတော့ ဆွဲလက်စ ပုံကြမ်းကို ကျေနပ်အားရသွား၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ ပြတင်းပေါက်ကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်လှဲလိုက်ပြီး ချွေးများကို ပုဆိုးကြမ်းနှင့် သုတ်လိုက်သည် ၊ ချွေးထွက်များသောကြောင့် ရေဆာလာသဖြင့် ဘေးနားရှိ ရေသန့်ဗူးထဲက ရေကို တဂွတ်ဂွတ်နှင့် မော့သောက်လိုက်သည် ၊ ရေသန့်ဗူးထဲက ရေမှာ နွေးနွေးကြီး ဖြစ်နေသော်လည်း အာခေါင်ခြောက်သက်သာသွား၍ နေသာထိုင်သာ ရှိသွား လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် နောက်ဆုံးနှစ် ပထမတစ်သုတ် စာမေးပွဲ ဖြေပြီးသည့် အချိန်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်အတွက် မန္တလေးမြို့သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်သည် ၊ သူယခင်က လုပ်ခဲ့သော မိတ္တူဆိုင်မှ သူဌေးသည် စျေးကွက်ကျဥ်းသော ပြင်ဦးလွင်မှ မန္တလေးမြို့သို့ ဆိုင်ကိုပြောင်းဖွင့်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေက ကျောင်းနှစ်လ ပိတ်သခိုက် အိမ်မှာတင် အေးဆေးအနားယူရန် ပြောသော်လည်း သူ၏ကျောင်းစရိတ် အနည်းငယ် သက်သာစေရန်အတွက် အလုပ်လုပ်ရန် မန္တလေးသို့ ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ချက်က သူ၏ချစ်ရသော မျက်ချယ်ကလည်း မန္တလေးတွင် ရှိ၍ ချိန်းတွေ့ရန် လွယ်ကူသောကြောင့်လည်း ဖြစ်လေသည်။
သို့သော်လည်း တကယ်တမ်းလက်တွေ့ အလုပ်ဆင်းရသော အခါတွင် သူထင်ထားခဲ့သလို ချိန်းတွေ့ရန်အတွက် အခွင့်အရေး သိပ်မရခဲ့ချေ ။
မန္တလေးရှိ မိတ္တူဆိုင်ကြီးသည် ယခင်က ဆိုင်လေးထက် သုံးဆပိုကျယ်ပြီး အလုပ်ပိုများသလို ဝန်ထမ်းများလည်း ပိုများသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မိတ္တူဆိုင်တွင် အတွေ့အကြုံများနေပြီဖြစ်၍ စာစီစာရိုက်ခြင်း..... ဗီနိုင်းဆွဲပေးခြင်း...ဓာတ်ပုံပြင်ပေးခြင်း...မင်္ဂလာဆောင်ဖိတ်စာ ဒီဇိုင်းဆွဲပေးခြင်း အစရှိသည့် ကွန်ပျူတာအပိုင်းကိုသာ ကိုင်ရတော့သည်။
ဆိုင်တွင် ခန့်အပ်ထားသည့် ဝန်ထမ်းလည်း များသောကြောင့် အချိန်ဇယားအရ သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ပတ်တွင် စနေနေ့တစ်ရက် အနားရသည် ၊ အနားရသော နေ့များတွင် အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် အပြင်တွင် ချိန်းတွေ့လေ့ရှိပြီး သူမ မအားလျင် သူလေ့ကျင့်နေသည့် ရေဆေးပန်းချီကို ဆွဲရင်းကုန်ဆုံးလေ့ ရှိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် Facebook မှ Online ပန်းချီသင်တန်းကို မတော်တဆ တွေ့ပြီးနောက်တွင် သင်တန်းကြေးပေးသွင်းကာ သင်ကြားသည်။
မိတ္တူဆိုင်မှ ပြန်လာပြီး ညပိုင်းအချိန်များတွင် သူ၏အခန်းလေးထဲ၌ သင်ကြားပို့ချထားသည့် ရေဆေးပန်းချီ သင်ခန်းစာများကို လေ့ကျင့်ဖြစ်သည်။
မန္တလေးတွင် သန့်ဇင်ကိုနေရသော အခန်းသည် သူ၏ ဆရာလည်းဟုတ် သူဌေးလည်းဟုတ်သော မိတ္တူဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးလေးကြီး၏ မြို့သစ်ဖက်တွင် ဝယ်ယူထားသော ခြံဝန်းလေးထဲတွင် တည်ရှိသည်။
အခန်းလေးဟု ဆိုရသော်လည်း အိမ်မကြီး မဆောက်ခင် ယာယီဆောက်ထားသည့် တဲအိမ်လေးဖြစ်ပြီး သွပ်ပြားနှင့် ထံရံကို အဆင်ပြေသလို ကာရံထားသည်။
ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးက အသစ်ဝယ်ယူထားသော ခြံဝန်းထဲတွင် တပည့်အရင်းဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုအား အိမ်စောင့်အနေဖြင့် ပေးနေစေကာ လစာလည်းသပ်သပ် ပေးထားသေးသည်။
မန္တလေးတွင် အလုပ်လာလုပ်သည့် သန့်ဇင်ကိုအတွက်လည်း ကန်အသင့် ကြာအသင့် ဖြစ်သွားပြီး အပိုဝင်ငွေပါရ၍ အဆင်ပြေလေသည်။
အိမ့်စောင့်အနေဖြင့်ရသည့် အပိုဝင်ငွေလေးကို မျက်ချယ်နှင့် ချိန်းတွေ့သောအခါတွင် အသုံးပြုရသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အူစိုနေသည်။
သူမနှင့် ရည်းစားသက်တမ်းမှာ ၃နှစ်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း တန်ဖိုးရှိသည့် လက်ဆောင်မပေးဖူးသေး၍ ပုံတူပန်းချီကား တစ်ချပ်အား လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးရန် စိတ်ကူးထားသည်။
သူရေးဆွဲပေးချင်သည့် ပန်းချီမှာ ရေဆေး (သို့) ဆီဆေးပန်းချီအမျိုးအစား ဖြစ်သောကြောင့် ပုံမရေးတတ်ခင် သင်ယူနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆီဆေးနှင့်ယှဥ်လျင် ရေဆေးနှင့် ဆွဲရသည်မှာ ပို၍ခက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုတို့လို ဝါသနာရှင်ပေါက်စများ အတွက် ရေဆေးသည် ကုန်ကျစရိတ်ပိုသက်သာပြီး စုတ်တံကိုင်ရန်အတွက် အလေ့အကျင့်ကောင်း ပိုရစေ၍ ရေဆေးပန်းချီကိုပင် စတင်ပြီးလေ့ကျင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်ယာပေါ်မှ ခဏနားပြီးချိန်တွင် မအိပ်ချင်သေး၍ ပန်းချီကား အောက်ခံရေးရန်အတွက် ကာလာများကိုစပ်ပြီး စုတ်တံဖြင့် ဆွဲမည်ပြုလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်၏ ဖုန်းကောလ်ဝင်လာသဖြင့် စုတ်တံကို အောက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး ကောက်ကိုင်လိုက်လေသည်။
“ဟယ်လို....ချယ် ၊ ညကြီးဖုန်းဆက်ပါရော...ဘာဖြစ်လို့လဲ..ညနေကမှဆက်ထားတာကို”
“ကိုက...အိပ်နေပြီမို့လို့လား”
“မဟုတ်ပါဖူး...ပူလို့အိပ်မပျော်ဖူး ၊အဲ့တာနဲ့ ပန်းချီဆွဲနေတာ”
“အော်...ချယ်ကတော့ မနက်ဖြန် ကို့ဆီလာလည်ဖို့ ဟင်းတွေချက်နေတာ”
“ဟီး....ချယ်က အဲ့တာတွေချစ်ဖို့ကောင်းတာ ၊ ဘာဟင်းတွေချက်ပြီးပြီလဲ”
“ညနေကပြောတဲ့ဟင်းတွေ အကုန်ချက်ပြီးပြီ....အခုက ရခိုင်က အမျိုးတွေရောက်လာလို့ ကမာကောင်တွေပါလာတာ”
“အင်း...”
“အဲ့တာ မနက်ဖြန်ကျရင် အချဥ်လေးနဲ့ သုတ်ခဲ့ရမလားလို့...ကို ကမာကောင်စားတယ်မလား”
“အင်း....ပြောကာမှ စားတောင်မစားဖူးဖူး ၊ ဒါပေမယ့် ပင်လယ်စာဆို အကုန်ကြိုက်ပါတယ်... ယူသာယူခဲ့...ဟဲဟဲ”
“အင်း...အင်း..အဲ့တာလှမ်းမေးတာ ၊ စားမယ်ဆိုလည်း ပြီးတာပဲ...ချယ်လည်း လုပ်လက်စတွေ လက်စသတ်ပြီး အိပ်တော့မယ်”
“အိုကေ....Good night ချယ်”
“အွန်း...Good night ကို”
“အာဘွား...တုန်...ဟင်...ဖုန်းချသွားပြီဟ”
မျက်ချယ်တစ်ယောက် မီးဖိုခန်းထဲတွင် ဘယ်လောက်များ အလုပ်ရှုပ်နေသည်မသိ... သူ့၏ အာဘွားကိုပင် မယူတော့ပဲ ဖုန်းကိုတန်းချသွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမနှင့် ဖုန်းဆက်ပြီး အချိန်တွင် ပန်းချီမဆွဲချင်တော့သဖြင့် ကိုယ်လက်သပ်ပြီး မျက်နှာသစ်ကာ အိပ်ယာသို့ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။
မန္တလာမြေ၏ နွေရာသီသည် တောင်ပေါ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုအတွက် အလွန်ပူလောင်လွန်းလှသည်။
သင်္ကြန်ရက်ပြီးကတည်းက အပူရှိန်မှာ သိသိသာသာ ထိုးတက်လာသည် ၊ အိပ်ယာပေါ်သို့ ရောက်သွားသော်လည်း အိပ်မပျော်သေးသဖြင့် အတွေးများက တအီအီဖြင့် လျောက်တွေးမိလေတော့သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် အရင်နှစ် တန်ဆောင်တိုင် မီးပုံးပျံပွဲတွင် လမ်းမှားပြီး ကားပေါ်တွင် ဒချိပြီးသည့် နောက်ပိုင်းတွင် သူမနှင့် အိပ်ယာပေါ်ရောက်သည်အထိ အခြေအနေမရခဲ့။
ကျောင်းဖွင့်သည့် အချိန်များတွင် သူမဆီသို့ မကြာခဏဆိုသလို ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ဦးပိန်တံတား... မန္တလေးတောင်ပေါ်နှင့် စစ်ကိုင်းဖက်သို့ လျောက်လည်ရင်းဖြင့်သာ ကုန်လွန်ခဲ့သည်။
တစ်ခါတစ်ရံ သူမနှင့် လူပြတ်သောနေရာများ (သို့) ရုပ်ရှင်ရုံအတွင်းသို့ ရောက်ဖြစ်လျင် သမီးရည်းစားသဘာဝ လက်ကမြင်းဖြစ်သော်လည်း ထိုမျှနှင့်သာ ကျေနပ်ခဲ့ရသည် ။
အရင်တစ်ပတ် စနေနေ့တုံးက နိုင်ငံခြား ဇာတ်ကားအသစ်ရုံတင်သဖြင့် သွားကြည့်ကြရာ ဇာတ်လမ်းမှာ ပျင်းစရာကောင်းနေသဖြင့် နှစ်ယောက်သား အတွဲခုံတွင် အကဲပိုဖြစ်ခဲ့ ကြသည်။
နိုင်ငံခြားကား ဖြစ်သဖြင့် ရုပ်ရှင်ရုံအတွင်း လူသိပ်မရှိသောကြောင့် အတွဲခုံများရှိ အတွဲများမှာ စိတ်ရှိတိုင်း ကဲကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း မျက်ချယ်နှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း ဆွဲနမ်းနေရင်းကနေ လည်ပင်း အဟိုက်ကနေ၍ နို့ကိုနှိုက်ပြီး နယ်ကိုင်သည်။
သူမ၏ နို့သီးခေါင်းများ တင်းမာလာပြီး ချွန်ထွက်လာချိန်တွင် စကပ်အောက်သို့ လက်နှိုက်ပြီး ပင်တီ၏ အပေါ်မှနေ၍ အက်ကွဲကြောင်းတစ်လျောက်နှင့် အစိလေးအား ပွတ်သပ်ပေးသည် ၊ မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီရင်း ခပ်တိုးတိုးလေး ငြည်းကာ သန့်ဇင်၏ လက်မောင်းကို လက်ဖြင့် ကုတ်ခြစ်ရင်း ဇိမ်ယူလေသည်။
သူမအရှိန်ရလာသောအခါ ပင်တီလေးကို အနည်းငယ် ဆွဲချွတ်ပြီး အဖုတ်ထဲသို့ လက်ချောင်းလေးထည့်ပြီး အထုတ်အသွင်းလုပ်ကာ ကစားပေးသည် ၊ မျက်ချယ်သည် ပြီးခါနီး၍ အသံကျယ်လာသောအခါ သန့်ဇင်ကာ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့နမ်းပေးပြီး အသံကို လျော့လိုက်ရသည်။
မျက်ချယ်တစ်ယောက် စိတ်ကျေနပ်သွားသောအခါတွင် သန့်ဇင်ကို၏ ဂျင်းဘောင်းဘီဇစ်ကို အသာလေး ဆွဲဖွင့်ကာ အကြောပြိုင်းပြိုင်းနှင့် မာတောင်နေသော လိင်တံအား သူမ၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးဖြင့် ဂွင်းထုပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ပြီးခါနီးသည့် အချိန်ကို ရောက်ခါမှ ရုပ်ရှင်ပြီးသွားပြီး မီးလင်းလာသဖြင့် ဘောင်းဘီထဲသို့ အမြန်ခေါက်သိမ်းလိုက်ရသည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်ခန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်ပြီး ကိုယ်အားကိုယ်ကိုးကာ လက်စသတ်လိုက်ရသဖြင့် ပြန်ထွက်လာသော အခါတွင် မျက်ချယ်၏ ပြုံးစိစိနှင့် ကြည့်ချင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ရုပ်ရှင်ရုံမှအပြန် ထမင်းဆိုင်တစ်ခုတွင် အတူထိုင်စားရင်း နောက်တစ်ပတ်အတွက် ချိန်းတွေ့မည့် နေရာကို တိုင်ပင်ရင်း သန့်ဇင်ကိုက သူ၏ အိမ်ဂေဟာသို့ လာလည်ရန် သွေးတိုးစမ်းပြီး ပြောကြည့်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ စကားအသွားအလာအရ ဘယ်ဘူတာသို့ ဆိုက်မည်မှန်း သူမ သိသော်လည်း ခပ်မြန်မြန်ပင် သဘောတူလိုက်သည် ၊ မျက်ချယ်ကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း သူ့လိုပင် ချိန်းတွေ့တိုင်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် လှုပ်ရှားရသည်ကို အားရပုံမပေါ်တော့ချေ။
သူမသည် မိန်းခလေးဖြစ်၍သာ ဘယ်သွားပြီး ဘာလုပ်ကြမည်ဟု ပေါ်တင်မပြောသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုက လမ်းကြောင်းဖွင့်ပေးလိုက်သောအခါတွင် တစ်ခါတည်း သဘောတူလိုက်သည် ။
နှစ်ယောက်စလုံးသည် ချိန်းတွေ့မည့် အကြောင်းပြချက်ကို “အိမ်သို့အလည်လာပြီး ထမင်းအတူစားမည်”ဟု ပြောထားကြသော်လည်း ဘာဆက်ဖြစ်မည်မှန်း ကြိုတင်ပြီး သိနှင့်ခဲ့ကြလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် အတန်ကြာအောင်လူးလိမ့်ပြီး လျောက်စဥ်းစားကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည် ။
အပူပိုင်းဒေသများ၏ ထုံးစံအတိုင်း မနက်ရောက်လေ အပူချိန်လျော့လာပြီး အိပ်လို့ကောင်းလေလေ ဖြစ်သဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် မနက် ၇နာရီမှ အိပ်ရာနိုးသည်။
ဒီနေ့သည် အလုပ်နားရက်ဖြစ်သဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် မနက်စာအား ပျင်းတိပျင်းရွဲ့စွာ ချက်စားပြီးနောက် အခန်းတစ်ခုလုံးကို စတင်ရှင်းလင်းတော့သည်။
မျက်ချယ်က ကိုးနာရီ စရောက်မည်ဟု ပြောထား၍ သူမရောက်မလာခင် အိပ်ယာခင်းနှင့် ပုံထားသည့် အဝတ်အစားများအား ကြည့်ကောင်းအောင် ရှင်းလင်းလိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် အတော်အသင့် ရှင်းပြီးသွားသော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ရေချိုးလိုက်သည် ။
ရေချိုးပြီးချိန်တွင် သူ၏ ရှည်လျားပြီးအုံထနေသော ဆီးခုံမွှေးကိုကြည့်ပြီး ကပ်ကြေးဖြင့်ညှပ်ကာ ဘောမွှေးကို သလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် အိမ်နေရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစားများ လဲဝတ်ကာ ဘောင်းဘီတိုကိုပင် ဘစ်မခံတော့ပဲ ဝတ်လိုက်တော့သည်။
အဝတ်အစားလဲပြီးနောက်တွင် အရင်နေ့က သူကြိုဝယ်ထားသည့် ဂျပန်မိတ် ကွန်ဒုံးဗူးကို ဘယ်နေရာထားမိမှန်း မသိတော့၍ လိုက်ရလိုက်ရသေးသည် ၊ ရှာလို့တွေ့ကာမှ အိပ်ယာပေါ်ရှိ ခေါင်းအုံးအောက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သူမချိန်းထားသည့် မနက် ၉နာရီ ကျော်ကျော်တွင် စကူတာ ဆိုင်ကယ်လေးနှင့် အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာခဲ့သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက သူမအား သွားကြိုပြီး လက်ထဲက ဟင်းဂျိုင့်ကို သယ်ပေးရင်း အိမ်ထဲသို့ ခေါ်ခဲ့လေသည်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မျက်ချယ်က သူမ၏ ဝသီအတိုင်း လမ်းလျောက်ကြည့်ပြီး စပ်စုသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ လက်တည့်စမ်းပြီး ရေးဆွဲထားသော ပန်းချီကားများကိုလည်း ဟိုဟာကဘယ်လို ဒီဟာကဘယ်လိုနှင့် စတင်ဝေဖန်တော့သည်။
အကြံသမားဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ အနောက်သို့ အသာလေးလိုက်ပြီး ရေလိုက်ငါးလိုက် စကားပြန်ပြောရင်း အခွင့်သာသောအခါတွင် အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ပြီး ထောက်လှမ်းရေး လုပ်သည်။
မျက်ချယ်အား သိုင်းဖက်ရင်းဖြင့် လည်ပင်းနှင့် ပါးပြင်တစ်ဝိုက်ကို တရှူးရှူးဖြင့် နမ်းလေသည် ၊ သူမကလည်း အနောက်သို့ တစောင်းလေးလှည့်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ နှုတ်ခမ်းကို အငမ်းမရ ပြန်လည်နမ်းရှိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်က သူမ၏ ရင်သားနှစ်မွှာ အပေါ်တွင် စုန်ချီဆန်ချီဖြင့် ညှစ်ပြီးနယ်ကိုင် ပေးသောအခါ မျက်ချယ်မှာ ခြေဖျားများပင် ကော့တက်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမကိုယ်လုံးလေးကို ပွေ့ချီပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်ကာ အပေါ်ယံ အဝတ်များကို တစ်လွှာချင်း ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။
အိမ်မျက်ချယ်က မိန်းခလေးတို့၏ ဝသီအတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှူရှိရန်အတွက် အနီရောင်ပင်တီနှင့် ကြိုးဘော်လီဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ဆင်ခဲ့လေသည်။
သန့်ဇင်ကလည်း အနီရောင် အောက်ခံဝမ်းဆက် ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ကပိုကရိုလေးနှင့် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းသော ချစ်သူအား မျက်လုံးကျွတ်ကျမတက် ကြည့်ပြီး ရှူ့စားသည်။
Sexy ကျနေသည့် ချစ်သူအားကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တဏှာရာဂမီးများ တောက်လောင်လာသဖြင့် ပူလာပြီး အင်္ကျီကို ပင့်ချွတ်ကာ ဗလာကျင်းလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ပုခုံးပေါ်တင်ပြီး ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဖြူဝင်းပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသည့် မျက်ချယ်၏ ခြေဖဝါး... ခြေသလုံးနှင့် ပေါင်တံကိုကြည့်ပြီး နမ်းချင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်ပေါက်လာရသည်။
ထို့ကြောင့် သူမအား အပေါ်ပိုင်းကနေ စတင်မနမ်းတော့ပဲ အောက်ပိုင်းရှိ ဖြူဥနေသော ခြေချောင်းလေးတွေကို ပါးစပ်နှင့် စုပ်ပြီးနမ်းရှုံ့လိုက်သည်။
သူမ၏ ခြေချောင်းလေးများနှင့် ခြေသလုံးတိုင်လေးများအား တစ်ဖက်စီ အလှည့်ကျ နမ်းရှုံ့ပေးပြီး ပေါင်တွင်းသားများဆီသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် ငြည်းသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရာမှ မှောက်လျက် လှဲချလိုက်ပြီး မျက်ချယ်၏ ပေါင်တံနှစ်ခုကို ပုခုံးပေါ်သို့တင်ပြီး ချုပ်ကိုင်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမဝတ်ထားသည့် ပင်တီကြိုးများကို ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ အမွှေးအမျှင်ကင်းရှင်းနေသော အဖုတ်လေးအား တွေ့မြင်ရသည်။
မျက်ချယ်၏ ပူစီလေးမှာ စတွေ့ကာစလိုပင် အမွှေးများ ရိတ်ထားသဖြင့် ပြောင်ရှင်းကာ ဖုဖုဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ဘာဂျာမှုတ်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်။
အဖုတ်လေး၏ အက်ကွဲကြောင်းထဲတွင် ရှေ့ပြေး အရည်ကြည်လေးများ စို့နေပြီး လေပူဖောင်း ပိစိလေးများပင် တွေ့နိုင်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ၏ ပေါင်ခြံအရင်းတွင် လျာကို စက်ဝိုင်းပုံစံဝိုက်ပြီး အဖုတ်ကို မထိအောင် ရှောင်ကွင်းယက်ကာ ညှင်းလိုက်သေးသည်။
သူမ၏ အဖုတ်ကို လျာဖြင့် လျက်တော့မလို လမ်းကြောင်းလိုက်ပြီး အဖျားရှူးပေးလိုက်သဖြင့် မျက်ချယ်မှာ အားမလို အားမရဖြစ်လာပြီး ခါးကိုအတင်းကော့လာလေသည်။
မျက်ချယ်တစ်ယောက် ခါးကို ၄၅ ဒီဂရီခန့် ကော့လာပြီး အလိုချင်ဆုံးအချိန်သို့ ရောက်ကာမှ အဖုတ်ထဲသို့ လျာကိုချွန်ပြီး ထိုးထည့်ကာ တရှူးရှူးဖြင့် ဂျာပေးလိုက်သည်။
သူမသည် စိတ်တအားထနေ၍ သန့်ဇင်ကို ဂျာပေးသည်မှာ တစ်မိနစ်ခန့်မျှပင် မကြာလိုက်ပဲ ဆန့်တငင်ငင်ဖြစ်ပြီး ငံကျိကျိအရည်များကို ပန်းထုတ်တော့ လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ချီပြီးသွားသော မျက်ချယ်အား အနားမပေးသေးပဲ ပေါင်ကိုအတင်း ချုပ်ကိုင်ပြီး စောက်စိလေးနှင့် အတွင်းနှုတ်ခမ်းသားများကို အာညောင်းအောင် ဆွဲစုပ်ရင်း ပြုစုပေးလိုက်သည်။
သူ၏လက်ကိုလည်း အပေါ်သို့ ဆန့်တန်းပြီး ရင်သားများကို လှမ်းကိုင်ကာ ရှည်ထွက်နေသော နို့သီးခေါင်းများကိုလည်း လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားညပ်ပြီး ချေပေးလိုက်သေးသည်။
“အား...အား...အား...ရှီး...ကို..ချယ် ပြန်ဖြစ်လာပြီ...အား...အင်း”
“ပလက်...ပလက်..ပလက်...ပြွတ်စ်..ပြွတ်စ်..ပြွတ်စ်”
“အဟင့်...ကို့.....အား...အား....အား...ကျွတ်စ်...အား..အဟင့်....ထွက်ကုန်ပြီ...ကန်တော့နော်.. .အား...ရှီး...အင်း....အွန်း...အွန်း..အွန်းးးးး....သေပါပြီ”
အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် သုံးကြိမ်မြောက် ပြီးသွားချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုလည်း အာညောင်းလျာညောင်းသွားပြီဖြစ်၍ ဘာဂျာပေးချင်းကို ရပ်နားလိုက်သည်။
ထိုအခါ မျက်ချယ်သည် အိပ်ယာပေါ်မှ လူးလိမ့်ထလာပြီး အချစ်ရည်များ ပေကျံနေသည့် သန့်ဇင်ကို၏ ပါးစပ်ကို သူမကိုယ်တိုင် သုတ်ပေးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များအား စုစည်းလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကိုချွတ်ကာ စားပွဲခုံပေါ်တင်လိုက်လေသည် ၊ သူမက.....
“ကို့...မတ်တပ်ရပ်လိုက် ချယ်...ပြန်ပြီးလုပ်ပေးမယ်”
“အင်း....”
“ချယ်..လုပ်ပေးတာ မှားသွားရင်ပြောနော် ၊ ကို့စိတ်ကြိုက် ပြုစုပေးမယ်”
“အင်း...အားးးး....ဟင်းးးး”
“အွင်း...ပြွတ်..ပြွတ်”
မျက်ချယ်က သူ့အား ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းလိုက်၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဖိုးကြိုင်းတုတ်ဖြစ်သွားလေသည် ၊ သူမသည် မနေ့ညက Blow job Tutorial ကြည့်ထားသည်လားမသိ....သန့်ဇင်ကိုအား တဖြည်းဖြည်းချင်း အဆင့်လိုက် ပုလွေပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူကြိုက်သည့် အနေအထားပုံစံကို ညွန်ကြားပြီး သင်ပြလိုက်သောအခါ သူမ၏ လျာစွမ်းကြောင့် တစ်ခဏအတွင်း အရှိန်တက်လာသည် ။
ချစ်ရသော မိန်းခလေး တစ်ယောက်က သူ၏ခြေရင်းတွင် ပုဆစ်တုတ်ပြီး ပုလွေပေးသည်ကို ခံစားနေရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
မျက်ချယ်သည် Blow job ကို မကျွမ်းကျင်သေးသဖြင့် အမှားအယွင်း အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း သူမချစ်သူစိတ်ကြိုက် မယွံမရှာ ပြုစုပေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကို၏ လိင်တံမှာ သူမ၏ ပါးစပ်ထဲက အာငွေ့နွေးနွေးနှင့် ကစားပေးနေသော လျာဖျားလေးကြောင့် အကြောများပိုမိုတင်းမာလာပြီး မာသထက် မာလာလေသည်။
မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ လီးချောင်းကို သူမစိတ်ကြိုက် ကလိပေးပြီး အမာတင်းဆုံး အနေအထားသို့ ရောက်သောအခါတွင် ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည် ၊ သူမက..
“ကို့... ပက်လက်လှန်အိပ်လိုက် ၊ ချယ်...အပေါ်က နေချင်တယ်”
“အော်...အင်း...ခဏလေး ကို ကွိုင်စွပ်လိုက်ဦးမယ်”
“ချယ်လုပ်ပေးမယ်...ကို ကလှဲပြီးသာ အိပ်နေလိုက် ၊ ကွန်ဒုံးက ဘယ်နားမှာလဲ”
“ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ထည့်ထားတာ...ရော့”
“ကို့ဟာကြီးက ပျော့မသွားနဲ့နော်...ချယ် ထိုင်ဦးမှာ”
“ပျော့ဆိုတောင်မပျော့ဖူး...ဒီမယ်ကြည့် မြွေကြီးက သွေးဆာနေတာ”
“ခစ်ခစ်...ဟုတ်ပ လှုပ်စိ..လှုစ်စိနဲ့...အသည်းယားစရာကြီး....ကို့ ငြိမ်ငြိမ်နေ...ကွန်ဒုံး စွပ်ပေးမလို့”
“အင်း....”
“ကို့ရဲ့ အတံကြီးကို ညီမလေးထဲထည့်ပြီး ပျော့သွားအောင် နှိပ်ဆက်ပလိုက်မယ်”
“ဟား...မမလေး သဘောအတိုင်းပါပဲ”
“အင်း....တက်ပြီနော်...အွန်းးးး”
မျက်ချယ်က ပြောပြောဆိုဆို လိင်တံကို ကွန်ဒုံးစွပ်ပေးပြီး သူမလက်နှင့်ကိုင်ကာ တက်ခွရင်း ဖိချထိုင်လိုက်သည် ။
ကွန်ဒုံးက ချောဆီများနှင့် အဖုတ်အတွင်းမှ သဘာဝ အရည်များကြောင့် လိင်တံ တအိအိဖြင့် အဆုံးထိ ထိုးဝင်သွားသော်လည်း သားရေကွင်းပေါင်း များစွာဖြင့် အတုတ်ခံထားရသလို ကြပ်ထုတ်နေသည့် အရသာကို သန့်ဇင်ကို ခံစားရသည်။
သူမကတော့ အပေါ်စီးကနေ၍ တဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လှုပ်ရှားသည်......သန့်ဇင်ကိုလည်း ဒူးကိုထောင်ပြီး ခါးကိုပင့်ကာ ဆောင့်ပေးလေသည်။
ယခင်က ကြောင်မလေးလို ချွဲနွဲ့တတ်သည့် ချစ်သူလေးမှာ ကျားသစ်မလေးအသွင်ပြောင်းပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် စိတ်ကြိုက်ဆက်ဆံနေပြီး ရမ္မက်ထန်နေသည်။
သူမအပေါ်ကနေ၍ တက်ဆောင့်နေစဥ်တွင် သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ လှုပ်ရမ်းနေသော နို့အုံများကို လက်ဖြင့်ဖမ်းပြီး အနီရောင်နို့သီးခေါင်း ချွန်ချွန်လေးများ ကို ပါးစပ်နှင့် လိုက်ဖမ်းပြီး စုပ်နေသည်။
မျက်ချယ်မှာ သူမစိတ်ကြိုက် မြင်းစီးပြီး ခဏခဏ ခရီးအဆုံးသို့ ရောက်၍ မောပန်းသွားသော အခါ ကိုယ်လုံးလေးက အရုပ်ကြိုးပြတ် အောက်သို့ ကျလာသည် ၊ ထိုအခါ သန့်ဇင်ကိုက သူမအား ကျောကနေသိုင်းဖက်ပြီး နားရွက်ကို စုပ်နမ်းရင်း အောက်ကနေ ပင့်ဆောင့်လိုးပေးပြီး အဆုံးသတ်ပေးလိုက် လေသည်။
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်”
“အင့်...အင့်...အင့်..အင့်....ကို့....အွန့်...အွန့်..အွန့်”
“ချယ်...အပေါ်ကနေဆင်းတော့ ၊ ကို အောက်ကပင့်ဆောင့်ရတာ ညောင်းလာပြီ”
“အွန်း...ချယ် ဘယ်လိုနေပေးရမလဲ”
“ဖားလေးလိုနေပေး..”
“ဟင့်...ပြောတတ်တယ်နော်..ဘယ်ကတည်းက ကြံစည်ထားတယ်မသိဖူး...ခစ်”
သူမက သန့်ဇင်ကိုအား ရွဲ့ပြီးစနောက်သလို ပြောသော်လည်း ဖားမလေးကဲ့သို့ လေးဖက်ကုန်းလိုက်ပြီး တင်ပါးလေးကိုကော့ကာ ခါးကိုအောက်သို့ နှိမ့်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ကုတင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ရင်း နေရာယူလိုက်ပြီး သူမ၏ အင်္ဂါဇာတ်ထဲသို့ လိင်တံကိုထည့်သွင်းကာ ဆောင့်လိုးလိုက်သည်။
“အာ့...ကို..ဖြည်းဖြည်း”
“ချယ်...နာလို့လား”
“မဟုတ်ဖူး..နည်းနည်းအောင့်လို့...ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှန်မှန်လေးပဲလုပ်နော်”
“အင်းပါ.....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်”
“အွန့်...အွန့်...အွန့်...အွန့်”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ၏ ခါးလေးကိုကိုင်ပြီး ဖြည်းဖြည်းနှင့် ပုံမှန်လေး ဆောင့်လိုးပေးသည် ၊ မျက်ချယ်၏ ဖြူဝင်းပြီး မိန်းမဆန်သည့် နောက်ကျောပြင်နှင့် ပုခုံးကျဥ်းလေးကို အနောက်ကနေ မြင်တွေ့ရသည်။
သူ၏ ဆောင့်ချက်တိုင်းတွင် တုန်ခါသွားသည့် ဖင်လုံးလေးနှင့် ခါးကျဥ်ကျဥ်လေးကို ကြည့်ပြီး လိုးရသည်မှာ နတ်ပြည်လား လူ့ပြည်လား ဟုပင် မသဲမကွဲ ဖြစ်မိသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမကျောပြင်တွင် အစည်းလိုက်ကျနေသည့် ဆံနွယ်များကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ ပင့်ပြီး ဆွဲလိုက်သည်။
ထိုအခါ သူမ၏ လည်တိုင်လေးသည် အပေါ်သို့ မော့တက်လာပြီး သူ၏ ဆောင့်ချက်တိုင်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသားလေးနှင့် အော်ငြည်းလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ခံစားချက်များ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သုတ်မထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် သူမ၏ အဖုတ်ကျပ်ကျပ် လေးထဲတွင် သုတ်ရည်များကို တဆစ်ဆစ်ဖြင့် ပန်းထုတ်မိလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကို ပထမတစ်ချီ ပြီးသွားသည့်အခါတွင် အဖုတ်ထဲမှ လီးကို ပြန်ချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်အောက်သို့ဆင်းကာ ကွန်ဒုံးကို သေချာချွတ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် လိင်တံပြန် ပျော့မကျသွားခင်မှာပင် ကွန်ဒုံးအသစ်အား လီးထိပ်တွင်တပ်ကာ လိပ်နေသော အပိုင်းအား အရင်းထိ ဆွဲချလိုက်သည်။
မျက်ချယ်ကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် ပုဇွန်တုတ်ကွေး အနေအထားဖြင့် ဘေးတစောင်းလေး လှဲနေရှာသည် ။
သန့်ဇင်က ဒုတိယအချီဆွဲရန် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး ဘေးတစောင်း အနေအထားနှင့်ပင် သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို Seven (7) ပုံစံ ကွေးခိုင်းလိုက်ကာ အရည်များ စိုရွဲနေသော အဖုတ်ထဲသို့ လီးကို ပြန်သွင်းလိုက်ပြန်သည်။
“အွန်းးးး...ကို့...အား...အထဲကိုထိတယ်...အာ့ ၊ ကို့ဟာကို အဆုံးထိမသွင်းနဲ့...ချယ် မခံနိုင်ဖူး”
“အင်း...ဆောရီး...ဒီလောက်ဆိုရလား”
“ရတယ်...အွန်း..အွန်း..အွန်း”
“ဇွိ..ဇွိ...ဇွိ..ဇွိ”
“ဗျစ်...ဗျစ်..ဗျစ်”
သန့်ဇင်ကို၏ မြွေကြီးသည် ကျွင်းမစိမ်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မမောနိုင် မပန်းနိုင်ပဲ ဂူထဲတွင် အပျော်လွန်နေရှာသည် ။
သူကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘေးတစောင်း တွဲကျနေသည့် ချယ့်၏ နို့အုံလေးများကို ကုန်းစို့လိုက်....ပုခုံးသားလေးကို သွားဖြင့် ဖွဖွလေးကိုက်ပြီး အောက်က ဆောင့်လိုးလိုက်နှင့် အရသာခံနေသည်။
ယောကျာ်းလေးများအတွက် ပထမတစ်ချီနှင့် ဒုတိယတစ်ချီ မတူသည်မှာ ပထမတစ်ချီတွင် သုတ်အမြန်မထွက်စေရန် ထိန်းပြီးလုပ်ရသော်လည်း ဒုတိယတစ်ချီတွင် စိတ်ပူစရာမလိုပဲ လုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း ဒုတိယအချီတွင် သူမ ခန္တာကိုယ်က ပေးစွမ်းသော အာရုံငါးပါးလုံးအား စိတ်ကြိုက်ခံစားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ဆက်ဆံသည်။
မျက်ချယ်သည်လည်း ပထမငြိမ်နေရင်းကနေ ၁၅မိနစ် ခန့်ကြာသောအခါတွင် အရှိန်ပြန်ရလာပြီး အသံလေးပြန်ထွက်လာသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးချင်လာသဖြင့် သူမအား ဘေးတစောင်း အနေအထားမှ မှောက်ခုံအနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက်သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်ပြီး ဖင်ဖြူဖြူလုံးလုံးလေး နှစ်ခြမ်းအား ဆွဲဖြဲကာ လိင်တံကို အဖုတ်ထဲသို့ နှစ်ပြီးထည့်လိုက်လေသည် ။
အထဲသို့ လီးဆုံးဆုံးမြုတ်သွားသော အခါတွင် သူမ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ရင်အုပ်ကြီးဖြင့် အုပ်မိုးလိုက်ပြီး နားရွက်လေးနှင့် ဂုတ်ပိုးသားများကိုနမ်းကာ ပေါက်တူးတူးသလို အပေါ်ကနေ ဆောင့်လိုးတော့သည်။
သန့်ဇင်ရော မျက်ချယ်ပါ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရေချိုးထားသလို ချွေးများ ရွဲနစ်နေပြီး အသက်ကို လုကာရှူနေရသည်။
နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခန္တာကိုယ်ပေါ်တွင် လိမ်းကျံထားသော အမွှေးရနံ့များ ပျောက်သွားပြီး သဘာဝကိုယ်သင်းရနံ့သာ ကျန်ရှိလေတော့သည်။
အဖိုနှင့် အမဖြစ်သော သူတို့နှစ်ဦးသည် သဘာဝအရ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ဆန့်ကျင်ဖက် လိင်၏ ရနံ့များကို တက်မက်စွာ ရှူရှိုက်ရင်း ကာမရေစီးကြောင်းထဲတွင် အပြိုင်အဆိုင် ကူးခတ်နေကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ မျက်နှာကို အနောက်သို့ လှည့်ခိုင်းပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းရှိုက်စေသည် ၊ သူ၏လက်ကလည်း ရင်သားရှိသော နေရာသို့ ထည့်နှိုက်လိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ အားကုန်ကြုံးရင်း ခရီးအဆုံးထိရောက်အောင် ဖိကြိတ်ပြီး ဆက်ဆံလိုက်တော့ လေသည်။
“အား...အား...အား...အား...အား...ကို့....ကောင်းတယ်ကွာ...အား”
“အင့်...အင့်...ကိုပြီးတော့မယ်...အွန်း”
“အွန်း...ကို..ပြီးလိုက်တော့...ချယ်လည်း ပြီးတော့မယ်...အာ့..အာ့..အာ့”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်”
“အား....အား...အား...အွန်း...အွန်း...အွန်း..အွန်းးးးးးးးး”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့သည် နှစ်ကိုယ်တူ အချစ်ခရီးကို အဆုံးထိ ကူးခတ်ပြီးသော အခါတွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ဖက်ရင်း အနားယူနေကြသည် ၊ မျက်ချယ်က...
“ဟူး...မောလိုက်တာ ၊ တစ်ကိုယ်လုံးချွေးတွေချည်းပဲ...ရေပြန်ချိုးရတော့မယ်”
“အင်း...ဟုတ်တယ်”
“ကို့...လက်က အခုထိလျောက်ကိုင်လို့မပြီးသေးဖူးလား ၊ မြွေကြီးတောင် အိပ်ပျော်သွားပြီ”
“ချယ့်ရဲ့ ညီမလေးကို အမြဲတမ်း ရှင်းထားတာလား..အရင်တစ်ခါကလည်း ဂတုံးလေးနဲ့ တွေ့လို့”
“ဟုတ်တယ်..အမွှေးကောက်ကောက်တွေ နဲ့ဆို ကြည့်လို့အဆင်မပြေဖူးထင်လို့ ၊ ကို မကြိုက်ဖူးလား”
“ ရပါတယ်...အမွှေးအမျှင်မရှိတော့ နမ်းရတာပိုကောင်းတာပေါ့..ဟဲဟဲ”
“ကို...တော်တော်ဆိုးနော် ၊ သူများညီမလေးကိုနမ်းတော့ အနားကိုမပေးဖူး...ဆက်တိုက်ကြီး လုပ်တာ...ချယ့်မှာ တိမ်တွေပေါ်ကို လွင့်သွားသလိုပဲ ဖုတ်လှိုက် ဖုတ်လှိုက်နဲ့ နှလုံးတွေကလည်း ခုန်လိုက်တာဆို ပြန်ကို ကျမလာတော့ဖူး”
“ချယ် မကြိုက်ရင်လည်း နောက်တစ်ခါကျ မနမ်းပေးတော့ပါဖူး”
“အဲ့လိုတော့မရဖူးလေ...ခစ်ခစ်ခစ်”
“သူလည်း လူလည်မလေးပါပဲ...ကို ကန်တော့နော်..ဘာညာလို့သာပြောတာ ခေါင်းကိုက အတင်းကိုင်ထားပြီး ပေါင်နဲ့လည်းညှပ်ထားသေးတာ ၊ လွှတ်ကိုမပေးဖူး”
“ဟီး...အဲ့တာက ကို့ကို အားလည်နားတယ်..ကောင်းလည်းအရမ်းကောင်းတော့ နှစ်ခွဖြစ်သွားတာ....ခစ်ခစ်”
“မမလေးတို့ကတော့ အမျိုးမျိုးပဲနော်”
“ချယ့်ရဲ့ ရင်သားတွေလည်း သူနဲ့တွေ့တိုင်း အကိုင်ခံရတာနဲ့ အတော်တောင်ကိတ်လာပြီ ၊ အိမ်ကအဒေါ်တောင် မယုံသင်္ကာနဲ့ ကြည့်ပြီး ရည်းစားရနေပြီလားလို့ အမေးခံရတယ်... အဲ့တာကို့ကြောင့်...ဟွန်း”
“ဟဲဟဲ...”
“ကဲ...ချယ့်ကို ရေလည်းဖို့ ပုဆိုးအဟောင်းတစ်ထည်ပေးဦး ၊ ရေကချိုးမှ ရတော့မှာ”
“တန်းပေါ်မှာရှိတယ်...ယူလိုက်”
“အပြာရောင်အကွက်နဲ့ဟာလား”
“ဟုတ်တယ်....”
“အဲ...ကို့ဟာလေးကိုလည်းကြည့်ပါဦး ၊ ဥနှစ်လုံးက တွဲလောင်းလေးနဲ့ သေးသေးလေး ပြန်ဖြစ်သွားပြီ...ချစ်စရာလေး ခစ်ခစ် ၊ စောနကတုန်းက သူမဟုတ်တော့သလိုပဲ”
“ရာသီဥတုကပူတော့ သူလည်း မောသွားပြီလေ...ဟဲဟဲ”
“ပြောလို့သာပြောသာ...ချယ့်ရဲ့ ညီမလေးလည်း မနက်ဖြန်ကြ အသေနာတော့မှာ... ဘတ်..ဘတ်.. သူများကို အသေဆောင့်ပြီးလုပ်တယ်”
“အာ့...နာတယ် ချယ်ရဲ့...အဲ့တုန်းက ချယ်ပဲဆောင့်ဆို”
“မသိဖူး..သွား....ချယ်ရေချိုးတော့မယ်...ဒါပဲ”
“အင်း...ချယ်ပြီးမှ ကိုလည်းချိုးတော့မယ်..ဗိုက်တောင်ဆာလာပြီ”
“............”
သန့်ဇင်ကိုလည်း မျက်ချယ်ရေချိုးသည်ကို စောင့်ပြီး ပြန်လာကာမှ သူလည်း ရေသွားချိုးသည် ၊ သူရေချိုးနေဆဲ တန်းလန်းတွင် မျက်ချယ်က အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး သူ၏ ဖုန်းကို မြှောက်ကိုင်ပြရင်း.....
“ကို့...ဖုန်းလာနေတယ် ၊ မသန္တာတဲ့”
“ရတယ်...ချယ်ကိုင်ပြီး ရေချိုးနေတယ်ပြောလိုက် ၊ ပန်းချီသင်တန်းက တစ်ယောက်ရယ်”
“အင်း...ပြီးတာပဲ”
သန့်ဇင်ကို ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲနေချိန်တွင် မျက်ချယ်က သူမပါလာသည့် ဟင်းနှင့်ထမင်းကို နေ့လည်စာစားရန် ပြင်ဆင်နေသည် ။
အဝတ်အစား ပြန်ဝတ်ပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုက စောနက ဖုန်းဆက်ထားသည့် ပန်းချီသင်တန်းက မသန္တာကို ဖုန်းပြန်ဆက်လိုက်လေသည်။
“ဟယ်လို...အမ ၊ ကျွန်တော်စောနက ရေချိုးနေလို့”
“အေး...စောနက မင်းရဲ့ညီမလား...ရည်းစားလား ၊ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကပြောတယ်”
“ကျွန်တော့်ကောင်မလေးပါ ၊ အမ ဘာကိစ္စရှိလို့ ဆက်တာလဲမသိဖူး ခင်ဗျ”
“အော်....ဟိုဟာလေ မောင်လေး ၊ ဟိုတစ်နေ့က Outdoor ပန်းချီဆွဲကြမယ် ဆိုတဲ့ဟာလေ... အဲ့တာ မောင်လေးနေတဲ့ ခြံဝန်းထဲမှာ ဆွဲလို့အဆင်ပြေမလားလို့”
“အဲ့တာလား...အဆင်ပြေပါတယ်အမ ၊ ကျွန်တော် ခြံပိုင်ရှင်ကိုပြောပြီးပြီ...ဆွဲလို့ရတယ်တဲ့”
“အော်...အေး ၊ အဲ့တာဆို တစ်ပတ်ခါ ညနေကြ ပုံဆွဲကြမယ်လို့ Group ထဲမှာ ပြောလိုက်တော့မယ်နော်”
“ဟုတ်...အမ”
“အဲ့တာဆို ဒါပဲလေနော်”
“ဟုတ်..ဟုတ်”
သန့်ဇင်ကိုက ဖုန်းပြောပြီးသောအခါတွင် ချယ်ပြင်ပေးထားသည့် နေ့လည်စာကို စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်စားလေသည် ၊ မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ ငါးဖယ်ဆုတ်နှစ်တုံး ခပ်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မျက်စောင်းလေးထိုးကာ.......
“ကို့...အဲ့တစ်ယောက်က ကိုနဲ့ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“ဟမ်....ကိုပြောဖူးပါတယ် ၊ ပန်းချီသင်တန်းက သိတဲ့အမလေ...ဆရာမလို့လည်း ပြောလို့ရတယ်...သူပဲဒိုင်ခံသင်ပေးတာ”
“အော်....တစ်ပတ်ခါက ဒီမှာဘာလုပ်ကြမလို့လဲ”
“ပန်းချီလာဆွဲကြမှာလေ....အပြင်မှာလေ့ကျင့်ကြမှာ”
“အဲ့တာဆို ကိုနဲ့ အဲ့အမနဲ့ နှစ်ယောက်ထည်း လေ့ကျင့်ကြမှာပေါ့”
“အမ်....ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ ၊ သင်တန်းကလူတွေ အကုန်လုံးလာမှာပေါ့ ချယ်ရဲ့...ဘာလဲ ကို့ကို အူတိုနေပြန်ပြီလား”
“ကိုက နည်းနည်းစိတ်ချရပေမယ့် အခုခေါတ် ကောင်မလေးတွေက စိတ်ချရတာမဟုတ်ဖူး... ပြီးတော့ အဲ့အမကြီးလေသံကလည်း စစချင်းပြောတုန်းက ပျော့စိပျော့စိနဲ့ ၊ ချယ်နဲ့ ပြောကာမှ လေသံက ပြန်ပြောင်းသွားတာ”
“အင်း....ချယ့် လက်ရာက စားကောင်းတယ် ”
“ကို့...စကားလမ်းကြောင်းမလွှဲနဲ့နော် ၊ အဲ့ မသန္တာက အသက်ငယ်သေးတယ်မလား”
“ မသိပါဖူး..၃၀ ကျော်လောက်တော့ ရှိပြီထင်တာပဲ ၊ အပြင်မှာမှ မမြင်ဖူးတာ”
“ချယ်က ကိုအစက ပန်းချီဆရာမလို့ပြောတော့ အသက်ခပ်ကြီးကြီးထဲကထင်နေလို့ ဘာမှမပြောပဲနေတာ”
“အင်း...အခုရော သတိပေးမလို့လား”
“ဟုတ်တယ်...ကို့ ချယ့်အပြင် တစ်ခြားကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တာမျိုး မလိုချင်ဖူးနော်”
“ဟုတ်ပါပြီချယ်ရယ်...အပြင်မှာတောင် မတွေ့ရသေးပါဖူး ၊ စိတ်ပူနေလိုက်တာ”
“လိုလိုပိုပို ပြောထားတာပါ ၊ အဲ့အမကြီးရဲ့ အသံကိုကြားပြီး စိတ်ထဲတစ်မျိုးကြီး ထင့်နေလို့.... ပြီးတော့ ရှင်တို့ ယောကျာ်းတွေဆိုတာကလည်း ပြောလို့ရတာမဟုတ်ဖူး ၊ တော်ကြာ ဟိုက ပန်းချီသင်တာအကြောင်းပြပြီး ဟိုပြဒီပြနဲ့ မြူစွယ်ရင် ပါသွားမှာဆိုးလို့”
“ချယ်ရယ်...ပြောလို့ပြီးပြီလား ၊ ထမင်းက စားကောင်းနေတာကို”
“ဆောရီး..ကို့...စားစား ၊ ချယ်ကလည်း အရမ်းလျောက်တွေးတတ်တော့ စကားတွေ များသွားတယ်...ဟီး”
“ချယ်လည်း...ဟင်းတွေထည့်စားလေ ၊ ကို့ကိုပဲ ထည့်ပေးမနေနဲ့”
“ကို များများစားပါ...ချယ့်လက်ရာကို ကြိုက်ရင် နောင်ကြ အားရင် ဘာလချောင်ကြော်တို့ ဘာတို့ကြော်ပြီး လာပေးမယ်”
“ဟဲဟဲ.....အဲ့လိုဆို စိတ်ဆိုးလိုက်မှာနော်”
“စိတ်ဆိုးတဲ့ ရုပ်ကြီးကလည်း....ခစ်ခစ်”
ထိုသို့ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသည် နေ့လည်စာ အတူစားပြီးချိန်တွင် Laptop နှင့် ဇာတ်ကားများကြည့်ကာ အနားယူကြသည် ၊ ဇာတ်ကားတစ်ပိုဒ် ပြီးသွားသော အခါတွင် နေ့ခင်းဖက် အတူတူအိပ်လိုက်ကြသေးသည် ။
မျက်ချယ် အိမ်ပြန်ခါနီး ညနေစောင်းအချိန်သို့ ရောက်သောအခါတွင် နှစ်ယောက်သား ပွေ့ဖက်နမ်းရှုံ့ရင်း အရှိန်လွန်ပြီး တစ်ကြောင်းဆွဲလိုက်ကြသေးသည်။
လူသူကင်းရှင်းသော ဆိတ်ကွယ်ရာ အရပ်ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ယောက်သား စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်ပါးကြ လေသည်။
တစ်နေကုန် ချစ်သူနှင့် အချိန်ဖြုန်းပြီး ညနေပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ ခွဲကြရမည်ကိုပင် သန့်ဇင်ကို နှမြောလာသည် ၊ အချိန်တွေကို နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်လျင် မနက်ပိုင်းသို့ ပြန်သွားပြီး တစ်နေကုန် ထပ်ပြီး ချစ်ပြစ်မည်ဟု စိတ်ကူးယဥ်မိသည်။
သို့သော်လည်း အချိန်ယန္တရားကို မလွန်ဆန်နိုင်သောကြောင့် သူမနှင့်အတူ ဆိုင်ကယ် အတူစီးပြီး အိမ်ထိရောက်အောင် ပြန်လိုက်ပို့ ပေးခဲ့ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်နေကုန် ဒူးချောင်အောင် အချစ်ကြမ်းထားသောကြောင့် ညပိုင်းတွင် ပန်းချီပင် မဆွဲနိုင်တော့ပဲ စောစောစီးစီး အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့သို့ ရောက်သောအခါတွင် မိတ္တူဆိုင်ပြန်ဖွင့်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် တစ်နေကုန်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေသည် ။
အလုပ်လာအပ်သူများ များ၍ ညနေ ၆နာရီခွဲ မှ အလုပ်ဆင်းရ လေသည်....ထို့ကြောင့် ညနေစာအား အပြင်တွင် ဝယ်စားခဲ့ပြီးမှ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရတော့ လေသည်။
အိမ်သို့ပြန်ရောက်သောအခါ ခဏအနားယူပြီး ရေချိုးကာ တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားသမျှကို ဖြေလျော့ရသည် ၊ ရေချိုးပြီးသော အခါတွင် အညောင်းဆန့်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ လှဲကာ စကားမပြောဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သည့် အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
အမေကတော့ သူမထုံးစံအတိုင်း အိမ်ရှိလူများအကြောင်း စီကာပတ်ကုံးပြောပြီး သူမပင်ပန်း သမျှကို ရင်ဖွင့်ရှာသည်။
အဖိုး၏ ဘယ်ဖက်အခြမ်းကလည်း သက်သာလာသလိုလိုနှင့် အကြောကပ်နေသည်မှာ ပိုဆိုးလာကြောင်းပြောသည် ၊ ပြီးနောက် သူ့အမ တစ်ဝမ်းကွဲဆီ ချေးငှားထားသော ပိုက်ဆံမျာကိုလည်း ဝါတွင်းအမှီ ဆပ်နိုင်လောက်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက အမေပိုက်ဆံလိုလျင် သားဆီက ခဏယူသုံးလေဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူမက အိမ်အသုံးစရိတ်အတွက် ၅သောင်း ယူထားမည်ဟုပြော၍ ဘဏ်ကနေ လွှဲပေးလိုက်မည်ဟု ပြောလိုက်သည်။
အမေနှင့် ဖုန်းပြောပြီးသောအခါတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် ပန်းချီကိုသာ ဆွဲနေလိုက်သည်။
ပန်းချီသင်တန်းက သူများနှင့် ချိန်းဆိုထားသည့် နောက်တစ်ရက် ညနေခင်းသို့ ရောက်သောအခါ အလုပ်မှ အစောဆင်းပြီး အိမ်သို့ပြန်ခဲ့သည် ၊ သူပြန်ရောက်ပြီး မကြာမှီမှာပင် အဖွဲ့သားများ ရောက်ချလာပြီး ပန်းချီသင်တန်း စလေတော့သည်။
ပန်းချီသင်ကြားပေးသည့် မသန္တာက သင်တန်းသား တစ်ယောက်ချင်းဆီကို လိုက်ကြည့်ပြီး လိုအပ်သည်များကို ညွှန်ကြားပေးသည် ၊ သို့သော်လည်း သူ့အား ပန်းချီဆရာမဟု ခေါ်ဆိုသည်ကို မကြိုက် အသက်အရွယ်ကွာခြားချက်အရ သူမအား...မသန္တာ သို့ ညီမလေး သန္တာဟုသာ ခေါ်ဆိုခိုင်းသည်။
သင်တန်းအဖွဲ့လေးသည် စုစုပေါင်း ခြောက်ယောက်ခန့်သာရှိသော်လည်း အရွယ်အားဖြင့် အသက်အပိုင်းခြား ကွာဟကြလေသည် ၊ အသက်အငယ်ဆုံးမှာ သန့်ဇင်ကိုဖြစ်ပြီး အသက်အကြီးဆုံးမှာ အသက် ငါးဆယ်ကျော် ဦးလေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ ရေဆေးပန်းချီကားကို ဆွဲနေရင်း တခြားသူများ ဆွဲသည်ကို ခိုးကြည့်ကာ အခြေအနေကို စူးစမ်းကြည့်သည် ။
အခါတိုင်း တစ်ယောက်ထည်း ရေးဆွဲသော အခါတွင် ဟုတ်သလိုလို ထင်မိသော်လည်း အဖွဲ့နှင့်ပြိုင်တူ ရေးဆွဲရသောအခါ သူ့ထက် လက်ရာကောင်းသည့် စုတ်ချက်များကို တွေ့ရ၍ အားမလို အားမရ ဖြစ်မိသည်။
မသန္တာက သန့်ဇင်ကို ဘေးနားသို့ ရောက်လာကာ ရေးဆွဲနေသည့် ပန်းချီကားချပ်ကို လက်ပိုက်ကြည့်ပြီး မဝေဖန်သေးပဲ အကဲဖြတ်နေသည် ၊ သန့်ဇင်က ဘေးနားတွင် အမျိုးသမီး ရေမွှေးအနံ့ရ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မသန္တာရောက်နေမှန်း သိရှိလေသည်။
မသန္တာသည် အသက် ၂၉ ၊ ၃၀ အရွယ်ရှိ အမျိုးသမီးဖြစ်သော်လည်း ဝတ်ပုံစားပုံမှာ ခါတ်ဆန်ပြီး ကောက်ကြောင်းလှလည် ၊ အထူးသဖြင့် သူမ၏ စွင့်ကားနေသော တင်ပါးကြီးသည် လမ်းလျောက်လိုက်တိုင်း ဘယ်ညာယိမ်းခါသွားသဖြင့် ပုရိသများမှာ ပေါ်တင်သမျိုး မသိမသာတစ်မျိုး ခိုးပြီး ကြည့်မိကြသည်။
အဖွဲ့ထဲတွင် ပါလာသည့် အသက် ၅၀ ကျော်အရွယ် အန်ကယ်ကြီးကပင် မသန္တာ၏ တင်ပါးကြီးကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်သည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ယောကျာ်းများထဲမှ ယောကျာ်းပင် ဖြစ်သောကြောင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ခန္တာကိုယ်အလှကို မသိမသာလေး ကြည့်မိလေသည်။
အခုလို မသန္တာတစ်ယောက် ဘေးနားသို့ ရောက်လာတော့ သူမ၏ အမျိုးသမီး ကိုယ်သင်းအနံ့ရ၍ စိတ်အာရုံများပင် ပျံ့လွင့်သွားသည် ။
မျက်စိကို ထောင့်ကပ်ပြီး ခိုးကြည့်လိုက်တော့ သူမက ပန်းချီကားကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေပြီး တစ်ခုခုပြောရန် ပိုက်ထားသော လက်ကိုဖြည်ပြီး လက်ညှိုးနှင့် ပန်းချီကားကို ညွှန်လိုက်သည်။
“မောင်လေး...ဘယ်သူ သန့်ဇင် ၊ ပန်းချီက ဆေးရောင်က နည်းနည်း ညစ်နေလားလို့...”
“ဟုတ်တယ်...ကျွန်တော်လည်း အဲ့တာကို မေးမလို့ပဲ”
“မင်းရဲ့ ဆေးစပ်ပြား (palette) ပေါ်ကို warms colour နဲ့ cool colour ကို ရောလိုက်မိသေးလား”
“အော...ဟုတ်တယ်အမ...ကျေးဇူးပဲဗျာ”
“ရပါတယ်မောင်လေးရဲ့....မင်းက ပန်းချီပါရမီပါတာပဲ ၊ ဒီလောက် အသက်ငယ်ငယ်နဲ့ perspective view တွေ....Colour tone တွေသုံးထားတာ အရမ်းကောင်းတယ် ၊ နောက်ပြီး ရေဆေးနဲ့ဆွဲရင် တစ်ခုသတိထားရမှာက ဆေးရောင်တစ်ရောင် တင်ပြီးတိုင်း နည်းနည်း ခြောက်အောင်စောင့်ပြီးမှ ကာလာထပ်တင်နော်”
“အော်...ဟုတ်”
“ဆေးမခြောက်သေးပဲနဲ့ နောက်ထပ်ဆေးရောင်တင်မိရင် အောက်ကအရောင်နဲ့ပေါင်းပြီး ဆေးညစ်သွားတတ်လို့...သတိထားပြီး ဆွဲနော်”
“ဟုတ်ကဲ့...အမ”
“အမလေး... မင်းကလည်း မသန္တာလို့ပဲ ခေါ်ပါဆို ၊ အရမ်းကို Formal ကျနေတာ”
“ဟဲဟဲ...ပန်းချီအကြောင်း သင်ပေးနေတဲ့ ဆရာဆိုတော့ အဲ့လိုခေါ်မှ အဆင်ပြေမှာမလို့ပါ”
“အမလည်း မောင်လေးတို့လို လေ့လာနေဆဲပါပဲကွယ်...အဲ့တာကြောင့်မလို့ ဆရာမ...ဆရာမနဲ့ အခေါ်မခံချင်တာ”
“ဟုတ်...မသန္တာ”
“ဒါနဲ့မောင်လေး....ဒီလကုန်ကျ ပန်းချီပြိုင်ပွဲတစ်ခုရှိတယ် ၊ စိတ်ဝင်စားရင် ဝင်ပြိုင်ပါ့လား အမဝင်ခွင့်လျောက်လွှာပေးမယ်”
“ဟာဗျာ...ကျွန်တော်က အခုမှ ဆေးမညစ်အောင် ဘယ်လိုရမလဲ သင်နေတုန်းရှိသေးတယ် ၊ ပြိုင်ပွဲဝင်လို့ ဖြစ်ပါ့မလား”
“ဘယ်ဟာဖြစ်ဖြစ် လေ့ကျင့်ပါများရင် အဆင်ပြေသွားတာပါပဲ....ရေဆေးပန်းချီလည်း ဒီလိုပဲလေ ၊ အဲ့ပြိုင်ပွဲကို အမလည်း ဝင်ပြိုင်မှာ... ပထမဆုက ၁၀သိန်းတောင် ရမှာ”
“ဟုတ်လား...စိတ်ဝင်စားသွားပြီ...ဟဲဟဲ”
“ဟုတ်တယ်....ပထမဆုက ၁၀သိန်း ၊ ဒုတိယက ၅သိန်း ၊ တတိယဆုက ၂သိန်းခွဲ....ပြီးတော့ ဆုမရခဲ့ရင်တောင် လာကြည့်တဲ့သူတွေထဲက မောင်လေး ပန်းချီကားကို သဘောတွေ့သွားရင် ကြိုက်စျေးပြောပြီး ရောင်းလို့ရသေးတယ်”
“ဟုတ်လား...အဲ့တာဆို ကျွန်တော်လည်း ဝင်ပြိုင်မယ်ဗျာ ၊ ဒီလကုန်ဆိုတော့ ကျောင်းမဖွင့်ခင် မှီသေးတယ်ဆိုတော့ အချိန်ရမှာပါ”
“အိုကေလေ...ဒါနဲ့မောင်လေး ၊ အမတစ်ခု တောင်းဆိုစရာရှိတယ်”
“ပြောလေ အမ”
“အခုလို အမရဲ့ သင်တန်းကလူတွေ ဒီခြံကြီးထဲမှာ ပန်းချီဆွဲနေတာတွေ့ပြီး အမလည်း ဒီမှာ ဆွဲကြည့်ချင်တယ် ၊ နောက်နေ့တွေကျ ဒီကိုလာပန်းချီလာဆွဲလို့ ရမလားဟင်”
“အဲ့တာက ပြောရတော့ခက်တယ်....ကျွန်တော့်အလုပ်က ညနေပိုင်းမှပြီးတာ ၊ တစ်ခါတစ်လေ နည်းနည်းနောက်ကျတယ်....ဒါပေမယ့် အမလာဆွဲချင်ရင်တော့ အဆင်ပြေလောက်ပါတယ် ”
“အင်း....အမတို့ အိမ်ဖက်မှာက လူတွေတအားစုံတော့ ညပိုင်းဆိုရင် အသံတွေမျိုးစုံ ဆူညံနေတာ ၊ ပြိုင်ပွဲအတွက် ရေးမယ့် ပန်းချီကို အေးအေးဆေးဆေး နေရာလေးမှာ မုဒ်သွင်းပြီး ဆွဲချင်တာ”
“အမအိမ်နဲ့ ညပိုင်းသွားလို့ပြန်လို့ အဆင်ပြေရင် လာဆွဲလေ ၊ ကျွန်တော်က ပုံမှန် ၅နာရီ လောက်ဆိုပြန်ရောက်ပြီ...အလွန်ဆုံးနောက်ကျ ၆နာရီ ပေါ့”
“အိုကေမောင်လေး...အမက ကားနဲ့ဆိုတော့ အဆင်ပြေပါတယ် ၊ အပူကပ်ရတာလည်း အားတော့နာပါတယ်”
“ဟုတ်..အမ ၊ ကျွန်တော်လည်း ပြိုင်ပွဲပန်းချီအတွက် မသိတာရှိရင် မေးလို့ရတာပေါ့”
“ Thanks.....မောင်လေး သန့်ဇင် ၊ အဲ့တာဆို မနက်ဖြန် အမရဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယတွေရော...... မောင်လေးအတွက် ပြိုင်ပွဲဝင်ရမယ့် ဖောင်ယူခဲ့ပေးမယ်”
“ဟုတ်...အမ ၊ ဟိုနားက ဦးလေးကြီးက ခေါ်နေတယ်...မေးမလို့ထင်တယ်”
“အော်...အင်း သွားလိုက်ဦးမယ်”
“ဟုတ်...”
သန့်ဇင်ကိုသည် ရေဆေးပန်းချီကို သင်ခါစ ရှိသေးသော်လည်း ပန်းချီပြိုင်ပွဲမှ ပေးမည့် ဆုကြေးငွေအကြောင်းကို ကြားပြီး ပထမဆု ၁၀သိန်းကို လိုချင်မိသွားသည် ။
သူ၏ အိမ်အတွက် အခုလို ကျပ်တည်းနေချိန်တွင် ဆယ်သိန်းရလျင် ပြေလည်လောက်မည်ဟု ထင်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ပန်းချီအား ဆွဲနေရင်းတန်းလန်းနှင့်ပင် သူ့လို Beginnerတစ်ယောက် အနေဖြင့် ဒုတိယဆုနှင့် တတိယ လည်း ရလျင်မဆိုးဟု တွေးမိပြန်သည် ။
မသန္တာအား ညနေတိုင်း အိမ်သို့ခေါ်ပြီး ပုံဆွဲခိုင်းသည်ကို မျက်ချယ်သာသိလျင် မသက်သာဟု တွေးမိပြန်သည်။
မသန္တာနှင့် ပုံအတူဆွဲခွင့်ရလျင် သူမသိသေးသည့် ပန်းချီဗဟုသုတများကို ရရှိနိုင်သည်ဟု တွေးမိသောကြောင့်လည်း လက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် ၊ သို့ပေမယ့် အင်မတန်မှ အူတိုပြီး သံသယပွားတတ်သည့် အိမ့်မျက်ချယ်သိလျင် ပြဿနာ အကြီးအကျယ်ဖြစ်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင့်နေမိသည်။
မျက်ချယ်သည် သူ့အပေါ်တွင် အရမ်းချစ်သော်လည်း သမီးရည်းစား စိတ်ဆိုး စိတ်ကောက်သည့် ကိစ္စမျိုးတွင် အမြဲလိုလို အနိုင်ယူတတ်သည် ၊ သူမအိမ်တွင်လည်း တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးဖြစ်သောကြောင့် အလိုလိုက်ခံထားရတာကြောင့်လည်း ပါလိမ့်မည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည့် ပြဿနာများတွင် ကိစ္စသေးသေးကြီးကြီး သန့်ဇင်ကိုဖက်ကသာ အလျော့ပေးပြီး ချော့ခဲ့ရသည် ။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးလိုဆိုးသည့် သူမသည် ချစ်စရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း အလုပ်ထဲတွင် စိတ်အခြေအနေ အဆင်မပြေသည့် အခါမျိုးတွင် မနည်းသည်းခံပြီး ချော့ခဲ့ရတာမျိုးလည်း ရှိသည်။
အရင်လက သူမပေးသော ပထမဆုံး လက်ဆောင်ကို မေ့သည်ဟုဆိုပြီး စိတ်ကောက်သဖြင့် သုံးရက်တိတိ ဖုန်းနှင့်တမျိုး... မက်ဆင်ဂျာမှတဖုံ စိတ်ဆိုးပြေအောင် ချော့လိုက်ရသည် ။
သန့်ဇင်ကိုအနေနှင့် မှားသည်ဖြစ်စေ မှန်သည်ဖြစ်စေ သူမစိတ်ကျေနပ်သည်အထိ အလျော့ပေးခဲ့ရသည်။
မျက်ချယ်သည် သူ့အပေါ်တွင် တမင်သက်သက် အနိုင်လိုချင်၍ နွဲ့ဆိုးဆိုးမှန်းသိသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုသည် သူမကို ချစ်သဖြင့် မငြိုငြင်ရက်ပဲ အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်ပေးခဲ့သည် ။
သူမ၏ အမျက်တော်ရှမည်ကို ကြောက်သဖြင့် ကိစ္စတိုင်းတွင် သူမအား ပြောပြခဲ့သော်လည်း မသန္တာကိစ္စတွင်တော့ မပြောပဲထားတာကောင်းမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။
မေလ၏ ကျန်ရှိသော ရက်သတ္တပတ်များ၏ ညနေခင်းများတွင် မသန္တာသည် သန့်ဇင်ကို နေထိုင်ရာ ခြံဝန်းထဲသို့ ရောက်လာတတ်ပြီး ပြိုင်ပွဲအတွက် ပန်းချီကို ဆွဲလေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း သူမနှင့်အတူ ပြိုင်ပွဲဝင်ရန်အတွက် ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဆွဲပြီး မသိသေးသည့် အချက်များကို မေးမြန်း၍ရသဖြင့် အဆင်ပြေသည်။
မသန္တာတစ်ယောက် ညနေတိုင်းပန်းချီလာဆွဲပြီး တစ်ပတ်ပြည့်သော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် ရင်းနှီးလာသည် ၊ မသန္တာသည် တချို့နေ့များတွင် အပြင်ဆိုင်ကောင်းကောင်းမှ ဟင်းများ ဝယ်လာတတ်ပြီး သန့်ဇင်နှင့်အတူ ညနေစာစားသည်။
ပြီးနောက် တစ်ယောက်ပန်းချီကို တစ်ယောက် ကြည့်ရှူ့ပြီး အပြန်အလှန် ဝေဖန်ထောက်ပြ ကြသည် ၊ မသန္တာသည် အနုပညာသမား တစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် စိတ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းထားပြီး ပြောဆိုဆက်ဆံတတ်သည်။
သူမသည် ပန်းချီပညာနှင့် ပတ်သတ်ပြီး ပြောဆိုလျင် ရုပ်တည်နေတတ်သော်လည်း ကျန်သည့် အချိန်များတွင်တော့ အမတစ်ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်လိုပင် ခင်ခင်မင်မင် ပြောဆို ဆက်ဆံ လေသည်။
မသန္တာသည် အင်္ကျီလည်ဟိုက်ကို မကြာခဏ ဝတ်ဆင်တတ်၍ ကုန်းကုန်းကွကွ လုပ်သည့်အခါမျိုးတွင် အတွင်းသားများကို တွေ့ရတတ်သည် ၊ အနည်းငယ် ရင်းနှီးလာသော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်တာမျိုး ရှိသော်လည်း ပေါ်တင်စည်းမကျော်ခဲ့ ကြချေ ။
သန့်ဇင်ကိုသည် လူ့သဘာဝအရ တိတ်ဆိတ်ပြီး လူမမြင်ကွယ်ရာတွင် ဖိုနှင့်မ နှစ်ဦးတည်းရှိသောအခါ စိတ်ရိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုစိတ်ရိုင်းကို ပြန်ပြီး ချွန်းအုပ်လိုက်ရသည်။
သူ့ဖက်က စတင်လှုပ်ရှားလျင် မသန္တာအား ကြုံလျင်ကြုံသလို ဝင်လုံးပြီး ဖြုတ်၍ရသည်ဟု သိသော်လည်း စိတ်ထဲထင့်နေ၍ ဖာသိဖာသာသာ နေလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုလို မနူးမနပ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် သူမ၏ အလှတွင် နစ်မျောမသွားသည်ကို မိန်းမသဘာဝအရ မသန္တာက ကျေနပ်ပုံမပေါ်ချေ။
ထို့ကြောင့် သူမသည် စေနေနေ့၏ နေ့လည်ခင်း၌ အိမ်သို့ရောက်လာသောအခါ ခန္တာကိုယ် ကောက်ကြောင်းပေါ်လွင်မည့် အသားကတ်စကတ်တိုကို တမင်တကာ ဝတ်ဆင်လာခဲ့ပုံပေါ်သည်။
စနေနေ့သည် အလုပ်နားသော ရက်ဖြစ်သောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုက အားကစားဘောင်းဘီတိုနှင့် စွပ်ကျယ်ဂျိုင်းပြတ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။
အခန်းထဲသို့ စကတ်အတိုနှင့် ဒေါက်ဖိနပ်ကြီးစီးပြီး ဝင်လာသည့် မသန္တာကိုကြည့်ရင်း သန့်ဇင်ကိုက....
“အမ...နေ့လည်ကြီး ရောက်လာတာပါလား ၊ ကျွန်တော်က ညနေမှ လာမယ်မှတ်နေတာ.... ရှိုးစမိုး အပြည့်နဲ့ ဘယ်ကပြန်လာတာလဲဗျ”
“မင်္ဂလာဆောင် ပွဲတစ်ခုရှိလို့ လာရင်း အိမ်မပြန်ချင်သေးလို့ဘ ဒီကိုဝင်ခဲ့လိုက်တာ.... အမဒီလိုဝတ်တော့လည်း လှတယ်မလား”
“အင်း...ကျွန်တော်ကတော့ မြန်မာဝတ်ဆုံနဲ့ ပိုလိုက်တယ်လို့ပဲထင်တာပဲ”
“အော်...ဒါပေမယ့်မောင်လေးရယ် ၊ အမ အသက်က ထိပ်စီးချိန်းရတော့မှာလေ....အရွယ်ရော ပစ္စည်းရော နုပျိုတုန်း ဒါမျိုးလေးဝတ်ရမှာပေါ့”
“ဟား...ဟုတ်ပါပြီဗျာ ၊ နေ့လည်စာရော..စားပြီးပြီလား...ကျွန်တော် ထမင်းချက်မလို့ အမစားမယ်ဆို ပိုချက်လိုက်မယ်”
“ရတယ်မောင်လေး...မင်္ဂလာဆောင်က စားခဲ့ပြီ ၊ ဒါနဲ့ဒီမှာ ရေချိုးလို့ ရတယ်မလား... အမ အဝတ်အပိုတွေ ပါလာတယ်... ပန်းချီမဆွဲခင် ရေချိုးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်လိုက်ချင်လို့”
“အခုမှ နေပူထဲက လာတာကို ၊ ချိုးလို့တော့ ရပါတယ်...ခဏနားပြီးမှချိုးလေ...နားလိုက်ပါဦး ”
“အော်...အင်း...မောင်လေးရဲ့ နားရက်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလိုများ ဖြစ်သွားလား မသိဖူး”
“ ရပါတယ်...မသန္တာရယ်...ဒီလူနဲ့ ဒီလူဟာကို”
“ဟာ...ဒီကားသော့ကလည်း ပြုတ်ကျပြန်ပြီ”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောနေစဥ်မှာပင် သူမ၏ လက်ထဲက ကားသော့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသယောင်ပြောပြီး ခါးကိုကုန်းကာ ကောက်ယူလိုက်သည်။
ထိုအခါ သူမဝတ်ထားသည့် အင်္ကျီလည်ဟိုက်သည် သန့်ဇင်ကိုမျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ဖြူဖြူဖွေးဖွေး နို့နှစ်လုံးကြီးကို ထိန်းထားသည့် ဘော်လီနှင့်တကွ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ မြူစွယ်ခံခဲ့ရဖူးသော အတွေ့အကြုံအရ မသန္တာတစ်ယောက် အစပျိုးနေပြီဟု သိလိုက်သည်။
အခုမှ နေ့လည်ခင်းသာ ရှိသေး၍ တစ်နေကုန်နီးပါး သူမနှင့် အတူ ရှိရမည်ကို သန့်ဇင်ကို ထိတ်လန့်လာလေသည်။
မသန္တာကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးရှိုက်ဖို အသွယ်သွယ်နှင့် ညှို့အားပြင်းသည့် မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူ့အနေနှင့် အကြာကြီး တွန်းလှန်နိုင်မည်ဟု မထင်ချေ။
သူမဖက်က စတင်ပြီး အထိအတွေ့နှင့် မျှားခေါ်သွားလျင် စိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ ပါသွားမည်ဟု စိတ်ထဲထင့်နေသည်။
“မောင်လေး....ထမင်းချက်မှာဆို ချက်လေ ၊ ဘာတွေတွေးနေတာလဲ”
“အော...ဘာမှမဟုတ်ပါဖူး ၊ ကျွန့်တော့်အခန်းထဲမှာလည်း ထိုင်ခုံက မှီလို့ရတဲ့ဟာ မရှိဖူး... ကုတင်ပေါ်မှာ နားချင်ရင်တက်နားလေ”
“ရလား....အားနာပေမယ့်လည်း ကျောအရမ်းညောင်းနေတော့ ခဏလောက် လှဲလိုက်ဦးမယ် မောင်လေးရေ”
“ဟုတ်..အမ”
မသန္တာသည် ပြောပြောဆိုဆိုပင် သူ၏ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်သွားပြီး ပက်လက်လှန်လှဲကာ အနားယူသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ထမင်းမချက်ချင်တော့သဖြင့် မနက်ကထမင်းကျန် နည်းနည်းနှင့် ခေါက်ဆွဲကိုသာ ပြုတ်စားလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို နေ့လည်စာ စားပြီးသောအချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မသန္တာမှာ ပိုးလိုးပက်လက်နှင့် အိပ်ပျော်နေလေပြီ။
မင်္ဂလာဆောင်တွင် ဧည့်ခံရသည်မှာ ပင်ပန်း၍လား... သန့်ဇင်ကိုအား စိတ်မခိုင်စေရန် မြူစွယ်သည်လားမသိ.....
မသန္တာ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းသည် ဒူးထောင်ပေါင်ကား အနေဖြစ်နေပြီး စကတ်တိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသောကြောင့် ပေါင်ဖြူဖြူနှင့် အောက်ခံဘောင်းဘီကို ဘွင်းဘွင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။
ထို့အပြင် ဝတ်ထားသည့် ပင်တီကလည်း ဇာအပါးလေး ဖြစ်၍ အမွေးမည်းမည်း ကောက်ကောက်များနှင့် အဖုတ်အရေးအကြောင်းကိုပါ တွေ့ရလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆယ့်ငါးစက္ကန့်ခန့် မှင်တက်ပြီး ကြည့်မိသွားသော်လည်း အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာသော အခါတွင် ဘေးနားရှိ အညာချည်စောင် အပါးလေးကိုဖြန့်ပြီး လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။
မည်သို့ပင် စိတ်ထိန်းနိုင်သည်ဟု ဆိုစေကာမူ လျို့ဝှက်အပ်သော အမျိုးသမီးတို့၏ အင်္ဂါဇတ်အလှကို တွေ့မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် လီးပင်တောင်ချင် လာသည်။
သူသာ အခုလို လိင်ကိစ္စကို အတွေ့အကြုံရှိသည့် အခြေအနေမျိုးနှင့်မဟုတ်ပဲ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ခန့်က အူတူတူ အခြေအနေမျိုးနှင့်ဆိုလျင် မသန္တာ၏ စကပ်ကြားထဲ ခေါင်းဝင်ပြီးသွားပြီဟု တွေးမိလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မသန္တာအိပ်ပျော်နေသော ကုတင်ဖက်ကို ကျောပေးပြီး ပြိုင်ပွဲအတွက် ရေးဆွဲလက်စ ပန်းချီကိုသာ ဆွဲနေလိုက်သည် ၊ နေမြင့်လာသော အခါတွင် အရမ်းပူလာသဖြင့် အပေါ်အင်္ကျီကိုချွတ်ပြီး ပုံကိုဆက်ပြီး ဆွဲလေသည်။
“အွင်းးး...မောင်လေး ၊ ပန်းချီဆွဲနေတာလား....ဝါးးးး”
“အင်း...အမ နိုးပြီလား ”
“အွန်းး....ရေချိုးလိုက်ပါဦးမယ်လေ...အမ ရေလဲဖို့ ထမိန်တော့ပါလာတယ် ၊ တဘတ်လေး ငှားပေးပါလား”
“အဲ...ကျွန်တော့်တဘတ်က အနံ့ရှိမယ်ထင်တယ်နော်”
“ရပါတယ် ရေသုတ်ဖို့ပဲဟာ”
“အမ အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ”
“အင်း...အဲ့တာဆို သွားချိုးပြီကွာ ၊ ပြီးကာမှပဲ စိတ်အေးကိုယ်အေး ပန်းချီဆက်ဆွဲတော့မယ်”
“ဟုတ်..ဟုတ်”
မသန္တာက သူမကားထဲက အဝတ်များကို ထုတ်လာပြီး အိမ်ထဲသို့ဝင်ကာ ရေချိုးရန်အတွက် ပြင်ဆင်သည် ၊ အိမ်လေးထဲတွင် အခန်းဟူ၍ သက်သက်မရှိသောကြောင့် သူမလုပ်နေသည်များကို မြင်တွေ့နေရသည် ။
သို့သော်လည်း ကိုယ့်ဖက်က အလွန်မဖြစ်ချင်၍ သန့်ဇင်ကိုသည် ပန်းချီကားကိုသာ ဆက်ဆွဲနေလိုက်သည်။
အခန်းထဲသို့ရောက်ပြီး ခဏအကြာတွင် မသန္တာသည် ထမိန်ရင်လျားပေါ်တွင် တဘတ်ပတ်ပြီး ဖင်ကြီး လှုပ်ကာရမ်းကာဖြင့် ရေချိုးကန်သို့ ထွက်သွားလေသည်။
ပန်းချီဆွဲနေရင်းနှင့် အချိုရည်သောက်ချင်လာသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် စွပ်ကျယ် အပါးလေးကို ပြန်ကောက်ဝတ်ပြီး ရက်ကွက်ထဲရှိ စတိုးဆိုင်လေးဆီသို့သွားပြီး အချိုရည် သွားဝယ်ဖြစ်သည်။
အိမ်တွင် ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်ရှိနေသော မသန္တာပါရှိသဖြင့် သူမအတွက်ပါ အချိုရည်ဗူး တစ်ဗူးပိုဝယ်ခဲ့လိုက်သည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်ခြံဝန်းရှေ့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် အိမ့်မျက်ချယ်၏ စကူတာဘီးလေး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်ကနည်း ဖြစ်သွားသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် အခါတိုင်းတွင် အကြောင်းကြားပြီးမှ အိမ်သို့လာတတ်သောကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်တွင် တမင်အကြောင်းမကြားပဲလာသည်ဟု သန့်ဇင်ကိုတွေးမိလိုက်သဖြင့် ပိုပြီး စိတ်ပူမိသွားသည်။
သူကြောက်ကြောက်လန့်လန့်နှင့် ခြံဝန်းထဲသို့ဝင်ပြီး အိမ်ဖက်သို့ တစ်လှမ်းချင်း လမ်းလျောက်လာစဥ်တွင် မျက်ချယ်သည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး ဒေါသတကြီးနှင့် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမ၏ မျက်နှာသည် မဲမှောင်ပြီး ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်နေသည်....
မျက်လုံးများတွင်လည်း မျက်ရည်များက ကျလုဆဲဆဲ တွဲခိုနေသော်လည်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့စေ့ကိုက်ပြီး တင်းထားသည် ၊ သန့်ဇင်က သူမအထင်လွဲသွားပြီမှန်း သိသွား၍ ရှင်းပြရန်အတွက် လက်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။
“ချယ်....ကို ပြောတာနားထောင်ဦး ၊ အဲ့တာက ချယ်မြင်သလိုမဟုတ်ဖူး”
“သန့်ဇင်....နင် ငါ့လက်ကိုလွှတ် !!!!”
“ချယ်...အဲ့တာက....”
“နင်ငါ့ကိုဘာမှမပြောနဲ့....နားမထောင်ချင်ဖူး ”
“ခဏပဲ နားထောင်ပေး...ချယ်အထဲမှာ ဘာတွေ တွေ့ခဲ့မှန်းမသိပေမယ့် ကို အကုန်လုံးကို သေချာရှင်းပြပါ့မယ်နော်”
“နင်ယုတ်မာပြီး ဖောက်ပြန်ထားတာတွေ ငါတွေ့ခဲ့တာပဲ ၊ မငြင်းနေနဲ့တော့”
“အာ....မသန္တာနဲ့ ကိုက ရိုးရိုးသားသားပါ”
“အဲ့တာဆို သူက အိမ်ထဲမှာ ထမိန်ချွတ်ပြီး ဘာလို့ အဝတ်တွေလဲနေတာလဲ”
“သူပူတယ်ဆိုပြီးတော့ ရေချိုးပြီး လဲနေတာပါ”
“မသိဖူးဟာ...သန့်ဇင် နင်..ငါ့လက်ကို အခုလွှတ်နော်”
“ချယ်.....”
“အေး....နင်အခု မလွှတ်ရင် ငါအော်လိုက်မှာနော်...ကဲဟာ...ဘုတ်...ဘုတ်..လွှတ်ဆိုနော်”
“အီး....ဟီး....ဟီး”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ဘတ်အား ထုရိုက်ပြီး ငိုကြွေးလေတော့သည် ၊ မျက်ချယ်၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ ထွက်လာ၍ သန့်ဇင်ကိုလည်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းသွားပြီး ဆွဲကိုင်ထားသည့် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုအခါ သူမသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ လမ်းမြန်မြန်လျောက်၍ ခြံအပြင်သို့ ထွက်ရင်း ဆိုင်ကယ်စီးပြီး ပြန်သွားတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအနောက်ကို လိုက်၍ ချော့ရမည်လား ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၍ အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေမိသည်။
အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မသန္တာသည်လည်း သူတို့အတွဲ ပြဿနာဖြစ်သည်ကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာပျက်နေလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက...
“အမ...စောနက ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ”
“အမကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်မောင်လေးရယ် ၊ မောင်လေးရဲ့ ကောင်မလေး အိမ်ထဲဝင်လာတာကို အမက မသိလိုက်ဖူး....ရေချိုးပြီးတော့ အမက အဝတ်လဲနေတာကို သူတွေ့သွားတာနေမှာ”
“............”
“အမလည်း မောင်လေးတို့ ရန်ဖြစ်သံကြားမှ ဘာဖြစ်တယ်မှန်းသိတာ ၊ ဟော့တော့... မြန်မြန်ပြန်သွားချော့လေ ကောင်မလေးက အရမ်းကို စိတ်ဆိုးသွားတာနော် ၊ မိန်းခလေးချင်းမို့ အမက ပိုသိတယ်....သွား”
“ဟုတ်..အမ အဲ့တာဆိုရင်လေ”
“အေးပါ...အမပစ္စည်းတွေယူပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်ကြပ်လုပ်လိုက်ပါ့မယ် ၊ မင်းသွားချော့ စရာရှိတာ အမြန်သွားချော့”
“ဟုတ်...အဲ့တာဆို သွားပြီနော်”
သန့်ဇင်ကိုသည် ရင်တွေပူလောင်စွာဖြင့် ဆိုင်ကယ်စီးရင်း ထွက်လာခဲ့သော်လည်း သူမဘယ်ကို ထွက်သွားမှန်းမသိ၍ ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေသည် ၊ နောက်ဆုံးတွင် သူမနေထိုင်သော အဒေါ်အိမ်ရှိရာ ရက်ကွက်သို့ မယောင်မလည်နှင့်သွားပြီး ချောင်းကြည့်သည်။
သူမတို့ အဒေါ်အိမ်ရှေ့တွင် မျက်ချယ်၏ စကူတာဘီးလေးတွေ့သဖြင့် ပြန်ရောက်နေပြီမှန်း သိလိုက်သည် ၊ ထို့ကြောင့် အိမ်ရှေ့ မျက်စောင်းထိုး ပလက်ဖောင်းနားတွင် ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။
“တူ...တူ...တူ လူကြီးခေါ်ဆိုသော တယ်လီဖုန်းမှာ မအားသေးပါရှင်”
“တူ...တူ..တူ...တူ...လူကြီးမင်းခေါ်ဆိုသော............”
မျက်ချယ်က သူ၏ ဖုန်းကိုမကိုင်တော့ချေ....သန့်ဇင်ကိုသည် သက်ပြင်းကို အခါခါချပြီး သူမ မကိုင်သော ဖုန်းကိုအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်မိနေသည်။
အခါနှစ်ဆယ်ခန့်မျှ ဖုန်းခေါ်ပြီးသော အခါတွင် သူမ၏ဖုန်းသည် စက်ပိတ်သွားပြီဟု ဆိုချေပြီ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ထိုပလက်ဖောင်းပေါ်မှာပင် နောင်တများနှင့် နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးအောင် နေခဲ့သည်။ တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးတိုင်း သူမဖုန်းပြန်ဖွင့်မလားဟု ခေါ်ဆိုကြည့်သော်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်ဟုသာ အကြိမ်ကြိမ် ကြားရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မသန္တာအိမ်ကိုလာပြီး ပုံဆွဲသည့် ကိစ္စကို အစကတည်းက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြီး ခွင့်တောင်းသင့်သည်ဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ် အပြစ်တင်မိသည် ၊ အခုတော့ အချိန်တွေ နောက်ပြန်လှည့်မရတော့သဖြင့် ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ချေ။
မျက်ချယ်၏ အိမ်ရှေ့လမ်းတွင် စောင့်နေရင်း ညမှောင်လာသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့သည် ၊ ပြန်ရောက်သော အခါတွင် messenger မှနေ၍ တောင်းပန်စာပို့မည်လုပ်သော်လည်း သူမက Block လုပ်ထား၍ စာပို့၍ မရတော့ချေ။
ထို့ကြောင့် တယ်လီဖုန်း Message ဖြင့်သာ ပြောချင်သည့် တောင်းပန်စကားတို့ကို ပြောလိုက်ရသည်၊ သူလုပ်မိသည်မှာ အပြစ်ကြီးကြီး မဟုတ်သော်လည်း အထင်လွဲမှုက အကြီးကြီးဖြစ်၍ ဘယ်လိုရှင်းပြရမည်မှန်း မသိတော့သဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကိုသာ ချလိုက်မိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ် စိတ်ဆိုးပြီး စကားမပြောသည့် နောက်ပိုင်းတွင် ညဖက်များ ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်တော့ချေ ။
ယခင်က သူမ စိတ်ဆိုး..စိတ်ကောက်ဖူးသော်လည်း ဖုန်းနံပါတ်များနှင့် Social media တွင်ပါ Block လိုက်သည်အထိ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဖြစ်ဖူးသဖြင့် မနေတတ် မထိုင်တတ် ဖြစ်နေရသည်။
သူမစိတ်ဆိုးပြီး ငါးရက်မြောက်သောနေ့တွင် စမ်းသပ်ပြီး ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ Black list ထဲမှ ဖြေပေးထား၍ ဖုန်းဝင်သွားရာ သန့်ဇင်ကိုအတွက် မျှော်လင့်ချက်လေး တစ်ခုရသွား လေသည်။
“တူ...တူ...ဟယ်လို...ချယ်”
“.................”
“ဘာလဲ...ပြော”
“ဟိုတစ်နေ့ကကိစ္စလေ...အဲ့တာ ကိုမှားသွားတာပါလို့...တောင်းပန်ပါတယ်နော်”
“ဘာလဲ အခုတော့ မှားတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပြီပေါ့”
“မှားတယ်ဆိုတာက မသန္တာနဲ့ အိမ်မှာ ပန်းချီဆွဲလေ့ကျင့်တာကို ဖုံးကွယ်သလို ဖြစ်သွားလို့ပါ ၊ ကျန်တဲ့စည်းကို တစ်လက်မမှ မကျော်မိပါဖူး”
“အဲ့တော့.... နင်က အစောကတည်းက မဟုတ်တာလုပ်ချင်လို့ ငါ့ကိုမပြောပဲ ထားထားတာပေါ့ ၊ အဲ့လိုလား....”
“မဟုတ်ပါဖူး ချယ်ရယ်...အဲ့တာက ကို့အမှားပါ ၊ ဒါပေမယ့် ချယ်က သဝန်တိုတတ်တော့ ကို့ကိုစိတ်ဆိုးသွားမှာဆိုးလို့”
“အမလေး...အခုလို သဝန်တိုတာတောင် အိမ်ထဲထိဝင်ပြီး အဝတ်အစားလဲနေပြီ ၊ ပြီးတော့.... အိပ်ယာပေါ်မှာလည်း ဆံပင်မွှေးရှည်တွေ တွေ့တယ် ၊ ဘယ်လိုရှင်းမှာလဲ”
“အဲ့တာက သူမနက်က ပင်ပန်းလာလို့ ခဏနားခိုင်းလိုက်တာပါ”
“အော်...ရှင်က ဂရုဏာရှင်ကြီးလုပ်နေတာပေါ့လေ ၊ တစ်ခါထည်း အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်ဝင်အိပ်လိုက်တာတော့ မဟုတ်ဖူး”
“အာ...ချယ်ကလည်း ကို ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့တွေ ဖတ်ပြီးပြီမလား ၊ အဲ့မှာ အကုန် ရှင်းပြထားပါတယ်”
“သိဖူး.... မဟုတ်တာကျ လုပ်ထားပြီးတော့ နှစ်ခါရှင်းပြရမှာကျ ပင်ပန်းတယ်ပေါ့လေ”
“မဟုတ်ပါဖူးချယ်ရယ်...ကိုတောင်းပန်ပါတယ်..နော်”
“ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ”
“အဲ....”
“မရှိတော့ရင်ဒါပဲ...စာလုပ်ရအုံးမယ်”
“ဂွပ်..”
ငါးရက်ခန့် ကြာပြီးမှ သူမ၏ စိတ်ဆိုးပြေခါစ စကားသံကိုကြားလိုက်ရ၍ သန့်ဇင်ကို အနည်းငယ် အပန်းပြေသွားသည် ။
သူချော့ခဲ့ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံအရ သူမအနည်းငယ် စိတ်ပြေလာပြီဟု ပြော၍ရသော်လည်း သေချာပြန်မချော့လျင် စိတ်ဆိုးနိုင်သေးသည့် အနေအထားတွင်သာ ရှိနေသေးသည်။
သို့သော်လည်း အရင်ငါးရက်ကထက်စာလျင် စကားပြောခွင့်..ရှင်းပြခွင့် ရပြီဖြစ်၍ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး ရေးဆက်စ ပန်းချီကို ပြန်ကိုင်နိုင်တော့သည်။
ညအိပ်ခါနီးတွင် မသန္တာဆီမှ ဖုန်းဝင်လာပြီး ကောင်မလေးနှင့် အဆင်ပြေလားဟု အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းသည်။
သန့်ဇင်ကိုက အနည်းငယ် စိတ်ပြေသွားသော်လည်း တော်တော်ပြန်ပြီး ရှင်းပြရလိမ့်ဦးမည်ဟု အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုအခါသူမက မျက်ချယ်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကိုတောင်းပြီး ရှင်းပြပေးမည်ဟု ပြောလာသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် အနည်းငယ် အားနာသော်လည်း ပေးလိုက်သည်။
မသန္တာက အိမ့်မျက်ချယ်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်ရ၍လားမသိ... နောက်ရက်များတွင် မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကိုအပေါ် အရင်ကအတိုင်း စိုစိုပြေပြေ ပြန်ဖြစ်လာပြီး ပြောဆို ဆက်ဆံလာသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ရည်းစားအား ချော့ရသည့် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု ကျသွားသဖြင့် ပန်းချီရေးဆွဲခြင်းကို အာရုံပိုပြီးစိုက်နိုင်လာသည် ၊ ပြိုင်ပွဲအတွက် ဝင်ပြိုင်မည့် ပန်းချီကားသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရုပ်လုံးပေါ်လာလေပြီ။
ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးသည် မဟုတ်သော်လည်း ပြိုင်ပွဲတွင် ဆုမရလျင်တောင် သဘောကျသူ တစ်ယောက်ယောက် ဝယ်ယူလိမ့်မည်ဟု မျှော်မှန်းမိသည် ။
ဆု အနေနှင့် မျှော်မှန်းရလျင် ဒုတိယဆုလောက် ရလျင်ကို မဆိုးဟု တွေးပြီး စိတ်ကူးယဥ်မိသည်။
ပန်းချီကားသည် အချောမသတ်ရသေးသော်လည်း အကယ်၍ ပန်းချီကားကို သဘောကျသည့် သူရှိလျင် တစ်သိန်းလောက်နှင့် စျေးခေါ်ကြည့်မည်ဟု တွေးထားသေးသည်။
အလွန်အကျွံ စိတ်ကူးယဥ်ပြီးကာမှ သွေးနားထင်ရောက်နေသော ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ပြီး ရယ်မိသည်။
ဘာပဲပြောပြော သူရက်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးပြီး ဆွဲထားရသည့် ပန်းချီကားသည် တန်ဖိုးတစ်ခုတော့ ရှိမည်ဟု ယူဆထားသည်။
အနည်းဆုံး ငါးသောင်းခန့်ရမှ ရောင်းနိုင်မည်ဟု အဆုံးအစွန်ထိပါ တွေးထားသေးသည်။ သန့်ဇင်ကိုသည် အလုပ်လုပ်ရင်းနှင့် ဝါသနာပါသော ပန်းချီကားချပ်များကိုဆွဲရင်း ပိုက်ဆံရှာချင်လှလေပြီ ။ မိသားစုကို တစ်ယောက်ထည်း ဒိုင်ခံ လုပ်ကျွေးနေရှာသည့် အမေ့ကိုလည်း သနားလှသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်အပေါ်တွင်လည်း အချစ်သက်သက် ဆက်ဆံရေးထက် တန်ဖိုးရှိသည့် လက်ဆောင်များကို ပေးဖူးချင်သည် ၊ သူမက ဘယ်လောက်ပဲ နားလည်ပါသည် သဘောထား ကြီးပါသည်ဟုပြောပါစေ....
သူမအသိုင်းအဝိုင်းရှိ သူငယ်ချင်းများ၏ ရည်းစားများနှင့် နှိုင်းယှဥ်လျင် ဆိုင်ကယ်အစုတ်လေးသာ ပိုင်ဆိုင်သည့် သန့်ဇင်ကိုမှာ မျက်နှာမွဲလေးသာ ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် နေ့စဥ်နှင့်အမျှ ပင်ပန်းပြီး ငွေကြေးခက်ခဲနေရသည့် ဘဝကြီးကို စိတ်ကုန်စ ပြုလာလေပြီ ။တစ်ခါတစ်လေကြတော့လည်း သူနှင့်ရွယ်တူ သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်တို့လို ကောင်မလေးကို ကားလေးနှင့် တင်ခေါ်ပြီး စိတ်အေးလက်အေး လည်ပတ်ချင်သည်။
ကျောင်းပိတ်ရက်တိုင်း အလုပ်သိပ်လုပ်စရာမလိုပဲ ဂိမ်းဆော့ပြီး ဇိမ်ကျကျ အေးဆေးနှပ်လို့ ရမည့်ဘဝမျိုးကို တောင့်တမိသည် ။
သို့သော် အတိတ်ကံ မကောင်းခဲ့သည့် သူ့အတွက် ဒီဘဝတော့ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်တော့သဖြင့် ချစ်ရသည့် မျက်ချယ်နှင့် သားသမီးများ သူ့လို မျက်နှာမငယ်စေရန် ကြိုးစားရမည်ဟု တွေးမိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ်အား မသန္တာကိစ္စကလွဲ၍ အလုံးစုံ ဖွင့်ဟခဲ့ပါသော်လည်း အိမ်ကိစ္စနှင့် ပတ်သတ်လျင်မူအသေးစိတ် မပြောပဲနေလေသည် ၊ သူမသိလျင် တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် ပိုက်ဆံချေးပေးမည်ကို ဆိုးရိမ်တာကြောင့်လည်းပါသည်။
နောက်ပြီး အနည်းဆုံး မိသားစုကိစ္စတွင်တော့ သူမ၏ အကူအညီမပါပဲ ကိုယ့်အားကို ကိုးပြီး လုပ်ချင်သည့် သူ၏ နောက်ဆုံးမာန လေးဖြစ်၍ ဂရုတစိုက် ကာကွယ်နေရသည်။
မျက်ချယ်အတွက် သူသည် အားကိုးရသော ချစ်သူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ ရှိချင်သည် ၊ ကောင်မလေးက ထောက်ပံ့ပေးရသည့် ငွေကြေးမပြည့်စုံသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် အနေနှင့် မဖြတ်သန်းလိုတော့ချေ။
ပန်းချီပြိုင်ပွဲ မစခင် နှစ်ရက်အလို အချိန်ခန့်တွင် မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ဆီသို့ ညပိုင်းကြီး အလည်ရောက်လာသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက သူမကို ဂရုမပြုမိပဲ ပြိုင်ပွဲဝင်ရမည့် ပန်းချီကားကြီးကို စုတ်တံအသေးလေးနှင့် တသသလုပ်နေပြီး တစိမ့်စိမ့် ကြည့်နေလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ကျောခင်းအိပ်ရင်း....
“ကို့...အဲ့ပုံကြီးက ဆွဲတာမပြီးသေးဖူးလား ၊ ချယ်ဗိုက်ဆာတယ် ခေါက်ဆွဲလေးပြုတ်ကျွေး ပါလားဟင်”
“ခဏလေးနော်..ချယ် ၊ ဒီနားက ရေဆေးက နည်းနည်း မှိန်သွားလို့ အရောင်ထပ်ဖြည့်လိုက် ဦးမယ်”
“ဟာ...ကိုကလည်း အဲ့တာကြီးပဲ ကြည့်နေတာ ၊ ဗိုက်ဆာတယ်လို့”
“ဟုတ်ပြီ...ဟုတ်ပြီ ၊ အရင် ခေါက်ဆွဲ ပြုတ်ပေးမယ်နော်”
“အွန်း...”
မျက်ချယ်က ပူဆာလာသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုက စုတ်တံကို ပြန်ချပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကျွေး လိုက်ရသည်။
သူမက တကယ်ဗိုက်ဆာနေ၍ တရွတ်ရွတ်နှင့် ပန်းကန်ပြောင်အောင်ပင် စုပ်စားလိုက်သည်။ သန့်ဇင်က....
“ချယ်...စားလှချေလား ၊ ပေး...ကိုလက်ပေလက်စနဲ့ ပန်းကန်ဆေးလိုက်တော့မယ်”
“ဟဲ...စားလို့ကောင်းပါတယ်...ကျေးဇူးပါ”
“ဟုတ်ပါပြီ...ဘယ်လိုစိတ်ကူးပေါက်ပြီး ညကြီးရောက်လာတာလဲ ၊ အဒေါ်တို့ရော အိမ်မှာ မရှိဖူးလား”
“သူတို့ ရန်ကုန်ခဏသွားကြတယ်လေ ၊ အိမ်မှာ တစ်ယောက်ထည်း ပျင်းနေတာနဲ့ ကို့ဆီ ထွက်လာတာ...ဒီရောက်တော့ ပိုတောင်ပျင်းနေရတယ်...သူက ပန်းချီကားကြီး ကြည့်ပြီးတော့ ချယ့်ကို အဖတ်မလုပ်ဖူး”
“တစ်ပတ်ခါကြ အဲ့ဒီ့ပန်းချီကားနဲ့ ပြိုင်ပွဲဝင်ရမှာမလို့...အနုစိတ် ပြင်နေရလို့ပါ ၊ ချယ် ကုတင်ပေါ်မှာ ခေါက်ဆွဲစီပြီး ကို့ကိုခဏစောင့်နေ ...အရောင်တင်တာကို လက်စသတ်လိုက် ဦးမယ်”
“ဟမ်...ကြာဦးမှာလား”
“မကြာပါဖူး...ချယ်ရယ်”
“ပြီးတာပဲ”
မျက်ချယ်အား ခေါက်ဆွဲပြုတ်နှင့် ဧည့်ခံပြီးသောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် စုတ်တံကို ပြန်ကိုင်ပြီး ပန်းချီကားကို အချောကိုင်သည် ၊ သူမကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် ဖုန်းကိုပွတ်ရင်း လှုပ်စိ လှုပ်စိနှင့် လူးလိမ့်နေလေသည်။
မကြာခင်မှာပင် သန့်ဇင်ကိုအား ရစ်လို့ရမည့် ပြဿနာတစ်ခုကို သူမရှာတွေ့သွား လေတော့သည်။
“ကို...ကို့...ဒီမယ်ကြည့်ဦး....ဒါက ဘယ်သူ့နာရီကြီးလဲ”
“ဟင်...မသန္တာဟာထင်တယ် ၊ စားပွဲပေါ်တင်ထားလိုက်...တစ်ပတ်ခါ ပြခန်းမှာတွေ့မှ ပြန်ပေးလိုက်မယ်”
“သူ့နာရီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကို့ကုတင်ပေါ်ရောက်နေတာလဲ”
“ဟိုတစ်ခေါက်က အိပ်နေရင်း ချွတ်မိသွားတာနေမှာပေါ့”
“အေးနော်...အဲ့အကြောင်းကို မေ့ထားပါတယ်ဆို ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ ၊ ဒါနဲ့နေပါဦး.... အဲ့ မသန္တာနဲ့ ကို မတွေ့တော့ပါဖူးဆို”
“ဟုတ်တယ်လေ...ချယ့်ကို ပြောသလို Facebook Group ထဲကလည်း ထွက်လိုက်ပြီ ၊ သူနဲ့လည်း စကားမပြောဖြစ်တော့ဖူးလေ...ချယ့်ကို Fb password တောင်ပေးထားတာပဲ”
“မသိဖူးလေ...ဖုန်းနဲ့ ဆက်ချင်ဆက်နေကြမှာပေါ့ ၊ အခုတောင် ဟိုစင်ဒရဲလားလေးက နာရီကျွတ်ကျ ကျန်ခဲ့တော့ မင်းသားလေးက သွားပေးဦးမယ်ပေါ့”
“သူ့နာရီ သူ့ကိုပြန်ပေးရုံပါပဲ...ပြပွဲမှာလည်း ရှောင်လို့မရတော့ တွေ့ရအုံးမှာပဲဟာကို”
“အဲ့တာဆိုလည်း သူ့ကိုပဲ သွားတွေ့လိုက်တော့ ၊ ချယ်တော့ပြန်ပြီ”
“ဟာ...ချယ် ၊ ဘာဖြစ်ရပြန်တာလဲကွာ...အဲ့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ပြီး ကို အကုန်ရှင်းပြပြီးပြီပဲဟာကို ချယ်မကြိုက်ရင် နာရီလည်း သွားမပေးတော့ဖူး ဟုတ်ပြီလား”
“ပေးချင်နေတာမလား...သွားတာပေးစမ်းပါ ၊ ချယ် ခွင့်ပြုတယ် သွားသာသွား ပန်းချီပြိုင်ပွဲမှာ ပျော်ခဲ့ကြ ၊ ချယ်တော့ပြန်ပြီ”
“ကျွတ်....မသန္တာနဲ့ စကားမပြောတော့ပါဖူးလို့ ပြောပြီးတာကို ၊ ဘာလို့ ပြန်ဖြစ်နေတာလဲကွာ”
“ဘာမှမဖြစ်ဖူး လမ်းဖယ်ပေး ငါပြန်တော့မယ်”
“အေး....သွားချင်လည်း သွားကွာ ၊ ကိုလည်း ဒီထက်ပိုပြီး ရှင်းမပြတတ်တော့ဖူး”
“အဟက်...ဘယ်သူကရော ရှင်းပြခိုင်းနေလို့လဲ ၊ အခုတော့ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတော့ ချယ်က လမ်းခွဲပေးရမလား”
“ဘာ...ချယ်က ဒီကိစ္စလေးအတွက်နဲ့ လမ်းခွဲမယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ကို့ကိုပြောတယ်ပေါ့ ၊ ဘာမှလည်း အမှားမလုပ်မိပဲနဲ့ကွာ...”
“နင့်လေသံကိုက အချိုးတွေပြောင်းနေတာပေါ့ကိုး...ဟင်း ပြောတော့ဘာဖြစ်လဲ”
“ထားလိုက်တော့...နောက်နေ့မှ ဆက်ပြောတော့မယ် ချယ်လည်း ပြန်ရင် ကောင်းကောင်းပြန်တော့”
“ကောင်းကောင်းမပြန်ပါဖူး...ချယ့်ကို လိုက်နေတဲ့ (ကျော်မျိုးမင်း)ဆီ သွားပြီး ညအိပ်မှာ ၊ သူကမှ ချယ့်အပေါ်ကို သစ္စာရှိသေးတယ်”
“တော်တော့...ချယ် ၊ မင်းစကားပြောတာ လွန်လာပြီနော်”
“လွန်တော့ ဘာဖြစ်လဲ...ဘာဖြစ်လဲလို့...၊ သွား ဒီပန်းချီကားကိုပဲ အချိန်ပေးပြီး ဆွဲနေခဲ့တော့... အင့်...အင့်”
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကိုနှင့် စကားများပြီး ဒေါသထွက်လာသဖြင့် ဆေးစပ်ပြားပေါ်က စပ်ထားသည့် ရောင်စုံဆေးများကို ပန်းချီကားပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် နေ့နေ့ညည သူစိတ်ရောကိုယ်ပါ နှစ်ပြီးဆွဲထားခဲ့သည့် ပန်းချီကားပေါ်တွင် ဆေးရည်အကျွင်းအကျန်များက နေရာအနှံ့ ပေကျံ့ကုန်သဖြင့် မျက်ချယ် အပေါ်တွင် ဒေါသများ အလိပ်လိပ် ထွက်လာသည်။
သူအတတ်နိုင်ဆုံး စိတ်ကို ထိန်းထားပါသော်လည်း ပါးစပ်က ယူကျုံးမရသည့် ဒေါသများဖြင့် အော်ဟစ်မိလိုက်လေသည်။
“မင်း....ဟင်း..ဟင်း ၊ မင်း အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့”
“ထွက်သွားတောကွာ !!!!!”
မျက်ချယ်သည်လည်း သန့်ဇင်ကို၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ခြင်းကို မခံရဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် ကြောက်သွားပြီး ဒေါသလည်း ပိုထွက်လာသည် ၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင်လည်း မျက်ရည်များဝိုင်းနေပြီး ငိုချချင်သည့် အရိပ်အယောင်များ သန်းနေ လေသည်။
“အဲဲဒီ့ ပန်းချီကားက ဘယ်လောက်တန်လို့လဲ ၊ ချယ့်ကို ဒီလိုအော်ရအောင်...အီး..အီး..ဟင့်”
“မင်းရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်း လောက်တော့ မတန်ဖူးပေါ့ကွာ ၊ ဒါပေမယ့် ငါကြိုးစားခဲ့ရတာတွေက... မပြောတော့ပါဖူး တစ်ထစ်ရှိရင် တအီအီနဲ့ ငိုမနေနဲ့ ၊ တောက်.... ငါဆွဲခဲ့တာတွေ အကုန် သဲထဲရေသွန်ဖြစ်ကုန်ပါပြီ”
“အဲ့တာ ငါ့အပြစ်လား...ငါ့မိဘက ချမ်းသာလို့ I phone ဝယ်သုံးတယ် ဘာဖြစ်လဲ ၊ နင်လည်း တစ်ထစ်ရှိရင် ပိုက်ဆံမရှိတာကိုပဲ အကြောင်းမပြနဲ့”
“ဘာတွေလည်းကွာ ၊ မင်းပဲ ငါ့ပန်းချီကားကို ဘယ်လောက်တန်လဲမေးလို့ ပြန်ပြောပြတာလေ”
“အဟက်....ဒါဆို ငါ့ရဲ့ဖုန်းလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ပန်းချီကားကို ဘာလို့ နှမြောတသ ဖြစ်နေတာလဲ”
“မျက်ချယ်...ဟင်း ၊ ငါ့ကိုလာမဆွနဲ့တော့...ပြန်စရာရှိပြန်တော့”
“ပြန်မှာပါ..ဘာပဲပြောပြော နောက်ဆုံးတော့ တန်ရာတန်ရာ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ ကိုယ်ပါပဲ ၊ ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့ နှစ်ရက်တောင် အချိန်ရှိပါသေးတယ်...ထပ်ဆွဲလိုက်ပေါ့ အော် မသန္တာကိုလည်း ကူဆွဲခိုင်းလို့ ရတယ်နော်”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်၏ “တန်ရာတန်ရာ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ ကိုယ်ပါပဲ” ဆိုသည့် စကားနောက်တွင် ပြောသည်များကို နားထဲမကြားနိုင်တော့....
သူ၏ အချစ်ရဆုံးသော ကောင်မလေးက “ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ်” ဆိုသည့် စကားထွက်လာသော အချိန်တွင် ရင်ထဲတွင် စို့နင့်ကာ ဝမ်းနည်းသွားသည်။
မျက်ချယ်က သူ့အား ရွဲ့ပြောမှန်းသိသော်လည်း သန့်ဇင်ကို၏ မသိစိတ်ထဲတွင် သန္ဓေတည်နေသာ အားငယ်တတ်သည့် အငုံစိတ်ကြောင့် စိတ်ထိခိုက်မိသွားသည် ၊ သူမက ဒီလိုပြောရက်လေခြင်းဆိုပြီး စိတ်ထဲတွင် နာကျဥ်မိသွားသည်။
သန့်ဇင်ကို စကားပြောဖို့ ကြိုးစားသော်လည်း ပါးစပ်မှ စကားတစ်ခွန်းမျှ အံထွက်ပြီး ကျမလာတော့ချေ ။
“မျက်ချယ်....နင့်ဖက်ကငါ့ကို အခုလို အထင်သေးနေတယ်ဆိုရင် လမ်းခွဲကြတာပေါ့”
“ငါက အိမ့်မျက်ချယ်ပါ...နင်က တောင်ငါ့ကိုပြတ်နိုင်သေးတာပဲ ၊ ငါကလည်း ဆယ်ခါပြန် လမ်းခွဲတယ် ငါ့ဆီနောက်မှလာပြီး မဆက်သွယ်နဲ့တော့...ပြန်ပြီ...ဒါပဲ”
“ဘုန်း !!!! ” ( အိမ်တံခါးကို ဆောင့်ပြီးပိတ်သွားသည့် အသံ)
မျက်ချယ် ထွက်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ပျက်စီးသွားသော ပန်းချီကားချပ်နှင့် နှလုံးသားတစ်စုံ အားကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာလေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-Six: : We Are Missing Each Other
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ စကားများ ရန်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အဆက်အသွယ် မလုပ်ကြသည်မှာ နှစ်လပင်ကျော်ခဲ့လေပြီ ။
တက္ကသိုလ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သော်လည်း အရင်လို ပျော်ရွင်မှုတွေမရှိပဲ စိတ်ခံစားချက်များက ခြောက်သွေ့နေ လေသည်။
သူမနှင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် ညကစပြီး ဖုန်းမဆက်ကြည့်သည်မှာ နှစ်လကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခုထိ အသားမကျသေးချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမဆီဖုန်းဆက်ပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း အခဲမကျေသေးသည့် တလွဲမာနတို့က တင်းခံထားသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် စကားများခဲ့သော ကိစ္စတွင် သူ့အမှားလည်းပါသလို သူမဖက်ကလည်း လွန်ခဲ့သည်ဟု သန့်ဇင်ကို ထင်လေသည် ။
သူမကတော့ သူ့ထက်ပြတ်သားသည်....အခုထိ Social media တွင် Block ထားဆဲ......သူဖုန်းဆက်ကြည့်လျင်လည်း Black list ထဲ ရောက်နေမည်မှာ သေချာသလောက်ပင် ဖြစ်လေသည်။
အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျင် သူဒေါသထွက်ခဲ့သည့် အချိန်တုန်းက သူမအား ပြတ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း အခုတော့ ရင်နာနာနှင့် လွမ်းနေရလေပြီ။
ကျောင်းကပြန်လာပြီး အဆောင်ကိုပြန်ရောက်လျင် သူမနှင့် ဖုန်းဆက်ပြီး စကားပြောခဲ့ကြသည့် အချိန်တွေကို လွမ်းသည်....
သူမ၏ “တခစ်ခစ်” ရယ်သံလေးများနှင့် ချစ်စရာကောင်းသည့် စကားသံလေးများကိုလည်း လွမ်းသည်.....
တက္ကသိုလ် ကျောင်းဝန်းထဲက စုံတွဲများကို တွေ့လျင်လည်း သူမကို လွမ်းမိပြန်သည်.....
မျက်မှန်ဝတ်ထားသည့် ကောင်မလေးများ ဘေးနားကဖြတ်သွားလျင် သူမအား လွမ်းသည်...
အရင်က သူမစာကြိုးစားရန်...ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်ရန်...စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မှာကြားခဲ့ဖူးသည့် အချိန်များကို အရမ်းလွမ်းလေသည်....
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမနှင့် လမ်းခွဲခါစ အချိန်များက ပြတ်သားခဲ့သည့် သူ့စိတ်ကိုလည်း လွမ်းမိပြန်သည် ၊ အခုတော့ တစ်ယောက်ထည်း ယောင်ချာချာနှင့် “နေမြင့်လေ အရူးရင့်လေ” ဖြစ်နေရသည်။
ပြန်တွေးကြည့်တော့လည်း သူ၏ ဘဝတစ်လျောက်လုံးတွင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးရသည့် သူစိမ်းမိန်းခလေးမှာ အိမ့်မျက်ချယ် တစ်ယောက်သာ ရှိခဲ့သည် ။
သန့်ဇင်ကို အလယ်တန်း အရွယ် ဆိုးသွမ်းနေသည့် ကျောင်းသား ဖြစ်နေတုန်းက သူမနှင့်သာ ရင်းနှီးခွင့် မရခဲ့လျင် အခုလို တက္ကသိုလ်တောင် ရောက်နေပါ့မလားဟု လျောက်တွေးမိသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်ဆိုသည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက် သူ့ဘဝထဲသို့ နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းလေးလို စတင်ဝင်လာခဲ့သည့် နောက်ပိုင်းတွင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပြောင်းလဲလာခဲ့ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောင်းတွင် လူချစ်လူခင်ပေါပြီး ဘက်စုံထူးချွန်သည့် မျက်ချယ်ကို လေးစားသလို အားလည်းကျမိသည် ။
သူမအား တိတ်တခိုးလေး ချစ်ခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များတွင် မျက်ချယ်ဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် သူ့ဘဝအတွက် အရောက်သွားရမည့် ပန်းတိုင်တစ်ခု အနာဂါတ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ ကြိုးစားလိုက်ခဲ့ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီးစပ်ခွင့် ရခဲ့သည် ၊ သူကလည်း သူမအား အသည်းနင့်အောင် ချစ်ရသလို သူမကလည်း သူ့ထက် မလျော့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာမျိုးနှင့် ချစ်မှန်း သိလေသည်။
မျက်ချယ်သည် တစ်ခါတရံ အမကြီးတစ်ယောက်လို ဂရုတစိုက် ပြောဆိုဆုံးမ ဆက်ဆံသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်လို ဆိုးနွဲ့သည် ။
သူမဘယ်လိုပင် ဂျီကျကျ....ဘယ်လောက်ရစ်ရစ်....ဘယ်လောက် စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက် ဖြစ်ဖြစ် သန့်ဇင်ကိုသည် အမြဲတမ်းလိုလို အလျော့ပေးပြီး အလိုလိုက်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း နောက်ဆုံးရန်ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စတွင်မူ သူမသည် သူမြတ်နိုးရသည့် ပန်းချီကားအား ဖျက်စီးခဲ့ရုံသာမက အထင်အမြင်သေးသည့် စကားမျိုးကိုလည်း ပြောခံခဲ့ရသည် ။
ထို့ကြောင့်ပင် သူ၏ ယောကျာ်းမာနတစ်ချို့က အခုထိ အခဲမကြေနိုင်ပဲ စိတ်ခုနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏အတ္တများကို ချွတ်ပြီး သူမဖက်က တွေးကြည့်သော အခါတွင်လည်း ဒီပြဿနာမှာ ဖုံးကွယ်ထားသည့် သူ့အမှားကြောင့် ဖြစ်ရသည်ဟု နောင်တရစွာ တွေးမိပြန်သည်။
ဒီလိုတွေးမိတော့လည်း သူမရှိသည့် မန်းရွှေမြို့တော်သို့ ချက်ချင်းသွားတွေ့ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တောင်းပန်စကား ပြောချင်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကြာသပတေးနေ့ မနက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းအချိန် မရှိသဖြင့် အဆောင်အခန်းလေးထဲ ပျင်းရိရိနှင့် အောင်းနေရပြီး မျက်ချယ်အား လွမ်းချင်းဖွဲ့နေ လေသည် ။
သူမကို လွမ်းသောစိတ်သည် ကျောင်းတက်ကျောင်းဆင်း အလုပ်လုပ်ချိန်တွင် မေ့လျော့နေသလို ရှိသော်လည်း အားလပ်သည့် အချိန်များတွင်မူ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသော စိတ်ကြီးနှင့် လွမ်းပြီးရင်း လွမ်းနေရသည်။
အဆောင်အခန်းကျဥ်းလေးထဲရှိ ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ လွမ်းဆွေးနေရင်း သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် စိတ်ပင်ပန်းလာသည် ၊ ထို့ကြောင့် အခန်းဖော်ဖြစ်သော အောင်အောင်ဦးအား အပြင်သို့သွားလည်ရန် အဖော်ခေါ်လိုက်မိသည် ။
“ဟေ့ရောင် အောင်ဦး...တစ်နေရာရာ သွားရအောင်ကွာ ၊ မျိုးမင်းထက်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး GTC ကို သွားလည်ကြမလား...မင်းရဲ့ ကောင်လေးနဲ့လည်း တွေ့လို့ရတာပေါ့”
“....................”
“အဲ....ဟုတ်သားပဲ ၊ ငါလည်း တော်တော်ကို လွတ်နေပြီပဲ....မနက်ကမှ အောင်အောင်ဦးက ကျောက်ဆည် GTC ဖက်သွားလည်မယ် ပြောထားတာကို မေ့ပြီး တစ်ယောက်ထဲ စကားတွေ လျောက်ပြောနေတာ”
“.....................”
“ဟင်း.....” ( သက်ပြင်းချသံ)
သန့်ဇင်ကိုသည် ဂယောင်ချောက်ခြားနှင့် တစ်ယောက်ထည်း စကားပြောပြီး ပြန်ငိုင်သွား လေသည်။
အိပ်ယာပေါ်သို့ ပြန်လှဲအိပ်ရင်း ပင့်ကူမျှင်များတက်နေသည့် မျက်နှာကြပ်ကို အတွေးပေါင်း များစွာနှင့် နာရီဝက်ခန့် ငေးကြည့်နေမိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အတွေးတစ်ခုက ဖျတ်ကနည်း ခေါင်းထဲပေါ်လာ၍ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ကာ ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို သေချာဆောင်းပြီး လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ဆိုက်ကယ်အမြန်စီးရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်စီးနေရင်း စိတ်ကူးထဲတွင် မန္တလေးသို့ သွားသည်မှာ မှားလားမှန်လားဟု တွေးမိပြီး မာနနှင့် နှလုံးသားတို့သည် အပြန်အလှန် လွန်ဆွဲနေသည် ။
သို့ရာတွင် မျက်ချယ်ကို လွမ်းသည့်စိတ်က စောက်တလွဲမာနကို အနိုင်ယူလိုက်ပြီး သူမဆီ ပြန်သွားတောင်းပန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်ကို ပုံမှန်အမြန်နှုန်းနှင့် မောင်းလာပြီး လမ်းခုလတ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် နေ့လည်စာ ဝင်စားလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမ ရှိသော မန္တလေးမြို့ဆီသို့ ဆက်လက်ပြီး ခရီးနှင်လေတော့သည်။
မန္တလေးမြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အချိန်အားဖြင့် နေ့လည် ၁နာရီခွဲခန့် ရှိနေလေပြီ။
ကျောင်းဖွင့်ရက် ဖြစ်သည့် အတွက်ကြောင့် သူမရှိနိုင်မည့် ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး) သို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားသည်။
ကျောင်းရှေ့ဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ကျောင်းသားကဒ်များ စစ်ဆေးနေသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် လူရှုပ်သည့် အချိန်ရောက်ကာမှ ရောနှောပြီး မသိမသာ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ဆေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းဝန်းထဲသို့ တကယ်တန်းရောက်သွားသည့် အချိန်တွင် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ်သို့ သွားရမည်မှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် ဆိုင်ကယ်စတန်းတစ်ခုကို တွေ့သောအခါတွင် ဆိုင်ကယ်ကို အပ်ထားခဲ့ပြီး ကျောင်းဝန်းထဲတွင် လမ်းလျောက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဘေးနားတွင် ဖြတ်သွားသည့် ဆေးကျောင်းသားတစ်ဦးအား “တတိယနှစ် စာသင်ဆောင်က ဘယ်နားမှာလဲ”ဟု မေးမြန်းပြီး သွားခဲ့လေသည်။
စာသင်ဆောင်ကြီး အရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် သူ၏ အိပ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး မဆက်တာကြာပြီဖြစ်သော မျက်ချယ်၏ နံပါတ်ကိုနှိပ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်.......
“တူ...တူ...တူ...တူ...တူ..တူ...တူ...တူ...တူ...သည်းခံပါရှင် မိတ်ဆွေခေါ်ဆိုသော ဖုန်းနံပါတ်မှာ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိပါရှင်...တူ”
မျက်ချယ်သည် သူ့ဖုန်းအား မကိုင်သော်လည်း Black list ထဲတွင် မထည့်ထားသဖြင့် သန့်ဇင်ကို အနည်းငယ် ပျော်သွားသည် ၊ ခဏအကြာတွင် ကျောင်းတက်ချိန် ရောက်သွားသဖြင့် ကော်ရစ်ဒါတွင် ဆေးကျောင်းသားမဟုတ်သည့် သန့်ဇင်ကိုသာ ကျန်ခဲ့ လေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လက်ချာပေးမည့် ဆရာများသည် သန့်ဇင်ကိုအားတွေ့ပြီး အခန်းထဲ မဝင်ဖူးလားဟု မေးမြန်းကြ၍ ကန်တင်းဖက်သို့ အသာလေး လစ်ထွက်လာခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အစီအစဥ် တစ်ခုမှ မဆွဲထားပဲ ဆေးတက္ကသိုလ်ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီးသည့်နောက်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေသည်။
ကန်တင်းထဲတွင် အအေးဗူးတစ်ဗူး ဖောက်သောက်ရင်း မျက်ချယ်ကို ဘယ်လို ရှာရပါ့မလဲဟု တွေးနေမိသည် ၊ သူမဆီ ဖုန်းထပ်ဆက်ကြည့်တော့လည်း “သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ဖြေကြားခြင်းမရှိ”ဟုသာ ကြားရလေသည်။
သူ၏ဘေးနားက စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသော ဆေးကျောင်းသူအချို့အား “ နောက်ဆုံးနှစ်က (မဟုတ်ပါဖူးလေ) တတိယနှစ်က အိမ့်မျက်ချယ်အား သိသလားဟု ” မေးကြည့်လျင် ကောင်းမလားဟု တွေးမိ ပြန်သည်။
( ဆေးတက္ကသိုလ်မှာ ဒုတိယနှစ်တွင် ၁နှစ်ခွဲ တက်ရသည် ဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကို နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်ပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ့်မျက်ချယ်မှာ တတိယနှစ်သာ ရှိသေးလေသည်)
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကန်တင်းထိုင်နေစဥ်တွင် မျက်ချယ်၏ အိမ်တွင် တွေ့ခဲ့ဖူးသော သူမ၏ငယ်သူငယ်ချင်း “ ကျော်မျိုးမင်း ”ဆိုသည့်တစ်ယောက်အား တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားသည်။
ကျော်မျိုးမင်းကို တွေ့ရ၍ သူဝမ်းသာရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးဖူး ခဲ့ချေ....
“ ကျော်မျိုးမင်း”ကလည်း သူ၏ ရန်သူတော်ကြီး သန့်ဇင်ကိုကို တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်း မှတ်မှိလေသည် ၊ သူက သန့်ဇင်ကိုထိုင်နေသော စားပွဲဝိုင်းသို့ ဝင်ထိုင်ပြီး.....
“ကိုယ့်လူ....မျက်ချယ်နဲ့ လာတွေ့တာလား ၊ မင်းတို့ပြတ်သွားပြီဆို”
“ဘယ်သူပြောတာလဲ”
“ဒီလိုပါပဲ မျက်ချယ်ရဲ့ အခြေအနေကို ငါကကြည့်နေတာကိုး ၊ ဖုန်းဆက်ပြီးပြီလား”
“ဆက်တော့ဆက်တယ်...မအားလို့လား မသိဖူး ၊ မကိုင်ဖူးကွ...ဒါနဲ့ မင်းနဲ့ တစ်ခန်းထဲမလား အခန်းထဲမှာ ရှိတယ်မလား”
“ငါလည်း အချိန် အကူးအပြောင်း အတန်းလစ်လာတာလေကွာ ၊ စောနကတော့ တွေ့မိလိုက်သေးတယ်...နောက်တစ်ချိန်က ပရက်တီကယ် အချိန်”
“ပရက်တီကယ် အခန်းက ဘယ်နားမှာလဲ”
“ဒီကနေ တည့်တည့်သွားပြီး လမ်းဆုံရောက်ရင် ညာဖက်ကိုချိုးလိုက် ပြီးရင်..!^$*#^*!%”
“အေး...ကျေးဇူးပါပဲကွာ”
“အေးပါ...သူအခုတလော မျက်နှာမကောင်းဖူးရယ် ၊ သေချာပြန်ချော့လိုက်ဦးနော်”
“အေးပါကွာ”
ကျော်မျိုးမင်း ဆိုသော တစ်ယောက်သည် မျက်ချယ်အား တစ်ဖက်သတ် ကြိုက်နေသည့် အချက်ကလွဲရင် ခင်ဖို့ကောင်းသည်ဟု သန့်ဇင်ကို တွေးမိလိုက်သေးသည် ၊ သို့သော်လည်း သူ၏မျက်နှာနှင့် စကားပြောပုံကိုတော့ အရင်ကအတိုင်း ကြည့်လို့မရသေးချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း ကျော်မျိုးမင်းညွှန်ပြလိုက်သော ပရက်တီကယ် အခန်းဖက်သို့ မယောင်မလည်နှင့် လျောက်သွားပြီး မျက်ချယ်ရှိသလားဟု ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအခါတွင် သူမကို အခန်းထဲတွင် တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲက လွမ်းနာကျနေသည့် ဒါဏ်ရာတစ်ချို့သည် အနည်းငယ် ပြေပျောက်သွားသည်။
သူမကတော့ အရင်ကထက် အနည်းငယ်ပိန်သွားပြီး ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်ပုံစံနှင့်ပင် သင်ခန်းစာများကို လေ့လာနေပြီး သူမအကျင့်အတိုင်း မျက်မှန်လေးကို နှာခေါင်းအပေါ်သို့ ပင့်တင်နေဆဲပင်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမအတန်းပြီးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ ခုံတန်းလေးတွင် ထိုင်ပြီး စောင့်နေလိုက်သည် ။
ထိုအချိန်မှာတွင် မိုးသားများက အုံ့မှိုင်းလာပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် မိုးရေစက်များက တဖွဲဖွဲ ရွာချလာသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် မိုးရှောင်ရန်အတွက် ကော်ရစ်ဒါထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့လေတော့သည်။
August လ၏ မိုးကား မြေပြင်ပေါ်တွင် မစိုရွှဲသည့် နေရာလပ်မကျန်အောင် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည် ။
မိုးနှင့်အတူ လေပါပါသောကြောင့် ကော်ရစ်ဒါ ရှိ လက်ရမ်းပေါ်တွင် မှီရပ်နေသော သန့်ဇင်ကိုသည် မိုးပက်ခံရ၍ အနောက်နံရံကိုပင် မှီပြီးရပ်နေရသည်။
မိုးရွာသွန်းမှုနှင့်အတူ ကပ်ပါလာသော မြေသင်းရနံ့လေးနှင့် လေအေးတို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် ပင်ပန်းမှုများ လွင့်စင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။
မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ညောင်းလာသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ဖင်ခုထိုင်ကာ ဖုန်းထဲက ဂိမ်းကိုဆော့ရင်း စောင့်နေလိုက်သည်။
မိုးကား အဆက်မပြတ်ရွာလို့ကောင်းနေဆဲ.....သန့်ဇင်ကိုသည် ကော်ရစ်ဒါတွင် ထိုင်နေရင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း အိပ်ချင်လာသည် ။
ထို့ကြောင့် ဖုန်းကိုအသာပိတ်ပြီး နံရံကိုကျောမှီရင်း ခဏမှိန်းနေလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်စီးလာရာမှ ပင်ပန်းသဖြင့် မိုးအေးအေးနှင့် အိပ်ပျော်တော့မလို ဖြစ်သွားပြီး ကျောင်းသားကျောင်းသူများ၏ ခြေသံများကြားကာမှ လန့်နိုးလာလေသည်။
အတန်းချိန် ပြီးသွား၍ ကော်ရစ်ဒါတွင် ကုတ်အဖြူရောင် ဝတ်ထားသည့် ဆေးကျောင်းသူ ကျောင်းသားများသည် ခြေရှုပ်အောင် သွားလာနေကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ထိုင်နေရာမှ မြန်မြန်ထလိုက်ပြီး မျက်ချယ်ကို လိုက်ရှာသည် ၊ စောနက တွေ့ခဲ့သော ပရက်တီကယ်အခန်းတွင် ကျောင်းသားတစ်ယောက်မျှမရှိတော့ပဲ အခန်းအလွတ်ကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ကော်ရစ်ဒါတစ်လျောက်တွင် ပြေးလွှားရင်း သူမကို လိုက်ရှာမိသည် ၊ ကျောင်းသူများမှာ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီရှည်ကို အားလုံးလိုလို ဝတ်ဆင်ထားကြ သောကြောင့် လူရှာရခက်နေလေသည်။
ကော်ရစ်ဒါကနေ ထွက်သွားသည့် ကျောင်းသူများကလည်း မိုးရွာနေသဖြင့် ထီးမျိုးစုံကို စောင်းထားကြသဖြင့် မြင်ကွင်းကောင်းကောင်း မမြင်ရချေ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူများသည် အလျိုလျိုထွက်သွားကြသဖြင့် ထိုအဆောင်ကြီးတွင် သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက်သာ ငေါင်ငေါင်ကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဒီအထိရောက်လာပြီးမှ သူမနှင့် လွဲချော်ခဲ့ရသည့်အဖြစ်ကို အလိုမကျ ဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်မိသည် ။
မိုးကလည်း အဝေးကိုပင် မမြင်ရလောက်အောင် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲပင်.....ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည့် “ ဖျောက်.ဖျောက်..ဖျောက်..ဖျောက်” မိုးစက်အသံများနှင့် သူ၏ရင်ခုန်သံစည်းချက်များသည် တစ်ထပ်ထည်းကျရောက်နေဆဲ.....
ကော်ရစ်ဒါတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း မိုးစဲမလားဟု စောင့်သော်လည်း မိုးမှာ ပို၍ပင် သည်းလာသည် ၊ ညနေ ၄နာရီသာရှိသေးသော်လည်း မိုးရိပ်ကြောင့် ကမ္ဘာလောက တစ်ခွင်လုံး မဲမှောင်နေပြီး ညနေမိုးချုပ်အချိန်သို့ ရောက်နေသလို ဖြစ်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်အနေနှင့် မျက်ချယ်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ဆက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
(တူ...တူ...တူ...တူ...တူ..တူ...တူ...တူ...တူ...သည်းခံပါရှင် မိတ်ဆွေခေါ်ဆိုသော ဖုန်းနံပါတ်မှာ သတ်မှတ်ချိန်အတွင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခြင်း မရှိပါရှင်...တူ)
“ဟူး.....ဘယ်တက်နိုင်ပါ့မလဲကွာ”
မျက်ချယ်၏ဖုန်းမှာ ဆက်၍မရသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် လက်လျော့လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်စတန်းဖက် ပြန်သွားရန်အတွက် မိုးရေထဲသို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သူ၏ ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားပြီး ခန္တာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော မိုးစက်များကိုလည်း စောက်ဂရုမစိုက်လိုတော့.....
သန့်ဇင်ကိုသည် စိတ်ဓာတ်ကျစွာ လမ်းလျောက်လာရင်း စိန်ပန်းပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်သောအခါတွင် သူ့နာမည်ကို ခေါ်သည့် အသံသဲ့သဲ့ကိုကြား၍ ခဏရပ်လိုက်လေသည်။
“သန့်ဇင်...”
အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် သူ့နာမည်ကို ခေါ်သည့် အသံဆိုတာ သေချာသိနေသည်။
သို့သော်လည်း အသံလာရာမှာ အဝေးတစ်နေရာကဖြစ်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေသောကြောင့် လူရိပ်လူရောင်ကို မမြင်ရသေးချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် မိုးပက်သောဒါဏ်မှာ အနည်းငယ် ကင်းလွတ်စေရန် စိန်ပန်းပင်ကြီး၏ ပင်စည်နားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး မိုးခိုလိုက်သည် ၊ သူ့ကိုအော်ခေါ်နေသည့် မျက်ချယ်၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် နီးကပ်လာလေပြီ......
“သန့်ဇင်...သန့်ဇင်...နင်ကဒီမှာပေါ့...မိုးရွာကြီးထဲကို ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ လသာတယ်များ မှတ်နေတာလား”
“ချယ်....ကိုကလေ...”
“ဘာလဲပြော...”
မျက်ချယ်သည် သူမ၏ ခေါက်ထီးအသေးလေးနှင့် သန့်ဇင်ကို မိုးခိုနေသည့် အပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး စကားပြောသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အသာလေးကိုင်ရင်း ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး......
“ချယ်....ကိုတောင်းပန်ပါတယ်.....ကို့ကိုခွင့်လွှတ်ပါ”
“အခုမှလာပြီး ဘာကိုတောင်းပန်တာလဲ...မသိဖူး...သွား”
“ချယ်...ကိုကလေ...”
“ငါ့ကိုလွှတ်....ဖက်မထားနဲ့...ဘုတ်...ဘုတ်...ဘုတ်...ဘုတ်...ဘုတ်”
မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို လက်သီးဆုပ်ကာ အားရှိသလောက် ထုရိုက်နှက်သော်လည်း လွတ်မပေးတော့ချေ။
သူမ၏ ရိုက်ချက်များကို အနာခံပြီး အတင်းအကြပ် ပွေဖက်ရင်း သန့်ဇင်ကို ထပ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။
“ချယ်....ကို့အမှားပါ....ကို တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ”
“ဟင့်....ဟင်း သူများကို နှစ်လလုံးလုံး ပြစ်ထားပြီးတော့ ဘာကိုလာပြီးတောင်းပန်နေတာလဲ ၊ လွှတ်ပေး.....ချယ် အော်လိုက်မှာနော်”
“အော်လည်း မိုးရွာကြီးထဲ ဘယ်သူမှကြားမှာမဟုတ်ဖူး ၊ ကိုပြောတာ နားထောင်ပါဦး”
“သန့်ဇင်ကို အစုတ်ပလုတ်ကြီး....အီး...ဟီး..ဟီး”
မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကိုအား ထုရိုက်နှက်လို့ ဝသွားချိန်တွင် ခေါက်ထီးအား ပြစ်ချလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုကလည်း တသိမ့်သိမ့် ငိုကြွေးနေသည့် သူမအား တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလေသည်။
“ကို့....ဟင့်....ချယ့်ဖက်ကလည်း ကို့ကိုတောင်းပန်ပါတယ်...ရွှတ်....ချယ်ပြောခဲ့တာတွေက အရမ်းလွန်သွားတယ်”
“အင်း...”
“အဲ့တုန်းက ချယ် ဒေါသထွက်ပြီး မပြောသင့်တာတွေ ပြောမိသွားတယ် ၊ ပြီးတော့ ကို့ရဲ့ ပန်းချိကားကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့တဲ့အတွက်လည်း တောင်းပန်ပါတယ်...ဟင့်”
“ရပါတယ်...ပြီးခဲ့တာတွေက ပြီးခဲ့ပြီပဲ ၊ ကို့အမှားလည်း မကင်းပါဖူး....ချယ့်အပေါ်ကို ဖုံးကွယ်ထားမိတာတွေ ကြောင့်ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ”
“ကိုသိလား....ချယ်က ကို့ကိုအရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ ၊ သူကဖုန်းလေးတောင် မဆက်ဖူး...ရွှတ် နေနိုင်တယ်တော့”
“ကိုက ချယ် Black list ထဲထည့်ထားပြီမှတ်လို့ မဆက်တော့တာ ၊ ပြီးတော့ အဲ့တုန်းက ဒေါသလည်း အရမ်းထွက်နေခဲ့လို့ပါ အခုလည်း ချယ့်ကိုအရမ်းလွမ်းလို့ လာပြီး တွေ့တာပေါ့”
“အီး...ဟင့်...ရွှတ်...ကို ဒီကရှေ့လျောက် ချယ့်ကို ဘာမှမဖုံးကွယ်ထားနဲ့တော့နော် ၊ ချယ်လည်း ပြောခဲ့မိတာတွေအတွက် နောင်တအများကြီး ရပါတယ်...ပြီးတော့ ကို့ကိုလည်း စိတ်ရင်းနဲ့ တောင်းပန်ပါတယ်”
“ကိုလည်း အတူတူပါပဲ ချယ်ရယ်...”
နှစ်ကာလကြာမြင့်စွာ တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည့် သူတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဥ်ကြိုးနှင့် နားလည်မှုတို့ကြောင့် နှလုံးသားနှစ်ခုတို့၏ မေတ္တာတရားများ ပြန်လည်၍ ခိုင်မာသွားကြ လေသည်။
မိုးရေထဲတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ရင်း အချိန်အတန်ကြာအောင် ရပ်နေမိသည်။
မျက်ချယ်က သူမ၏ မျက်မှန်ကိုချွတ်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်ရည်များ စိုရွဲအောင် အဝငိုသည်။ သန့်ဇင်ကလည်း သူမ၏ နောက်ကျောလေးကို အသာလေး ပွတ်သတ်ပေးရင်း အငိုတိတ်အောင် အားပေးလိုက်သည်။
မိုးရွာသွန်းမှုသည် တဖြည်းဖြည်း အားပျော့သွားပြီး မိုးစဲသွားသည်အထိ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်.....သန့်ဇင်ကိုက
“ချယ်...အအေးပတ်နေလိမ့်မယ် ၊ အရိပ်ထဲခိုရအောင်လေ..”
“အင်း....လာ..ကို့ ၊ ချယ်တို့အခန်းထဲ အရင်သွားရအောင်”
“ဟင်...ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ချယ့်အင်္ကျီတွေအကုန်လုံးနီးပါး ရေစိုကုန်ပြီ....အဝတ်သွားလည်းမလို့လေ”
“အော်...အဝတ်အစားက အပိုထားထားတာလား”
“ကဲပါကိုရယ်...စကားများတာဆို ၊ သူပဲ အအေးပတ်မယ်လေး ဘာလေး ပြောပြီးတော့”
“ကိုကြတော့ အဝတ်လဲစရာမရှိဖူးကော”
“ခစ်ခစ်...အဲ့တော့ ချယ်ကဘယ်လိုလုပ်ပေးရမှာလဲ ၊ ချယ်လည်း အနွေးထည် အပေါ်ထပ်ပဲ အပိုရှိတာပါ ၊ သူကလည်း အူကြောင်ကြောင်နဲ့...”
“အဲ...ဟုတ်သားပဲ”
“ကဲ...ကိုယ်တော် သွားရင်းနဲ့ စကားပြောရအောင်”
“အင်း...ကိုမိုးရေထဲ ထွက်သွားတာကို ချယ်ကဘယ်လိုမြင်ပြီး လိုက်လာတာလဲ”
“အတန်းထဲက ထွက်လာကတည်းက ကို့ကိုမြင်တာလေ ၊ အစက အရက်သမားတစ်ယောက် မူးပြီးကော်ရစ်ဒါပေါ် လာအိပ်နေတယ်မှတ်တာ.....ပရက်တီကယ် အချိန်အပြီး တီချယ့်ကို ဌာနအထိ လိုက်ပို့နေရလို့ ပြီးမှပြန်လာတာ”
“အဲ့တာဆို အစကတည်းက ကို့ကိုပြောတာမဟုတ်ဖူး...ကိုကနေရာအနှံ့လိုက်ရှာနေရတာ”
“ချယ်ပြောပါရော...အမူးသမားမှတ်ပြီး ဖျတ်ကနည်းပဲ ကြည့်လိုက်မိတာ ၊ ဆရာမနဲ့ စကားပြောရင်း လမ်းလျောက်ပြီး ကျော်သွားကာမှ ကိုမှန်းသိတာ...ခစ်ခစ်”
“အင့်....ပြောရက်လိုက်တာ”
“ဟုတ်တယ်...ကို့ပုံကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ ၊ အိမ်နေရင်း ပုံစံကြီးနဲ့ကိုး”
“အဲ့တာမနက်က အဆောင်မှာ တစ်ယောက်ထည်း လျောက်တွေးနေရင်း ချယ့်ကိုလွမ်းလာပြီး အမြန်ထွက်ခဲ့လို့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်နေတာ”
“အပြောကတော့ ကောင်းပ....တို့ကဖြင့် ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်မှာ နောက်ရည်းစားတောင် ရနေပြီမှတ်နေတာ”
“ကြံကြံဖန်ဖန် ကိုကဖြင့် တစ်ရက်မှ ချယ့်ကိုမမေ့နိုင်ဖူးရယ်”
“အွီး...တော်စမ်းပါ ၊ အဲ့တာဆို ဘာလို့ နှစ်လတောင် ကြာသွားတာလဲ”
“ချယ့်ကို ကြောက်လို့”
“ခစ်ခစ်ခစ်....မသိရင် ဒီကပဲ လူဆိုးမကြီးကြနေတာပဲ”
“မဟုတ်ဖူးလား”
“ကိုနော်...တစ်ခြားကောင်မလေး ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ရင်တော့ ချယ်က လူဆိုးမ လုပ်သင့်ရင် လုပ်ရမှာပဲ ၊ ပြီးတော့ ကို့ရဲ့ ခေါင်းကအစ ခြေကအဆုံး ချယ်ပိုင်တာနော်...တခြား ဘယ်မိန်းခလေးကိုမှ ပေးမကိုင်နိုင်ဖူး”
“ပထမနှစ်တုန်းကကျ သူပဲ သူသူဟန်ဆီ ရောင်းစားပြီးတော့”
“အဲ့တုန်းက ရည်းစားဖြစ်ခါစဆိုတော့ သိပ်ပြီး...ဘယ်လိုပြောရမလဲ အူတိုရကောင်းမှန်း မသိသေးလို့ပါ ၊ အခုချိန်မှာ အဲ့ကောင်မ အဲ့စကားထွက်ကြည့်ပါလား...ပါးတွေချည်း ကျိုးအောင်ချမှာ”
“ကြမ်းလှချည်လား....”
“အိမ့်မျက်ချယ်တို့က ကြမ်းကြမ်းပဲ...ခစ်ခစ်”
“ဒီလိုစကားပြောတဲ့ အသံလေးကို လွမ်းနေတာ”
“ဟွန်း ပိုကိုပိုတယ်....ရော့ မျက်မှန်ကို သုတ်ပေးပါဦး ၊ ချယ် အင်္ကျီလဲဝတ်လိုက်ဦးမယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး”
“ခစ်...ချယ်လည်း အဲ့လို ကိုရွဲ့ပြောတဲ့ အသံလေးကို လွမ်းနေတာ”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် အပေါ်ပိုင်းရေစိုနေသော အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ခုံထဲတွင် ခေါက်ထည့်ထားသည့် ဆရာဝန်များဝတ်သော White cote အရှည်ကို ပြောင်းဝတ်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်က သူမ၏ မျက်မှန်ကို ရေပြောင်အောင် သုတ်ပေးလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ သူကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
သူမ၏ နှာခေါင်းရိုးပေါ်တွင် တင်နေသည့် မျက်မှန်ကိုင်းကို အပေါ်သို့ တွန်းပို့ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာကိုင်ကာ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို နမ်းပြီးသော အချိန်တွင် မျက်ချယ်က ခြေဖျားကိုထောက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို အသာလေး လာနမ်းသည်။
သန့်ဇင်က သူမ၏ အနမ်းတွင် သုံးစက္ကန့်မျှ မျောပါသွားပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း ထိပြီး ပြန်လွှတ်လိုက်သောအခါတွင် အားမရ ဖြစ်မိသည် ။
ထို့ကြောင့် သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို ဖွဖွလေး အပေါ်သို့ပင့်ကိုင်ပြီး လွမ်းဆွတ်နေခဲ့ရသည့် နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို တရှိုက်မက်မက် အနမ်းပေးလေတော့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် စာသင်ခန်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် နမ်းနေရင်း ဘေးနားက ဖြတ်လျောက်သွားသည့် ခြေသံကိုကြားကာမှ ရပ်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် စာသင်ခန်းထဲကနေ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ဆိုင်ကယ်စတန်းဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ တရုတ်ဆိုင်ကယ်လေးသည် ပလပ်ခေါင်းထဲ ရေဝင်သွားသဖြင့် ရေပြန်ခြောက်အောင် သုတ်ပြီးမှ နှိုး၍ရတော့သည် ၊ မျက်ချယ်က....
“ကို့...ဒီနေ့ည ဘယ်မှာတည်းမှာလဲ ၊ ချယ်..တည်းခိုခန်းတစ်ခုမှာ အခန်းငှားပေးရမလား”
“အာ...မငှားနေပါနဲ့ ၊ မန္တလေးနဲ့ စဥ့်ကိုင် နီးနီးလေးပါ...ဆိုင်ကယ် အမြန်စီးလိုက်ရင် ရောက်ပါတယ်”
“ဟင်...ကိုပြောတာ့ ချယ့်ဆီလာတာဆို”
“ဟုတ်တယ်လေ...လာပြီး အခုပြန်တော့မယ်လေ”
“ဒီမှာ နေပြီးချယ်နဲ့ လျောက်မလည်တော့ဖူးလား”
“အမ်း...မနက်ဖြန်မှ သောကြာနေ့ပဲ ရှိသေးတာလေ ၊ ချယ်ကျောင်းပြေးမယ် ဆိုရင်တော့ ကိုမပြန်တော့ဖူး”
“အင်း...ကိုနဲ့ ကျောင်းမပြေးရတာကြာပြီဆိုတော့ တစ်နေရာရာကို ဒိုးကြတာပေါ့”
“ဟုတ်ပြီလေ...အဲ့တာဆိုလည်း ကို့အကောင်ကြီး သီဟဗလဆီပဲ သွားတည်းလိုက်မယ် ၊ သူက အမြဲတမ်း သူဟင်းချက်ထားတာကို စားမယ့် ဧည့်သည်ကိုမျှော်နေတာရယ်”
“အင်း..အဲ့တာဆိုလည်း ပြန်တော့လေ ၊ ကို ရေစိုအဝတ်တွေလဲဖို့ အဝတ်အစားအပိုလည်း မပါဖူးမလား ... အဝတ်အစား တစ်စုံနှစ်စုံလောက် အခုသွားဝယ်ရအောင်လေ”
“ရပါတယ်...ဟိုကောင့်ဆီက ပုဆိုးကြမ်းနဲ့ ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်လောက် ခဏငှားဝတ်လိုက်ရင် ဖြစ်ပါတယ်...မိန်းခလေးတွေလို အလုပ်မရှုပ်ပါဖူး”
“ကိုကတော့လေ အရင်လိုပဲ...ဖြစ်ကလက်စမ်းနဲ့... အဆင်ပြေရင်လည်း ပြီးတာပဲ ၊ သီဟတို့ အဆောင်က မိန်းလမ်းထဲမှာလား”
“ဟုတ်တယ်လေ..ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ညကြ အဆောင်လိပ်စာကို ချယ့်ဆီမက်ဆေ့ပို့လိုက် ၊ မနက်ဖြန်ကြ ချယ် ကားနဲ့ လာကြိုလှည့်မယ်”
“အိုကေ...”
“ကို့...”
“ဟင်...ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဖူး...ရေချိုး အဝတ်အစားလဲပြီးရင် ဆေးသောက်အိပ်အုံးနော်လို့ ၊ တော်ကြာ အအေးပတ်ပြီး ဖျားနေမှာဆိုးလို့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေး”
“ခစ်ခစ်...အဲ့တာဆို ချယ်ပြန်ပြီနော် ၊ ကိုလည်း အဆောင်ကိုပြန်ပြီး ရေမြန်မြန်ချိုးတော့”
“Yep!!!”
ဆေးတက္ကသိုလ် (မန္တလေး) ကျောင်းအရှေ့တွင် သူမနှင့် ပလန်ဆွဲပြီးသည့် အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် သီဟဗလရှိသော အဆောင်ဖက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူကြိုတင် ဖုန်းမဆက်ထားသော်လည်း အဆောင်ရှေ့ ကွတ်ပြစ်တွင် ဟင်းရွက်သင်နေသည့် သီဟဗလနှင့် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ဆုံလေသည်။
သီဟက သန့်ဇင်ကိုအား မြင်သောအခါ ငရှုပ်ကောင်ဟု နှုတ်ခွန်းဆက်သပြီး အဆောင်အတွင်းသို့ ခေါ်ခဲ့သည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုအတွက် ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲရန် အဝတ်အစားများ ထုတ်ပေးသည်။
သန့်ဇင်ကို ရေချိုး အဝတ်လဲပြီးသောအချိန်တွင် သူချက်ထားသည့် ထမင်းကို အရွက်ကြော် ကြက်ဥကြော်တို့ဖြင့် စားလိုက်ကြပြီး လေဖုတ်ကြသည် ၊ ထမင်းစားပြီးသည့် အချိန်တွင် သီဟသည် အပြင်သို့ လျောက်လည်ရန် အဖော်ခေါ်သဖြင့် လိုက်လာခဲ့ရသည်။
အရင်တစ်ခေါက်ကလိုပင် သူ၏ရည်းစား အဆောင်သို့ ဝင်ခေါ်ပြီး မာလာဟင်းနှင့် အကင်စုံရသည့် ဆိုင်တွင်ထိုင်ရင်း အာလူးဖုတ်ကြသည် ၊ ထိုဆိုင်တွင် စားသောက်သမျှကို သန့်ဇင်ကိုက ပိုက်ဆံရှင်းပေးပြီး ဒကာခံလိုက်သည်။
သီဟဗလတို့ အတွဲက ပိုက်ဆံရှင်းသည်ကို ငြင်းသော်လည်း သူ မန္တလေးသို့ အလည်လာတိုင်း ဧည့်ဝတ်ကျေသော သီဟနှင့် သူ၏ကောင်မလေးကို မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် ကျွေးတာပါဟု စကားခံပြီး တောင်းပန်လိုက်ရသည်။
ည ၈နာရီ အချိန်တွင် သီဟကောင်မလေး၏ အဆောင်ပိတ်မည်ဖြစ်သောကြောင့် စားသောက်ဆိုင်မှ ပြန်လာခဲ့ကြသည် ။
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထားပြီးသကာလ ဗိုက်ကလည်း အဆီရစ်ပြီး အိပ်ချင် လာသောကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ဝင်အိပ်လိုက်တော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ည ၈နာရီကျော်ကတည်းကနေ မနက်ရောက်သည်အထိ တစ်ချိုးထည်း အိပ်ပျော်သွားပြီး သီဟ၏ ရှူးရှူးရှဲရှဲ ထမင်းကြော်သည့်အသံကို ကြားမှပင် အိပ်ရာမှ နိုးလာ သည်။
သီဟဗလ၏ လက်ရာဖြစ်သော မနက်ခင်းထမင်းကြော်ကို စားပြီးသည့်အချိန်တွင် အဆောင်ရှေ့၌ သူ့ကိုလာကြိုသော မျက်ချယ်၏ ကားအဖြူလေး ရောက်လာသည်။
ထိုအခါ သန့်ဇင်ကိုသည် သီဟဗလအား နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး မနေ့ညက လှန်းထားသည့် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လေသည်။
အပြင်လမ်းမသို့ ရောက်သောအခါ မျက်ချယ်၏ ကားအဖြူလေးထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက် လေသည် ၊ သူမက....
“ကို....ခါးပတ်ပတ်နော်”
“အွင်း...မပတ်လို့ မရဖူးလား”
“မရဖူး...Safty first ပဲ ”
“ငင့် ကားပေါ်ရောက်တာလဲ ဆူခံထိတော့တာပဲ”
“ခစ်...ကို က အတွန့်တက်နေတာကိုး ၊ ခါးပတ်ပတ်ပြီးရင် စထွက်ပြီနော်....Let's go”
“ဒါနဲ့ ကိုတို့က ဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ ၊ချယ့်ရဲ့ ကျောင်းက အရေးကြီးတဲ့ အတန်းချိန် မရှိဖူးမလား”
“ရှိလည်း ဘာအရေးလဲ တစ်ရက်တစ်လေ ကျောင်းပြေးတာကို ဒီလိုကျောင်းပြေးတတ်အောင် သူများကို ဘယ်သူဖျက်စီးခဲ့တာလဲ...ပြောပါ”
“မသိပါဖူး...ကိုးတန်းတုန်းကတော့ မျက်မှန်နဲ့ စာဂျပိုးမလေးက ကျောင်းပြေးချင်တယ်လို့ ပြောလို့ အဖော်လိုက်ပေးခဲ့တာပါ”
“ဟင်...ချယ် ကိုးတန်းတုန်းက မျက်မှန်မတပ်ရသေးဖူးလေ”
“အော်...ဟုတ်သားပဲ ရောသွားလို့...ဟီးဟီး”
“သူနဲ့ကျောင်းပြေးကာမှ ရည်းစားစကားက အဆစ်အပြောခံလိုက်ရသေးတယ်”
“ဟဲဟဲ...ကြုံတုန်းလေး ရင်ဖွင့်လိုက်တာပါ...ဒါနဲ့ အခုဘယ်ကိုသွားကြမှာလဲ အငယ်တုန်းကလို ဘော်လုံးကွင်ကို သွားကြမှာလား”
“မဟုတ်ပါဖူး....ငွေဆောင်ကမ်းခြေကိုသွားမှာ”
“ဟင်....အဝေးကြီးကို ကားမောင်းလိုင်စင်ကရပြီမို့လို့လား ”
“ချယ်ကရပြီလေ...ကိုလည်း ကားနည်းနည်း မောင်းတတ်ပြီမလား ၊ တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ မောင်းသွားတာပေါ့”
“အင်း ကိုနွေရာသီတုန်းက မိတ္တုဆိုင်ကကားနဲ့ အမောင်းတော့သင်ထားတာပဲ ရမှာပါ ၊ ဒါနဲ့ အဲ့ကိုသွားရင် ငါးရက်လောက်တော့ ကြာမှာနော်”
“အင်း....စနေ တနင်္ဂနွေနဲ့ဆို သုံးရက်လောက်ပဲ ကျောင်းပျက်ရမှာပါ ၊ ချယ့်ရဲ့ စာမေးပွဲကလည်း နောက်တစ်ပတ်မှရှိမှာ ကိုရော အဆင်ပြေတယ်မလား”
“အွင်း...ဆေးကျောင်းသူတောင် အေးဆေးဆိုမှတော့ တို့ကလည်း အေးဆေးပါပဲ ၊ ဒါပေမယ့် ရန်ကုန်အမြန်လမ်းမပေါ် မသွားနဲ့ဦး...စဥ့်ကိုင်ကိုဝင်ပြီး ကို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝင်ယူဦးမယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ အကိုလေးရေ...”
“ချယ်...မိုးတွင်းကြီး ကမ်းခြေသွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား ၊ မုန်တိုင်းတွေ ဘာတွေရှိရင် ရေဆင်းဆော့လို့ မရလောက်ဖူးနော်”
“သိတယ်လေ...မုန်တိုင်းတော့ လောလောဆယ်မရှိသေးဖူးလို့ ဦးထွန်းလွင်က ပြောထားတယ် ၊ ပြီးတော့ ကမ်းခြေက မိုးတွင်းဆို လူပါးတော့ အေးဆေးအနားယူလို့ရတယ်..ဟိုတယ် Discount ကလည်းမိုက်မှမိုက်ပဲ...ဟိဟိ”
“ကိုကတော့ ဘယ်သွားသွားပါ...ချယ်ပါရင်ပြီးတာပဲ...ဟီးဟီး”
“အမလေး...လေသံကြီးကိုက လန့်တောင်လန့်လာပြီ”
“မကြောက်ပါနဲ့ မမြဝင်းရယ်...ဗိုလ်အောင်ဒင် ဘောင်းဘီချွတ်တာ အီအီးပါချင်လို့ပါဗျ... ဟားဟား”
“ကိုကတော့ ပေါက်တတ်ကရတွေ ပြောဖို့ဆို ထိပ်ဆုံးကပဲ...ခစ်ခစ်ခစ်”
ထိုသို့ဖြင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းမိသော ချစ်သူ နှစ်ဦးသား စကားတွေပြောပြီး ကားမောင်းရင်း ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။
စဥ့်ကိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သန့်ဇင်က အဝတ်အစား ဝင်ယူခဲဲ့ပြီး နောက်တွင် ရန်ကုန်-မန္တလေး အမြန်လမ်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေသည်။
မိတ္ထီလာရွေအုန်းပင် ကားရပ်နားစခန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် ခဏနားကြပြီး နေ့လည်စာ စားကြသည် ၊ ရွှေအုန်းပင်မှ ပြန်အထွက်တွင် သန့်ဇင်ကိုက ကားကိုတစ်လှည့် ပြန်မောင်းပေးသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သူမကားမောင်းစဥ်တွင် ဘေးနားရှိ သန့်ဇင်ကိုအား စကားအဆက်မပြတ် ပြောခိုင်းသော်လည်း သန့်ဇင်ကားမောင်းသည့် အခါတွင်မှု “ချယ်က အိပ်ချင်ပြီ”ဟု တစ်ခွန်းထည်းပြောပြီး ကားခုံကို အနောက်သို့လှန်ကာ တရှူးရှူးနှင့် အိပ်လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကားမောင်းရင်း အိပ်မငိုက်စေရန် သီချင်းဆိုလိုက် ပီကေဝါးလိုက်နှင့် မောင်းနှင်လာရာ ပျဥ်းမနားမိုင်တိုင်ရှိရာသို့ ရောက်ကာမှ မျက်ချယ်က ပြန်နိုးလာသည် ၊ သူမက....
“ဝှါး.....ကို့...ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ”
“နေပြည်တော် ပျဥ်းမနား”
“ဟင်...မြန်လိုက်တာ ကိုဘယ်လောက်ထိ အမြန်သုတ်လိုက်တာလဲ”
“ဘာမှမမြန်ဖူး နာရီကိုလည်း ကြည့်လိုက်ဦး ၃နာရီခွဲနေပြီ”
“ဟယ်....ဟုတ်သားပဲ ၊ ချယ်အကြာကြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်တော့...ဟိဟိ”
“အိပ်တာမှ တရှုးရှုးနဲ့...သွားရည်တွေလည်းကျလို့ ၊ ကိုကတော့ ဆေးပုံရိုက်ထားတယ်..ခွိခွိ”
“ဟင်...ကို တကယ်ပြောနေတာလား ၊ ရှက်လိုက်တာ....အွီး...ရိုက်ထားတဲ့ ပုံကိုပြပါဦး”
“ဘာလို့ပြရမှာလဲ... ဆေးပုံပါဆို ငိငိ ”
“အဲ့လိုရကြေးလား...ကို့ဖုန်းဘယ်နားမှာလဲ”
“ဖင်ကြားထဲမှာညှပ်ထားတာ...ဟိဟိ”
“အင့်ဟယ်...အင့်ဟယ်”
“ချယ်...ကိုက ကားမောင်းနေတာနော်...ယားတယ်လို့ ဟိဟိ”
“ဖုန်းက ဘယ်နားမှာလဲပြော..မပြောရင် ဂွေးအုကိုကိုင်ပြီး ညှစ်လိုက်မှာနော်”
“အမလေးဗျာ......ကြောက်ပါပြီ ဖုန်းက ဒက်ရှ်ဘုတ်ထဲမှာပါ မမလေး”
“ဟွန့်....အဲ့လိုလိမ္မာစမ်းပါ....ဖုန်း Pattern က အရင်လိုပဲမလား”
“ဟုတ်တယ်....”
“ကို...ဖုန်းက အရမ်းဟန်းနေပြီ...အသစ်လေးဘာလေး လဲကိုင်ပါဦး”
“ဖုန်းဝယ်ဖို့ အိမ်ကိုမတောင်းချင်တော့လို့ ၊ အလုပ်ရမှပဲ ပေါချောင်ကောင်းလေး တစ်လုံးလောက် ဝယ်ကိုင်တော့မယ်”
“ဟယ်...တကယ်ကြီး ရိုက်ထားတာတော့...ဖြန်း...ဖြန်း”
“အာ့...နာတယ် ချယ်ရဲ့ ၊ အကုန်မဖျက်နဲ့နော်...တစ်ပုံတော့ ချန်ထားပေးဦး”
“စူစူပုတ်ပုတ်လေးနဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တစ်ပုံတော့ ချန်ထားပေးမယ် ၊ ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုး ပုံတွေတော့ ဖျက်လိုက်ပြီ...ခစ်ခစ်”
“ချယ်ကြိုက်သလောက်ဖျက်...ကို့ဆီမှာ Backup ပြန်လုပ်လို့ရတဲ့ ဟာရှိတယ်...ခွိခွိ ၊ ချယ့်ရဲ့ မွေးနေ့ကြမှ Facebook မှာဆေးပုံနဲ့တင်ပေးမယ်”
“ဟာ...ကိုနော်....အင့်..အင့်”
“အမလေး...လက်သည်းနဲ့ဆိတ်တယ်ဗျ...အားလားလား နာလိုက်တာ..ကိုက ကားမောင်းနေတာနော် ချယ်ပြောတော့ Safty first ဆို”
“မသိဖူးကွာ...သွား”
“ချယ်....ချယ်”
“..................”
“ချယ်...စိတ်ကောက်သွားတာလား”
“ဘာလဲ...”
“အော်...ကိုကလျောက်ပြောတာပါ...အဲ့ပုံတွေက Backup လုပ်လို့မရပါဖူး”
“တကယ်လား...”
“ဟင့်အင်း...”
“သန့်ဇင်ကို အစုတ်ပလုတ်ကြီး.....အင့်...အင့်...အင့်”
“အာ့...ကျောက အဆုတ်တောင်ကွာတော့မယ် ၊ ချယ်...ကို့ကို ဇတ်ကြောလေး ဆွဲပေးပါလား”
“အင်း....အင့်..အင့်..အင့်”
“အား...အားပါလှချေလား...ဘယ်ကတည်းက လုပ်ချင်နေတယ်မသိဖူး”
“အင့်..အင့် အညောင်းပြေတယ်မလား”
“ပြေပါတယ်...အာဘွားလည်းပေးဦး”
“အင်း...မွ ရပြီလား ကိုကို”
“ရပြီ..ရပြီ...ဟဲဟဲ အခုမှပဲ လန်းဆန်းသွားတော့တယ်”
“အရှေ့နားရောက်လို့ ကားနားတဲ့နေရာတွေ့ရင် ခဏနားကြရအောင်လေ”
“ချယ်ကနားချင်လို့လား....ရန်ကုန်ကို နောက်ကျမှရောက်မယ် ထင်တယ်နော်”
“ချယ် သေးအရမ်းပေါက်ချင်နေလို့...”
“ဟုတ်ပါပြီ...ခဏနားပြီးမှ ဆက်သွားကြတာပေါ့”
“ပြီးရင် ချယ်တစ်လှည့် မောင်းပေးမယ်လေ”
“အင်း...ချယ်ပဲမောင်းရမှာ ကိုက ရန်ကုန်လမ်းတွေမသိဖူး”
“ချယ်ကလည်း မသိပါဖူး.ဒီလိုပဲ လျောက်မောင်းသွားတာပေါ့”
“ရန်ကုန်နဲ့ ငွေဆောင်က ဝေးအုံးမယ်ထင်တယ်နော်....နောက်တစ်နေ့ မနက်မှ ပြန်ထွက်ရမယ် ထင်တယ်”
“အင်း အဲ့မှာ တစ်ညအိပ်မယ်လေ ၊ မနက်ကြမှ စောစောသွားကြတာပေါ့”
“အိုကေ”
ကားမောင်းနှင်နေရင်းနှင့် အများသုံး သန့်စင်ခန်းကိုတွေ့သောအခါတွင် ခဏဝင်နားကြပြီး မျက်ချယ်က ကားပြန်မောင်းကာ ခရီးဆက်ကြသည် ။
ပုံမှန် အမြန်နှုန်းနှင့် မောင်းနှင်းရင်း ရန်ကုန်မြို့ထဲသို့ ည၈နာရီခန့် အချိန်တွင် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်ချယ်တို့မှာ ရန်ကုန်လမ်းများကို မကျွမ်းကျင်သော်လည်း စိတ်ထဲရှိသည့် အတိုင်း လျောက်မောင်းသွားကြသည်။
၈မိုင် လမ်းဆုံသို့ ရောက်သောအခါတွင် ဟော်တယ် အသေးလေးတစ်ခုတွေ့၍ ဝင်နားလိုက်ကြသည်။ဟော်တယ်တွင် နှစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်းငှားပြီး အခန်းရကာမှ ရေမိုးချိုး အဝတ်အစား လဲပြီး ညစာဆင်းစားကြသည် ၊ ညစာစားပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်စလုံး ခရီးပန်းနေကြသဖြင့် မလှုပ်နိုင်တော့ပဲ အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။
မနက် ၆နာရီတွင် Alarm အသံမြည်လာသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ချင်မူးတူးနှင့် ထကြရသည် ။နှစ်ယောက်အတူ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ရင်း သန့်ဇင်၏ အငယ်ကောင်က မနက်စောစော ထကြွနေသောကြောင့် မျက်ချယ်က လက်နှင့် အသာလေးကိုင်လိုက်ပြီး အပေါ်အောက်ဆွဲရင်း စနောက်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူမတစ်ကိုယ်လုံးအား အနောက်ကနေ သိမ်းကြုံးပွေ့ဖက်ပြီး ရင်သားများကို နယ်ကိုင်ကာ လော်ကြီးနှင့် ဖင်ကြားထဲ ထောက်လိုက်ကာမှ “ကြောက်ပါပြီရှင့်”ဟု အော်သဖြင့် ပြန်လည်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
မနက်ခင်း တစ်ကိုယ်ရည်သန့်ရှင်းပြီးနောက် အခန်းထဲက ပစ္စည်းများ တစ်ခါထည်း သိမ်းဆည်းပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည် ၊ ဟိုတယ်၏ ဘူဖေးဘရိတ်ဖက်စ်ကို အဝစားပြီးမှ အခန်း Check out လုပ်ကာ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။
မျက်ချယ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့သည် မနေ့ညက Google map ကြည့်ကာ တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း ကားကိုမောင်းသွားကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက ကားမောင်းရင်း ဘေးနားရှိ မျက်ချယ်က Google mapကိုကြည့်ကာ ဘယ်ချိုးညာချိုးဟု လမ်းညွန်ပြီး စကားများရင်း လျောက်သွားကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ရန်ကုန်-ပုသိမ်လမ်းမကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ငွေဆောင်ကမ်းခြေသို့ ဆက်သွားကြသည် ၊ နေ့လည်စာကို လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဖွင့်ထားသည့် “ခိုင်ခိုင်ကျော်” မြန်မာထမင်းဆိုင်တွင် ဝင်စားကြလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် နှစ်ယောက်သား စကားတပြောပြောနှင့် ခရီးဆက်ခဲ့ကြရာ ညနေ ၃နာရီခန့် အချိန်တွင် ငွေဆောင်ကမ်းခြေဆီသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
မျက်ချယ်က Online ကနေ ဘွတ်ကင်လုပ်ထားသည့် ဟိုတယ်ဆီသို့ သွားကြပြီး ဘန်ဂလိုလေး တစ်ခုကို Discount ဖြင့် နှစ်ရက်စာ ငှားရမ်းလိုက်သည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်ရောက်ချင်း နှစ်ယောက်သား အိပ်ယာပေါ်တွင် ပစ်လှဲလိုက်ကြပြီး အနားယူကြသည် ၊ ပြီးနောက် တစ်နာရီခန့် အလန်းပေးပြီး အိပ်လိုက်ကြပြီး ပြန်နိုးလာချိန်တွင် ပင်လယ်ထဲသို့ဆင်းပြီး ရေဆော့ကြလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်က သူမဝယ်ထားသည့် အဝါရောင် ဘီကီနီဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ခဲ့ချင်သော်လည်း သန့်ဇင်ကိုက အလွန်တိုလွန်းသည်ဟုဆိုကာ တားမြစ်လိုက်သည် ၊ ထို့ကြောင့် သူမက စုပုတ်ပုတ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုအလိုကျ ဘောင်းဘီအတိုနှင့် ရှပ်အင်္ကျီကိုသာ ဝတ်လိုက်ရသည်။
မိုးရာသီဖြစ်၍ ငွေဆောင်ကမ်းခြေတွင် အပန်းဖြေကြသူများ သိပ်မရှိသော်လည်း နိုင်ငံခြားသား ခရီးသွားများ အနည်းအကျဥ်းတော့ ရှိသည် ၊ မိုးရာသီဖြစ်၍ ပင်လယ်ရေမှာ သိပ်မကြည်လင်သော်လည်း လှိုင်းထန်၍ လှိုင်းစီးလို့ ကောင်းလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘောကျွတ်ငှားကာ တစ်နာရီခန့်ကြာ လှိုင်းစီးခဲ့ကြပြီး ရေကျသော အချိန်တွင် ကမ်းပေါ်သို့ ပြန်တက်ခဲ့ကြသည် ၊ ဘန်ဂလိုသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရေချိုတစ်ထပ် ပြန်ချိုးပြီး ညနေစာကို အပြင်ထွက်စားကြသည်။
သောင်ပြင်ကမ်းစပ်တွင် ဖွင့်ထားသည့် ဒေသဆိုင်လေးတွင် ပင်လယ်စာဟင်းပွဲအချို့နှင့် ထမင်းကို မှာစားကြသည် ၊ ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် ဘန်ဂလိုသို့ တန်းမပြန်သေးပဲ ကမ်းစပ်တွင် လမ်းအတူလျောက်ကြလေသည်။
မျက်ချယ်က မပြောမဆိုနှင့် သန့်ဇင်ကို၏ ကျောပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး ကုန်းပိုးခိုင်းလိုက် လေသည်.....
“အု.....ချယ့်...လုပ်ပြန်ပြီ ၊ တစ်နေကုန် ကားမောင်းထားလို့ ညောင်းနေပါတယ်ဆို”
“အခန်းကို ပြန်ရောက်မှ နှိပ်ပေးမယ်...ခစ်ခစ် ၊ အခုတော့ ကို့ကျောပေါ်မှာ နေချင်လို့”
“မန္တလေးမှာပြောတုန်းကတော့ သူပဲကားမောင်းပြီး လိုက်ပို့မှာလိုလိုနဲ့..ပြီးတော့ ကိုချည်းပဲ ကားမောင်းလိုက်ရတယ်”
“ဟိဟိ...ကိုက ယောကျာ်းလေးပဲဟာ မောင်းရမှာပေါ့ ၊ ချယ်က ဘေးကအိပ်ငိုက်ပြီး လိုက်ခဲ့ပေးတာပဲဟာ”
“ဟုတ်ပါပြီ....ဟွန့်...အပေါ်ကိုတင်မယ်နော်”
“အယ်...လက်က ပေါင်ကနေမထိန်းပဲ ဘယ်နှယ့် ဖင်ပေါ်ရောက်နေတာလဲ”
“အသားယူတာလေ...ဟိဟိ”
“လူရုပ်မာကြီး....အင့်..အင့်”
“အာ့...နားရွက်ကို မလိမ်ဆွဲနဲ့လေ....နာတယ် ချယ်ရဲ့”
“နာနာ....နာအောင်လုပ်ပါတယ်ဆို...နားရွက်လီဗာကို ဆွဲပြီးပြီဆိုတော့ နှာခေါင်းက ဟွန်းကို တီးလိုက်ဦးမယ်....ပွမ်..ပွမ်...ပွမ်”
“ကလေးမ...အခုတော့ ဆော့ထားပေါ့ ၊ အခန်းထဲရောက်မှတွေ့မယ်”
“ခစ်ခစ်....အဲ့တော့ ကြောက်ရမှာလား”
“ကြောက်ပါပြီလို့ ပါးစပ်ကထွက်လာအောင် နှိပ်စက်ပလိုက်မယ်..ဟင်းဟင်း”
“ကြောက်ပါဖူး....ဒီကလည်း အနှိပ်စက်ခံချင်နေတာ...ခစ်ခစ်”
“အဲ့တာဆိုလည်း လည်ပင်းကို သေချာဖက်ထား ၊ ဘန်ဂလိုဆီကို အမြန်ဆုံးနည်းနဲ့ ပြေးပြီဗျို့”
“အဲ....ချယ်ကနောက်တာ...ဖြည်းဖြည်းသွား ၊ ကြောက်ပါပြီရှင့်”
“အခုမှတော့ မရတော့ဖူး..ဟဲဟဲ”
“ဟင့်...”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအား စနောက်ချင်သည်နှင့် ဘန်ဂလိုသို့ အပြေးသွားပြီး အခန်းထဲသို့ ရောက်သွားသော အခါတွင် မောပန်း၍ အိပ်ယာပေါ် လဲသွားတော့သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်က အိပ်ယာပေါ်တွင် မှောက်လျက်လဲကျနေသော သန့်ဇင်ကို၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခွထိုင်လိုက်ပြီး ဂုတ်ပိုးကို နှိပ်ပေးလေသည်။
“အော်...တို့ကိုလေး ပင်ပန်းနေရှာပြီပဲ...ဒီနေ့ညတော့ စောစောအိပ်ပျော်တော့မယ်နဲ့ တူတယ်”
“ဟင့်အင်း...ခဏအနားယူနေတာ ၊ ပြီးကျရင် တွေ့မယ်”
“ခစ်ခစ်...လူကသာ မှောက်နေတာ အပြောကတော့ မလျော့ဖူးနော်...ချယ် ကို့အင်္ကျီချွတ်လိုက် မယ်နော်”
“အင်း...”
“ချယ်...ကျောရိုးတစ်လျောက်ကို လက်နဲ့နှိပ်ပေးမယ်...အင့်...အင့်..အင့်..ကောင်းလား”
“ကောင်းတယ်...ချယ် ၊ လက်ဖျံရိုးနားလေးရော...နှိပ်ပေးပါဦး”
“ဇိမ်က သိပ်မခံတတ်ရှာဖူး....တို့ကိုလေးကတော့....ရပြီလား”
“အင်း...အဲ့အတိုင်းလေးပဲ ခဏနှိပ်ပေး”
“ချယ် ကို့ဘောင်းဘီပါ ချွတ်လိုက်ပြီနော်...”
“အဲ...ဘာလုပ်ဖို့...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်”
“အာ့...ဖင်ကို ရိုက်တယ်ဟ”
“ချယ် ကို့ရဲ့ဖင်တုန်းပြောင်ပြောင်လေးကို အရင်ကတည်းကရိုက်ချင်နေတာ ၊ ဖတ်...ဖတ်..ဖတ် အင့်ဟယ်”
“အညိုးနဲ့ဆော်တာဟ...ဘယ်ကတည်းက ရိုက်ချင်နေတာလဲ”
“ကိုးတန်းလောက်တုန်းက....ကိုကကျောင်းစိမ်းပုဆိုးဝတ်ရင် တင်းနေအောင်ဝတ်သော ဖင်လေးက အနောက်ထွက်နေတာ ၊အတန်းရှေ့ကို ကျောက်သင်ပုန်း ထွက်ပြီးဖျက်ရင် ပိုမြင်ရတယ်.... အဲ့တာကို သူသူဟန်နဲ့ နှစ်ယောက်ကြည့်ပြီး အသည်းတွေယားနေတာ. ...ခစ်ခစ်”
“နှာဗူးမလေး...ခဏနေကြမှ တွေ့မယ် ၊ အခုတော့ တက်ဖိခံထားရတော့ အပေါ်ကို လှည့်လို့ မရဖူး”
“လှည့်နိုင်ရင် လှည့်လေ...ဖြန်း..ဖြန်း..ဖြန်း”
“ယားစ်....”
“အဲ...ကို..ကို့...ကို့”
သန့်ဇင်ကိုသည် မှောက်လျက်အိပ်နေရင်း ဘောင်းဘီချွတ်ကာ ဖင်ကိုအရိုက်ခံရသဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း မျက်ချယ်က အပေါ်တွင် ဖိထိုင်ပြီး နေရာယူထားသောကြောင့် လှုပ်ရခက်နေလေသည်။
ထို့ကြောင့် လက်နှစ်ဖက်ကို မွေ့ယာပေါ်တွင်ထောက်ပြီး ဒိုက်ထိုးသလို မတင်လိုက်ရာ မျက်ချယ်မှာ ပေါင်ပေါ်ကနေ အိပ်ယာပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ကျသွားသည်။
သန့်ဇင်က ကုတင်အောက်သို့ ဆင်းကာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး သူမကို ခါးထောက်ကြည့်လိုက်သည်။မျက်ချယ်က မထီမဲ့မြင်ရုပ်ကလေးဖြင့် သူ့အား ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်ကာ သူမခြေထောက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး ခြေဖဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် လီးကို ညှပ်ကာဂွင်းထု (Footjob)ပေး လေသည် ။
သန့်ဇင်ကို၏ မြွေကြီးကလည်း အထိအတွေ့ငတ်နေသည်မှာ နှစ်လကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် သွေးကြောများ မာထောင်လာပြီး တောင့်တင်းလာသည် ၊ သူမက.....
“ကို့...ဒါမျိုးလုပ်ပေးတာကိုကြိုက်လား”
“အင်း...ကြိုက်တယ်...တစ်မျိုးလေးပဲ ၊ ဒါနဲ့ ချယ်ကဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ...အပြာကား ထဲကနေသိတာလား”
“မဟုတ်ပါဖူး....ကျောင်းကမိန်းခလေးတွေနဲ့ စုံရင်ဒီလိုပဲ လျောက်ပြောရင်းနဲ့ သိတာပေါ့ ”
“အော်....ကျွတ်စ်....ချယ်...ကို့ဟာကို စုပ်ပေးတော့”
“ကုတင်ပေါ်ကို တက်ခဲ့... ချယ်လည်းကို့ဟာကြီးကို အနီးကပ်ကြည့်ပြီး လုပ်ချင်တာ”
“ကျွိ...ကျွိ.” ( ကုတင်ပေါ်တက်သံ)
“အွန်း.....ကို့ရဲ့ မြွေဆိုးကြီးကိုလွမ်းနေတာ....ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်”
“အား....စွတ်စ်....ကောင်းလိုက်တာ ချယ်ရယ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်း....လျာနှင့် ခံတွင်း၏ အထိအတွေ့ကို လိင်တံမှတစ်ဆင့် ခံစားနေရသည် ။
သူမနှင့် ပြတ်ပြီး နှစ်လအတွင်း လိင်ကိစ္စလည်း မရှိခဲ့သလို အာသာဖြေခဲ့ခြင်းလည်း မရှိသဖြင့် ခဏအတွင်းနှင့်ပင် ပြီးချင်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်နားတွင် ဝဲနေသည့် ဆံပင်များကို လက်ဖြင့်သပ်ကာ အနောက်သို့ စုစည်းရင်းကိုင်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ခါးကိုကော့ကာ အရသာခံပြန်သည်။
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်အား အောက်ကနေ မျက်လုံးကို အပေါ်မော့ကြည့်ပြီး ဂွေးအုများကို ဖွဖွလေးစုပ်ကာ ဂွင်းတိုက်ပေးသည် ၊ သူမ၏ ညှို့ငင်သော အကြည့်နှင့် အပြုအစုတို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကို ပြီးချင်လာလေသည်။
“အား....ချယ့်...ကိုပြီးတော့မယ်...သွက်သွက်လေး ထုပေး”
“ပလစ်...ပလစ်...ပလစ်..ပလစ်” (ဂွင်းတိုက်သံ)
“ဘွပ်...ဘွပ်...ဘွပ်..ဘွပ်” (ဂွေးအုကိုစုပ်ပေးသံ)
“အား...ရှီး...ပြီးပြီ....အင်းးးး”
မျက်ချယ်သည့် သန့်ဇင်ကို၏ စိတ်ကြိုက် လဥကိုစုပ်ပြီး လက်ကို အမြန်ထုပေးလိုက် သောအခါ အထွဋ်အထိပ်သို့ ငါးစက္ကန့်မျှရောက်ရှိသွားပြီး သုတ်ရည်များကို တဗျစ်ဗျစ်နှင့် ပန်းထုတ်မိလေတော့သည်။
ထိုအခါ နှစ်လစာအောင်းထားသည့် သန့်ဇင်ကို၏ သုတ်ရည်ဖြူဖြူပျစ်ပျစ်များသည် အိမ့်မျက်ချယ်၏ မျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင် ပေကျံကုန်သည် ၊ သန့်ဇင်က တစ်ရှူးကိုယူကာ သူမမျက်နှာကို ပြန်လည်သန့်ရှင်းပေးလိုက်ပြီး အနမ်းမိုးတွေ ရွာချလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမကို နမ်းနေရင်း အဝတ်လွှာများကို တစ်လွှာချင်း ဆွဲချွတ်သည် ၊ သူမ၏ အပေါ်ပိုင်းကို ဗလာကျင်းပြီးသွားသောအခါ နို့သီးခေါင်း နီချွန်ချွန်လေးကို အားပါးတရ စုပ်နမ်းရင်း လက်ကိုလည်း ပင်တီထဲသို့နှိုက်လိုက်သည်။
သူမ၏ ရင်သားအစုံကို သေချာနှုးနှပ်ပြီးသော အခါတွင် အောက်သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွားပြီး ဝင်နေကြ ပေါင်ကြားထဲသို့ ခေါင်းကိုထိုးအပ်လိုက်လေသည် ။
သူမ၏ အဖုတ်ဖွေးဖွေးလေးသည်လည်း အရင်အတိုင်း အမွှေးအမျှင် ပြောင်ရှင်းနေပြီး အရည်ကြည်လေးများ စို့နေသဖြင့် အားပါးတရ စုပ်ယူလျက်နမ်းလိုက်လေသည်။
“အင်း....ကို့...ကို့...အား...ကောင်းတယ်...အစိလေးကို စုပ်ပေး....အား...အား...အားးးးး”
“ပလက်...ပလက်...ပလက်....ပြွတ်..ပြွတ်”
“အွန်း...ကို့....ချစ်တယ်ကွာ....အား.....ကိုရာ....အဟင့်....အင်း...အင်း...အင်းးးးး”
“ကို့...အသက်ရှူကြပ်ရင်ပြောနော်...ချယ် နည်းနည်း ကြမ်းတော့မယ်....အွန်း..အွန်း”
“အား...ကို့...ကို့...ကို့....အား...အား...အား....အား...အွန်းးးးးး...ဟင်းးး”
မျက်ချယ်သည် ဘာဂျာပေးခံရသောအခါတွင် အရင်ကထက် ပိုမိုရဲတင်းလာပြီး သူမစိတ်ကြိုက် အစိစုပ်ခိုင်းခြင်း....လျာဖြင့်ထိုးခိုင်းခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားကာ ဖီးလ်ခံလေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ဆံပင်ကိုလည်း လက်ဖြင့်အတင်းဆွဲကာ ပေါင်ကြားထဲတွင် အတင်းညှပ်ပြီး ခါးကိုကော့ကာ ခဏခဏ ပြီးလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း စိတ်ကြိုက်ဂျာပြီးသွားသောအခါ အပေါ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး လှေကြီးထိုး စတိုင်ဖြင့် လီးကိုအဖုတ်ထဲတေ့ထည့်လိုက်ပြီး စတင်ဆက်ဆံသည် ။
သူမ၏ ရင်သားများကို နယ်ကိုင်ရင်း....လည်တိုင်လေးနှင့် နားရွက်လေးကိုလည်း စုပ်နမ်းရင်းဖြင့် သူမစိတ်ကြိုက် ဖြည်းဖြည်းနှင့်ပုံမှန်လေး ဆက်ဆံပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ချီတစ်မောင်း ပြီးထားသော်လည်း ငတ်ပြတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ လိင်တံမှာ သံချောင်းသဖွယ် မာတောင်နေပြီး အဖုတ်ထဲသို့ တစ်ရစ်ချင်း ဝင်ချီထွက်ချီ လိုးနေရသည့် ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။
ထိုသို့ စိမ်လိုးပေးနေရင်း ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါတွင် မျက်ချယ်၏ လက်သည်းများမှာ သန့်ဇင်၏ နောက်ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ်ပြီး အော်ငြည်းရင်း ပြီးသွားရှာပြန်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် လိုးပေးနေရင်း ခဏခဏပြီးနိုင်သော မိန်းခလေးတို့၏ သဘာဝကို မနာလို ဖြစ်မိသည်။ သန့်ဇင်ကိုသည် အပေါ်ကနေ လုပ်ရသည်မှာ ညောင်းလာသဖြင့် သူမကို အပေါ်တင်ပြီး ဆောင့်ခိုင်းစေသည် ၊ သူမကလည်း ချစ်သူအလိုကျ အပေါ်ကနေ ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်ကာ အရှေ့အနောက်တွန်းပြီး ကြိတ်ဆောင့်ပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုက အနောက်ဖက်လှည့်လိုက်ဟု ပြောသော အခါတွင်လည်း Reverse Cow Girl အနေအထားဖြင့် တင်ပါးကိုလှုပ်ရှားပြီး ပြုစုပေးပြန်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ၏ ဖင်ဖြူဖြူလုံးလုံးလေးကြားမှ အဖုတ်ပြူပြူလေးအား သူ၏လိင်တံက ထိုးခွဲကာ အထဲသို့ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် ဖြစ်နေသည်ကိုကြည့်ရင်း အရှိန်ပိုတက်လာသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ဖင်တုံးလေးကို အနောက်ကနေ တဖြန်းဖြန်းနှင့်ရိုက်ပြီး အဖုတ်အတွင်းသားများက ညှစ်သောအခါ အရသာပိုတွေ့လေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ပက်လက်လှန်လှဲနေရသည်မှာ အားမရတော့ပဲ ငုတ်တုတ်ထထိုင်ပြီး ကုတင်အစွန်းထိ နေရာရွှေ့လိုက်သည်။
ကုတင်စွန်းတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီး သူမကိုတော့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ခွထိုင်စေသည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုသည် ခြေထောက်အားယူကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္တာကိုယ်လေးကို ဖင်နှစ်ခြမ်းကနေထိန်းကိုင်ပြီး အပေါ်အောက် ပင့်ဆောင့်လိုးကြသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည်လည်း သူမ၏ ခန္တာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေပြင်နှင့် လွတ်သွားသောကြောင့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို သန့်ဇင်ကို၏ ခါးတွင်ချိတ်ကာ လည်ပင်းကို အသေဖက်တွယ်ထား လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ ခန္တာကိုယ်အားထိန်းကာ အပေါ်အောက် အရှိန်ဖြင့် ပင့်ဆောင့်ပြီး လိုးသောကြောင့် မျက်ချယ်မှာ အော်ငြီးနေရင်း နောက်ဆုံးတွင် အရမ်းကောင်းလာသဖြင့် သန့်ဇင်ကို၏ ပုခုံးသားတစ်ချို့ကို ဆွဲကိုက်လိုက်လေတော့သည်။
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အား...အား...အား...ကို...ကို...အောင့်တယ်..ဖြည်းဖြည်း...အား...အား...အား”
“ဗြစ်...ဗြစ်..ဗြစ်..ဗြစ်..ဗြစ်”
“ဖွတ်...ဖွတ်...ဖွတ်..ဖွတ်”
“အား...ကိုရေ...အား....အဟင့်...အီး....အီး...ကောင်းတယ်ကွာ....အား...အား...အား”
“ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်....အင်း....ကိုလည်းပြီးတော့မယ် ၊ အပြင်ကိုထုတ်ရမလား”
“ဟင့်အင်း...မထုတ်နဲ့...အထဲတင်ပြီးလိုက် ချယ်ပြီးမှ ဆေးသောက်လိုက်တော့မယ်”
“အား...အား...အား...အား..ကိုရေ....ချယ်တော့ သေတော့မှာပဲ....အား...အား..အား..အားးးးးးး”
သန့်ဇင်ကိုသည် မတ်တပ်ရပ်ရင်း သူမကိုပွေ့ဆောင့်လိုးရင်း သူမ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို အပိုင်စားရသည်ဟူသော ခံစားချက်ကိုရရှိပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းဆောင့်လိုးရင်း သုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်လိုက်တော့လေသည်။
မျက်ချယ်၏ ခန္တာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ပွေ့ချီပြီး လုပ်ရသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုမှာ ဒူးများပင် ညွတ်ခွေချင်လာသည်။ သူမကို ကုတင်ပေါ်တွင် အသာလေးတင်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေသန့်ဗူးကို ဖောက်သောက်လိုက်သည် ။
သူမကတော့ မောပန်းနေပြီး အိပ်ယာပေါ်တွင် ခွေခွေလေး လှဲနေလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် ရေသောက်ပြီးချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို မှောက်ခုံထားလိုက်ပြီး ဖင်ကိုဖြဲကာ အဖုတ်ထဲသို့ လီးမပျော့မမာကို ရအောင်သွင်း လိုက်သည်။
သူမ၏ အရည်များရွဲနေသော အဖုတ်နွေးနွေးလေးထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် မပျော့မမာဖြစ်နေသော လီးကတဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်မာလာလေသည် ၊ ထိုအခါ အောက်တွင် မှောက်အိပ်နေသော မျက်ချယ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့်.....
“ကို့...တော်သေးဖူးလား”
“အင်း...ဒီတစ်ခါပြီးရင်တော်ပြီလေ”
“အွင်းး....ချယ်တော့သေတော့မှာပဲ”
“ဇွိ...ဇွိ...ဇွိ”
“ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်...ဖတ်”
“ကျွိ...ကျွိ..ကျွိ..ကျွိ” ( ကုတင်လှုပ်သံ)
“...................”
“..........”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဖင်ကိုဖြဲပြီး အဖုတ်ထဲကိုနှစ်လိုးရင်း မိနစ် ၂၀ခန့် ကြာသောအခါတွင် နောက်တစ်ချီ ပြီးသွားတော့သည် ။
ထိုအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုရော မျက်ချယ်ပါ မလှုပ်နိုင်တော့သဖြင့် မီးပိတ်ပြီး အိပ်စက်လိုက်ကြလေတော့သည်။
တစ်ညလုံးနီးပါး သောင်းကျန်းထားသဖြင့် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် မနက်ခင်း ၁၀နာရီခွဲမှ အိပ်ယာနိုးလာသဖြင့် ဟိုတယ်၏ မနက်စာဘူဖေးနှင့် လွတ်သွားသည် ။
ထို့ကြောင့် နှစ်ယောက်သား မျက်တွင်းဟောက်ပက်နှင့် အပြင်ထွက်စားသောက်ပြီး ပြန်အားဖြည့်ရသည်။
နေ့လည်ခင်းတွင် နေအရမ်းပူသဖြင့် အခန်းအတွင်း၌ပင်အောင်းပြီး အနားယူကြသည် ၊ မနေ့ညက အားကုန်ကဲထားခဲ့၍ သန့်ဇင်ကိုရော မျက်ချယ်ပါ Sex ကိစ္စကို အာရုံမရှိပဲ Sky net ကလာသော ဇာတ်ကားများ အတူကြည့်ရင်း အချိန်ဖြုန်းကြသည်။
နေ့လည်ခင်း တစ်ရေးတစ်မောအိပ်ရင်း အပန်းဖြေအားယူပြီး သကာလ ညနေပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် ကမ်းစပ်ဖက်သို့ ပြန်ထွက်ခဲ့သည် ၊ မျက်ချယ်က သူမ၏ ဘစ်ကနီကို စျေးကြီးပေးဝယ်ခဲ့ရ၍ အလကားတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဟုဆိုပြီး ဝတ်ဖြစ်အောင် ဝတ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူများတွေကြည့်မှာ မနာလိုသဖြင့် သူမ၏ အောက်ပိုင်းကို အင်္ကျီလက်ရှည် အပါးဖြင့် ခါးကနေချည်ပေးထားလိုက်သည် ၊ ထိုအခါမှသာ နှစ်ဦးသား အပေးအယူ တည့်သွားပြီး ရေဆင်းဆော့ကြသည်။
တစ်နာရီလောက် လှိုင်းစီးပြီးနောက် မျက်ချယ်က လှိုင်းမှုးသည်ဟုဆိုသဖြင့် ဘောကျွတ်ကို ပြန်သွားအပ်ပြီး ဘန်ဂလိုသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ငွေဆောင်တွင်နေသည့် နောက်ဆုံးရက် ဖြစ်သဖြင့် ရေချိုပြန်ချိုးပြီးသော အချိန်တွင် အဝတ်အစားများလဲကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ခဲ့ ကြသည်။
ပင်လယ်၏ရှူ့မျှော်ခင်းကို ကြည့်ရှူ့နိုင်သော ကမ်းစပ်တစ်နေရာတွင် ဟိုတယ်မှ ခင်းကျင်း ပေးထားသော ကျောခင်း၍ရသည့် ခုံတန်းအရှည်ပေါ်တွင် ချစ်သူနှစ်ဦး အတူလှဲလျောင်းပြီး နေဝင်ချိန်အလှကို ကြည့်ရှူ့ကြသည်။
ညနေ ၆နာရီခွဲ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် အနီရောင်နေလုံးကြီးသည် ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ အနောက်အရပ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွားသည်ကို တွေ့မြင်ရသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝင်အိပ်နေပြီး တီတီတာတာ စကားများ ပြောနေသည် ၊ စကားပြောတာများပြီး ရေဆာလာ၍လားမသိ ဘေးနားတွင်တင်ထားသည့် အုန်းသီးထဲမှ အုန်းရေကို ပိုက်နှင့် စုပ်သောက်လိုက်သည်။
“ကို...အုန်းရည်သောက်ဦးလေ”
“တော်ပါပြီ...ကိုက အုန်းရည်အရသာကို သိပ်မကြိုက်ဖူး”
“ဟင်..အဲ့တာ မလတ်ဆတ်လို့နေမှာ...ဒီမှာက ပင်လယ်နားမှာဆိုတော့ အုန်းရည်က လက်ဆတ်လို့ သောက်ကောင်းတယ်...တစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်လေ”
“တော်ပါပြီချယ်ရယ်...ခဏနေကြ ညနေစာစားဦးမှာကို”
“အွန်း...အွန်း”
“ဘာလဲ...ချယ် အွန့်”
မျက်ချယ်က သူမပါးစပ်ထဲတွင် အုန်းရည်အား ငုံလိုက်ပြီး သန့်ဇင်ကိုနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့နမ်းပြီး အရည် တိုက်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလည်း အရသာက ကောင်းတယ်မလား”
“အွန်း...နောက် တစ်လုတ်လောက်”
“အွန်း..ဝွန်း...အွန်း”
“နောက်ထပ်တစ်လုတ်လောက်”
“တော်ပြီကိုရေ...ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်နဲ့စုပ်သောက်တော့”
“ဘာလဲ ကို့ကို ငြိုငြင်တာလား...အချစ်ပေါ့တာလား”
“နှစ်ခုစလုံးပဲ...ခစ်ခစ်”
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ အမေးစကားကို ရယ်မောပြီး ပြန်ဖြေရင်း ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝှေ့ပြီး အိပ်သည် ။
ပြီးနောက် သူမက သန့်ဇင်ကို၏ နားရွက်နားကို ကပ်ပြီး လေသံတိုးတိုးလေးဖြင့်....
“ကို...ကို”
“ဟင်....ဘာလဲ”
“ချယ် ကမ်းခြေမှာ လုပ်ချင်တာတစ်ခုရှိသေးတယ်”
“ဘာကြီလည်း...”
“Outdoor sex လုပ်ကြည့်ချင်တယ်....အခုချိန် လူလည်ရှင်း မှောင်စလည်း ပျိုးလာပြီဆိုတော့ သွားကြည့်ကြမလား”
“အင်း...အမှန်အတိုင်းပြောရင် ကိုလည်း စမ်းကြည့်ချင်တယ်”
“ဒါဆို ချယ့်ကို ချီပြီခေါ်သွားတော့”
“ကဲ...အဲ့တာဆို မပြီနော်...ယီးစ်....”
“ခဏ..ခဏ ကို့ ဆံပင်က သစ်သားကြားထဲညပ်နေလို့..ဖြည်းဖြည်း”
“အိုကေ ရယ်ဒီလား”
“အွန်း....ခစ်ခစ် ၊ ကို..သေချာမနိုင်တယ်မလား ဒူးတော့ မချောင်သေးပါဖူးနော်”
“နည်းနည်းတော့ ချောင်ချင်နေပြီ...ဟိဟိ”
“ခစ်ခစ်ခစ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ်အား ပွေ့ဖက်ပြီး ကမ်းစပ်မှနေ၍ လူရှင်းသော ကျောက်ဆောင် ကျောက်တန်းများဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည် ။
လူကွယ်ရာအရပ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် သူမအား မတ်တပ်ရပ်စေပြီး ကျောက်ဆောင်ကို ကိုင်ခိုင်းကာ ခါးကိုကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူမ၏ ဘောင်းဘီတိုလေးကို ဒူးလောက်အထိ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး သဲသောင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကာ အဖုတ်လေးကို အရည်တွေစိမ့်ကျလာသည်အထိ ယက်ပေးလိုက်သည်...
“အင်း...ကို့....အွန်း....ကောင်းတယ်”
“ပြွတ်...ပြွတ်...ပလပ်..ပလက်..ပလက်”
သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် သူမအား ဘာဂျာပေးပြီးသော အချိန်တွင် သူမကလည်း သန့်ဇင်ကိုအား မတ်တပ်ရပ်စေပြီး ပလွေပြန်ပေးသည် ။
ပြီးနောက် မျက်ချယ်အား ကျောက်ဆောင်ဖက်သို့ လှည့်ကာ ကုန်းစေလိုက်ပြီး သန့်ဇင်ကိုက အနောက်ကနေ လီးကို အဖုတ်ထဲသို့ထည့်ပြီး ထိုးသွင်းကာ ဆောင့်လိုးလိုက်လေတော့သည်။
ညနေခင်း နေမင်းကြီး၏ အလင်းရောင်ပျပျသာ ကျန်ရှိသော အချိန်တွင် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ မမြင်ကွယ်ရာ၌ အပျော်ကြူးနေကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ ရင်သားနှစ်မွှာကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ပြီး ညှစ်ကိုင်ရင်း ပုံမှန်အရှိန်ဖြင့် အားပါပါ ဆောင့်လိုးပေးသည်။
သူမကလည်း ချစ်သူနှင့် စိတ်ချင်းထပ်တူကျနေပြီး ဆောင့်ချက်တိုင်းကို တင်ပါးလေး ကော့ကာ ကော့ကာ နောက်ပြန်ဆောင့်ပေးသည် ၊ မျက်ချယ်၏ လည်ပင်းနှင့် ပုခုံးသားလေးကိုလည်း သန့်ဇင်ကိုသည် ကျားနာခဲသလို ခဲထားသေးသည်။
ဒီရေတက်ချိန်ဖြစ်သဖြင့် လှိုင်းတစ်လုံးလာတိုင်း ကျောက်ဆောင်များကို တိုက်ခတ်သည့် အသံသည် ချစ်သူနှစ်ဦး၏ ဆောင့်ချက်အသံများကို လွှမ်းမိုးသွားစေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ နှာခေါင်းထဲတွင် ချစ်သူ၏ ကိုယ်သင်းချွေးရနံ့နှင့် ပင်လယ်၏အနံ့ကို တစ်ပေါင်းတစ်စည်းထဲ ခံစားနေရသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ပုံမှန်အရှိန်အတိုင်း ဆောင့်လိုးရင်းနှင့် မျက်ချယ်၏ ဒူးများညွတ်ကျလာပြီး ခရီးဆုံးသွားသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမ၏ ခါးကိုကိုင်ပြီး စိတ်ရှိတိုင်း တဘမ်းဘမ်းဖြင့် အရှိန်တင်လိုးလိုက်ပြီး ချစ်သူနှင့်အတူ ခရီးအဆုံးသို့ ရောက်သွားကြတော့သည်။
ကျောက်ဆောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် လိင်ဆက်ဆံပြီးသည့်နောက်တွင် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် သဲသောင်ပြင်ဖက်သို့ လမ်းလျောက်ပြီး ပြန်လာကြသည်။
တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါတွင် မျက်ချယ်က ခြေထောက်တွေ ညောင်းသည်ဟုဆိုကာ သဲပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကာ လှဲချလိုက်သည်။ သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမဘေးတွင် ဝင်လှဲရင်း ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်မိသည် ၊ သူမက...
“အင်း..ကြယ်တွေတောင် ထွက်နေပြီနော်”
“ဟုတ်တယ်....ကြယ်တွေကို ဒါမျိုးကြည့်ခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကမှန်းကို မသိတော့ဖူး ၊ အငယ်တုန်းကလို့ထင်တာပဲ”
“ဟုတ်ပ....အခု အသက်ကြီးလာလေလေ ၊ စိတ်ညစ်စရာတွေ ပိုများလာလေပဲနော်”
“ဟုတ်တယ်...ကိုလည်း အငယ်တုန်းက ဘဝကို ပြန်မရောက်ချင်တော့ပေမယ့် လွမ်းမိတယ် ၊ တစ်ခါတုန်းကဆို ကောင်းကင်ကြီးက လမင်းကို မှန်ရိပ်ထဲဖမ်းပြီး ယတြာချေဖူးတယ်”
“ဟင်....ဘာကို ချေတာလဲ”
“ချယ့်ကို ရည်းစားစကားပြောပြီးတော့ ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်အောင်လို့လေ”
“ခစ်ခစ်...ကိုကလည်း မထင်ရဖူးနော်...အဲ့လိုလည်း အရူးထခဲ့တာလား”
“နောက်ပြီးရှိသေးတယ် ၊ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ချယ့်ကိုသတိရရင် ပတ်စ်ပို့ပုံလေးကို နမ်းရတာကအမော”
“ခစ်..ကိုက အဲ့တုန်းက ချစ်စရာလေး”
“အခုကရော...ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အခုက အမြင်ကတ်စရာကြီး ဟိဟိ....အဲ့တုန်းက ချယ်နဲ့ အရပ်သိပ်မကွာဖူး ၊ အခုတော့ သူကအရှည်ကြီးဖြစ်ပြီးတော့ တို့က ပုကျန်ခဲ့တယ်”
“ရှည်တာကို မကြိုက်ဖူးလား”
“ကြိုက်ပါဖူး....အထဲထိရောက်ရင် အရမ်းအောင့်တယ်”
“နှာဗူးမလေး....ကိုက အရပ်ရှည်တာကိုပြောတာ”
“ခစ်ခစ် အရပ်ရှည်ရှည် ပုပု ကိုဖြစ်နေလို့ကို ချစ်တာ ၊ ပြီးတော့ ကိုကအမြဲတမ်း ချယ့်စကားဆို ဂရုတစိုက် နားထောင်ပေးတယ်လေ”
“ချယ်....”
“ဟင်...ဘာလဲ”
“ကို့ရင်ထဲမှာ ဝမ်းနည်းသလိုကြီး ဖြစ်နေတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ ချယ်ပြောတာ မှားသွားလို့လား”
“မသိဖူး...ရင်ထဲမှာစို့နေတာပဲ ၊ ချယ်နဲ့ဝေးရမှာကို ကြောက်လို့ထင်တယ်”
“အယ်...ရုပ်ကြမ်းကြီးနဲ့ ချွဲနေပြန်ပြီ…”
“မဟုတ်ဖူး...တကယ်ပြောတာ ၊ စောနက ရင်ထဲမှာ စို့နင့်နင့်ကြီး ဖြစ်နေတာ.... ချယ် ကို့အနားကနေ နောက်တစ်ခါ ထွက်မသွားတော့ဖူးမလား”
“အွန်း...ဒါပေါ့”
“ပြီးတာပါပဲ...ဗိုက်ဆာလာပြီ...ထမင်းသွားစားရအောင်”
“ဟုတ်တယ်...ချယ့်ကို ကျောပိုးပါလားဟင်”
“မရတော့ဖူး..ကို ဒူးချောင်နေပြီ...ကိုင်ကြည့်ကြည့် ကျွီ...ကျွီနဲ့တောင် မည်နေပြီ”
“ခစ်ခစ်...နောက်တာပါ ၊ ထတော့ သွားရအောင်”
“အင်း...”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ဘဝတွင် အချစ်ရဆုံးသော ကောင်မလေးအား ပွေ့ဖက်ပြီး လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်သွားကြသည်။ ထို့နောက်တွင် နှစ်ဦးသား ညစာစားပြီး အခန်းသို့ပြန်ကာ အနားယူကြတော့လေသည်။
ငွေဆောင်မှ မပြန်ခင် နောက်ဆုံးညတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်မပျော်နိုင်သေးပဲ အတွေးနယ် ချဲ့နေမိသည်။
သူမကတော့ သူ၏ဘေးတွင် ခွေခွေလေး အိပ်ပျော်နေရှာပြီ.... သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်မောကျနေသော သူမ၏ နဖူးလေးကို အသာနမ်းလိုက်လေသည်။
ချစ်သူနှင့် အတူရှိခွင့်ရသည့် ဒီလိုအချိန်တွင် ပျော်နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ဘာကြောင့်ဝမ်းနည်းသလိုကြီး ဖြစ်နေရသလဲဟု သန့်ဇင်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်မိသည်။
သို့သော်လည်း မနက်ခင်းတွင် ခရီးဆက်ရဦးမည်ဖြစ်သောကြောင့် တွေးလက်စ အတွေးများကို လက်စသတ်လိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်အောင် အိပ်စက်လိုက်တော့ လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-Seven: : Ending of the Destiny
“ကို....မပြီးသေးဖူးလား ၊ ကို့အမေတို့တောင် အဆောင်ဝန်းထဲရောက်လာပြီ”
“ပြီးပြီ...ပြီးပြီ ရေချိုးဘောင်းဘီပါ တစ်ခါထည်းလျော်နေလို့”
“အာ...ကိုကလည်း အိပ်ရာထကလည်း နောက်ကျသေးတယ် ၊ လုပ်တော့လည်း နှေးနှေးကွေးကွေးနဲ့ သူများတွေ အကုန်ပြင်ပြီးကုန်ကြပြီ....မြန်မြန်”
“ချယ်ကလည်း ဘွဲ့နှင်းသဘင်က ၁၀နာရီမှစမှပါ...အေးဆေးပေါ့”
“ဘာအေးဆေးတာတုန်း ၊ မြန်မြန်လာ အန်တီရေ...အန်တီသားက အခုမှရေချိုးပြီးတာ ”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် နှေးတိနှေးကွေး လုပ်နေသောကြောင့် အမေဖြစ်သူထံသို့ လှမ်းတိုင်လိုက်သည် ။
ဒီနေ့သည် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဘွဲ့ယူရမည့် ရက်ဖြစ်သောကြောင့် မျက်ချယ်သည် မနေ့ကတည်းက မန္တလေးမှဆင်းလာပြီး စဥ့်ကိုင်သို့ ရောက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အိမ်မှ အမေနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့ကလည်း ဒီနေ့မနက်အစောတွင် ကားငှားပြီး ပြင်ဦးလွင်မှ ဆင်းလာခဲ့ရာ ရောက်ရှိနေလေပြီ ။
အမေဖြစ်သူနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့ပါ အခန်းထဲသို့ ရောက်လာသောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့၏ အခန်းကျဥ်းလေးထဲတွင် ပြည့်လျံသွားတော့လေသည်။
အခန်းဖော်ဖြစ်သူ အောင်အောင်ဦးသည် မနက်အစောကြီးကတည်းကပင် သူ့အဒေါ်များက အလှပြင်ဆိုင်ဆိုပြီး ခေါ်သွားသဖြင့် ပါသွားရှာသည်။
ထို့ကြောင့် အခန်းထဲတွင် သန့်ဇင်ကိုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး နှိုးမည့်သူမရှိသဖြင့် မနက်၇နာရီခွဲ အထိအိပ်ပျော်နေရာ မျက်ချယ်လာနှိုးကာမှ ထ၍ အချိန်နောက်ကျသွားသည်။
သန့်ဇင်ကို ရေချိုးပြီး ဘွဲ့ဝတ်စုံ စတင်ဝတ်နေသော အချိန်တွင် အခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးသုံးယောက်၏ ပွစိပွစိနှင့် အကြံပေး စကားများကြောင့် ခေါင်းရှုပ်လာသည်။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ယောက် တစ်လှည့်စီပြောရန် အော်ပြောလိုက်ပြီး စီစဥ်ထားသည့် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို စတင်ပြီး ဝတ်သည်။
အောက်တွင် စတိုင်ပင် ဘောင်းဘီနှင့် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူလက်ရှည်ကို ဝတ်ပြီးသည့် အချိန်တွင် မျက်ချယ်သည် သူမလက်ဆောင်ဝယ်ပေးသည့် နက်ခ်တိုင် အပြာရောင်လေးကို သန့်ဇင်ကိုအား ပေးလိုက်သည်။
“ချယ်....ဒါကြီးက ဂျိတ်နဲ့ချိတ်ရတဲ့ ရယ်ဒီမိတ်လည်းမဟုတ်ဖူး ၊ ဘယ်လိုချည်ရမှာလဲ”
“ခစ်ခစ်...ထင်တော့ထင်သား ၊ အဲ့တာကြောင့် မနေ့က နက်ခ်တိုင်ချည်နည်း လေ့ကျင့်ခဲ့တယ် ၊ ဒီဖက်ကိုလာ”
“အင်း.....”
“နောက်ကျရင် နက်ခ်တိုင်လေးတော့ ချည်တတ်အောင်လုပ်ထားဦး ၊ အလုပ်ရလို့ Company မှာ ပွဲတွေ အခမ်းအနားတွေတက်ရရင် အလေ့အကျင့်ရှိမှ အဆင်ပြေမှာ...”
“မသိပါဖူး....ဂျိတ်နဲ့အော်တိုချိတ်တဲ့ဟာကလည်း အဆင်ပြေသလားလို့..ဟဲဟဲ”
“အဲ့တာကြီးက ရှိုးပဲ့ပါတယ်ကိုရယ်...ဖတ်”
“အာ့....အမေနဲ့တိုင်မှာနော်”
“ရတယ်သမီး...ရိုက်သာရိုက် ဘာမှမဖြစ်ဖူး”
အမေက သူ့သားနှင့် ကောင်မလေးဖြစ်သူတို့ စကားများနေသည်ကို ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့် ကြည့်နေလေသည်။ သန့်ဇင်ကိုသည် အရိုက်ခံရ၍ တိုင်သော်လည်း အမေက သူ့ဖက်မပါသောကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဘွဲ့ဝတ်ရုံကို အလုံးစုံ ဝတ်ဆင်လို့ပြီးချိန်တွင် အမေက ဂရုတစိုက် ယူလာခဲ့သော သစ်ခွပန်းလေးကို ဂျိတ်နှင့်တွယ်ပြီး ရင်ဘတ်နားတွင် ချိတ်ပေးလိုက်သည် ။
သန့်ဇင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ တက္ကသိုလ်ဝန်းထဲရှိ Main Building နားသို့သွားပြီး မိသားစုလိုက် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။
ဗမာဝတ်စုံဝမ်းဆက်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုကိုလည်း ညီမဖြစ်သူက စုံတွဲဓာတ်ပုံ ရိုက်ပေးသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီး ခဏအကြာတွင် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခန်းအနား စပြီဖြစ်၍ ခန်းမထဲသို့ ဝင်ကြရသည်။ ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခန်းအနားတွင် သုံးနာရီကျော်ကြာ ပျင်းရိစွာ ထိုင်ခဲ့ပြီး အပြင်သို့ ပြန်ရောက်သော အခါတွင် ဓာတ်ပုံများ ထပ်ရိုက်ကြသည်။
အောင်အောင်ဦး၏ မိသားစုနှင့်တကွ မျိုးမင်းထက်ကလည်း အလည်အပတ် ရောက်ရှိလာသောကြောင့် လူစုံတက်စုံ အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးသည့် အချိန်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်က နေ့ခင်းအတန်းချိန် ရှိသေးသည်ဟုဆိုပြီး နှုတ်ဆက်ကာ ကားဖြင့် ပြန်သွားတော့လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ မိသားစုလည်း နေ့လည်စာ ထမင်းအတူစားကြပြီး ပစ္စည်းများသိမ်းကာ ပြင်ဦးလွင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြတော့ လေသည်။
ခြောက်လခန့်ကြာသောအခါ.........
သန့်ဇင်ကိုသည် ရန်ကုန်မြို့ရှိ ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် IT Staff ရာထူးဖြင့် အလုပ်ဝင်လုပ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်.... အလုပ်ရရန်အတွက် အပိုသင်တန်းနှစ်ခုနှင့် အလုပ်ရှာချိန် နှစ်လတိတိ အချိန်ပေးလိုက်ရသေးသည်။
ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရများကို အစိုးရဌာနများက ဒုဦးစီးမှူး ရာထူးနှင့် ခေါ်ယူသောကြောင့် အမေနှင့် အဖိုးဖြစ်သူက ဝန်ထမ်းလုပ်စေချင်သည်။
သို့သော်လည်း ကြီးပွားချမ်းသာချင်သည့် သန့်ဇင်ကိုက အစိုးရဝန်ထမ်းလျင်လျင် မဖြစ်နိုင်မှန်း သိသောကြောင့် ပြင်ဦးလွင်မြို့ကနေ အခွင့်အလမ်းပို၍များသော ရန်ကုန်မြို့သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။
ရန်ကုန်သို့ ရောက်ခါစတွင် အောင်အောင်ဦးနှင့်အတူတူ အလုပ်ရှာပြီး လျောက်ထားသော်လည်း အဆင်မပြေခဲ့သည်က ပို၍များလေသည်။
မိမိတို့ နှစ်သက်သည့် အလုပ်ခေါ်ဆိုသော လျောက်လွှာတွင် လုပ်ငန်းအတွေ့အကြုံ အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်လောက်မှ အဆင်ပြေမည်ဆို၍ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သည် ခေါင်းကို ခါရမ်းပြီး အဆင်ပြေမည်ထင်သော ရာထူးနှင့် ကုမ္ပဏီကိုသာ လျောက်ထားရသည်။
တစ်ချို့ကုမ္ပဏီများသည် အလုပ်ခေါ်သည့် အင်တာဗျူးများ ဖြေရသော်လည်း ဖုန်းဆက်ပြီး ပြန်လည်ဆက်သွယ်မည် ဟုသာပြော၍ ဖုန်းကမျှော်ရပြန်သည်။
အလုပ်ရှာသည်မှာ တစ်လခွဲခန့် ကြာသောအခါတွင် ပိုက်ဆံပြတ်သွား၍ အမေ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံအနည်းငယ် လှမ်းတောင်းလိုက်ရသေးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဗီယက်နမ် အခြေစိုက် Online game company တစ်ခုတွင် အလုပ်ရသွားမှ အသက်ရှူ ချောင်နိုင်တော့သည် ။
အောင်အောင်ဦးသည်လည်း ကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင် အလုပ်ရသွားပြီး နေထိုင်စရာ အဆောင်ပါပေး၍ လူအကောင်လိုက် ရွေ့သွားတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မိမိဝါသနာပါသော လုပ်ငန်းခွင်ဖြစ်၍ အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ပျော်စရာအတိ ဖြစ်နေလေသည် ။
ရန်ကုန်တွင် ပန်းချီသင်တန်းများလည်း ပေါသောကြောင့် ရုံးပိတ်ရက်များတွင် သင်တန်းများတက်ပြီး ပန်းချီပညာကို ဆက်ပြီး လေ့လာ၍လည်း အဆင်ပြေသည်။
အလုပ်မှ တစ်လဝင်ငွေ သုံးသိန်းခွဲ လေးသိန်းရသဖြင့် အိမ်ကိုပိုက်ဆံအနည်းငယ် ပို့နိုင်ပြီး သူ့အတွက်လည်း အနည်းငယ် ပိုလျံလေသည် ။
တခြားသူများနှင့် စာလျင် တစ်လဝင်ငွေ လေးသိန်းသည် အသုံးစရိတ်မျှလောက်သာ ရှိသည်ဟုဆိုသော်လည်း ပိုက်ဆံချွေတာ ခဲ့ရသည့် သန့်ဇင်ကိုတို့၏ အိမ်အတွက်မှု အများဆုံးရသော လစာဖြစ်နေလေသည်။
ယခင်က သူ့အမေလစာနှင့် အဖိုး၏ ပင်စင်ပေါင်းကာမှ တစ်လလျင် ဝင်ငွေ လစာ၃သိန်းခွဲသာ ရှိခဲ့သည်။ သန့်ဇင်၏ အမေကလည်း အသက် ၆၀ပြည့်ပြီဖြစ်၍ ပင်စင်ယူလိုက်လေပြီ... အဝေးသင်တက်နေသည့် သူ၏ညီမလေးကိုလည်း လိုအပ်သလို ထောက်ပံပေးရသဖြင့် သူကျေနပ်နေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် သူ၏ အချစ်ရေးကလည်း အရင်လိုပင် ညစဥ်ညတိုင်း ဖုန်းပြောပြီး အလွမ်းသယ်နေကြစမြဲ...
သူတို့နှစ်ဦး၏ ရည်းစားသက်တမ်းမှာ အလွန်ကြာပြီဖြစ်၍ ပြဿနာ အကြီးစားမျိုး မဖြစ်သည်မှာပင် ကြာခဲ့လေပြီ။
ထို့အပြင် အိမ့်မျက်ချယ်သည် ဆေးတက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် အပိုင်း (ခ)အတွက် စာကြိုးစားနေရသဖြင့် ဖုန်းကို အရင်လို အချိန်အကြာကြီး မပြောဖြစ်တော့ချေ။
သန့်ဇင်ကိုကလည်း အလုပ်နှင့် အိမ် အိမ်နှင့် အလုပ်...နောက်ပြီး ပန်းချီသင်တန်းကိစ္စများနှင့် ရှုပ်ယှက်ခက်နေသဖြင့် သူမကို အချိန်သိပ်မပေးနိုင်တော့......
သို့သော်လည်း ကံတရားက သူ့အား အချိန်အကြာကြီး စိတ်ချမ်းသာခွင့် မပေးချေ။
သူ့ဘဝ၏ တည်ငြိမ်ပြီး ပျော်ရွှင်ရဆုံးအချိန်သည် မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေသလိုမျိုး အခြေအနေ ဆိုသည်ကို သန့်ဇင်ကို မရိပ်စားမိခဲ့ချေ.......
“အမှိုက်ကစ ပြဿဒ်မီးလောင်”ဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်း သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့၏ နှစ်ယောက်ကြားမှ အက်ကွဲကြောင်းလေးသည် ဘာမဟုတ်သည့် ပြဿနာလေးနှင့် အစပျိုးခဲ့သည်။
ထိုပြဿနာ သေးသေးလေး၏ အစသည် အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် နောက်ဆုံးနှစ် စာမေးပွဲ ဖြေပြီးသည့် အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။
စာမေးပွဲပြီး၍ ကျောင်းပိတ်သောအခါ သူမတွင် အချိန်များပိုနေပြီး အားလပ်နေသောကြောင့် အခါတိုင်းလိုပင် သန့်ဇင်ကိုအား အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာပြီး ရစ်ရင်း...သူမထုံးစံအတိုင်း ဂျီကျလေတော့သည်။
အရင်တုန်းကနှင့် မတူတော့သည်က သန့်ဇင်ကိုသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ဘဝမဟုတ်တော့ပဲ လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ရောက်နေပြီဖြစ်၍ သူမအား အချိန်ပြည့် မချော့နိုင်တော့ချေ။
အရင်က သူမစိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်ပြီး အရစ်ထုတ်လေးလုပ်တိုင်း ဖုန်းမကိုင်မချင်း ပြန်ဆက်ပြီး ချော့ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း အလုပ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကိုယ်ပိုင်နားနေချိန်လေး အတွက်ပင် အချိန်ကို လုနေရသည်ဖြစ်၍ သူမအား အရင်လို အချိန်ပေးပြီး မချော့အားနိုင်တော့ချေ ။
ဤသည်ကို အိမ့်မျက်ချယ်က အလိုမကျသဖြင့် တစ်ရစ်ချင်းတိုးပြီး ထပ်ရစ်ပြန်သည်။
သန့်ဇင်ကိုက အချိန်မရလို့ပါဟု တဖွဖွပြောပြီး ရှင်းပြသော်လည်း သူမက လက်မခံနိုင်သဖြင့် ကြာလာတော့ စိတ်ပင်ပန်းလာသည်။ သူမသည် အိမ်တွင် တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်၍ ဂျီကျသည်...ဆိုးသည် နွဲ့သည်ကို သူနားလည်ပေးနိုင်သည်။
သို့သော်လည်း အလုပ်ကဖိအားများနှင့် မကြာခဏ စိတ်ဆိုး စိတ်ကောက်သည်များကို ချော့ရသည်မှာ ပင်ပန်းလာပြီး စိတ်ညစ်ညူးလာသည်။
မျက်ချယ်၏ ဖက်က ကြည့်လျင်လည်း အိမ်တွင်တစ်ယောက်ထည်း အားလပ်နေရာ ဘာမှလုပ်စရာ သိပ်မရှိ၍ ရည်းစားအပေါ် ဆိုးချင်သော်လည်း သန့်ဇင်က အချိန်မပေးနိုင်သဖြင့် စိတ်တိုင်းမကျ ဖြစ်ရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို အလုပ်ထဲတွင် ဖုန်းကို Mute လုပ်ထားမိ၍ ဖုန်းမကိုင်နိုင်သော အခါတွင်လည်း သူမက “အလုပ်ထဲက မိန်းခလေးတွေနဲ့ အကြည်ဆိုက်နေတာလား”ဟု ရွဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလာသည်။
ရုံးပိတ်ရက်များ၌ ပန်းချီသင်တန်း ရှိသောအခါမျိုးတွင်လည်း အရင်တစ်ခေါက် ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့သည့် အကြောင်းကို အစပြုရင်း “မသန္တာ”၏ နာမည်ကို စကားထဲတွင် မကြာခဏ ထည့်ပြောလေသည်။
အစပိုင်း အချိန်ကာလများတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး ချော့မြူဆက်ဆံပေး သော်လည်း ခံနိုင်ရည်အား ကုန်လွန်လာသော အချိန်တွင် သူမနှင့် ဖုန်းပြောရမည်ကိုပင် ကြောက်လန့်လာသည်။
သို့သော်လည်း သူမအပေါ်တွင် ချစ်မြဲချစ်ဆဲဖြစ်ပြီး အရင်လို စိတ်ကောက်လိုက် ပြန်ချော့လိုက်နှင့် အဆင်ပြေနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အချစ်ရေးတွင် တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး မကျေနပ်သည့် အချက်များသည် တဖြည်းဖြည်း စုပုံလာရာမှ လေတင်းနေသည့် ပူစီပေါင်းတစ်လုံးလို ဖြစ်လာရသည်။
ထိုမကျေနပ်ချက်များသည် အပ်တစ်ချောင်းလို စူးရှသည့် ပြဿနာနှင့် တွေ့သောအခါတွင် လေတင်းနေသော ပူပေါင်းတစ်လုံး ဖောင်းကနည်း ပေါက်ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားချက်များ သည်လည်း ပေါက်ထွက်သွားတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သောကြာနေ့တစ်ခု၏ ညနေခင်းတွင် လုပ်ငန်းခွင်မှ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် KTV သို့သွားပြီး သောက်စားပျော်ပါးရင်း သီချင်းဆိုကြသည်။
ထိုနေ့ညတွင် သူနှင့် ဌာနတူသည့် ခပ်ဟော့ဟော့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က Facebook ပေါ်တွင် အဖွဲ့လိုက် ကဲပြီးရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများကို Uplode တင်လိုက်လေသည်။
Facebook ပေါ်သို့ တင်သောအခါတွင်လည်း သန့်ဇင်ကို၏ Account ကို Tag ပြီး တင်သောကြောင့် မျက်ချယ်က မြင်တွေ့သွားသည်။
ထို ဂရုပုံများထဲတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် ထိုကောင်မလေး ပုခုံးချင်းဖက်ပြီး သီချင်းဆိုနေသည့် အထင်လွဲစရာ ဓာတ်ပုံကလည်း ပါသွားသေးသည်။
ထိုအခါတွင် အိမ့်မျက်ချယ်က ညတွင်းချင်းပင် ဖုန်းခေါ်တော့သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက Ktv အခန်းထဲတွင် သီချင်းသံများနှင့် ဆူညံနေသောကြောင့် လွယ်အိတ်ထဲ ထည့်ထားသော ဖုန်းသံကို မကြားမိ၍ မကိုင်ဖြစ်လိုက်ချေ.......
အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သော အခါတွင် ည ၁နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်၍ သူမဖုန်းခေါ်ထားသည်ကို တွေ့သော်လည်း အခါတိုင်းလိုပင် ဖုန်းဆက်သည်မှတ်၍ ပြန်မခေါ်ပဲ အိပ်လိုက်တော့သည်။
မနက်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ဖေ့ဘွတ်ပေါ်တက်ကြည့်လိုက်ကာမှ IT ဌာနက ကောင်မလေးတင်ထားသည့် ဓာတ်ပုံကိုမြင်ပြီး ခေါင်းနားပန် ကြီးသွားတော့ သည်။
စနေနေ့ တစ်နေကုန်လုံး သူမဆီ ဖုန်းဆက်သော်လည်း မကိုင်ပဲ ဖုန်းချပြစ်သဖြင့် သူမ စိတ်တအားဆိုးနေပြီမှန်း သိသွားသည်။
Messenger တွင် ဖြစ်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြပြီး တောင်းပန်သော်လည်း သူမက Reply မပြန်တော့ချေ။ တနင်္ဂနွေနေ့ည ရောက်ကာမှ သူမက ဖုန်းပြန်ခေါ်၍ သန့်ဇင်ကိုက အထင်လွဲတာတာပါဟု အမြန်ရှင်းပြရသည်။
ဒါကိုတောင် ဆရာမက မကျေနပ်သဖြင့် ထိုကောင်မလေးကို Unfriend လုပ်ရန် ပြောလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အလုပ်ထဲတွင် ထိုကောင်မလေးနှင့် ဆက်ဆံရဦးမည်မှာ မှန်သော်လည်း နှလုံးသားရေးက ပိုအရေးကြီးသဖြင့် Unfriend လုပ်လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့ဖက်က ဘာမှမမှားမှန်းသိသော်လည်း မျက်ချယ်၏ စိတ်ကိုသိသဖြင့် ရှင်းပြပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။
သူမစိတ်ပြန်ပြေသွားသော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ပြဿနာ ပြီးပြီဟု ထင်သော်လည်း တနင်္လာနေ့သို့ ရောက်သောအခါတွင် ပြဿနာအသစ်က တိုးလာပြန်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဌာနအတူတူ အလုပ်လုပ်သည့် ကောင်မလေးကို Unfriend လုပ်လိုက်ရ၍ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြကာ တောင်းပန်ရသည်။ ထိုအခါတွင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကောင်မလေးက....
“အဲ..ဟုတ်တယ် ငါလည်း အဲ့တာပြောမလို့ပဲ ၊ သန့်ဇင်ရေ...ငါလည်း မူးနေတော့ ပုံကိုသေချာ မကြည့်ပဲ တင်လိုက်မိတာ....Sorry နော်”
“ရပါတယ်...ငါ့ကောင်မလေးက အရမ်းအူတိုတတ်လို့ပါ”
“အဲ့တာတော့ဟုတ်တယ် ၊ ငါ့ကိုလည်း Messenger မှာ နင့်ရဲ့ရည်းစားပါဆိုပြီး စကားလာပြောသေးတယ်”
“ဟင်...ဘာတွေလာပြောတာလဲ”
“ဒီလိုပါပဲ...စိတ်ထဲထားမနေပါနဲ့ ၊ မိန်းခလေးချင်းဆိုတော့ ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်... ငါ့ကြောင့် နင်တို့အတွဲ ကတောက်ကဆဖြစ်သွားတာငါ့အမှားပါ”
“အဲ့လိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဖူး....ရပါတယ်ဟာ”
“အိုကေ...အဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ...ပြန်တည့်သွားပြီမလား”
“အင်း....”
ထိုကောင်မလေးက စကားပြောပြီး စိတ်ထဲဘာမှမဖြစ်သလို ရှောင်ထွက်သွားသော်လည်း သန့်ဇင်က မျက်ချယ်၏ လုပ်ရပ်အတွက် အားနာနေမိပြန်သည်။
ဒီကိစ္စအတွက် ဘယ်သူ့ကိုပင် အပြစ်တင်ရမှန်း မသိတော့သဖြင့် သန့်ဇင်ကို ခေါင်းကိုသာ ကုတ်နေမိတော့သည်။
ညပိုင်းဖုန်းဆက်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ သန့်ဇင်ကိုက မျက်ချယ်အား ထိုအဖြစ်အပျက်ကို နောက်ထပ်တစ်ခါ သေချာပြန်ရှင်းပြလေသည်။
“ချယ်...သောကြာနေ့က ဖြစ်တဲ့ဟာကလေ ဌာနအလိုက် သီချင်းဆိုပြိုင်ကြရင်း ကိုတို့ ဌာန အလှည့်ရောက်တော့ အသစ်ဝင်တဲ့နှစ်ယောက်ဆိုပြီး ဆိုရပါလေရော”
“အင်း....အဲ့ကိစ္စက ပြီးပြီမဟုတ်ဖူးလား”
“မဟုတ်ဖူး...ကိုပြောတာ နားထောင်ဦး ၊ အဲ့လို သီချင်းဆိုကြရင်း ပါဖောမန့်အနေနဲ့ တစ်ခြားဌာနက လူတွေကလုပ်ကြတော့ အဲ့လို ပုခုံးဖက်ပြီး သီချင်းဆိုဖြစ်သွားတာ”
“ဟုတ်ပါပြီကိုရယ်....ချယ်နားထောင်ရတာတောင် ပျင်းလာပြီ”
“ကိုပြောချင်တာက သိတယ်မလား...ကိုနဲ့ အဲ့ကောင်မလေးနဲ့ ကြားထဲမှာ အလုပ်သဘော ဆက်ဆံရေးကလွဲလို့ ဘာမှမရှိဖူးလို့ ပြောချင်တာ”
“ကိုကတော့ အဲ့လိုပေါ့....ဟိုကောင်မလေး ကြည့်ရတာ ချယ်တော့ သဘောမကျပါဖူး ၊ တော်ကြာနေ ပုခုံးဖက်တဲ့အဆင့်ကနေ ပေါင်ပေါ်တက်ထိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့”
“ချယ်ရာ...သူလည်း ဘယ်လောက်ခပ်ဟော့ဟော့နေပါစေ...သူ့စည်းနဲ့သူ ရှိပါတယ်”
“ဘာလဲ ကိုက သူ့ဖက်ကနေ ကာပြောပေးနေတာလား”
“ကျွတ်...အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး ၊ ချယ် သူ့ကို Messenger ကနေ စကားသွားပြောသေးတယ်ဆို”
“ဟွန့်...အဲ့ကောင်မက သူ့ရဲ့ ရည်းစားလောင်းကို ပြန်လာတိုင်တယ်ပေါ့လေ ၊ အလားကားနေ အလကား တို့က လူဆိုးမကြီးဖြစ်ရပြန်ပြီ”
“ချယ်...စကားကို ဘယ်လိုပြောနေတာလဲ ၊ ကိုတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပါပဲ”
“အဲ့တာဆိုရင် ကကြီးကစလို့ အအဆုံး နင့်ကိုလာပြောပါ့မလား ၊ ဟုတ်ပါတယ်လေ.... နင်ကလည်း သူနဲ့အလုပ်လုပ်ရတာ တော်တော်ပျော်နေတဲ့ပုံပါပဲ.....အဲ့နေ့ညက Ktv ကအပြန် ဟိုတယ်တွေ ဘာတွေများ သွားခဲ့ကြသေးလား ဖုန်းလည်း မကိုင်ဖူးဆိုတော့”
“ချယ်....မင်းလွန်လာပြီနော်...”
“အဟက်ဟက်....သူ့ရဲ့ကောင်မကိုထိတော့ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေတယ်ပေါ့လေ ၊ ဟာသပဲနော်...”
“ငါဖက်က စိတ်ကူးနဲ့တောင် မင်းအပေါ်ကို တစ်ခါမှ မဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးဖူး မျက်ချယ် ၊ မင်းတစ်ဖက်သက်ကြီး ငါ့ကိုလာပြီး မစွတ်စွဲနဲ့”
“ဘာကိုစွတ်စွဲတာလဲ...နှစ်ယောက်သား ပျော်ရွင်နေတဲ့ ဓာတ်ပုံကြီးက တင်ထားတာ ပြူးလို့ ပြဲလို့”
“ဟူး....ချယ် တော်တော့ကွာ ၊ ကိုက အဲ့လိုမဟုတ်မှန်းလည်း သိရဲ့သားနဲ့”
“....................”
“ချယ်.........”
“...................”
“ချယ်....ဘာလဲ စိတ်ဆိုးသွားပြန်တာလားကွာ”
“ဘာလဲ...အသစ်တွေ့နေတော့ မချော့ချင်တော့ဖူးပေါ့ ၊ လေသံကိုက...စိတ်မရှည်တဲ့ လေသံနဲ့”
“မင်းထင်ချင်သလိုသာထင်တော့ကွာ ၊ ငါလည်းမပြောတတ်တော့ဖူး”
“အဲ့တာဆိုလည်း ဒါပဲ....ဂွပ်”
မျက်ချယ်က စကားပြောပြီးသည့် အချိန်တွင် အကြောကြီးနှင့် ဖုန်းချသွားသဖြင့် သန့်ဇင်ကို ဒေါသတွေ တလိပ်လိပ် ထွက်လာသည်။
အမှန်တကယ်ဆိုလျင် မျက်ချယ်သည် သူ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို သိသော်လည်း နားလည်ပေးရမည့်အစား အရွဲ့တိုက်သည့် စကားများနှင့်သာ အပြောခံလိုက်ရသောကြောင့် မခံချင် ဖြစ်မိသည်။
ထိုနေ့ည စကားများပြီးသည့် အချိန်ကစပြီး မျက်ချယ်သည် သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို ကလေးဆန်စွာ Black list ထဲ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မနေ့ညက ကိုဒေါသထွက်ပြီး အော်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်ဟု Messenger က သွားပြောသော်လည်း ဘာမှပြန်ပြောခြင်း မရှိသဖြင့် ဒီအတိုင်း ထားလိုက်တော့သည်။
နောက်ရက်များတွင်လည်း သူမကို ဖုန်းနှင့်ဆက်သွယ်၍ မရတော့သဖြင့် Facebook Messenger မှ သွားပြောသော်လည်း ခွန်းတုန့်မပြန်သဖြင့် သန့်ဇင်ကိုလည်း ဆက်မချော့ နိုင်တော့ချေ ။
အလုပ်တစ်ဖက်နှင့်မို့ ဒီ့ထက်ပိုပြီး စိတ်ရှည်သည်းခံမပေးနိုင်တော့သဖြင့် တစ်ပါတ်လောက် ဘာမှမပြောပဲ ပြစ်ထားလိုက်သည်။
သူမနှင့် စကားမပြောသည်မှာ တစ်ပါတ်ခန့် ရှိသောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဒေါသထွက်ရမည့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် Facebook ပေါ်တွင် အဝတ်အစား တိုနှံ့နှံ့များကို ဝတ်ပြီး “ ကျော်မျိုးမင်း”အပါအဝင် သူငယ်ချင်းများနှင့် ကလပ်ကိုသွားသည့်ပုံကို တင်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့အား အရွဲ့တိုက်ပြီး တင်မှန်းသိသော်လည်း “ ကျော်မျိုးမင်း”ဆိုသော တစ်ယောက်နှင့် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများသည် တရားလွန်နေသည်။
တချို့ပုံများတွင် အဲ့ကောင်နှင့် ပွေ့ဖက်နေပုံများ.....ပေါင်ပေါ်တွင်ထိုင်ပြီး ဝိုင်သောက်နေသည့်ပုံများနှင့် ပုံတစ်ခုတွင် ကျော်မျိုးမင်း၏ ပါးကို သူမက နမ်းနေသည့်ပုံပါ ပါလေသည်။
ထိုပုံများကိုမြင်ပြီး ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ထိခိုက်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်ချင်လာသည် ။
သူ၏လက်အစုံသည် တုန်တုန်ရီရီဖြစ်လာပြီး မျက်ချယ်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို အားစိုက်နှိပ်လိုက်ပြီး ဖုန်းခေါ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“တူ...တူ..တူ...ဟယ်လို ဘယ်သူလဲ မသိဖူးရှင့်”
သူမသည် သူ့အပေါ်တွင် အနိုင်ယူတတ်မှန်းသိသော်လည်း ဒီတစ်ခါတွင်တော့ သည်းခံနိုင်သည့် စည်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ.......
“မျက်ချယ်.....မင်းဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ”
“အော်...သန့်ဇင်လား ပြောလေ ၊ ဘာကိုပြောတာလဲ....”
“မင်းဟိုကောင်နဲ့ ကလပ်ကို သွားတဲ့ကိစ္စကိုပြောတာ ၊ မင်းကဘာလဲ ငါ့ကို အရွဲ့တိုက်တာလား”
“ကိုယ့်အလှည့်ကျတော့ နာသလား ကိုသန့်ဇင်....ချယ်တို့ကလည်း အင်း ဘယ်လိုပြောရမလဲ ပါဖောမန့်လုပ်ရုံပါပဲ ကျန်တာဘာမှမပါဖူး..”
“မင်းကွာ....ငါ့ဖက်က ဒီလောက်တောင် အလျော့ပေးခဲ့တာကို ၊ မျက်ချယ်...မင်းတအား တရားလွန်လာပြီ..ဒါနဲ့ ငါ့ဖုန်းနံပါတ်ကို မေ့သွားတာလား...ဘယ်သူလဲလို့ မေးရအောင်”
“မသိဖူး....နင်လည်း ငါ့ကိုတစ်ပါတ်လုံးဖုန်းမဆက်တော့ မေ့သွားတာနေမှာပေါ့”
“ဟ...ငါ Messenger ကနေ စကားတွေ ဒီလောက်ပြောထားတာကို ဘာမှမှမင်းက ပြန်မပြောတာ ၊ ငါက ဘာပြောရအုံးမှာလဲ”
“အရင်လို စိတ်ပြေတဲ့အထိ ချယ့်ကို ပြန်ချော့ပေါ့လို့.....ဟင့်...ဟင့်...ရွတ်..ရွတ်”
“လခွီးလိုပဲကွာ.....ငါကအချိန်တိုင်း အရင်လို စိတ်ကြည်နေတာမဟုတ်ဖူးကွ ၊ စောက်အလုပ်တွေကလည်း နင်းကန်လုပ်နေရတာ.....မင်းမငိုနဲ့တော့ကွာ မင်းငိုသံကြားရင် ငါ့စိတ်ထဲမကောင်းဖူး ”
“...........................”
“ငါလည်း ဘာဆက်ပြောရမလဲတောင် မသိတော့ဖူး ၊ ဒီတစ်ပါတ် သောက်ကြာနေ့ ညကားစီးပြီး မန္တလေးကို တက်လာခဲ့မယ်...လူချင်းတွေ့ပြီး စကားပြောကြည့်ကြတာပေါ့ ၊ ဒါပဲ...ကို ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်”
“တီ...တီ..တီ”
သန့်ဇင်ကိုသည် အချစ်ရေးတွင် ပြဿနာဖြစ်နေသောကြောင့် လုပ်ငန်းခွင်တွင်လည်း စိတ်မပါပဲ အလွဲလွဲ အချော်ချော်ဖြင့် အမှားများဆက်တိုက် ပြုလုပ်မိသည်။
သောကြာနေ့ညသို့ ရောက်သောအခါတွင် မျက်ချယ်နှင့် သွားတွေ့ရန်အတွက် ညကားစီးပြီး မန္တလေးမြို့သို့ တက်လာခဲ့သည် ။
ကျွဲဆည်ကန် ကားကြီးကွင်းသို့ မနက်၆နာရီခန့် အချိန်တွင် ဆိုက်ရောက်သဖြင့် မြို့ထဲသို့ ဆိုင်ကယ်ကယ်ရီငှားပြီး သွားသည်။
ပြီးနောက် စျေးသက်သာသည့် တည်းခိုခန်းလေးတွင် အခန်းယူပြီး ညကအိပ်မပျော်ခဲ့သဖြင့် တစ်ရေးအိပ်လိုက်သည်။
အိပ်ရာမှ နိုးလာသည့်အချိန်သည့် အချိန်တွင် ၁၀နာရီခွဲခန့် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် လန်းဆန်းသွားအောင် ရေချိုးပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
မိတ္တူဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်တုန်းက ခင်မင်ခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းဆီ ဆိုင်ကယ်ငှားပြီး မျက်ချယ်နှင့် ချိန်းဆိုထားသည့် အအေးဆိုင်သို့ သွားလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ချိန်းတွေ့နေကြဖြစ်သော လူရှင်းသည့် အအေးဆိုင်လေး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအလာကို စောင့်မျှော်နေမိသည်။
သူရောက်လာပြီး ၁၅မိနစ်ခန့်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်သည် ဆိုင်တံခါးဝမှ အထဲသို့ လျောက်လာပြီး သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ရင်း စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
သန့်ဇင်က သူမအားကြည့်သောအခါတွင် အရမ်းငိုထား၍ မျက်လုံးများ မို့အစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသွားသည်။
သူမကတော့ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းအရာကို ပြောပြရန်အတွက် နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ပြီး အားယူနေသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်လိုက်ပြီး သူမက စကားစပြောလေတော့သည်။
“သန့်ဇင်....ငါတို့...လမ်းခွဲကြရအောင်.....”
“................................”
“................”
“ဘာဖြစ်လို့ လမ်းခွဲချင်တာလဲ...ငါအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ သိချင်တယ်....မျက်ချယ်”
“နင်လည်း နင့်လမ်းကိုနင် စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်ဆက်သွားလေ...ငါ့ကို မလိုတော့ဖူးလို့ ထင်တာပဲ ၊ ငါကနင့်အတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေလားလို့ပါ”
“ချယ်.....ကိုပြောတာ အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူးကွာ ၊ ကိုပြောတာ အလုပ်က Pressure တွေနဲ့မလို့ ချယ့်ကိုအရင်လို အချိန်မပေးနိုင်တော့တာကို ပြောတာပါ”
“ရပါတယ်ဟာ...ငါကလည်း ငါဖြစ်ချင်တာမဖြစ်ရရင် စိတ်ကထထဖောက်လို့ ၊ အဲ့တာကို သည်းမခံနိုင်ဖူး..နင်က အလုပ်မအားတော့ ပြစ်ထားသလိုဖြစ်လေ..ငါက ပိုပြီးတော့ ဝမ်းနည်းပြီး အရွဲ့တိုက်ပြီး လုပ်မိလေပဲ”
“ကိုက မန္တလေးကို တက်လာတယ်ဆိုတာ ချယ်နဲ့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြော တိုင်ပင်ပြီးတော့ အဆင်ပြေဖို့ပါ ၊ အခုတော့......”
“ငါတောင်းပန်ပါတယ်...ဒါပေမယ့် ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ၊ ငါက နင့်အပေါ်မှာ ဆိုးလို့ရမှန်းသိတော့ အမြဲတမ်း အနိုင်လိုချင်မိနေတာ....အဲ့တာကြောင့်ပဲ ဒီ့ထက်ပိုပြီး မဆိုးလာခင် လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ”
“ကောင်းပါလေရော...အခုတော့ နင်နဲ့ငါနဲ့ ဖြစ်သွားပြီပေါ့ ၊ ဟင်း....ချယ့် ဖက်ကသေချာရင် ပြီးတာပါပဲကွာ...ကို့မျက်လုံးကို သေချာကြည့်ပြီး နောက်တစ်ခါထပ်ပြောကြည့်”
“ချယ်တောင်းပန်ပါတယ်.....ဒါပေမယ့် လမ်းခွဲလိုက်တာက နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါ”
“ဒါပေမယ့် ကိုက ချယ့်ကို လမ်းမခွဲနိုင်ဖူးဆိုရင်ရော...”
“ချယ်..တောင်းပန်ပါတယ်..”
“ဘာလို့တောင်းပန်နေတာလဲကွာ....ကို အဲ့တာကြားဖို့အတွက် ဒီလိုလာခဲ့တာ မဟုတ်ဖူးလေ ၊ ချယ်က ကို့ကို မချစ်တော့ဖူးလား”
“ငါကနင့်ကို ချစ်တာလား....သံယောဇဥ်ရှိတာလား....အနိုင်လိုချင်ရုံ သက်သက်လား ဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မသဲကွဲတော့ဖူး”
“ချယ့်ရဲ့စိတ်တွေ ထွေနေလို့နေမှာပါ....ကိုကပဲ တောင်းပန်ပါတယ်.....အလုပ်တွေ များပေမယ့်လည်း အရင်လို ပြန်ပြီးတော့ ဂရုတစိုက် ဆက်ဆံပါ့မယ်နော်...ဒီလိုကြီးတော့ မပြောနဲ့ကွာ...”
“မဟုတ်ဖူး....ချယ့်ဘက်က သေချာစဥ်းစားကြည့်ပြီးသွားပြီ ၊ နင့်ဘက်က အခုငါ့ကို ပြန်အလျော့ပေးလည်း နောက်ကျရင် နင်စိတ်ပြန်ရှုပ်လာမှာပဲ ပြီးတော့ ငါကလည်း အခုလို ထပ်ပြီးခံစားရအုံးမှာ”
“ကိုဂတိပေးပါတယ်....နော်”
“ရွှတ်...ငါတို့ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ကိုယ့်လမ်းကို သွားကြတာပေါ့....အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ စဥ်းစားပြီး ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီ ၊ ငါ့ရည်မှန်းချက် ဘဝပန်းတိုင်အတွက် လျောက်ရမယ့်လမ်းက အရှည်ကြီး ရှိသေးတယ်....ဒါပေမယ့် အခုလို စိတ်ရှုပ်စရာတွေ များနေမယ်ဆိုရင် စိတ်လေပြီး စာကိုကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဖူး...သန့်ဇင်”
“ဟုတ်ပါပြီ....ချယ်ရယ်...မင်း အလုပ်သင်ဆရာဝန် အနေနဲ့ ကောင်းကောင်း ကျော်ဖြတ်ပြီး ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာ သိပါတယ် ၊ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို အလေးထားတဲ့ အနေနဲ့ ငါ...ငါ...လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်”
“နင်ရော....ချယ့်ကို ဘာပြောချင်တာရှိသေးလဲ”
“အမ်း....တစ်ခုတော့ရှိတယ် ၊ ယုံတာ မယုံတာကတော့ နင့်အပိုင်းပေါ့ဟာ...နင့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ပြည့်ဝသွားလို့ အချစ်ရေးကို ပြန်စဥ်းစားမယ့် အချိန်အထိ ငါနင့်ကို စောင့်နေပါ့မယ်”
“ ..................”
“ကိုတကယ်ပြောတာ.....ချယ်....(အား..) ၊ ယောင်သွားလို့....နင် ပြန်လာမယ့် အချိန်အထိ ငါစောင့်နေပါ့မယ်...အခုလို နင်ဆုံးဖြတ်ချက်ချတာကလည်း တစ်ခဏတာ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး ဖြစ်သွားတာလို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်”
“ရွှတ်...ရွှတ်...ရွှတ်” ( မျက်ချယ် ကျိတ်ငိုပြီး နှာခေါင်းရှုံ့သံ)
“ချယ်....နင် မငိုနဲ့ဟာ....ငါမကြိုက်ဖူး ၊ နင်က ထက်မြက်ပြီး ဘက်စုံတော်တဲ့ အိမ့်မျက်ချယ်မလား မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပြီး ပြုံးပြုံးလေးပဲနေ...အခုလို လမ်းခွဲတဲ့ကိစ္စက နင်ဖြစ်ချင်ခဲ့တာမလား ၊ ငါလည်းမငိုဖူး.... နင်လည်းမငိုတော့နဲ့ဟာ”
“...ဟင့်...ရွှတ်...ရွှတ်..ရွှတ်”
“ပြီးတော့....ငါ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကိုလည်း Black list ထဲမထည့်ထားနဲ့တော့...နင် အကူအညီလိုတိုင်း ငါ့ဆီဖုန်းဆက်နော်..သိလား...ချယ်...ပြီးတော့ဟာ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက် ၊ စာတွေချည်းပဲ နင်းကန်လုပ်မနေနဲ့...မျက်မှန်ပါဝါက အခုထက်ပိုထူလာအုံးမယ်”
“.....................”
“မသိတော့ဖူး....နင်နေကောင်းအောင်နေပြီး ပျော်ပျော်ရွင်ရွင် ဖြစ်နေတာကိုပဲ ငါမြင်ချင်တယ် ၊ ပြီးတော့...နင်ရဲ့ ဘဝလက်တွဲဖော်အတွက် နောက်ကြရင် ငါ့ကိုပြန်ပြီး စဥ်းစားပေးမယ် မလား”
“အဲ့တာတွေ ငါမစဥ်းစားချင်သေးပါဖူး...ရွှတ်...ငါနိုင်ငံခြားကိုသွားပြီး ပါရဂူဘွဲ့ ထပ်ယူချင် သေးတယ်....ပြီးတော့ ငါ့ဘဝမှာ ခင်မင်ရဆုံးနဲ့ သံယောဇဥ်အရှိဆုံး ယောကျာ်းလေးက နင်ပဲ ရှိတာပါ”
“ဟုတ်ပါပြီ....အဲ့တာဆိုတော့လည်း ဒီလိုကြီးနဲ့ ပြီးသွားပြီပေါ့”
“အင်း....အခုလောလောဆယ် ပညာရေးဖက်ကိုပဲ ငါဦးစားပေးပြီး လုပ်ချင်တယ် ၊ စိတ်ရှုပ်စရာတွေ ဘာမှမတွေးချင်တော့ဖူး ၊ နင်လည်း နင့်အလုပ်နဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် ရောက်နေပြီပဲ...အဆင်ပြေမှာပါ”
“အင်း...ငါ့မှာလည်း ပြန်ကြည့်ရမယ့် မိသားစုရှိသေးတယ်....ချယ် နင် တကယ်ကြီး ငါ့ကို ထားခဲ့တော့မှာလား”
“ငါကနင့်ကို ထားခဲ့တာမဟုတ်ပါဖူး.....စိတ်ဆတ်ပြီး ဆိုးသွမ်းတတ်တဲ့ မရင့်ကျက်တဲ့ အိမ့်မျက်ချယ်ကို ထားခဲ့တာ”
“အဟက်ဟက်...ငါကတော့ စိတ်ဆတ်တဲ့ အိမ့်မျက်ချယ်ကိုပဲ ပိုချစ်တယ် ၊ အခုငါ့အရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ မျက်ချယ်က ပြတ်သားပြီး ရက်စက်တယ်”
“ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းဖို့အတွက်ပါ....ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟာ”
“ဟုတ်ပြီလေ....ငါ့ဖက်ကလည်း ဒီ့ထက်ပိုပြီး ဘာမှပြောစရာမရှိတော့ဖူး...”
“ဒါဆို ငါပြန်တော့မယ်...သန့်ဇင် ၊ နင်လည်း ကျန်းမာရေး ဂရုစိုက်နော်....နောက်ကြမှ ပြင်ဦးလွင် ပြန်ရောက်ရင် နင့်ဆီ အလည်လာခဲ့မယ်”
“အင်း......”
“ရှလပ်....ရှလပ်...ရှလပ်” ( မျက်ချယ်၏ ပြန်ထွက်သွားသော ခြေသံ)
မျက်ချယ်တစ်ယောက် အအေးဆိုင်ထဲက ပြန်ထွက်သွားသော အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ထဲတွင် အမှောင်မိုက်ဆုံးသော တွင်းနက်ကြီး တစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ငေါင်ငေါင်ကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူမ မရောက်လာခင်က မှာယူထားသော စားစရာများကို စားချင်စိတ် မရှိတော့သဖြင့် ပိုက်ဆံရှင်းပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ စိတ်ထဲတွင် ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေပြီး ဘာအတွေးမှ တွေးလို့မရလောက်အောင် ဦးနှောက်က ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူငှားလာခဲ့သော ဆိုင်ကယ်ကိုစီးရင်း မန္တလေးကျုံးဖက်သို့ အရောက်တွင် ဆိုင်ကယ်ကိုရပ်ပြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် လမ်းလျောက်မိသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် တကယ်ကြီးလမ်းခွဲလိုက်ရပြီဆိုသော အသိကို ဦးနှောက်ကလက်ခံသော်လည်း နှလုံးသားက လက်မခံနိုင်သေးသဖြင့် တဆစ်ဆစ်နှင့် နာကျဥ်နေရသည်။
သူ့ဆီတွင် အရှိတရားကို ပြောင်းလဲနိုင်သည့် တန်ခိုးသာရှိလျင် ဒီနေ့အား အိမ်မက်ဆိုး တစ်ခုအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲလိုက်မည် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အမှားတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ပါလျက်နှင့် ရက်စက်စွာ လမ်းခွဲစကားပြောထွက်ရက်ခဲ့သည့် သူမကို စိတ်နာသင့်သော်လည်း မနာကျည်းရက်ချေ.......
သူမနှင့် နှစ်ကာလများစွာ အတူရှိခဲ့သော အမှတ်တမဲ့များနှင့် အမှတ်တရများကို ပြန်တွေးရင်း ရင်ထဲတွင်စို့ကာ ဝမ်းနည်းမိသော်လည်း ယောကျာ်းမာနတချို့က တားဆီးနေသဖြင့် မျက်ရည်တော့ထွက်ကျမလာချေ....
အအေးဆိုင်တွင် သူမပြောခဲ့သည့် စကားများမှာ တွေးကြည့်လျင် မှန်သော်လည်း ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အဖြေမှာ လမ်းခွဲခြင်း တစ်ခုတည်း မဟုတ်ချေ။ နှစ်ဦးသား နားလည်မှု ပြန်ယူပြီး ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်လျင် ရရဲ့သားနှင့် သူမသည် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ ကိုယ်လွတ်ရုန်းသွားခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် လမ်းခွဲလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းနည်းကာ ရင်ထဲတွင် စို့တက်နေသော်လည်း မျက်ရည်မကျအောင် ထိန်းထားနိုင်သည့် သူ့ကိုယ်သူ ဂုဏ်ယူမိသည်။
သူမဘက်ကတောင် ပြတ်သားနိုင်လျင် ငါ့လိုယောကျာ်းလေးဖက်က ဘာလို့ မပြတ်သား နိုင်ရမှာလဲဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်မိသည်။
အခုတော့ သူမပြောခဲ့သလိုပင် ကိုယ့်လမ်းကို လျောက်ကြရတော့မည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့စောင့်ရှောက်ရမည့် သူ့အမေနှင့် ညီမလေးအကြောင်းကို လှည့်တွေးပြီး ဝမ်းနည်းစိတ်များကို ဖျောက်လိုက်သည်။
မန္တလေးကျုံးဘေးတစ်နေရာတွင် ထိုင်ပြီး သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်ဆီ ဖုန်းဆက်ကာ မျက်ချယ်နှင့် ပြတ်သွားပြီဆိုသည့်အကြောင်းကို ရင်ဖွင့်လိုက်ရ၍ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာသွားလေသည်။
မျိုးမင်းထက်က ကျောက်ဆည်ကနေ မန္တလေးသို့ တက်လာပြီး အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် စာရင်းရှင်းမည် တကဲကဲလုပ်နေ၍ သူ့အားပြန်ချော့လိုက်ရသေးသည်။
ညနေစောင်းလာသည့် အချိန်တွင် ငှားထားသော ဆိုင်ကယ်အား ပြန်ပို့လိုက်ပြီး ကားကြီးကွင်းသို့ ပြန်သွားကာ ရန်ကုန်သို့ပြန်ရန် ကားလက်မှတ်ဖြတ်လိုက်သည်။
ကားပေါ်သို့ စတက်သောအခါတွင် ဗိုက်ဆာလာ၍ တစ်နေကုန် ထမင်းမစားရသေးမှန်း အမှတ်ရသွားကာ ဗိုက်ပြည့်မည့် ပေါင်မုန့်တစ်ထုပ်ကို ဝယ်စားလိုက်ရသည်။
ရန်ကုန်-မန္တလေး အဝေးပြေး Express ကားကြီးက တအိအိဖြင့် မန္တလေး မြို့မှ စတင်ပြီး ထွက်ခွာလာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ရန်ကုန်သို့ပြန်သည့် လမ်းပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားသည် မန္တလေးတွင် ကျန်ခဲ့ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည် ။
သူမနှင့်အတူ ရှိခဲ့သော အမှတ်တရများက ခေါင်းထဲပြန်ဝင်လာသဖြင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ခုကိုချပြီး ခေါင်းထဲက အတင်းပြန်ထုတ် လိုက်သည်။
ဒီနေ့ညတော့ ကားပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သဖြင့် နားကြပ်ကိုတပ် သီချင်းနားထောင်ရင်း မှန်ဘောင်ကိုမှီကာ နှလုံးသား၏ တိတ်တဆိတ် ငိုကြွေးမှုကို အရှိအတိုင်း လက်ခံလိုက်ရတော့ လေသည်။
( 🎼🎼..... ဟန်ဆောင်စကားတွေ....ငါတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့တာလည်း...မင်းအသိပါပဲ...🎼
🎼🎼...... ဟန်ဆောင်အလှတွေ....ငါတစ်ခုမှ မပြခဲ့တာလည်း....မင်းအသိပါပဲ....🎼
🎼🎼........ နေချင်ရင်..ကိုယ့်သဘောနဲ့နေ...မနေချင်ရင်သွားပေါ့...မတားပါဖူး...🎼
🎼🎼........ လူဆိုတာ ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ကိုယ်.....နေရာတိုင်း တစ်ယောက်အကြိုက် မလိုက်နိုင်ဖူး..🎼
🎼🎼...... တစ်ခါငိုရရင် တစ်ခါမက ပြုံးခဲ့ဖူးတာလည်း.... မမေ့လိုက်နဲ့ဦး....🎼
🎼🎼....... အချိန်ရှိသေးတယ်....နောက်ဆုံးလို့ နှုတ်မဆက်ခင်မှာ... စဥ်းစားပါဦး....🎼
🎼🎼..... နေချင်ရင်...နေလိုက်ကြရုံ မနေရင် သွားပေါ့ မတားပါဖူး.....🎼
🎼🎼..... လူဆိုတာ မာနနဲ့ပါ....နေရာတိုင်းတော့ အရှုံးမပေးနိုင်ဖူး......🎼
🎼🎼......🎼.....🎼.....🎼...............🎼.........🎼........🎼.........🎼🎼 )`
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-eight: : Let Her Go
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် နှစ်ဦးသဘောတူ လမ်းခွဲခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်ခန့်ပင် ရှိခဲ့လေပြီ။
သူမအား အမြဲတမ်းလိုလို သတိရမိသော်လည်း အပြစ်မရှိ အပြစ်ရှာပြီး ထားသွားခဲ့သည့် အတွက် စိတ်လည်းနာမိသည်။
တစ်ခါတစ်ရံကြတော့လည်း သူမအဆင်ပြေလား....နေကောင်းလာဟု သိချင်သဖြင့် Messenger မှ သွားပြီးစကားပြောဖြစ်သည်။
သူမနှင့် အရင်လို တရင်းတနှီး စကားမပြော ဖြစ်တော့သော်လည်း မေးထူးခေါ်ပြော အဆင့်တော့ ရှိသေးလေသည်။ သန့်ဇင်ကိုရော သူမပါ ကိုယ့်အလုပ်နှင့်ကိုယ် ရှုပ်နေကြပြီဖြစ်၍ ကျောင်းသားဘဝတုန်းကလို Social Media ပေါ်တွင် Active သိပ်မဖြစ်တော့ချေ။
တစ်ခါတစ်လေ သူမသူငယ်ချင်းများနှင့် ပျော်ရွှင်စွာ ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံများကို တွေ့သောအခါတွင် သန့်ဇင်ကို မနာလို ဖြစ်မိသည်။
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သူနှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် ပျော်ရွင်ခဲ့သည်မှာ ဘယ်တုန်းက နောက်ဆုံးမှန်းပင် မသိတော့ကြောင့်ပင်။
လုပ်ငန်းခွင်တွင် အလုပ်သဘောအရ ပြုံးရယ်စွာ နှုတ်ခွန်းဆက်ကြရသော်လည်း ရင်ထဲက နှစ်လိုမှု မရှိသဖြင့် စီးပွားရေးဆန်သော အပြုံးအတုနှင့် ပျော်ရွင်ဟန်ဆောင်မှု သက်သက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တုန်းက လူကြီး သိပ်ဖြစ်ချင်ခဲ့သော်လည်း အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူရွယ်ပိုင်း ရောက်လာသောအခါတွင် စိတ်ကူးထားသလို ပျော်ရွင်ဖွယ် မကောင်းချေ။
အသက်အရွယ် ကြီးပြင်းလာမှုနောက်တွင် အငယ်တုန်းက မရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးများနှင့် တကွ အနောက်တွင် တာဝန်ယူမှုများကပါ ကပ်လိုက်ပြီး ပါလာတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မနက်ခင်းစောစော၌ အိမ်ခြံဝန်းထဲရှိ အမေ့၏ ပန်းပင်များကို ရေလောင်းပေးရင်း အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။
အမေဖြစ်သူသည် ပင်စင်ယူပြီးနောက်ပိုင်း ခြံဝန်းထဲတွင် သီးပင်စားပင်များနှင့် ပန်းပင်အချို့ကို စိုက်ပြီး အနားယူနေတော့သည်။ သန့်ဇင်ကို၏ အဖိုးဖြစ်သူသည် လွန်ခဲ့သော ၆လခန့်က လူကြီးရောဂါနှင့်ပင် ဆုံးပါးခဲ့လေပြီ ။
ထိုအခါ သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်၌ တစ်ဦးထည်းသော ယောကျာ်းလေးဖြစ်၍ အိမ်ထောင်ဦးစီး နေရာသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားသည်။
သူရေလောင်းနေသည့် အချိန်တင် ခြံဝန်းအနောက်သို့ ညီမလေးက အပြေးဝင်လာပြီး သူ့အား အရေးတကြီး လှမ်းခေါ်လေသည်။
“အကိုကြီး...အကိုကြီး”
“ဟေ....ဘာလဲဟ ၊ အမောတကောနဲ့”
“ဆိုင်မှာ အလုပ်လာအပ်တဲ့သူရောက်လာလို့...အကိုကြီးကို လာခေါ်တာ...ဟောဟဲ”
“မင်္ဂလာ နံနက်ခင်းပါလား ၊ ၈နာရီဆိုင်ဖွင့်ခါစပဲရှိသေးတယ်...ဟေဟေ့”
“ဟာ...အကိုကြီးကလည်း မြန်မြန်လာပါဆို”
“အေး..အငယ်မ.. ဟိုနားက ရေခေါင်းကို ပိတ်ခဲ့ဦးနော်”
“ဟုတ်...ဟုတ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် လွန်ခဲ့သော ၆လခန့်က အဖိုးဆုံးသည့် အချိန်တွင် ကုမ္ပဏီအလုပ်မှ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြင်ဦးလွင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အမေဖြစ်သူကလည်း နှလုံးရောဂါ အခံရှိ၍ အနီးကပ်ပြုစုပေးရန်အတွက် လူလိုလေသည်။
ညီမလေးက အိမ်တွင် ရှိသော်လည်း ဆယ်ကျော်သက်တို့ ထုံးစံအတိုင်း လေလေတေတေနှင့် ဖုန်းပဲပွတ်နေသဖြင့် အလုပ်ခိုင်း၍ သိပ်မကောင်းချေ။
ရန်ကုန်ရှိ ကုမ္ပဏီအလုပ်တွင် တစ်လ ငါးသိန်းခန့် ဝင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဒီထက်လစာပိုတိုးရန်အတွက် အချိန်အကြာကြီး ရင်းနှီးရမည့်အပြင် အိမ်နှင့်လည်း ဝေးနေသောကြောင့် အလုပ်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် အလုပ်မှစုလာခဲ့သော ပိုက်ဆံအနည်းငယ်နှင့် အမေ့ဆီမှ အရင်းအနှီးအနည်းငယ်ကိုတောင်းပြီး မိတ္တူဆိုင် အသေးလေး ဖွင့်ထားသည်။
မိတ္တူဆိုင်ဟုသာ ခေါင်းစဥ်တပ်ထားသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုသည် ကွန်ပျူတာနှင့် စပ်ဆက်သည့် Service မျိုးစုံကို လုပ်ပေးလေသည်။
“ကောင်းကင်ကြယ်”ဆိုပြီး နာမည်ပေးထားသည့် သူ၏ဆိုင်တွင် မိတ္တူဆွဲခြင်း ၊ Riso လိပ်ခြင်း ၊ ဖိတ်စာများ ၊ လိပ်စာကပ်များ အစရှိသည့် အလုပ်များပြင် ကွန်ပျူတာ Software နှင့် Hardwareပိုင်းပါ ပြုပြင်ပေးသေးသည်။
ဆိုင်ရှေ့တွင်လည်း မှန်ကောင်တာလေးဖြင့် ဘောပင်...ခဲတံ...စာအုပ် အစရှိသော စာရေးကိရိယာများကိုလည်း ရောင်းချသေးသည် ။
Mobile Banking ခေါတ်စားလာသည့် အချိန်တွင် Wave money,OK$,M-money အစရှိသော ဝန်ဆောင်မှုများအပြင် ဖုန်းဘေလ်ပါ ရောင်းလိုက်သေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မိတ္တူဆိုင််တွင် နှစ်ရှည်လများ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံ ရှိသဖြင့် ဆိုင်ဖွင့်ရာတွင် အခက်အခဲ သိပ်မဖြစ်ခဲ့ချေ။
ဆက်ဆံရေးကလည်း ပြေပြစ်ပြီး လက်ရာများမှာလည်း သေသပ်သဖြင့် အလုပ်လာအပ်သူများ အထိုက်အလျောက် ပေါလာလေသည်။
အမေဖြစ်သူကလည်း မြို့ခံ သူနာပြုဖြစ်ပြီး အသိပေါသောကြောင့် အစိုးရရုံးမှ အသိများနှင့် မိတ်ဆွေများကိုပါ စပ်ပေးသဖြင့် လုပ်ငန်းမှာ တွင်ကျယ်လာသည်။
အလုပ်များလာသော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ယောက်ထည်း မလုပ်နိုင်တော့သဖြင့် ညီမဖြစ်သူအပြင် ဝန်ထမ်းမလေး တစ်ယောက်ကိုပင် လစာပေးပြီး ခေါ်ယူထားရတော့သည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလစာကို ကိုယ်ပိုင်အလုပ်မှဝင်ငွေနှင့် နှိုင်းယှဥ်ကြည့် လိုက်သောအခါ သုံးဆ..လေးစမျှ ကွာဟနေသဖြင့် စောစောကတည်းက ဆိုင်ဖွင့်ခဲ့လျင် ကောင်းသားဟု တွေးမိသည်။
သို့သော်လည်း လောကကြီး၏ ထုံးစံအတိုင်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်သော အရွယ်သို့ ရောက်သောအခါ သုံးဖြုန်းရန် အချိန်မရှိတော့ပဲ အလုပ်ထဲတွင်သာ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေရပြန်သည်။
အရင်ကထက် ပိုမိုအဆင်ပြေလာသော သူ့သား၏ ဆိုင်လေးကိုကြည့်ပြီး အမေဖြစ်သူသည် ပြုံးပြီး ငါအသေဖြောင့်ပါပြီဟုပင် ပြောလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကာစတန်မာ ရောက်နေသည်ဟု ဆိုသဖြင့် ဆိုင်ရှေ့သို့ ပြေးပြေးလွှားလွှား သွားပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် အလို့ငှာ မေးမြန်းချင်း ပြုသည်။
“ဟော..အကိုကြီးပါလား ၊ ဒီတစ်ခါ ဘာအပ်မလို့လဲဗျ”
“အေးကွ...ငါ့ညီရာ ၊ အကို့ရဲ့ ကော်ဖီထုတ်မှာ ကပ်မယ့်တံဆိပ်လာအပ်တာ”
“ဟုတ်အကို....ကော်ဖီလုပ်ငန်းက အဆင်ပြေတယ်မလား”
“အေး...ပြေတယ်ကွ ၊ အခုတလော ပြင်ဦးလွင်ကို အလည်လာတဲ့သူတွေ ပေါလာပြီး ကော်ဖီအစစ်ကိုလည်း ရှာသောက်ကြတာကိုး...သမီးဖြစ်သူကလည်း ဖေ့ဘွတ်ဆိုလား ဘာဆိုလား...အဲ့ကနေ ကြေငြာတယ်ပြောတာပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့...အကိုကြီး ၊ တံဆိပ်က လိုချင်တဲ့ ပုံစံရှိလား...အကြမ်းဆွဲထားတာ ပါလားဗျ”
“ဟေ....အဲ့လိုတော့ မရှိပါဖူးကွာ ၊ မင်းပဲ အဆင်ပြေသလိုဆွဲပေးလိုက်ပါ...အဲ ဟိုတစ်ခါက ဗီနိုင်းလာအပ်တုန်းက ထည့်ထားတဲ့ လိုဂိုလေးကိုတော့ သဘောကျတယ်ကွ”
“ဟုတ်ကဲ့အကိုကြီး...အဲ့တာဆို အထဲကို ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့လေ...အကြမ်းဖျဥ်းပုံစံကို ကွန်ပျူတာနဲ့ ဆွဲပြမယ်”
“အေး...အေး...”
“ဟုတ်..အကိုကြီး...ဒီညာဖက်ထပ်နားမှာက....!*^#*!% အဲ့လိုနဲ့ အလည်မှာ! ^*!^ လေးထည့်လိုက်မယ် ၊ ပြီးရင် ဒီလိုလေးဆိုရင်ရော”
“ကြိုက်တယ်ကွာ...ဟို အရောင်ကနည်းနည်း တောက်တောက်လေး လုပ်ပေးဦး”
“ဟုတ်..ဒီလောက်ဆိုရပြီလားခင်ဗျ”
“အင်း...ရပြီ”
“ဟုတ်ပြီ...အဲ့တာဆို ဒီလောက်ဆိုဒ်နဲ့ စတစ်ကာ ဘယ်နှစ်ခုလောက် ထုတ်မလဲဗျ”
“အခုရေ တစ်ထောင်လောက် ထုတ်မယ်ကွာ”
“ဟုတ်ကဲ့...စတစ်ကာကို ဗီနိုင်းသားနဲ့ ထုတ်မလား ၊ စက္ကူသားနဲ့ပဲထုတ်မလား”
“ဘာကွာလို့လဲကွ”
“ဗီနိုင်သားကတော့ ကွာလတီပိုကောင်းတာပေါ့...အရောင်လည်း ပိုတောက်တယ် ၊ စက္ကူသားကကြ ကပ်ပြီး ပြန်ခွာလို့ သိပ်အဆင်မပြေဖူး...ပြီးတော့ ဗီနိုင်းသားက နည်းနည်းတော့ စျေးပိုတယ်ခင်ဗျ”
“အေး...စျေးပိုတာ အကြောင်းမဟုတ်ပါဖူး...ဗီနိုင်သားနဲ့ပဲထုတ်လိုက် ၊ ပြီးတော့ တစ်ခါထည်း ညှပ်ပေးဦးနော်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ..အကိုကြီးရေ....အငယ်မရှိလား ၊ ဒီမယ် ဗီနိုင်သားကို !&*!&!((!^* အဲ့လိုလုပ်မှာ ငွေတွက်ပေးလိုက်ဦးနော်”
“ဟုတ်အကိုကြီး”
“အဲ့တာဆို.....ထုတ်မှာနဲ့ ...စတစ်ကာကို ညှပ်ရမှာနဲ့ဆို မနက်ဖြန် ညနေလောက်ကျ လာယူလို့ရပြီဗျ”
“အေး...ကျေးဇူးပဲ ငါ့ညီရာ...အဲ့တာဆို ငွေကအကုန်ရှင်းခဲ့လိုကတော့မယ် ၊ မနက်ဖြန် ညနေနော်”
“ဟုတ်ကဲ့..သုံးနာရီ...လေးနာရီလောက်ဆို ရပါပြီဗျ”
“အေးအေး...ကလေးမ ဘယ်လောက်ကျလဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ ဦးလေး...စုစုပေါင်း $$$$ ကျပါတယ်”
“အေး.....”
အလုပ်အပ်သော ဦးလေးကြီးသည် ပိုက်ဆံရှင်းပြီးနောက်တွင် ပိုက်ဆံအိတ်ကြီးကို ပိုက်ပြီး ကားနှင့် ပြန်ထွက်သွားလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက ညီမဖြစ်သူအား.....
“အငယ်မ...ဘာလို့ ဦးလေးကြီးလို့ သွားခေါ်တာလဲ ၊ ဟိုက မျက်နှာပျက်သွားတယ်”
“ဟင်...ညီမလေးနဲ့ဆို ဦးလေးအရွယ်ဆိုတော့ အဲ့လိုမခေါ် ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ”
“အန်ကယ်လေး လောက်တော့ လုပ်ပေါ့ဟ ၊ နင်ကလည်း မိန်းခလေးဖြစ်ပြီး နည်းနည်းပါးပါးတောင် မချွဲတတ်ဖူး”
“အမလေး...ပါးစပ်ယားတယ် မခေါ်တက်ပါဖူး”
“နောက်ကျ နင်အလုပ်ထဲရောက်ရင် အမေ့အရွယ်လောက် လူကြီးကိုလည်း အမလို့ ခေါ်ချင် ခေါ်ရတာပဲ ၊ ခေါ်တတ်တာတွေ...မခေါ်တတ်တာတွေနောက်ထား....လူမှုရေး ပေါ့ဟာ”
“မသိဖူး....အလုပ်ကို ရှုပ်နေတာပဲ ၊ ဦးလေးအရွယ်ဆို ဦးလေးပေါ့”
“အေးပါ...နင်နောက်ကျ အိမ်ကို ရည်းစားခေါ်လာတဲ့ အချိန်မှ ကိုကို..မောင်မောင်နဲ့ လုပ်လို့ကတော့ ငါနဲ့တွေ့မယ်”
“ဟင် ဘာမှလည်း မဆိုင်ဖူး ၊ အကိုကြီးကလည်း...အမေက ခေါ်နေပြီ အနောက်ကို သွားလိုက်ဦးမယ်”
“အေး..သွားသွား”
သန့်ဇင်ကို၏ ညီမဖြစ်သူသည် အဆူခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဆိုးပြီး ခြေထောက်ကို ဆောင့်အောင့်အောင့်အောင့် နင်းပြီး ဆိုင်ထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။
သန့်ဇင်သည် သူ့ညီမဖြစ်သူ၏ အပြုအမှုကို ခပ်ပြုံးပြုံးသာ ပြန်လည်တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး စောနက လာအပ်ထားသည့် အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေလိုက်သည်။
အလုပ်ထဲတွင် စိတ်ကိုနှစ်ထား၍ အချိန်တွေ ကုန်သွားမှန်းပင် သတိမထားမိလိုက်ချေ။
သူ့ဗိုက်က တဂွီဂွီနှင့် ဆာလောင်လာ၍ နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်သော အခါတွင် နေ့လည် ၁၁နာရီခွဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။
ထို့ကြောင့် လုပ်လက်စ အလုပ်ကို လက်စသတ်ပြီး အိမ်သို့ ထမင်းပြန်စားရန် ထိုင်ခုံမှ အထတွင် ဆိုင်ထဲသို့ မျိုးမင်းထက် ဝင်လာသဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဟေ့...ခွေးသားကြီး....ဘာလာလုပ်တာလဲကွ ၊ ငါဒီမှာအလုပ်ရှုပ်နေတာ”
“မင်းရဲ့ဆိုင်ကိုလာပြီး အလုပ်လာအပ်တာ....စော်ပစ်ကောင်ရ”
“မြေနိုး...အဲ့လိုတော့မခေါ်နဲ့ကွာ...ငါရင်နာတယ်ကွ အေပေးရ”
“ဟဲဟဲ...အနာပေါ်ဒုတ်ကျသွားရင် ဆောရီးပါကွာ..၊ ငါ့အဖေက လိပ်စာကဒ်အသစ် လုပ်ခိုင်းလိုက်လို့”
“အော်...ပေး ဦးလေးဟာဆို ငါအမြန်လုပ်ပေးမယ် ၊ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ပြောင်းလို့လား”
“အေး...ငါ့ဖုန်းနံပါတ်ပါ ထည့်ရမှာ...ဦး*** နှင့် သားမျိုးမင်းထက် ဖုန်းနံပါတ် ***** ဆိုပြီးတော့”
“အင်း....နောက်ခံအရောင်ရော ပြောင်းဦးမလား”
“အမေက အစိမ်းနုရောင်လေးပြောင်းလိုက်တဲ့ ၊ ဗေဒင်ဆရာက အဲ့လိုပြောလိုက်တယ်တဲ့... လုပ်ငန်းပိုအဆင်ပြေအောင်လို့ ပြောတာပဲ”
“ဟေ...မင်းတို့ မိသားစုကလည်း တစ်ယောက်ကို တစ်မျိုးပါလားဟေ့”
“အေး...ငသန့် မင်းမြန်မြန်လုပ်ပေးကွာ ၊ မနက်ဖြန်လာယူလှည့်မယ်”
“ဟိတ်ကောင်...ဟိတ်ကောင် ခဏနေဦး ၊ တစ်ပတ်ခါမှရမယ်....စောနက အပ်သွားတဲ့သူ ရှိသေးလို့”
“တစ်ပတ်ခါလည်း ရပါတယ် ၊ ဒါနဲ့ မင်းဆိုင်က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပြည့်ကျပ်လာသလိုပဲ”
“အေး....ဒီဝါတွင်းပြီးရင် စျေးကြီးနားမှာ ဆိုင်ခန်းကျယ်ကျယ်ငှားပြီး ဖွင့်မလားလို့”
“ကောင်းသားပဲ...အဲ့မှာ ငါ့အဖေနဲ့အသိက ဆိုင်ခန်းငှားဖို့ရှိတော့ ပြောသံကြားတယ် ၊ ငါစုံစမ်း ပေးထားမယ်ကွာ”
“အေးကွာ...ကျေးဇူးပဲမျိုးကြီး ၊ တစ်ပတ်ခါကျ အကုန်ပြီးပြီ ငါမင်းအိမ်ကို လာပို့ပေးရမလား”
“အေး....ဆိုမှ...ငါပဲလာယူလိုက်ပါ့မယ်ကွာ ၊ သွားပြီဟေ့ရောင်”
“အေး..အေး အိမ်ကိုတန်းတန်းပြန် ၊ မာဆတ်တွေ မာစွပ်တွေ ဝင်မနေနဲ့ဦး”
“အဲ့နေရာတွေက မင်းပဲသွားရမှာ စော်ပစ်ကောင် ၊ ငါကစော်ရှိတယ်ကွ...ဟားဟား”
“အေးပါကွာ..”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျိုးမင်းထက်အား မပြန်ခင် စနောက်လိုက်သော်လည်း သူကသာ ပြန်ထိသွား၍ အောင့်သက်သက် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆိုင်ခန်းအနောက်မှ တံခါးပွင့်သွားပြီး အမေဖြစ်သူဝင်လာလေသည်။
“သား...ဗိုက်မဆာသေးဖူးလား ၊ အခုထိ အိမ်ဖက်ကို ရောက်မလာလို့”
“လာမှာအမေ...အငယ်မက ထမင်းစားပြီးပြီမလား ၊ သူ့ကို ဆိုင်စောင့်ခိုင်းထားလိုက် စောနက မျိုးမင်းထက်ရောက်လာလို့ စကားပြောနေတာနဲ့ ကြာသွားတာ”
“အော်...ပြန်သွားပြီလား ၊ သူ့ကိုပါထမင်းစားခေါ်လိုက်တာမဟုတ်ဖူး”
“ဟုတ်သားပဲ သားမေ့သွားလို့...ဟဲဟဲ ၊ အမေဘာဟင်းချက်ထားလဲ”
“သားအကြိုက်ပဲ...ငါးဘတ်မွှေဟင်းချက်ထားတယ်”
“အိုခေ...လာပြီဗျာ”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဗိုက်ဆာဆာနှင့် သူ့အမေ၏ လက်ရာဖြစ်သော ငါးဘတ်မွှေဟင်းနှင့် ထမင်းကို တစ်ဝတစ်ပြဲစားပြီး ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထမင်းစားပြီး အဆီရစ်နေ၍ ကွန်ပျူတာကို ကြည့်သောအခါတွင် ရီဝေဝေဖြစ်နေ၍ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခဏမှိန်းလိုက်သည်။
သူအိပ်ရာနိုးလာသည့်အချိန်တွင် မိုးတိမ်များသည် မဲမှောင်နေပြီး အချိန်မရွေး ရွာချမည့် ပုံစံဖြစ်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မိုးရွာ၍ မီးပျက်မည် ဆိုးသောကြောင့် မျိုးမင်းထက် အဖေ၏ လိပ်စာကဒ် ဒီဇိုင်းအား အလျင်အမြန် ဆွဲလိုက်သည်။ သူဆွဲနေသခိုက်တွင် မိုးစက်များသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တဖောက်ဖောက်နှင့် ရွာသွန်းချ လာပြီး မကြာခင်တွင် မိုးကြီးလာလေတော့သည်။
“ဝါဆိုဝါခေါင် ရေဖောင်ဖောင်”ဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်း ဝါဆိုလဖြစ်သောကြောင့် ပြင်ဦးလွင်မိုးသည် စိတ်ရှိတိုင်း ရွာသွန်းချ နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ပူနေသည့် အတိုင်းပင် မိုးရွာသွန်းပြီး မကြာခင်တွင် EPC ရုံးက ဝန်ထမ်းများသည် လျှပ်စစ်မီးကို ဖြတ်ချလိုက်လေတော့သည် ။
သူ၏ ခြေထောက် အောက်ခြေက မီးဖြတ်ပေးသည့် CPU က တတီတီနှင့် နားငြီးအောင် မည်လာသဖြင့် ကွန်ပျူတာကိုပါ Shut down ချလိုက်ရသည်။
အချိန်ကား ညနေ ၄နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် စတစ်ကာများကို ကပ်ကြေးဖြင့် ညှပ်နေသည့် ဝန်ထမ်းကောင်မလေးနှင့် ညီမဖြစ်သူအား အလုပ်ပြီးလျင် ဆိုင်ပိတ်ရန် ညွန်ကြားပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။
အိမ်နှင့်ဆိုင်သည် ခြံဝန်းတစ်ခုထည်းတွင် ဖြစ်သဖြင့် ထီးမဆောင်းတော့ပဲ အိမ်ထဲသို့ အပြေးဝင်သွားလိုက်သည် ၊ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် အိမ်နေရင်း အဝတ်အစားလဲပြီး ဂိုထောင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။
ထိုဂိုထောင်ဟောင်းလေးကို နွေရာသီတုန်းက အုတ်နှင့် ပြန်လည်ခိုင်ခံ့အောင် ဆောက်လိုက်ပြီး တံခါးပါထည့်လိုက်သဖြင့် မိုးလုံလေလုံ ဂိုထောင်လေး ဖြစ်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ပိုက်ဆံများများ စုမိလျင် ကားဝယ်မည်ဟု တွေးထားသဖြင့် ဂိုထောင်ကို ပြန်ပြင်ပြီး ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုတော့ ကားမဝယ်ရသေးသဖြင့် ထိုဂိုထောင်လေးထဲတွင် ပန်းချီစတူရီယို အသေးစားလေး လုပ်ထားသည်။
ရန်ကုန်မှ ပြန်လာပြီး ကိုယ်ပိုင်အလုပ်လုပ်သောအခါတွင် အားလပ်ချိန် ပိုရသဖြင့် ဝါသနာပါသည့် ပန်းချီဆွဲခြင်းကို ပြန်ပြီးလုပ်ဖြစ်သည်။
မြန်မာနိုင်ငံတွင် အင်တာနက်ခါတ်ကောင်းလာပြီး Social Media Platform များ ပေါလာသဖြင့် ပန်းချီဝါသနာပါသူများ Group များထဲတွင် ဝင်ထားသောကြောင့် အဆက်အသွယ်လေး ရလာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ရေဆေးနှင့် ဆီဆေးကိုသာ အားပြုဆွဲသောကြောင့် ပန်းချီအနုပညာကို ခံစားတတ်သူတစ်ချို့က ပုံလာအပ်သည်မျိုးလည်း ရှိသည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့စိတ်ကြိုက်ဆွဲထားသည့် ပုံများကို Social Media များတွင် တင်ပြီး ပြသသောအခါတွင် ကြိုက်နှစ်သက်သူများက ကြိုက်စျေးပေးပြီး ဝယ်ကြသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ နာမည်သည်လည်း ပန်းချီလောကတွက် တက်သစ်စ ဆရာလေးအဖြစ် တော်တော်များများ သိလာကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဂိုထောင် ( သို့မဟုတ်) ပန်းချီစတူရီယို ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူရေးဆွဲလက်စဖြစ်သည့် ပန်းချီကားကို အောက်ခံအရောင်အတွက် ဆေးစပ်ပြီး အရောင်ခြယ်လိုက်သည်။
သူဆွဲနေသောပုံသည် အကြမ်းဖျဥ်း စိတ်ကူးနေသည်မှာ ကြာနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ့်မျက်ချယ်ကို လက်ဆောင်ပေးရန်အတွက် ရည်းစားဖြစ်ကတည်းက ပန်းချီတစ်ကားဆွဲရန် စဥ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အခုတော့ သူတို့နှစ်ဦး ပြတ်ဆဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင်တစ်ခုအဖြစ် ပေးချင်နေသေးသည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ရည်းစားသက်တမ်း တစ်လျောက်တွင် သူ့ဖက်က တန်ဖိုးရှိသော လက်ဆောင် မပေးရသေးသဖြင့် မိစိမ်းကားကြီးကို တစ်ခုခုတော့ ပေးရမည်ဟု သူတွေးထားသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပုံတူပန်းချီကားအတွက် အောက်ခံပုံကြမ်းဆွဲသည်ကိုပင် လနှင့်ချီပြီး ကြာမြင့်ခဲ့ရာ အခုတော့ အောက်ခံအရောင်အတွက် ဆေးစထည့်ပြီဖြစ်သည်။
နောက်ခံ သစ်ပင်ဖြစ်သော ချယ်ရီပန်းရောင်အတွက် သူ့စိတ်ကြိုက်အနေအထားဖြစ်အောင် ရေဆေးကို ပြန်စပ်လိုက်ပြီး အရောင်ရောလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့်ကြားမှ သူ့နာမည်ကိုခေါ်နေသည့် မျက်ချယ်၏ အသံသဲ့သဲ့ကို နားဖြင့်ကြားရသည်။
သို့သော်လည်း သူမ၏ ပန်းချီဆွဲနေတုန်း မိုးရွာသံနှင့်ရောပြီး နားကြားမှားခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။
“သန့်ဇင်ကို....သန့်ဇင်ကိုရေ...နင် အိမ်မှာရှိလား”
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ၏ အသံကို ခပ်ရှင်းရှင်းကြားလိုက်ရသဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး ထီးကိုယူကာ ခြံဝန်းတံခါးဆီသို့ ထွက်ခဲ့လိုက်သည် ။
သန့်ဇင်ကို ထင်သည့်အတိုင်းပင် ခြံဝန်းတံခါး၌ အိမ့်မျက်ချယ် ရောက်ရှိနေလေသည်။
သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ အိမ်နေရင်း ဝတ်ဆုံဝမ်းဆက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်မှာလည်း ရှုပ်ပွလျက် ရှိနေသည်။ သန့်ဇင်ကိုသည် ခြံတံခါးကို အမြန်ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး သူမကို အထဲသို့ ဝင်စေကာ ထီးမိုးပေးလိုက်သည်။
“မျက်ချယ်...နင် ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ”
“သန့်ဇင်...ချယ်လေ...ဟင့်...ရွှတ်...ရွှတ်”
သူမက စကားကို ဆုံးအောင်မပြောပဲ သန့်ဇင်ကိုအား ဖက်ပြီး ငိုကြွေးလေတော့သည်။
သန့်ဇင်က သူမ၏ နောက်ကျောကို အသာလေး ပုတ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်ရင်း အိမ်ထဲသို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူမအား ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်မှ တဘတ်ကို တက်ယူပြီး ခေါင်းကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ချယ်....ဘယ်လို ဖြစ်လာတာလဲ ၊ ပြောပါဦး”
“သန့်ဇင်....ငါစိတ်တွေ အရမ်းညစ်နေလို့ပါဟာ ၊ အလုပ်ထဲမှာ အတိုက်အခိုက်တွေနဲ့ ဖိအားတွေ အရမ်းများလာလို့ ပြင်ဦးလွင်ကို ခဏတက်ခဲ့တာ..ပြီးတော့ အိမ်မှာနေတော့လည်း စိတ်မသက်သာလို့ နင်ရှိမလားဆိုပြီး နင့်အိမ်ဖက် ထွက်လာခဲ့တာ”
“အေးပါ....နင် အေးနေမှာပေါ့ ၊ ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားမလား ငါပြုတ်ပေးမယ်”
“ဟင့်..ရွှတ်...အင်း...စားမယ်”
“မီးပျက်နေတော့ အိုးနီနဲ့တည်လို့မရဖူး...စောနက အမေရေနွေးတည်နေတာတော့ တွေ့လိုက်တယ် ၊ ခဏစောင့်နော်....ချယ်”
“အွန်း.....”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရန် လုပ်နေသော အချိန်တွင် သူမ၏ အလုပ်သင်ဆရာဝန်ဘဝ အခက်အခဲများနှင့် အချင်းချင်း ဂုန်းတိုက်ညစ်ပတ်ကြသော လုပ်ငန်းခွင်အကြောင်းကို ပြောရင်း ငိုသည်။
ပြီးနောက် သူမအား မနာလိုသော တစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ရာတွင် ချောက်ချပြီး ညစ်တွန်းတွန်းသောကြောင့် ဌာနမှ အပြောင်းအရွေ့ခံရကြောင်း ပြောပြသည်။
သန့်ဇင်ကိုက ခေါက်ဆွဲခြောက်ကို ရေနွေးနှင့် အုပ်ထားသည့် အချိန်တွင် သူမနားသို့ ကပ်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် မုဆိုးဒူးထောက် ထိုင်လိုက်ကာ လက်ကလေးကိုကိုင်ပြီး နှစ်သိမ့် အားပေးလိုက်သည်။
“ချယ်....ငါပြောပြမယ်....နင် အငိုတိတ်တော့”
“အင်း...ရွှတ်...ဟင့်”
“လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ရောက်လာရင် အခက်အခဲတွေရယ် ၊ မနာလိုတဲ့ သူတွေရယ်နဲ့ တွေ့ရမှာ ထုံးစံပဲ...နင့်တို့လို ဆရာဝန်လောကမပြောနဲ့ ငါမန္တလေး မိတ္တူဆိုင်မှာ အလုပ်သမား ဝင်လုပ်တုန်းကတောင် အပြစ်လွှဲချတဲ့ သူတွေနဲ့ တွေ့ဖူးတယ်”
“အင်း....”
“နင်မှမဟုတ်ဖူး...အကုန်လုံး ဒီလိုပဲ ကျော်ဖြတ်ရတာပါပဲ..သိလား ချယ် ၊ နင်အားတင်းထားဖို့ လိုတယ်...အခုဟာက အလုပ်သင်ဆရာဝန်လား...ဆေးရုံမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်နေတာလား”
“အင်း...ကျောင်းကအလုပ်သင်တော့ ပြီးသွားပြီးရယ် ၊ အခုက ဘွဲ့ရပြီး တကယ့် အလုပ်ထဲရောက်နေတာ..ဘေးနားမှာ ရှိတဲ့သူတွေကလည်း စိတ်ကောင်းရှိသလိုလိုနဲ့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ညစ်ပတ်နေကြတာ..စိတ်တွေလည်း အရမ်းညစ်တာပဲ”
“အင်း....ငါလည်း ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်ခဲ့ဖူးတော့ နားလည်ပါတယ်ဟာ ၊ ဒါပေမယ့် ဒီလို စိတ်ညစ်တယ်ဆိုတိုင်း အလုပ်ကနေ ထွက်ပြေးလို့မရဖူးလေ....နင်က အခုလူကြီးဖြစ်နေပြီ... စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာရမယ်”
“ဒါပေမယ့်ဟာ.....”
“ငါပြောတာကို ဆုံးအောင်နားထောင်ဦး....ချယ် ၊ နင်ကအခု မြေခွေးတွေကြားမှာ ရောက်နေပြီဆိုရင် သိုးလေးတစ်ကောင်လို ဖြူစင်နေလို့ မရတော့ဖူး....သူများတွေလို မညစ်ပတ် ချင်ရင်တောင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ အမြဲသတိထားနေ”
“...................”
“ပြီးတော့ လဲကျရင် အမြဲပြန်ထပါ...နင့်ဘေးနားမှာ အရင်လို ငါမရှိတော့ပေမယ့် သူငယ်ချင်းတွေ မိသားစုဝင်တွေ ရှိသေးတာပဲ ၊ သူတို့ကိုလည်း ခံစားရသမျှရင်ဖွင့်ပေါ့ဟာ.. တစ်ယောက်ထည်းလည်း မျိုသိပ်မထားနဲ့ ဟုတ်ပြီလား”
“အင်း...”
“ငါပြောတာ သဘောပေါက်တယ်မလား....စကားသိပ်မပြောတတ်တော့ နင်နားလည်ပါ့ မလားတော့ မသိဖူး...အဲ ခေါက်ဆွဲက ရပြီထင်တယ် ခေါက်ဆွဲပူပူလေးစားလိုက်”
“အင်း...”
မျက်ချယ်သည် အငိုမတိတ်သေးသော်လည်း သန့်ဇင်ကို ပြုတ်ပေးထားသည့် ခေါက်ဆွဲပူပူကို မှုတ်ပြီး အားရပါးရ စားသည် ၊ ခေါက်ဆွဲပန်းကန် ကုန်ခါနီးတွင် သူမက နောက်တစ်ခါ ပြန်ငိုလာသည်။
“ဟင့်...ဟင့်...ရွှတ် သန့်ဇင် အရင်တုန်းက ငါနင့်အပေါ် ဆိုးခဲ့မိတာတွေအတွက် ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟာ”
“ရပါတယ်....ငါကအဲ့အကြောင်းတွေ မေ့တောင်မေ့နေပါပြီ ၊ စိတ်ထဲထားမနေနဲ့တော့..... ဟုတ်ပြီလား”
“အင်း...ငါအခု လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ရောက်ကာမှ နင့်ကို ကိုယ်ချင်းစာနိုင်တော့တယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ...အစားကို ကုန်အောင်စား ၊ ဘာမှမဖြစ်ဖူး...အခုချိန်မှာ နင့်အတွက် လုပ်ငန်းခွင် ဝင်ခါစဆိုတော့ ခက်ခဲနေပေမယ့် နောက်ကြရင် ဟာသကြီးလို ဖြစ်သွားမှာ”
“အင်း.....”
“ချယ်....နင် အလုပ်မှာ အခက်အခဲတွေတွေ့လို့ ပင်ပန်းလာရင် ငိုချင်ငိုချပလိုက်... အနည်းဆုံးတော့ စိတ်ပေါ့သွားတာပေါ့ ၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ကြောင့်နဲ့တော့ နင်မငိုပါနဲ့တော့.... ငါအားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ် ဟုတ်ပြီလား”
သန့်ဇင်ကိုက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူမအနားသို့ ကပ်သွားပြီး ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်များကို လက်မနှစ်ဖက်နှင့် သုတ်ပေးလိုက်သည် ။
သူမလည်း ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို ကုန်အောင် စားလိုက်လေသည်....အကုန်ပြောင်အောင် စားပြီးနောက် သူမက....
“ကဲ...နင့်ရဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကြောင့်လားမသိဖူး ၊ ငါ့ရဲ့ရင်ထဲ နွေးလာပြီး အားတွေ ပြန်ရှိလာသလိုပဲ”
“အဲ့တာဆို ခေါက်ဆွဲဖိုး ငါးထောင်ပေး”
“ခစ်ခစ်...နင့်ဟာက ယမ်ယမ်တစ်ထုတ်ပြုတ်ပြီးတော့ ငါးထောင်တောင်းနေတယ်”
“နင်အဲ့လိုရယ်နေတာပဲ ငါမြင်ချင်တယ်ဟာ...ခေါက်ဆွဲက နှစ်ရာပေမယ့် ငါ့ရဲ့ဆားဗစ်က လေးထောင့်နဲ့ရှစ်ရာလေ ၊ ယမ်ယမ်ခေါက်ဆွဲက ငါပြုတ်ပေးလို့ ငါးထောင်တန်သွားတာ”
“ခစ်ခစ်...သန့်ဇင် နင်ကတော့လေ ၊ ဒါနဲ့ နင်အခု ပြင်ဦးလွင်ပြောင်းပြီး ဆိုင်ပြန်ဖွင့်နေပြီပေါ့... ငါ့ကိုတောင် ဘာမှမပြောဖူး..ကောင်စုတ် ၊ သူသူဟန်က ပြောပြမှ ငါ သိရတာ”
“နင့်ရဲ့ ဆေးလောကမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ထင်လို့ပါ...ငါလည်း ငါ့ဆိုင်မှာ နေ့နေ့ညည အလုပ်ရှုပ်နေတာကိုး”
“အဲ့တာဆို...ငါပြန်တော့မယ် မိုးလည်းဆည်းသွားပြီ ၊ ပြီးတော့ မန္တလေးပြန်ပြီး မပြီးသေးတဲ့ ပြဿနာကို သွားပြီးဖြေရှင်းတော့မယ်...”
“အိုကေ...ဖိုက်တင်း...ဒါမှ ငါသိတဲ့ အိမ့်မျက်ချယ်”
“ခစ်ခစ်...ဟုတ်ပါပြီ ကို ၂၄ မျက်နှာရယ် ၊ အဲ့တာဆို ပြန်ပြီနော်...အန်တီ့ကိုလည်း နှုတ်ဆက်တယ်လို့ ပြောပေးပါဦး”
“အေးပါ....အကူအညီလိုရင် အချိန်မရွေးလာခဲ့နော်...ခြံဝထိငါလိုက်ပို့ပေးမယ်”
“ခစ်ခစ်..ခေါက်ဆွဲပြုတ်နဲ့ အားပေးစကားအတွက် ကျေးဇူးပါ သန့်ဇင် ”
“ဟုတ်ပါပြီ...မန္တလေးကို ဆင်းရင် ကားကိုသတိထားပြီး မောင်းသွားနော် ၊ မိုးရွာထားတော့ လမ်းတွေချော်နေလိမ့်မယ်”
“အေးပါဟာ ၊ အဲ့လောက်တော့ သိပါတယ်...ငါက အိမ့်မျက်ချယ်ပါ...ခစ်ခစ် ပြန်ပြီနော် သူငယ်ချင်း !!!”
“အေး”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် စိတ်အားပြန်လည်တက်ကြွသွားပြီး ချက်ချင်းပင် ကားကိုမောင်းပြီး ပြန်သွားတော့သည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ဂိုထောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး ဆွဲလက်စ သူမ၏ ပုံတူပန်းချီကားချပ်ကို ဆက်ဆွဲနေလိုက်သည်။
ပန်းချီကားထဲရှိ ပုံကြမ်းရေးဆွဲထားသည့် ချယ်ရီပင်အောက်တွင် ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ကာ ငေးနေသည့် သူမ၏ မျက်နှာကို ပြုံးနေသယောင်လေး ပြန်ပြင်ဆွဲပေးလိုက်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်အား အပြင်လောကတွင်ဖြစ်ဖြစ် ပန်းချီကားထဲတွင်ဖြစ်ဖြစ် ပြုံးရယ်ပြီး ပျော်ရွှင်နေသည်ကိုသာ သူမြင်ချင်သည်မှာ သန့်ဇင်ကို၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နှလုံးသားမှလာသည့် ခံစားချက်သာ ဖြစ်သည်။
တစ်နှစ်ခွဲခန့် ကြာသောအခါ...................
သန့်ဇင်ကို၏ “ကောင်းကင်ကြယ်”ဆိုသည့် မိတ္တူဆိုင်သည် မြို့မစျေးကြီးအနီးရှိ တိုက်တန်းတစ်ခုတွင် ဆိုင်ကြီးဖြစ်နေလေပြီ။
သူ၏ဆိုင်တွင် ကွန်ပျူတာသမား ကောင်လေး ၂ ယောက်နှင့် အကူကောင်မလေး ၄ ယောက်ထားရှိရသော ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်လာလေသည်။
ဆိုင်၏ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် သစ်တောရုံး ၊ စိုက်ပျိုးရေးရုံး ၊ စည်ပင်ရုံး နှင့် ပြည့်သူ့ဆေးရုံကြီး တည်ရှိသောကြောင့် စာစီစာရိုက်နှင့် မိတ္တူလုပ်ငန်းများ တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် လုပ်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကွန်ပျူတာပြင်သည့် ဝန်ဆောင်မှု အပိုင်းကိုဖြုတ်လိုက်ပြီး ဝင်ငွေ များများရသည့် မိတ္တူဆိုင်နှင့် စာရေးကိရိယာများကိုသာ ဇောက်ချ လုပ်ကိုင်တော့သည်။
ဆိုင်ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ စီမံခန့်ခွဲရသော အပိုင်းများ ပိုများလာသဖြင့် နေ့နေ့ညည အိမ်နှင့်အလုပ် အလုပ်နှင့်အိမ် ပတ်ချာလည်ရိုက်နေသည်။
ဆိုင်ကိုတိုးချဲ့ခါစတွင် ဓာတ်ပုံနှင့် ဗီဒီယိုရိုက်ကူးရေး အပိုင်းပါ ထပ်ချဲ့ကြည့်သော်လည်း ပြင်ဦးလွင်မြို့တွင် ကြာလကြာရှည်စွာ လုပ်ကိုင်နေသည့် “ချယ်ရီ” ဓာတ်ပုံတိုက်ကို မယှဥ်နိုင် သဖြင့် အရှုံးမများခင် လက်လျော့လိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း မိတ္တူဆိုင်လုပ်ငန်းမှာ သူနှင့် အကျိုးပေးသောကြောင့် ဝင်ငွေများ တိုးပွားလာပြီး ပိုက်ဆံအင်အား တောင့်တင်းလာသည်။
သူတို့နေထိုင်သော အိမ်ကလေးကိုလည်း အောက်ထပ်ကအစ အပေါ်ထပ်အဆုံး နှစ်ထပ်တိုက်ပုံစံ ပြန်လည် ပြုပြင်မွန်းမံလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို အရင်ကနေခဲ့သော မိုးယို...နှင်းယိုသည့် အခန်းမှာလည်း ကျယ်ကျယ်ဝင်းဝင်း ဖြစ်လာပြီး ကုတင်ကြီးနှင့် အဝတ်အစားဗီဒိုကြီးကိုပါ ထပ်ထည့်ထားသည်။
ငယ်စဥ်က သူစိတ်ကူးယဥ်ခဲ့ရသည့် အခန်းတွင်း Tv ကြီးနှင့် ဂိမ်းစက်ကို မဆော့အားသော်လည်း စိတ်အဆာပြေ ထည့်ထားသေးသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေဖြစ်သူသည် အလုပ်များသော သူ့သားအားကြည့်ပြီး ကူဖော်လောင်ဖက် ဘဝလက်တွဲဖော် ရစေချင်လေပြီ။ သန့်ဇင်ကိုအား မိန်းမယူရန် ပြောသော်လည်း သူ့မှာ မိန်းမယူဖို့မပြောနှင့် အရင်ရည်းစားကိုပင် အခုထက်တိုင် မမေ့နိုင်သေးချေ.....
သန့်ဇင်ကိုသည် အလုပ်ဘယ်လောက်များသည်ဖြစ်စေ အားလပ်ချိန်များတွင် ပန်းချီဆွဲခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပုံတူ ပန်းချီကားဖြစ်သော “ချယ်ရီပင်အောက်ကမိန်းခလေး” ဆိုသည့် နာမည်ရှိ ပန်းချီကားမှာ ဟိုတစ်လောကပင် လက်စသတ်နိုင်လိုက်လေပြီ။
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် Facebook ပေါ်တွင် Friend ဖြစ်နေသေးသော်လည်း လိုင်းပေါ် သိပ်မရောက်ဖြစ်၍ သူမဘာတွေလုပ်နေသည်ကို သူသိပ်မသိတော့ချေ။
ဟိုတလောကတော့ သူမလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ကလောမြို့ဖက်သို့ ခရီးသွားခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံများ တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသေးသည်။
သူမ၏ Messenger သို့သွားပြီး ရည်းစားအသစ်ရနေပြီလားဟု မေးကြည့်ချင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သတ္တိမရှိချေ။
အိမ့်မျက်ချယ်အား ပန်းချီကား လက်ဆောင်ပေးချင် သော်လည်း အကြောင်းပြချက် ရှာမရသေးသဖြင့် သူမ၏ မွေးနေ့ရောက်မည့် ဒီဇင်ဘာလမှ ပေးတော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကွန်ပျူတာကို ကြည့်နေရင်း မျက်စိညောင်းလာသဖြင့် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် မျက်စဥ်းပုလင်းကို ယူပြီး ဆေးခတ်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် အလုပ်စားပွဲပေါ်မှ ထလာပြီး အကူကောင်မလေးများ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တစ်ချက်သွားကြည့်လိုက်သည်။
အကူကောင်မလေးများမှာ စက္ကူဖြတ်စက်နှင့် ဖြတ်နေစဥ် အချင်းချင်း ကိုရီးယား ဇာတ်ကားအကြောင်း ပြောနေကြသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုရောက်လာသော အချိန်တွင် စကားသံ တိတ်သွားကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း ထိုနေရာမှ ဖြတ်သန်းလာခဲ့သော သူဖြစ်သဖြင့် မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ဆိုင်ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။
ညနေ ငါးနာရီအချိန် ဖြစ်သဖြင့် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် စျေးပြန်ကြသူများ....ရုံးပြန်ကြသူများနှင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသည်။
တစ်နေကုန်ထိုင်ပြီး အလုပ်လုပ်ထားရ၍ စျေးကြီးဖက်သို့ အညောင်းပြေ အညာပြေ လမ်းလျောက်ပြီး ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည် ၊ သန့်ဇင်ကို ပြန်ရောက်သော အခါတွင် ဆိုင်သိမ်းခိုင်းလိုက်၍ အကုန်ဆိုင်သိမ်းပြီး ပြန်ကုန်ကြလေပြီ။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူဌေးပီသစွာဖြင့် ဆိုင်တံခါးများ သော့ခတ်ထားမှုကို တစ်ကြိမ်ပြန်စစ်ပြီး သူ၏ဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တက်ခွကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
သူစီးနေသည့် ဆိုင်ကယ်လေးမှာ ဆယ်တန်းအောင်ပြီးခါစကတည်းက စက်လေးဖြစ်သဖြင့် အလွန်စုတ်ချာ နေလေပြီ.....
အမေနှင့် ညီမဖြစ်သူက ကားဝယ်စီးခိုင်းနေသော်လည်း စီးပွားရေးသမား ပေါက်စဖြစ်လာသော သန့်ဇင်ကိုသည် သူလိုချင်သည့် ကားမော်ဒယ်က စျေးကျရန် ရှိသေးသည်ဟု ကြားသဖြင့် မဝယ်သေးပဲ ဆိုင်ကယ်အစုတ်လေးကိုသာ ပေကပ် စီးနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အိမ်သို့ပြန်ရောက်သော အခါတွင် ခဏနားပြီး ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်သည်။ ရေမချိုးချင် အိပ်ထမတင်နှင့် ဒိုက်ထိုးချင်းကို သွေးပူအောင် ပြုလုပ်လိုက်သေးသည်။
ရေချိုးပြီးသော အချိန်တွင် ထမင်းစားရန်အတွက် မီးဖိုချောင်ထဲဝင်လာပြီး ညီမဖြစ်သူအား အော်ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟေ့...အငယ်မရေ ၊ အမေ့...ဘယ်သူမှ မရှိကြဖူးလား”
သန့်ဇင်ကို အော်ခေါ်သော်လည်း ဘယ်သူမှပြန်မထူးသဖြင့် ဘယ်သွားနေကြတာလဲဟု အိမ်ထဲကနေ ထွက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။
အမေက သူ့ပန်းခြံထဲတွင် ပေါင်းသင်နေပြီး သန့်ဇင်ကိုအား သားထမင်းခူးစားနှင့်ဟု အော်ပြော၍ အထဲသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
“ဟေ့...အငယ်မ ၊ ထမင်းစားမယ်....ဒီကောင်မလေး ရည်းစားနဲ့များ ဖုန်းခိုးပြောနေသလား မသိဖူး...ကျွတ်”
“ဟင်....မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာပါလား ၊ (ကိုသန့်ဇင်နှင့် မိသားစု)တဲ့ ဘယ်ကောင်များ မိန်းမယူတယ်မသိဖူး...ဖတ်ကြည့်ဦးမှပါ”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဧည့်ခန်းမှ ထမင်းစားခန်းသို့အဝင်တွင် မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာတစ်ဆောင်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဖတ်ကြည့်ရန် ကောက်ယူခဲ့ပြီး ထမင်းစားခန်းသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
ထမင်းခူးပြီး အုပ်ဆောင်းလှပ်ကာ ထမင်းစားနေရင်းနှင့် ထိုဖိတ်စာကို ဖွင့်ဖတ်ကြည့် လိုက်သည်။
(ကိုသန့်ဇင်ကို နှင့် မိသားစု)ဟု ရေးထားသည့် စာအိတ်ကို လက်နှိုက်ပြီး အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သော အခါတွင် ရှေးခေါတ်က ပုရပိုက်ပုံစံ ဒီဇိုင်းဆွဲထားသည့် မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာလေး ထွက်လာလေသည်။
ထိုဖိတ်စာလှလှလေးအား ဖွင့်ဖတ်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် သူ၏မျက်လုံးအစုံသည် သတိုးသမီး၏ နာမည်ထံ တန်းပြီးကျရောက်သွားသည်။
ထိုစာကိုဖတ်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ လည်ချောင်းများသည် ခြောက်ကပ်လာပြီး ရေဓာတ်များကုန်ဆုံးလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒေါက်တာမောင်.............နှင့် ဒေါက်တာ မအိမ့်မျက်ချယ်တို့၏ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ ဖိတ်ကြားလွှာ”
တစ်နေ့တွင် ဒီလိုအဖြစ်အပျက်မျိုး သူကြုံတွေ့ရမည်ကို သန့်ဇင်ကို ရိပ်မိသော်လည်း ဒီလောက်လျင်မြန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ဖိတ်စာကိုဖတ်ပြီး ငိုင်နေမိသည်။
အမှန်တရားကို လက်မခံချင်သေးသော်လည်း မျက်ချယ်သည် သူမဘဝအတွက် သန့်ဇင်ကိုမဟုတ်သည့် လက်တွဲဖော် အမျိုးသားတစ်ဦးအား ရွေးချယ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။
သူမသည် သူမဟုတ်သည့် သူစိမ်းယောကျာ်းလေးတစ်ဦးနှင့် သက်ဆုံးတိုင် ရွှေလက်တွဲပြီး သွားတော့မည်ဖြစ်သည်......
တစ်ပါးသူ၏ တရားဝင် ကာမပိုင်အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် သူဝမ်းနည်းရသည်......
သူသည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့မှန်း သိသော်လည်း နှလုံးသား၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် “တနေ့တွင် သူမပြန်လာလိမ့်မည်” ဟူသော မျော်လင့်ချက်သည် ရေစုန်တွင် မျောခဲ့ရ လေပြီ....
သူ၏ ငယ်ချစ်ဦး (ဝါ) တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူလေးသည် သူ့အား အပြီးတိုင်စွန့်လွှတ် သွားခဲ့ပြီဖြစ်၍ ရင်တွေကွဲမတက် နာကျင်နေရသည်......
သူမနောက်ဆုံးပြောသွားခဲ့သည့် “ကိုယ့်လမ်းကို လျောက်ကြတာပေါ့” ဆိုသည့် စကား၏ အဓိပ္ပါယ်ကို သူသည် သုံးနှစ်ခန့် ရှိကာမှ နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ရလေပြီ.......
သူနှစ်ရှည်လများ တယုတယနှင့် ကြည့်ရှူ့စောင့်ရှောက်ခဲ့ရသော ပန်းပင်လေးသည် အပွင့်များ ဝေဆာလာသည့်အချိန်တွင် သူ့အတွက်မဟုတ်မှန်း သိခဲ့ရလေပြီ.....
အချစ်ရဆုံးသော ချစ်သူသည် ဘဝအတွက်ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်များနှင့် သူ့အားထားရစ်ခဲ့ပြီး တစ်ပါးသူကို ဘဝအတွက် ရွေးချယ်သွားခဲ့ပြီ.....
အိမ့်မျက်ချယ်ဆိုသည့် မိန်းခလေးကို သူစိတ်နာမိသော်လည်း သူမအား ချစ်နေဆဲဖြစ်သည့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပို၍ စိတ်နာမိလေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ နှလုံးသားမှ ပေါ်ထွက်လာသည့် ခံစားချက်များသည် အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ဦးနှောက်က လက်မခံနိုင်တော့ချေ။
ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာဆောင် ဖိတ်စာအား အထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သယောင် သဘောထားကာ စားလက်စ ထမင်းကို ဆက်စားကြည့်သည်။
သူ့ပါးစပ်ထဲတွင်ဝါးနေသည့် ထမင်းနှင့်ဟင်းမှာ ဘာအရသာမှ မရှိတော့သဖြင့် ပန်းကန်ထဲ ပြန်လည်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး လက်ကျန်ကို ဝက်စာပုံးထဲသို့ သွန်လိုက်လေသည်။
ပြီးနောက် အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ပြီး ခွန်အားတစ်စက်မျှ မရှိတော့သဖြင့် အိပ်ယာပေါ်တွင် ဝင်ခွေနေလိုက်သည်။
ထိုနေ့ည တစ်ညလုံးကို သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်မပျော်ပဲ အိပ်ရာပေါ်တွက် လူးလိမ့်ရင်း ကုန်လွန်ခဲ့သည် ။
သူ့ရင်ထဲတွင် ဖြစ်တည်နေသော ဝမ်းနည်းမှု...နာကျဥ်မှုနှင့် ခံစားမှုများကြောင့် မျက်ရည်များ ထွက်ကျချင်နေသော်လည်း မျက်ရည်မကျအောင် အကြိမ်ကြိမ် အခါခါ စိတ်တင်းထားရသည်။
မနက်မိုးလင်းသော အခါတွင်လည်း ထမင်းစားချင်စိတ် မရှိသဖြင့် ကော်ဖီနှင့် မုန့်အနည်းငယ်ကိုသာ စားပြီး လမ်းလျောက်ရင်း အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
အမေနှင့် ညီမဖြစ်သူက သန့်ဇင်ကို ဘာဖြစ်နေသည်မှန်း ရိပ်မိသော်လည်း ဝမ်းနည်းမည်ဆိုးသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟကြချေ ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကွန်ပျူတာမိတ္တူဆိုင်သို့ သွားချင်စိတ် မရှိသဖြင့် စိတ်ချရသော ကွန်ပျူတာသမား ကောင်လေးဆီဖုန်းဆက်ပြီး ဒီနေ့ဆိုင်မလာတော့ဟု အကျိုးအကြောင်း ပြောလိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ခြေဦးတည့်ရာ လမ်းလျောက်ပြီး လျောက်သွားတော့သည် ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ရက်ကွက်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ချယ်ရီလမ်းနှင့် မြို့ပတ်လမ်းဆုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်များဆီက ထိုလမ်းဆုံလေးတွင် ရှစ်တန်းအရွယ် မိန်းခလေးတစ်ဦးသည် စက်ဘီးမှောက်ခဲ့ပြီး သူမအား ကူညီရင်းနှင့် ခင်မင်မှု ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
ထိုလမ်းဆုံမှ ဆက်ပြီး လမ်းလျောက်လာခဲ့ရာ “အမှတ် (၂) ၊ အခြေခံပညာ အထက်တန်းကျောင်း ၊ ပြင်ဦးလွင်မြို့”ဟူသည့် ဆိုင်းပုဒ်အစိမ်းကြီး အရှေ့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြန်သည်။
ကျောင်းဖွင့်ရက် ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းဝန်းထဲတွင် ကျောင်းလာတက်သည့် အဖြူအစိမ်းနှင့် ကျောင်းသားများကို သူမြင်တွေ့ရသည်။
တချိန်က သူသည်လည်း တိတ်တခိုးလေး ချစ်ရသော ကောင်မလေး၏ ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ဝင်လာချိန်ကို ငေးကြည့်ချင်၍ (ရတနာပုံအဆောင်)၏ လှေကားအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ဖူးသည်။
အတွင်းထဲသို့ သူမြင်ရသလောက် လှမ်းကြည့်သောအခါ သူမနှင့် အတူထိုင်ခဲ့ဖူးသည့် နှစ်ရှည်ပရုတ်ပင်ကြီးလည်း မရှိတော့ချေ။
ကျောင်းဆောင်အသစ်ဆောက်ရန် မြေနေရာအတွက် နှစ်ကာလ ကြာမြင့်စွာ အရိပ်ပေးခဲ့သည့် သစ်ပင်ကြီးသည် ခုတ်လှဲခံလိုက် ရလေပြီ။
ထိုပရုတ်ပင်ကြီး မရှိတော့သော်လည်း ဒါဏ်ရာရနေသော သူ့အား သူ့အားစိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆေးထည့်ပေးဖူးသော သူမကို ပေးခဲ့ဖူးသည့် “ရန်မဖြစ်တော့ပါဖူး”ဟူသည့် ဂတိစကားကို အမှတ်ရနေဆဲပင်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏နှလုံးသားလိုပင် အချိန်ကာလများ၏ တိုက်စားမှုကို ခံခဲ့ရသည့် အ.ထ.က (၂) ကျောင်းဝန်းကြီးကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့သည်။
ကျောင်းဝန်းထဲတွင် ပရုတ်ပင်ကြီး မရှိတော့သော်လည်း အသစ်ခင်းထားသည့် သံပန်တလင်း၏ အောက်ခြေတွင် အပင်ကြီး၏ အမြစ်ဟောင်းများ ကျန်ရှိနေဦးမည်ဟု ယုံကြည်သည်။
အ.ထ.က( ၂) ကျောင်းဝန်းဖက်မှ မြို့ပတ်လမ်းတစ်လျောက် ခြေဦးတည့်ရာ သွားရင်း ခေါင်းထဲတွင် ပြန်ပေါ်လာသည့် အမှတ်တရများကြောင့် မျက်ရည်မကျအောင် အံကြိတ်၍ တင်းထားရသည်။
သူမနှင့်အတူ ကျောင်းပြေးပြီး စားခဲ့သော ဝက်သားဒုတ်ထိုးဆိုင်လေးသည် မနက်ခင်းတွင် မဖွင့်သေးသဖြင့် ဆိုင်နေရာ စားပွဲခုံနေရာလေးသာ ရှိသေးလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် ထိုနေရာလေးတွင် ခဏဝင်ထိုင်ပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ ငေးမောနေမိသည်။
ပြီးနောက်တွင် မြို့ပတ်လမ်းတစ်လျောက် လမ်းလျောက်သွားရင်း နေ့ခင်းဖက်သို့ ရောက်ခါစတွင် “အမျိုးသား ကန်တော်ကြီးဥယျာဥ်” သို့ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ကန်တော်ကြီးထဲတွင်ရှိသော သစ်ပင်အိုလေးတစ်ပင်အောက်တွင် သူမသည် သူ့အား ချစ်ပါသည်ဟု အဖြေပြန်ပေးခဲ့ဖူးသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ဦးနှောက်သည် ထိုအချိန်တွင် အကောင်းအဆိုး ဝေဖန်ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပဲ နှလုံးသား၏ ဆန္ဒအတိုင်း အမှတ်တရရှိခဲ့ဖူးသော နေရာများကို အလိုအလျောက် ပြန်သွားမိခဲ့သည်။
ကန်တော်ကြီးထဲတွင် သူမနှင့် လျောက်လည်ခဲ့ဖူးသည့် နေရာမျိုးစုံကို ပြန်သွားရင်း အလွမ်းပို မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် သူမကို ပထမဆုံးအနမ်းပေးခဲ့ဖူးသည့် မေပယ်လ် အပင်ကြီးအောက်တွင် လှဲလျောင်းရင်း စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပင်ပန်းနေသဖြင့် အိပ်ပျော်သွား လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိပ်နေရာမှ နိုးလာချိန်တွင် ညနေ ၃နာရီခွဲ အချိန်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကန်တော်ကြီးမှ ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ကန်တော်လေး ရေကန် အနားရှိ Feel စားသောက်ဆိုင်သို့ ဝင်ထိုင်ကာ အရက်တစ်ပုလင်းနှင့် အမြည်းတချို့ကိုမှာယူပြီး ခံစားချက်များကို အယ်ကိုဟောပါသော အရည်တချို့နှင့် မျောချမိသည်။
အချစ်အရှုံးသမားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း အရက်ကို မူးအောင်သောက်ရင်း ဝမ်းနည်းစိတ်များကို ဖြေဖျောက်ကြည့်သော်လည်း အမှတ်တရများက ခေါင်းထဲတွင် ရုပ်ရှင် ဖလင်ကားချပ်များလို တစ်ပိုင်းချင်း ပေါ်လာသဖြင့် မျက်ရည်ပူများကသာ လှိမ့်ဆင်းလာလေသည်။
အရက်က သူ၏ဒါဏ်ရာများကို မချေဖျက်နိုင်မှန်း သိရှိသွားသော အခါတွင် ကျနေသော မျက်ရည်များကို လက်ဖမိုးဖြင့်သုတ်ပြီး သောက်လက်စ အရက်ပုလင်းအတွက် ပိုက်ဆံရှင်းကာ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်ခဲ့သည် ။
ဆိုင်အပြင်သို့ အရောက်တွင် ခြေထောက်ညောင်းပြီး လမ်းမလျောက်နိုင်တော့သဖြင့် ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီငှားပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
အိမ်ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် အမေဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အထဲက ထွက်လာပြီး ဖုန်းကိုအိမ်မှာထားခဲ့ပြီး ဘယ်သွားနေတာလဲဟု မေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုက ဟိုနားဒီနား လမ်းလျောက်သွားတာပါဟု ပြန်ဖြေပြီး သူဝင်နေကြ ဂိုထောင်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
ပန်းချီစတူရီယိုထဲသို့ အရောက်တွင် ရေးဆွဲလက်စ ပန်းချီကားများကိုကြည့်ပြီး စိတ်မပါစွာ ရယ်မောမိသည် ။
သူ့အားအနိုင်ပိုင်းပြီး ထားရစ်ခဲ့သည့် အိမ့်မျက်ချယ်ကို အခုထိ မေ့မရနိုင်သော သူ့စိတ်ကို ဒေါသထွက်လာသဖြင့် နံရံပေါ်တွင် လက်သီးချက်များစွာ ဆောင့်ထိုးမိသည်။
“ဖုန်း...ဖုန်း...ဖုန်း..ဖုန်း...ဖုန်း !!!!!!”
သူ၏ လက်အရိုးထိပ်သည် နံရံကို အားပြင်းစွာ အချက်အများကြီး ထိုးလိုက်သောကြောင့် အရေပြားနှင့် အသားများ ပွန်းပဲ့ပြီး သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ထိုမျှနှင့် ရင်ထဲက အပူမီးကို မငြိမ်းသက်နိုင်သဖြင့် ဆွဲလက်စ ပန်းချီကားများကို ဆွဲဖြဲပြီး နံရံကို အချပ်လိုက် ပစ်ပေါက်မိသည်။
“ဖုန်း....ဒိုင်း....ဂလွပ်...ဂလွမ်...ဂလွမ်”
“သား...သန့်ဇင်...အထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”
“.................”
သန့်ဇင်ကိုသည် ပန်းချီကားများကို ဖျက်စီးရင်း နောက်ဆုံးတွင် “ချယ်ရီပင်အောက်က မိန်းခလေး” ပန်းချီကားကို လက်လှမ်းမိသောအခါတွင် ပြုံးနေသော သူမ၏ မျက်နှာကြောင့် သူမဖျက်စီးရက်တော့ချေ.......
သူသည် မျက်ချယ်၏ ပုံတူပန်းချီကားရှေ့တွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ငေးကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းသည့် ဒေါသများထွက်နေမိသည်။
ထိုအချိန်တွင် အမေက ဂိုထောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြိုလဲနေသော သားဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး.....
“သား...ဘာဖြစ်နေတာလဲ ၊ အမေ့ကို ပြောပြလေ....မျက်ချယ်ကြောင့်လား”
“အင်း......”
သန့်ဇင်ကိုသည် အမေဖြစ်သူ ဘေးအနားသို့ ရောက်လာသော အချိန်တွင် တစ်နေကုန် ထိန်းထားရသည့် မျက်ရည်များက တားမရဆီးမရ ယိုကျလာသဖြင့် လက်ဖမိုးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် ဆွဲသုတ်မိသည်။
“သားရယ်.... မင်းတို့လူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့ကြတဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ အမေ မသိပေမယ့် မျက်ချယ်ကို အရမ်းချစ်မှန်း အမေသိပါတယ်”
“..................”
“ဖူးစာဆိုတာမျိုးကလည်း အခက်သား ၊ နှစ်ဖက်လုံးက ချစ်ကြပေမယ့် ပေါင်းရမယ့် ကံမပါလာရင် ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲကွယ်....”
“...................”
“သားအခုလို လျောက်လုပ်နေတော့လည်း မျက်ချယ်က သားဆီပြန်လာနိုင်တော့မှာမှ မဟုတ်တာ”
“အမေ....မပြောနဲ့တော့ဗျာ ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်ထည်းနေပါရစေ”
“အေးပါ...ဒါပေမယ့် အမေပြောတာတော့ ဆုံးအောင်နားထောင်ပေး ၊ သား ရှစ်တန်း ကိုးတန်းအရွယ် အဲ့ကောင်မလေး အိမ်ကိုရောက်လာကတည်းက သူ့အပေါ် သံယောဇဥ်ရှိမှန်း အမေသိပါတယ်”
“....................”
“ကိုးတန်း...ဆယ်တန်းမှာ သားစာစပြီး ကြိုးစားခဲ့တာလည်း အဲ့ကောင်မလေးလို စာတော်ချင်ခဲ့တာကြောင့်မှန်း အမေသိတယ်”
“.....................”
“တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီး သူနဲ့ရည်းစားဖြစ်တော့လည်း သားတို့နှစ်ယောက် ပျော်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား.... ဘယ်ကနေဘယ်လို ကွဲပြဲသွားကြမှန်း မသိပေမယ့် သားကမျက်ချယ်ကို သံယောဇဥ် မပျက်နိုင်မှန်း အမေရိပ်မိပါတယ်”
“တော်ပါတော့ဗျာ.....အဲ့တာတွေက ပြီးသွားပါပြီ”
“မင်းက မင်းအဖေလို ဂျစ်ကန်ကန်ဆိုးပေမယ့် အမေ့လိုပဲ ခေါင်းမာပြီး အစွဲအလမ်း ကြီးတယ် ၊ အချစ်ရေးကိစ္စမှာ ဒီလောက်သစ္စာရှိပြီး အစွဲအလမ်းကြီးတက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဖူး”
“.....................”
“ဒါပေမယ့်သားရယ်....မင်းမျက်ချယ်ကို ဘယ်လောက်ချစ်ချစ် အချိန်တန်ရင် လက်လွှတ်ပေးရမှာပဲ ၊ သမီးရည်းစားအချင်းချင်း လမ်းခွဲကြတယ် ဆိုကတည်းက သံယောဇဥ်တွေဖြတ်ပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုလျောက်ကြရတာ မဟုတ်ဖူးလား ခေါင်းမာတဲ့ ငါ့သားလေးရဲ့.....”
“...................”
“မနေ့တုန်က အိမ်ကို ဖိတ်စာလာပေးတော့ မျက်ချယ်နဲ့ သူ့ရဲ့အမျိုသားကိုယ်တိုင် လာဖိတ်ရှာတာ ၊ သူတို့ကြည့်ရတာ မင်္ဂလာဦးအတွက် ပျော်နေကြတဲ့ ပုံပါပဲ....သားကိုလည်း ငယ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဆက်ဆက်လာခဲ့ဖို့ သေချာ မှာသွားတယ်”
“ဟက်....ငယ်သူငယ်ချင်းတဲ့လား”
“သားသူ့ကို ချစ်သေးတယ်ဆိုရင် သူအခု ပျော်ရွှင်နေတာကို လက်ခံပြီး နားလည်ပေးနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဖူးလား ၊ သားရဲ့ ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ အတ္တကို စွန့်ပြီး အမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ပါ... အဲ့တာက နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံးပါပဲ ၊ အမေပြောတာကို လက်ခံလား”
“အင်း.....”
“အဲ့တာဆို အမေသွားတော့မယ် ၊ သားတစ်ယောက်ထည်း နေချင်ရင် နေခဲ့တော့.... မင်းသတ္တိရှိမှန်း အမေသိတယ်.....မျက်ချယ်ကိုချစ်တယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု အတွက် မင်္ဂလာပွဲအခန်းအနားကို မင်းဂုဏ်ပြုပေးနိုင်ရမယ် ငါ့သား”
“...................”
သန့်ဇင်ကိုသည် အမေဖြစ်သူ၏ ဆုံးမစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက်တွင် ချုပ်တည်းထားသော စိတ်များကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး စိတ်ရှိတိုင်း ဝအောင် ငိုချလိုက်သည်။
သူ၏မျက်လုံးများက ငိုကြွေးနေသည်....နှလုံးသားနှင့် ခန္တာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အကြောအချဥ် များကပါ တသိမ့်သိမ့်နှင့် ရှိုက်ကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ဘဝတွင် အသည်းနင့်အောင် ချစ်ခဲ့ရသည့် မိန်းခလေးတစ်ဦးကို အပြီးတိုင် လက်လွှတ်ပေးရန်အတွက် လူသားပီသစွာ ငိုကြွေးသည်။
သူ၏ခန္တာကိုယ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး လှဲကာ ခွေနေပြီး မျက်ရည်များသည် အဆက်မပြတ် စီးကျနေလေသည်။
သူငိုကြွေးသည်မှာ အချိန်ဘယ်လောက် ကြာသွားသည်ကို သူမသိတော့...သိလည်း မသိချင်တော့....
တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအချဥ်များသည် တောင့်တင်းနေပြီး အချိန်ကြာစွာ ကွေးအိပ်ထားသဖြင့် အားကုန်၍ လက်တစ်ချောင်းမျှပင် မလှုပ်နိုင်တောချေ ။
သူ၏အာခေါင်တစ်လျောက်နှင့် နှလုံးသားသည်လည်း နွေကန္တာရလို ခြောက်ကပ်နေသဖြင့် စကားတစ်ခွန်းမျှ....အသံတစ်ခုစာမျှပင် ထွက်ဆိုရန် အားမရှိတော့။
အသိစိတ်များသည်လည်း ခန္တာကိုယ်ထဲက တဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားနေသည့် အချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်၏ အသံကို နားထဲကနေ ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟေ့ကောင်...ငသန့်...မင်းကွာ ၊ ခံစားရတယ်ဆိုရင်လည်း ငါ့အိမ်လာခဲ့ပါလားကွာ”
“.................”
“ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဘာလို့ ကွေးကွေးကြီးအိပ်နေတာလဲ ၊ မင်းကိုယ်မင်း (မင်းကုသ)များ မှတ်နေလား....ထကွာ...ငါထူပေးမယ်”
“..............”
“သားကြီးဟေ့ရောင်...အသိလေးဘာလေးကပ်ဦး ၊ အောင်အောင်ဦး...ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ အိမ်ထဲကနေ ရေသွားယူခဲ့ကွာ”
“...................”
“မင်းကို အစောကြီးကတည်းက ငါတို့ပြောပါတယ်ကွာ မေ့လိုက်ပါတော့ ဆိုတာကို ၊ တောက်ခ်.....အဲ့ကောင်မကိုက မဟုတ်တာ...မနက်ဖြန်ကြ ငါစာရင်းသွားရှင်းမယ်ကွာ”
“...............”
“ရေရပြီ...ရော့” ( အောင်အောင်ဦးပြောသည်)
“ငသန့်...ရော့ ရေနည်းနည်းသောက်လိုက် ၊ မင်းအာခေါင်ခြောက်နေမှာပေါ့..... မင်းယောကျာ်း မဟုတ်ဖူးလားကွာ....မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဒီလိုဖြစ်ရတယ်လို့”
“ရွှတ်....ငါ.....ငါ...ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး”
“အေး သူတောင်းစား...အသံတော့ပြန်ထွက်လာပြီ...ကောင်းတယ် ၊ အောင်အောင်ဦး... မင်းဟိုဖက်ဂျိုင်းကလျိုပြီး မလိုက်....အိမ်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ရအောင်”
“ရတယ်...ငါ့ဘာ့သာငါသွားမယ်”
“ရတယ်လုပ်မနေနဲ့...ငါတို့တွဲပေးမယ် ၊ ထမယ်နော်....တစ်..နှစ်..သုံး”
“.....................”
အမေက ဖုန်းဆက်လိုက်၍လားမသိ.....မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးတို့သည် အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အားအိမ်အပေါ်ထပ်သို့ ဆွဲမကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ကြသည်။
သန့်ဇင်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါတွင် မျိုးမင်းထက်က အောင်အောင်ဦးအား...
“အောင်ဦး....မင်း မျက်ချယ်တို့အိမ်သိတယ်မလား ၊ မင်းတို့မြို့သစ်ထဲကပဲလေ...လာ ငါ အဲ့ကောင်မနဲ့ စာရင်းသွားရှင်းမယ် မင်းရောလိုက်ခဲ့”
“အေး...ငါလိုက်ခဲ့မယ်” ( အောင်အောင်ဦးပြောသည်)
“ဟေ့ရောင်တွေ ၊ ငါ့မျက်နှာကိုထောက်ပြီး အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ကွာ....မျက်ချယ်က ဘာအပြစ်မှ ရှိတာမဟုတ်ပါဖူး ၊ ငါ့ဘာသာငါ သူ့ကိုမမေ့နိုင်လို့ အခုလို ဖြစ်သွားတာပါ”
“သန့်ဇင်...မင်းစောက်ခွက်ကို ငါဆွဲထိုးမိတော့မယ်နော်....မင်းကအခုထိ ချစ်နေသေးတာလား”
“ဟုတ်တယ်...ငါသူ့ကို ချစ်နေတုန်းပဲ ၊ ဒါပေမယ့် ငါအခု သူ့ကိုဘယ်လို ချစ်ရမယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပြီ...”
“အေးပါကွာ....မင်းအဆင်ပြေရင် ပြီးတာပဲ...ငါတို့ အိမ်ကိုပဲပြန်တော့မယ် ၊ မင်းစောက်ရူး အလုပ်တွေ မလုပ်တော့ပါဖူးလို့ ဂတိပေးတယ်မလား”
“အေး..စိတ်ချ ၊ ငါပင်ပန်းပြီး အိပ်ချင်နေပြီ...အိပ်တော့မယ်”
“အေးကွာ....အဲ့တာဆို မီးပါပိတ်ခဲ့ပေးမယ်...အိပ်တော့”
“အေး...ကျေးဇူးပဲကွာ”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် အခန်းထဲက ထွက်သွားချိန်တွင် အမေပြောခဲ့သည်များကို ပြန်လည်တွေးမိသည်။
သူမကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရချင်သည့် စိတ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူမပျော်ရွှင်ဖို့သာ အရေးကြီးသည်ဟု နှလုံးသားက လက်ခံလိုက်၍ စိတ်ထဲတွင် အေးချမ်းသွားရသည်။
မျက်ချယ်တစ်ယောက် ပျော်ရွှင်နေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ချင်သည်မှာ သူ၏နှလုံးသားက လက်ခံထားသည့် ဆန္ဒတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ဘဝအတွက် အရေးကြီးဆုံး... အပျော်ရွှင်ရဆုံးသော မင်္ဂလာပွဲတွင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် (သို့) အချစ်ဦး တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဂုဏ်ပြုပေးရမည်ဟု တွေးပြီး စိတ်ကိုလျော့ကာ အိပ်ပျော်အောင် အိပ်လိုက်တော့ လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Final Chapter : : On Your Wedding Day
“သန့်ဇင်....မင်းအဆင်ပြေတာ သေချာလား ၊ အခုနေ မင်္ဂလာဆောင်ကို မသွားလို့လဲ ရသေးတယ်နော်....ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောဖူး”
“အေးဆေးပါကွ မျိုးကြီးရ....ငါဘာမှမဖြစ်ပါဖူး”
“မင်းကသတိုးသားအရန်လုပ်မလို့လား....အနောက်တိုင်းဝတ်စုံတွေ ဘာတွေနဲ့ ”
“ဟုတ်တယ်....ငါကသူသူဟန်နဲ့ တွဲမလားလို့...ဟဲဟဲ
“ခွေးကောင် မင်းအမြည်းနှိုက်ပြီးရင်လည်း ငါ့ဖို့တော့ ချန်ထားပေးပါဦးကွာ”
“စတာပါကွာ ၊ ငါ့ဆီမှာ ပွဲတက်ဝတ်စုံကောင်းကောင်းဆိုလို့ ဒါပဲရှိလို့ ဝတ်တာပါကွာ လဖွတ်ထည်းမှ”
“အောင်အောင်ဦး.... မင်းကလည်း ဘိသက်ဆရာ လုပ်မလို့လား ဘာကြီးဝတ်ထားတာလဲ”
“ပုဆိုးနဲ့ တိုက်ပုံပါပဲကွ...မင်္ဂလာဆောင်သွားမှာလေကွာ ၊ ကြည့်ကောင်းအောင်တော့ ဝတ်ရတာပေါ့.....မင်းကပဲ အိမ်နေရင်းစတိုင်နဲ့ လိုက်လာတာ”
“မဟုတ်ဖူး...အောင်ဦး ၊ မျိုးကြီးက သူသူဟန်ကို ဖွန်ဖို့လိုက်လာတာ...ဟိုတလောက သူနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ဘဲကြီးက တစ်ခြားကောင်မလေးနဲ့ ယူလိုက်လို့ ဒီကောင်က ပွဲလန့်တုန်း ဖျာဝင်ခင်းချင်တာ”
“သန့်ဇင်...မင်းပွဲခင်းထဲမှာ ငိုနေမှာဆိုးလို့ ငါက ကလေးထိန်းအနေနဲ့ လိုက်လာတာကွ”
“အဲ့တာဆို ပွဲရောက်ရင် တစ်ခြားဝိုင်းမကူးကြေး”
“ဟဲဟဲ...အဲ့တာကတော့ကွာ..ထ ၂က စော်လေးတွေနဲ့ ပြန်တွေ့ရင်တော့ ကူးချင်ကူးမှာပေါ့ကွ”
“မင်းရဲ့အကြံကို ငါသိပြီးသားပါ မျိုးကြီးရာ”
“ဟား...ဟား...ဟား”
အိမ့်မျက်ချယ်၏ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲနေ့ မနက်ပိုင်းတွင် မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦး တို့သည် သန့်ဇင်ကို၏ နေအိမ်အခန်းလေးထဲသို့ ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်္ဂလာဆောင် အခန်းအနားသည် မနက် ၉နာရီ တွင်စတင်မည်ဖြစ်သည့်အတွက် သန့်ဇင်ကိုသည် ၈နာရီ အချိန်တွင် ရေမိုးချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲသည်။
သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်သည် သူရေချိုးပြီးခါစအချိန်တွင် အိမ်သို့ရောက်လာပြီး အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် စကားနိုင်လုနေကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး ကုတ်အင်္ကျီကြယ်သီးကို တပ်လိုက်ရင်း မှန်ထဲကို ကြည့်မိလိုက်သည်။ ဝတ်စုံတွင် တစ်ခုခု လိုနေသလို ခံစားရသဖြင့် စဥ်းစားကြည့်လိုက်ရာ နက်ခ်တိုင် လည်စီး ဝတ်ရအုံးမည်မှန်း အမှတ်ရလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် အဝတ်ဗီဒို အောက်ခြေတွင် သိမ်းထားသော နက်ခ်တိုင်ဗူးလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဗူးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါတွင် သူဘွဲ့ယူသည့် အချိန်တုန်းက မျက်ချယ် လက်ဆောင်အနေဖြင့် ပေးခဲ့သည် အပြာနုရောင် လည်စီးလေး ထွက်လာသည်။
ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသည့် သူ၏ပုံရိပ်တွင် မျက်နှာ အနည်းငယ်ပျက်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာကို ပြန်ပြင်လိုက်လေသည်။
အပြာနုရောင် နက်ခ်တိုင်အား နည်းလမ်းတကျ ဝတ်ဆင်ပြီးသွားသောအခါတွင် နာရီကို ပတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို သေသေချာချာ ဖီးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် ဝင်ထိုင်ပြီး စကားများနေကြသည့် သူငယ်ချင်းနှစ်ကောင်အား......
“ဟေ့ကောင်တွေ ၊ မနက်စာ စားပြီးပြီလား”
“ဟင့်အင်း....မင်္ဂလာဆောင်ကို သွားမှာပဲဟာ”
“ဟိုက မြို့တော်ခန်းမမှာ မင်္ဂလာဆောင်မှာဟ ၊ ထမင်းကျွေးမယ်မထင်ဖူးနော်....ကော်ဖီနဲ့ မုန့်နဲ့ပဲ ပြီးသွားလောက်တယ်”
“မျက်ချယ်တို့က ဘောစိဆိုတော့ မုန့်ကောင်းကောင်းတော့ စားရမယ်ထင်တာပဲ...အဟိ”
“အောင်အောင်ဦး ၊ သေနာကျပြီး ငတ်မနေနဲ့....ဟိုရောက်ရင် သန့်ဇင်ကိုရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ကြည့်ထားဦး....အခုတောင် ငိုချင်တဲ့ရုပ်ကြီး ဖြစ်နေပြီ”
“မင်းကြည့်ထားပေါ့ကွ”
“ဟ...ငါက ဒီမြို့မှာ လူချစ်လူခင်ပေါတဲ့သူဆိုတော့ ဟိုဝိုင်းဒီဝိုင်းသွားပြီး နှုတ်ဆက်ရ ဦးမယ်လေ”
“စကားမများကြနဲ့တော့...ငါအမေ့ကို မင်းတို့လာမယ်ဆိုလို့ ထမင်းပိုချက်ခိုင်းထားတယ် ၊ စားသွားကြတာပေါ့ကွာ”
“ဟီးဟီး...ငါလည်း မင်းအမေလက်ရာကို လွမ်းနေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
“ကဲ...အောက်ကိုဆင်းရအောင် ၊ အောင်အောင်ဦး....မင်းကိုင်နေတဲ့ ဟာကို သူ့နေရာသူ ပြန်ထားလိုက်...မင်းတို့ကောင်တွေ ပြောတော့ ငါ့ကိုပဲလာကြည့်တာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ၊ ငါကပဲ ပြန်ပြီး ထိန်းနေရတယ်”
ထိုသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် မနက်စာကို စကားတပြောပြောနှင့် အတူတူ လက်ဆုံစားလိုက်ကြသည်။
ထမင်းစားပြီးသော အချိန်တွင် အောင်အောင်ဦးက ပန်းကန်များကို ဆေးမည်လုပ်နေ၍ သန့်ဇင်ကိုက....
“အောင်ဦး...ပန်းကန်တွေထားခဲ့လိုက် ၊ ငါ့ညီမဆေးပေးလိမ့်မယ်....ငါတို့ သွားကြရအောင်... ကိုးနာရီ မတ်တင်းရှိနေပြီ”
“အေး...သန့်ဇင် ငါ့ကားနဲ့ပဲ အတူတူ သွားကြမယ်မလား”
“ဟုတ်တယ် မျိုးကြီး.....မင်းရဲ့ကားနဲ့သွားမှရမှာ ၊ လက်ဖွဲ့ဖို့အတွက် ပန်းချီကားလည်း သယ်ခဲ့ရမှာဆိုတော့”
“အော်...အေးပါကွာ ၊ ရည်းစားဟောင်းရဲ့ လက်ဖွဲ့ပန်းချီလေးပေါ့...ရော့ ကားသော့ မင်းဘာသာ အထဲကိုထည့်လိုက်”
“အောင်အောင်ဦး ၊ ငါ့ကိုတစ်ချက်လာကူပေးဦး”
“အေး..အေး”
သန့်ဇင်ကိုသည် “ချယ်ရီပင်အောက်က မိန်းခလေး” အမည်ရှိ ပန်းချီကားကို မျက်ချယ်၏ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် လက်ဖွဲ့အနေနှင့် ပေးရန်အတွက် ကားအနောက်ခန်းကိုဖွင့်ပြီး ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် မျိုးမင်းထက်အား ကားသော့ပြန်ပေးပြီး သူ့အား ကားမောင်းခိုင်းကာ သန့်ဇင်ကတော့ အနောက်ခန်းတွင်ဝင်ထိုင်ပြီး တစ်ယောက်ထည်း ထိုင်လိုက်ခဲ့သည်။
အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်သည် အရှေ့ခန်းတွင်ထိုင်ပြီး စကားများနေကြသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုက အသံတိတ်နေသည်။
အိမ်ကနေ ကားစထွက်ခါစတွင် မျိုးမင်းထက်သည် သန့်ဇင်ကိုအား အနောက်ကြည့်မှန် ကနေ လှမ်းကြည့်ပြီး......
“သားကြီး....ပွဲရောက်လို့ မင်းပြန်ချင်လာရင် ငါတို့ကိုပြောနော် ၊ ကျိတ်မှိတ်ပြီး ထိုင်မနေနဲ့”
“ ရပါတယ်...”
“မင်းအဆင်ပြေတယ်မလား...ပွဲခင်းထဲရောက်မှ ကလေးလို အော်မငိုနဲ့နော်၊ မင်းမရှက်ပေမယ့် ငါတို့ရှက်တယ်”
“ရပါတယ်ကွာ...မင်းဘာသာမင်း မြို့မျက်နှာဖုံးလေး လုပ်နေစမ်းပါ”
“ဟားဟား...ငါမျက်နှာပွင့်တာကို မင်းတို့မနာလို ဖြစ်နေကြတာမလား”
“ခွိ....မင်းပွင့်တာက မျက်နှာမဟုတ်ဖူး ၊ ဘောင်းဘီဇစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
“ဟား...ဟား...ဟား”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူငယ်ချင်းများနှင့် ဟာသတွေပြောပြီး ရယ်မောနေသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မှု စို့နင့်နင့်ကြီး ဖြစ်နေရသည်။
အသက်ရှုရသည်မှာ အနည်းငယ် ကျပ်လာသလို ရှိလာ၍ ကားမှန်တံခါးကို အောက်သို့ချပြီး လေရှူရင်း အပြင်သို့ ငေးကြည့်မိသည်။
ဒီနေ့သည် ပြင်ဦးလွင်မြို့၏ ဆောင်းအကုန် နွေအကူး ရာသီချိန်များထဲမှ သာယာသော နေ့လေးတစ်နေ့ ဖြစ်သည်။
အေးမြလက်ဆတ်သော ဆောင်းလေအေးနှင့်အတူ မနက်ခင်း၏ နေအလင်းရောင်သည် မြူခိုးများကို တိုးဝှေ့ပြီး တောင်ပေါ်မြို့ကလေးပေါ်သို့ အလင်းရောင် ဖြာကျနေလေသည်။
ဆောင်းအကုန် နွေအကူးရာသီ၏ တေးဂီသအသံဖြစ်သော ဥသြငှက်ကလေးများ၏ မြည်တွန်သံသည် သာယာနာပျော်ဖွယ်ရာ ကောင်းသည်။
မနက်ခင်းတွင် သွားလာလှုပ်ရှား နေကြသော လူအချို့သည် နေထွက်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အအေးဓာတ်ကို ခံစားနေရသေးသဖြင့် အနွေးထည်ကိုယ်စီ ဝတ်ထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။
တချို့သော ဦးလေးကြီးများသည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်ရင်း သတင်းစာဖတ်ကာ စကားပြောနေကြသည်။
စျေးသွားစျေးပြန်ကြသော အိမ်ထောင်သည် အဒေါ်ကြီးများ သည်လည်း ကားလမ်းကို ဖြတ်ကူးရန်အတွက် ခေါင်းကိုဘယ်ညာ စောင်းကြည့်နေကြသည်။
အထက်ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်မိသော အခါတွင်လည်း မိုးတိမ်များ ကင်းစင်နေပြီး အပြာနုရောင် ကောင်းကင်ကြီးကိုသာ တွေ့ရသည်။
လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ကားကလေး ဖြတ်မောင်းသွားသောအခါတွင် အစာကောက်နေကြသည့် ခိုငှက်များသည် အတောင်ပံကို တဖြတ်ဖြတ်နှင့်ခတ်ပြီး အုပ်စုလိုက် ပျံသွားကြသည်။
ဒီနေ့သည် အစိုးရရုံးပိတ်ရက်ဖြစ်သည့် တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် ရုံးသွားရုံးလာ ဝန်ထမ်းအချို့ကိုတော့ မမြင်တွေ့ရချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကားမှန်တံခါး ဖွင့်ထားရာမှ ခေါင်းအေးလာပြီး နှာချေချင်လာသဖြင့် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ရသည်။
ပြင်ဦးလွင် မြို့ပတ်ဝန်းကျင်၏ သာယာလှသော မနက်ခင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးခြင်း အလျင်းမရှိသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် သက်ပြင်းတိုလေးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် စတိုင်ပင်ဘောင်းဘီ အိပ်ကပ်ထဲထည့်ထားသော ဖုန်းကမက်ဆေ့ဝင်လာသဖြင့် ထုတ်ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ဖုန်းအော်ပရေတာမှ ဖြစ်နေ၍ ပြန်ထွက်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူ၏လက်သည် Gallery ထဲသို့ နှိပ်ပြီး ဝင်မိသွားသဖြင့် အထဲတွင်ရှိသော ဓာတ်ပုံများကို ပွတ်ဆွဲရင်း ကြည့်မိသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အရင်ဟာဝေးဖုန်းလေးထဲက မန်မိုရီကဒ်ကို ဖုန်းအသစ်ထဲ ပြောင်းထည့်ထားသဖြင့် အရင်ကဓာတ်ပုံဟောင်းများသည် Folder တစ်ခုနှင့် သက်သက် ရှိနေဆဲ......
Gallery ထဲမှ ဓာတ်ပုံ Folder များအား အပေါ်အောက်ဆွဲကြည့်ရင်း “You & I” ဟူသည့် Floder အဟောင်းလေးကို တွေ့၍ ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်သည်။
Album ၏ ပထမဆုံးပုံသည် သူနှင့် မျက်ချယ်တို့ ရည်းစားဖြစ်ခါစက ရိုက်ခဲ့သော ကန်တော်ကြီး နန်းမြင့်မျော်စင်ပေါ်က ဓာတ်ပုံ ဖြစ်လေသည်။
ထိုဓာတ်ပုံထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ ရုပ်ရည်များသည် နုနယ်လျက် ရှိကြပြီး ကလေးရုပ်ပင် မပျောက်ကြသေးချေ။
အိမ့်မျက်ချယ်သည်လည်း ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် မျက်မှန်အနီရောင်ကိုင်းလေးကို တပ်ထားသည်။
သန့်ဇင်ကတော့ သူမ၏ ဘေးနားတွင် လက်နှစ်ချောင်းထောင်ကာ ပြုံးဖြီးလျက် မျက်နှာပြောင်နေလေသည်။
ဓာတ်ပုံ တစ်ပုံပြီးတစ်ပုံ ဆွဲကြည့်လိုက်တိုင်း သူတို့နှစ်ဦး ဖြတ်သန်းခဲ့သည့် အချိန်ကာလများ၏ အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာမိသည်။
ထိုစဥ်က ဟာဝေးဖုန်းမော်ဒယ် အနိမ့်လေးနှင့် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများဖြစ်သောကြောင့် ရုပ်ထွက်မှာ သိပ်မကြည်လင်သော်လည်း ချစ်သူနှစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်နေကြသော အပြုံးများက အသက်ဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဓာတ်ပုံများကိုဆွဲကြည့်ရင်း ဝမ်းနည်းသလို ဖြစ်လာသည်နှင့် အဆုံးထိရောက်အောင် အမြန်ဆွဲကြည့် လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး ငွေဆောင်ကမ်းခြေတွင် အတူရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံတွင် အဆုံးသတ်သွားလေသည်။
မင်္ဂလာဆောင် ခန်းမဆီသို့ပင် မရောက်သေးခင်တွင် ဝမ်းနည်းချင်သလိုလို ဖြစ်သောသော သူ၏စိတ်ခံစားချက်များကို သက်ပြင်းချပြီး ပြန်လည် ထိန်းညှိလိုက်သည်။
Gallery ကို မကြည့်ချင်တော့သဖြင့် ဖုန်းပါဝါခလုတ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဖုန်း Screenကို အင်္ကျီစဖြင့် သုတ်ပြီး သန့်ရှင်းလိုက်သည်။
သူတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားဘဝက သူများတွေကိုင်သော နောက်ဆုံးပေါ် ဖုန်းမော်ဒယ်များကို သုံးချင်ခဲ့ဖူးသည် ။
အခုပိုက်ဆံရှိလာသော အချိန်တွင် နောက်ဆုံးပေါ် ( SAMSUNG Glaxy note 8 )ကို သုံးနိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း သူတွေးထားသလောက် သုံးရသည်မှာ ပျော်ဖို့ မကောင်းချေ......
သန့်ဇင်ကိုသည် ဖြစ်နိုင်လျင် သူ၏ဖုန်းအသစ်ကိုင်ရသော ဘဝနှင့် ဖုန်းအဟောင်းလေး ကိုင်ရသော ဘဝကို လဲလို့ရလျင် ပြန်လဲချင်မိသည်။
ယခင်က ဖုန်းအစုတ်လေး ကိုင်ရသော်လည်း ချစ်ရသူ ရှိခဲ့၍ ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းချို့တဲ့သော်လည်း စိတ်ဝိဉာဥ်မှာ အမြဲလို ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။
အခုလို ဖုန်းအသစ်ကိုင်ရပြီး ဘာမှမရှိသည့် အထီးကျန်ဘဝတွင် နေရသည်ထက်စာလျင် သူမ ဘေးနားတွင်ရှိပေးခဲ့သည့် ဘဝကိုသာ ပြန်လည်တောင့်တမိသည်။
ငွေကြေးဥစ္စာ..... ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများ နှင့် အောင်မြင်မှုများသည် သူ့ဘဝထဲတွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ မရှိတော့သဖြင့် ပျော်ရွှင်ခြင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့တော့ချေ ။
“ဟေ့ရောင်...သက်ပြင်းတွေချည်း လှိမ့်ချမနေနဲ့ ၊ မြို့တော်ခန်းမကိုရောက်ပြီ ဆင်းတော့”
“အော်....အေး ကားအနောက်ခန်းတံခါး ဖွင့်ပေးဦး ၊ ပန်းချီကား ထုတ်ရမှာ မလို့”
“ဒီအတိုင်း ဆွဲဖွင့်လိုက် ၊ လော့ခ် မချထားဖူး”
“အောင်ဦး...ငါ့ကို ကူပါဦး”
“အေးအေး...”
“မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့ကို စောင့်ကြဦးနော်...ခန်းမထဲ မဝင်ကြနဲ့ဦး ၊ ကားကို ပါကင်သွားထိုးလိုက် ဦးမယ်”
“အေးအေး...ငါတို့ အဝင်ဝက လက်ဖွဲ့လက်ခံတဲ့ နေရာက စောင့်နေမယ်”
“အေး...ငါလာခဲ့မယ်”
ထိုသို့ဖြင့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့သည် လက်ဖွဲ့ လက်ခံသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ပစ္စည်းလက်ခံသည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ပန်းချီကားအား သေချာ အပ်ခဲ့သည်။
ပြီးနောက် လက်ဖွဲ့ငွေထည့်သော နေရာတွင် မျက်ချယ်၏ သူငယ်ချင်း “ ကျော်မျိုးမင်း”ကို တွေ့သဖြင့် သူနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်...ကိုကျော်မျိုးမင်း”
“ဟာ...ကိုသန့်ဇင်ပါလား ၊ မင်္ဂလာဆောင်ကို လာတယ်ပေါ့...ခင်ဗျား တော်တော့်ကို အသည်းမာတဲ့လူပဲ”
“ခင်ဗျားထင်သလောက်လည်း မဟုတ်ပါဖူးဗျာ”
“ဟိုနားလေး ခဏလိုက်လာခဲ့ပါလား ကိုသန့်ဇင် ၊ ကျွန်တော်တို့ စကားခဏ ပြောကြတာပေါ့”
“အင်း....အောင်အောင်ဦး ငါဟိုဖက် ခဏသွားလိုက်ဦးမယ်”
ကျော်မျိုးမင်းက စကားပြောရန် တစ်နေရာသို့ ခေါ်သဖြင့် သန့်ဇင်ကိုလည်း အနောက်မှ လိုက်သွားသည်။ လူရှင်းသော နေရာသို့ ရောက်သောအခါတွင် ကျော်မျိုးမင်းက......
“ကိုယ့်လူ ခင်ဗျားတကယ်ပဲ အသည်းမာတာပဲဗျ ၊ ကျွန်တော်တောင် မျက်ချယ် မင်္ဂလာဆောင်တာကို နှမြောပြီး ဝမ်းနည်းသလိုကြီး ဖြစ်နေတာ....ဘာပဲပြောပြော သူကတွေ့ရင် ဝမ်းသာမှာပါ”
“ကျွန်တော်လည်း ကိုကျော်မျိုးမင်းလိုပဲ....မျက်ချယ်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပွဲကိုလာပြီး ဂုဏ်ပြုပေးရတာပေါ့ဗျာ”
“ဟားဟား....ကိုသန့်ဇင် ခင်ဗျားသိလား ၊ အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားကို မနာလိုပြီး သဝန်တိုခဲ့ရတာဗျ.....အခုတော့ ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော်နဲ့ ဘဝတူ ဖြစ်နေပြီ”
“ဘယ်တက်နိုင်ပါ့မလဲဗျာ.....ကိုကျော်မျိုးမင်း...ခင်ဗျား ဆေးလိပ်သောက်တတ်လား”
“ခင်ဗျားပါလာရင် တစ်လိပ်လောက်ပေးဗျာ ၊ အခန်းအနားမစခင် တစ်ဖွာလောက် ဖွာကြတာပေါ့”
“ရော့....တောက်...တောက်”
“ဖူး...”
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျော်မျိုးမင်းအား မာဗိုလိုဆေးလိပ် တစ်လိပ်မျှပေးလိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း နှုတ်ခမ်းတွင်တေ့ကာ မီးညှိလိုက်သည် ။
ပြီးနောက် နီကိုးတင်း အငွေ့များကို အဆုတ်ထဲထိရောက်အောင် အားရပါရ ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး ပြန်မှုတ်ထုတ် လိုက်လေသည်။
“ကိုကျော်မျိုးမင်း ၊ မျက်ချယ်ရဲ့ အမျိုးသားက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရွယ်တူပဲလားဗျ”
“မဟုတ်ဖူးဗျ....အဲ့အကိုကြီးက ကျွန်တော်တို့ထက် နှစ်နှစ်ပိုကြီးတယ် ၊ ဆရာဝန်ပဲ... မျက်ချယ်ရဲ့ စီနီယာပေါ့ သူတို့ ဆေးရုံတစ်ခုထည်း အလုပ်အတူတူလုပ်ရင်း တွေ့ကြတယ်လို့ ပြောတာပဲ”
“အော်......”
“ဘာလဲဗျ ၊ ချယ့်ကို စိတ်မချလို့လား....အဲ့အကိုကြီးနဲ့ ကျွန်တော်အလုပ်လုပ်ဖူးတယ် ၊ ကျွန်တော်သိသလောက်တော့ သူကသဘောကောင်းပြီးတော့ ဆက်ဆံရေးပြေပြစ်ပါတယ်.... ချယ့်ကိုလည်း ဂရုစိုက်တဲ့ပုံပါပဲ”
“အင်း....ချယ်နဲ့ တစ်ဌာနထဲ အလုပ်အတူတူလုပ်ကြတာလား”
“ဟုတ်မယ်ဗျ ၊ သူကလည်း ခွဲစိတ်ဆရာဝန်ပေါက်စပဲ.....ချယ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ် ၊ သူအလုပ်ထဲမှာ အခက်အခဲတွေ့တော့ အဲ့အကိုကြီးကပဲ ကူညီပြီး စောင့်ရှောက်ပေးတယ်တဲ့”
“အော်......”
“ကိုသန့်ဇင် သိတဲ့အတိုင်း မျက်ချယ်က လူလည်မလေးပါဗျ ၊ ခင်ဗျားတစ်အားကြီး စိတ်ပူမနေပါနဲ့ ....ကျွန်တော်ကြားတဲ့ သတင်းတွေ မှန်သမျှကတော့ ကောင်းသတင်းတွေ ချည်းပါပဲ....အဲ့အကိုကြီးက လူကြီးလူကောင်း ပီသတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ”
“အဲ့တာတော့ ဟုတ်တယ် ၊ ငါတို့ရဲ့ မျက်ချယ်က လူလည်မလေး...သူ့ကို တကယ်ဂရုမစိုက်ရင် လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူမှာမဟုတ်ဖူးကွ”
“ဖူး...တော်တော့ဗျာ ၊ ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောရင်း ကျွန်တော်တောင် ငိုချင်စိတ် ပေါက်လာပြီ ”
“ငိုချင်ငိုလိုက်ပေါ့ကွ....ကိုကျော်မျိုးမင်းလည်း ချစ်သူကိုရှာတွေ့ပြီလား”
“တွဲနေတဲ့ တစ်ယောက်တော့ရှိတယ် ၊ ယူဖြစ်မယူဖြစ်ကတော့ မသေချာသေးပါဖူး”
“ကဲ....ဆေးလိပ်လည်းကုန်ပြီ ၊ ခန်းမထဲသွားကြတာပေါ့...ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေလည်း စောင့်နေကြပြီ”
“အင်း..အင်း ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ငွေလက်ခံတဲ့နေရာမှာ ခဏထိုင်ရလိမ့်ဦးမယ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျော်မျိုးမင်းနှင့် စကားစဖြတ်ပြီး သောက်ပြီး ကုန်သွားသော ဆေးလိပ်တိုကို မြေကြီးပေါ်သို့ပစ်ချကာ ဖိနပ်နှင့် မီးစကို ငြိမ်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ခန်းမ အဝင်ပေါက်တွင် စောင့်နေသော မျိုးမင်းထက်တို့ဆီ သွားပြီး အထဲသို့ ဝင်ခဲ့တော့သည်။
သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် ထ (၂)က သူငယ်ချင်းများ ထိုင်သောဝိုင်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး နေရာယူလိုက်သည်။
မကြာခင်တွင် သူတို့သားနှင့် သူတို့သမီး ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ အခန်းအနား စတင်လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ငယ်ချစ်ဦးဖြစ်သော သတို့သမီး အိမ့်မျက်ချယ်သည် အဖြူရောင်ဂါဝန် အရှည်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျက်သရေရှိစွာ လှပတင့်တယ်နေသည်....
ခန်းမထဲသို့ အဝင်တွင် သူမနှင့် အတူယှဥ်တွဲပြီး လမ်းလျောက်လာသည့် ယောကျာ်းပီသသော မျက်နှာပိုင်ရှင် သတို့သားအကိုကြီး၏ လက်မောင်းကို ယုံကြည်ကိုးစားသည့် အနေဖြင့် လက်မောင်းချင်း တွဲခိုလာသည်။
မင်္ဂလာမောင်နှံနှစ်ဦး၏ အရှေ့တွင် နှင်းဆီပန်းများ ကျဲချသည့် ကလေးမလေးကလည်း ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ချစ်စရာကောင်းသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ခန်းမထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျောက်လာပြီး အရှေ့ဆုံး စင်ပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ ရပ်တန့်လိုက် ကြသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ခေါင်းပေါ်ကနေ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသော ပါးလွှာသည့် အဖြူရောင်ပုဝါစလေးကို သတို့သား အကိုကြီးက မျက်နှာပေါ်ကနေ ဖယ်ရှားပေးလိုက်သော အချိန်တွင် သူမ၏ အတောက်ပဆုံးသော အပြုံးကလေး ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
သူမ၏ အပြုံးကို ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ရဆုံး လူသားတစ်ဦးအဖြစ် အသက်ရှင်သန်နေရသည်ကို ကျေနပ်နေသည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။
သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့ မင်္ဂလာသစ္စာစကားကို ကတိကဝတ် ပြုကြသောအခါတွင်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်တွင် ကြည်နူးပြီး ပီတိဖြာနေသည့် မျက်ရည်စက်များ ဝိုင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သည့်စိတ်နှင့် ကျလာသော မျက်ရည်စက်တို့ကို သတို့သားက ကြင်နာစွာ သုတ်ယူပေးလိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သတို့သမီးဖြစ်သော အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် ပြုံးရယ်နေသည့် မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး သူမအတွက် ဂုဏ်ယူပြီး ဝမ်းသာမိသည်။
အခုဆိုလျင် သူမ၏ ဘေးအနားတွင် တစ်ဘဝလုံးစာအတွက် ဂရုတစိုက် ချစ်ခင်ယုယစွာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးမည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေလေပြီ။
သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့ ဂတိဂဝတ်ပြုပြီးချိန်တွင် မင်္ဂလာပွဲကို တက်ရောက် အားပေးကြသည့် ပရိသတ်များက လက်ခုပ်တီးပြီး ကောင်းချီးသြဘာပေးကြလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ၏ မင်္ဂလာပွဲအတွက် အကျယ်လောင်ဆုံးသော လက်ခုပ်သံကို တီးပေးပြီး ဂုဏ်ပြုပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက်တွင် သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့သည် ငါးထပ်ဆင့်ထားသော မင်္ဂလာကိတ်မုန့်ကို ခွဲလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ခွံ့ကျွေးကြလေသည်။
ပြီးနောက် ကျွေးမွေးဧည့်ခံသည့် အစီအစဥ်ကို စတင်လိုက်ပြီး အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် သူမ၏ အမျိုးသားသည် ကြွရောက်လာကြသည့် ဧည့်သည်များကို လိုက်လံနှုတ်ဆက်ပြီး ဧည့်ခံသည်။
သန့်ဇင်ကိုတို့ ဝိုင်းကို ရောက်လာသည့်အခါတွင် အိမ့်မျက်ချယ်သည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့် အကုန်လုံးကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း အများနည်းတူ သတို့သားကို “တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ”ဟု နှုတ်ခွန်းခြွေပြီး လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်တို့ ဇနီးမောင်နှံ တခြားဝိုင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားသည်အထိ ငေးကြည့်နေသော သန့်ဇင်ကိုအား အောင်အောင်ဦးက ပုခုံးကိုပုတ်ပြီး “ဟေ့ရောင်...ဘာကြည့်နေတာလဲ ၊ စားစရာရှိတာ စားကွာ” ဟုပြောပြီး သတိပေးလိုက်သည်။
ဧည့်ခံကျွေးမွေးသော အစီအစဥ်ပြီးသည့်အချိန်တွင် သတို့သား..သတို့သမီးနှင့် အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသည်။
သတိုးသမီးဖက်က ဧည့်သည်များဖြစ်သော အ.ထ.က( ၂)မှ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ သန့်ဇင်ကိုလည်း ရောယောင်ပြီး ဓာတ်ပုံဝင်ရိုက်ဖြစ်သည်။
မင်္ဂလာပွဲကို အကြောင်းပြု၍ မတွေ့တာကြာပြီဖြစ်သော သူငယ်ချင်းများ ၊ မိတ်ဆွေသင်္ဂဟများနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသဖြင့် နှုတ်ဆက်ရင်း ရှေးဟောင်း နှောင်းဖြစ်များကို ပြောကြသည်။
မျိုးမင်းထက်ကတော့ သူ့ဝသီအတိုင်း မိန်းခလေးချောချောလေးမျာရှိသော စားပွဲဝိုင်းဖက်သို့ ကူးသွားပြီး အာလူးဝင်ဖုတ်နေသည်။
အောင်အောင်ဦးကလည်း သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားပြောမည်ဟူပြီး အသိပေးကာ စားပွဲဝိုင်းမှ ထွက်သွားသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည်သာ နဂိုထိုင်နေသော နေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး မင်္ဂလာပွဲမှ တည်ခင်း ဧည့်ခံသည့် ကော်ဖီခါးခါးကို တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် ငှဲ့ကာသောက်နေမိသည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ငေးကြည့်မိသောအခါတွင် ခန်းမထဲတွင် ရှိသော လူအများထဲတွင် သူတစ်ယောက်သာ မျက်နှာသေကြီးနှင့် ငေါင်ငေါင်ကြီးထိုင်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ရယ်မိသည်။
ပွဲအစကတည်းက သောက်လာသော ကော်ဖီများကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် အပေါ့သွားချင်လာသဖြင့် စားပွဲဝိုင်းမှထလိုက်ပြီး ခန်းမ၏ အနောက်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အမျိုးသား သန့်စင်ခန်းကို တွေ့သောအခါတွင် သူ၏ကျန်းမာရေးကိစ္စကို ဖြေရှင်းလိုက်ပြီး လက်ကိုသေချာပြန်ဆေးကာ ခန်းမထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည်။
ခန်းမထဲသို့ မရောက်ခင် နားနေဆောင်တစ်ခုကို ဖြတ်လျောက်မိသော အခါတွင် သတိုးသမီး အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်း ကောင်မလေးများ စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအား သီးသန့် နှုတ်ဆက်ချင်သေးသဖြင့် အခန်းဝက တံခါးကို လက်ဖြင့်ခေါက်လိုက်ပြီး.....
“ဒေါက်...ဒေါက်...ဒေါက် ၊ ငါဝင်လာခဲ့လို့ရမလား မျက်ချယ်”
“အော်....သန့်ဇင် လာခဲ့လေ”
သန့်ဇင်ကို အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသော အခါတွင် သူသူဟန်က အလိုက်တသိဖြင့် တခြားသော သူငယ်ချင်းများကိုပါ အပြင်သို့ ခေါ်သွားပြီး မျက်ချယ်နှင့် သီးသန့် စကားပြောစေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် စားပွဲခုံတစ်ခုကို နောက်ကျောပေးမှီရင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော သန့်ဇင်ကိုအား ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် နံရံသို့ ကျောပေးကာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း သူမကို ပြန်လည်ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
သူမသည် အရင်တုန်းကလိုပင် မျက်လုံးအစုံကို မှေးအောင်ပြုံးပြပြီး သူ၏နှလုံးသားကို အရည်ပျော်စေပြန်သည်။
မျက်ချယ်သည် အရင်လို ဖြူစင်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် မိန်းမပျိုလေး အသွင်မှ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ ။
သန့်ဇင်ကိုအတွက်တော့ သူမသည် အတန်းထဲတွင် စာတော်...သဘောကောင်းပြီး မဟုတ်မခံ စိတ်ထားကလေးရှိသည့် မိန်းခလေးဟုပင် ထင်မြင်နေမိသည်။
သူမအရှေ့သို့ ရောက်သွားသော အခါတွင် အချိန်ကာလများသည် အနောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားခဲ့သလို ခံစားမိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကွန်ပျူတာ မိတ္တူဆိုင်ပိုင်ရှင် တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါတွင် ကွန်ပျူတာ မကိုင်တတ်သေးသည့် ၈တန်း ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်လို ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထင်မြင်မိသည်။
လူချင်းမတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူမနှင့် အခုလို ပြန်ဆုံတွေ့ရသော အခါတွင် သူ၏ရင်ထဲက အကောင်လေးက “အရမ်းသတိရတယ် ချယ်”ဟု အော်ပြောသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုက မသိကျိုးကျွန်ပြုလိုက်သည်။
သူမကို ပြုံးစိစိနှင့် ကြည့်နေသော သန့်ဇင်ကိုအား မျက်ချယ်က....
“သန့်ဇင်.......ငါဒီနေ့ဘယ်လိုလဲ ဒီဂါဝန်နဲ့ လှတယ်မလား”
“အင်း....ငါမြင်ဖူးသမျှ သတို့သမီးတွေထဲမှာ နင်အလှဆုံးပဲ”
“ခစ်ခစ်...နင်ဒီနေ့ ငါ့ဆီလာခဲ့ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပဲဟာ”
“Congratulation ပါ....ချယ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအား Congratulation ဟု ဂုဏ်ပြုစကားပြောလိုက်ပြီး လက်ဆွဲကာ နှုတ်ဆက်ရန်အတွက် ညာဖက်လက်ကို သူမအရှေ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
မျက်ချယ်က သူ၏လက်ကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး သူမဖက်သို့ ရောက်လာသော သန့်ဇင်ကိုအား တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။
“သန့်ဇင်....အစစ အရာရာတိုင်းအတွက် ကျေးဇူးပါပဲဟာ”
“အွန်း....ငါလည်း နင့်ရဲ့ အချစ်ဦး ဖြစ်ခွင့်ရခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမက ရုတ်တရက်ဆွဲပြီး ပွေ့ဖက်လာသော အချိန်တွင် ဘာပြန်လုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်သွားပြီး ကြောင်တောင်တောင်နှင့် မတ်တပ်ရပ်နေမိသည်။
မျက်ချယ်က သူ့အား ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလာသောအချိန်တွင် သူမ၏ ဂါဝန်ကျောဖက်ကို လက်ဖဝါးနှင့် အသာလေးပုတ်ပြီး ခွန်းတုန့်စကား ဆိုမိလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်က သူ့အား စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ပြီးသော အခါတွင် ခန္တာကိုယ်ချင်း ပြန်လည် ခွာလိုက်လေသည် ၊ သူမက.....
“သန့်ဇင်....ချယ်လေ ၊ အငယ်တုန်းက နင့်အပေါ် ဆိုးခဲ့မိတာတွေအတွက် အခုမှပြန်ပြီး နောင်တရမိနေတယ်”
“ငါတို့အငယ်တုန်းက အတူတူ ဆိုးခဲ့ကြတာပါပဲ ၊ ငါလည်း ကျောင်းတုန်းက နင်နဲ့ မတွေ့ဖြစ်ခဲ့ရင် အခုလိုအခြေအနေတောင် ဖြစ်လာမယ်မထင်ဖူး”
“အပိုတွေ....နင်နဲ့စခင်ကတည်းက လူကသာ ဂျစ်ကန်ကန်နဲ့ဆိုးတာ ၊ စိတ်ထားကကျ ဖြူစင်ပြီး သဘောကောင်းမှန်း ငါသိပါတယ်”
“အင်း...နင်ပြောမှ ငါရှက်တောင်ရှက်လာပြီ”
“နောက်ပြီးတော့ ငါလမ်းပျောက်နေခဲ့တဲ့ အချိန်တွေတုန်းက ငါ့ကိုဆုံးမပြီး လမ်းအမှန်ကို ပြပေးခဲ့တဲ့အတွက်လည်း ကျေးဇူးပါ သန့်ဇင်”
“နင်ကတော့ အရင်ကတည်းက အခုထိ ဆရာမကြီးပဲ အမြဲလုပ်တယ်နော်”
“ခစ်...သိတယ်မလား ၊ ငါက အိမ့်မျက်ချယ်ပဲဟာ....”
“နင်သိလား...ချယ် ၊ နင်က တော်တော်တော့ ဆိုးတယ်.....ငါ့ကိုဆို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူတယ်”
“အဲ့တာနင်က အမြဲတမ်း စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သည်းခံပြီး ငါ့ကိုချော့ပေါင်းခဲ့လို့ ငါက ရောင့်တက်လာတာလေ”
“ တွေ့လား...အခုကိုကြည့် ၊ ငါ့အပြစ်ပဲ ပြန်ဖြစ်ရပြန်ပြီ”
“ခစ်ခစ်..နင့်ကိုတွေ့ရင် အရင်ကလိုပဲ ပြန်အနိုင်လိုချင်မိလို့ပါ...ဆောတီး”
“ဒါနဲ့...နင်တို့ ဘယ်မှာ အခြေချမှာလဲ ၊ မန္တလေးမှာပဲ နေကြမှာလား”
“မသိသေးပါဖူးဟာ ၊ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး မာစတာဘွဲ့အတွက် နိုင်ငံခြားကိုသွားပြီး ကျောင်းအရင် သွားတက်ကြဦးမှာ... နင်ရော မိတ္တူဆိုင်ဖွင့်ထားတုန်းပဲမလား”
“ဟုတ်တယ်...အခုက ဆိုင်က စျေးကြီးဖက်ရောက်သွားပြီ ၊ နင်လမ်းကြုံရင် ဝင်ခဲ့ပေါ့ဟာ”
“ဒါနဲ့ သန့်ဇင်....နင်ငါ့ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို ဘာလက်ဖွဲ့ပေးတာလဲ”
“ငါအရင်က နင့်ကို အရင်က မပေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု”
“ဘာကြီးလဲဟင်....”
“အီးတုန်းကြီးလေ...ခွိခွိ”
“အာ..သန့်ဇင် အစုပ်ပလုတ် ၊ ချယ်က အကောင်းမေးနေတာကို”
“အိမ်ရောက်ရင် သိရလိမ့်မပေါ့....နင်ကလည်း”
“တော်ပြီ...မပြောနဲ့တော့”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ စကားလက်ဆုံ ကျနေသော အချိန်တွင် အခန်းထဲသို့ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
မျက်ချယ်သည် အခန်းထဲသို့ ဘယ်သူများ ဝင်လာတာလဲဟု ခေါင်းကိုစောင်းပြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“ကို့ !!!”
မျက်ချယ်၏ “ကို”ဟူသော နာမ်စားနှင့် ခေါ်ဆိုသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ယောင်ပြီး ပါးစပ်က “ဘာလဲ...ချယ်”ဟု ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားလေသည်။
“ကို”ဟူသော နာမ်စားသည် တစ်ချိန်က သန့်ဇင်ကို အတွက်သာ သီးသန့် ဖြစ်တည်ခဲ့သည့် စကားလုံးတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ သူနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ချေ....
သို့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ နားယဥ်လာခဲ့သည့် သူမ၏ ခေါ်ဆိုသံလေးကို နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာအထိပါ မှတ်မှိနေဆဲ ဖြစ်၍ အလိုအလျောက် တုန့်ပြန်မိမလို ဖြစ်သွားရသည်။
အရင်က သူမ၏ “ကို”ဟူသည့် နာမ်စား၏ အသံလေးသည် သန့်ဇင်ကိုအတွက် နားဝင်ချိုခဲ့သော်လည်း အခုတော့ သူ၏ အရှိုက်ကို လက်သီးပေါင်းများစွာနှင့် တစ်ချက်ပြီး တစ်ချက် ဆက်တိုက် အထိုးခံရသလို နာကျင်မိသည်။
“အော....ချယ် ၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ စကားပြောနေတာလား.....ကိုယ့်မိဘတွေက သူတို့ ချွေးမလေး ပျောက်နေတယ်ဆိုပြီး လိုက်ရှာခိုင်းလိုက်လို့”
“ဟုတ်....သန့်ဇင်နဲ့ စကားနည်းနည်းပြောနေလို့ ၊ ပြီးပါပြီ.....ဒါနဲ့ ချယ်တို့ နှစ်ယောက်ကို မရိုမသေ ဓာတ်ပုံလေးရိုက်ပေးပါလား”
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မျက်နှာနှင့် စကားသံများကို ကြားရသည့် အချိန်တွင် သူ့ရင်ထဲက အကောင်လေးက “အဲ့ကောင်ကို ဆွဲထိုးပြစ်လိုက်”ဟု အော်ပြောရှာနေသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုသည် မျိုသိပ်လိုက်ပြီး ပြုံးပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
မျက်ချယ် အကူအညီတောင်းသည့်အတိုင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်၊ သူမက သန့်ဇင်ကိုအား....
“လာ...သန့်ဇင် ၊ ငါတို့နှစ်ယောက် အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံရိုက်ကြတာပါ့...အလင်းရှိတဲ့နား သွားရိုက်ကြမယ်”
“အင်း....”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမခေါ်ဆောင်သွားသည့်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ဘေးချင်းယှဥ်ရပ်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည် ၊ မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ လက်မောင်းကိုတွဲရင်း.....
“ဟဲ့...သန့်ဇင် ပြုံးလေ ၊ ဓာတ်ပုံရိုက်တော့မှာကို....ရုပ်တည်ကြီး လုပ်မနေနဲ့”
“အင်း.....”
“ ပြုံးပါဆို....ဘာလုပ်နေတာလဲ...ဟွန့်”
သန့်ဇင်ကိုသည် နှလုံးသား၏ ခံစားချက်နောက်သို့ ခဏမျောပါသွားသဖြင့် ဟန်လုပ်ပြုံးရန် မနည်းကြိုးစားနေရသည်။
မျက်ချယ်က အလိုမကျသော အခါတွင် သူမထုံးစံအတိုင်း ပုခုံးလေးနှင့် အသာလေးတိုက်ကာ ပြုံးရန် သတိပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ခံစားချက်များကို အတင်းမျိုသိပ်ပြီး သူမစိတ်ကြိုက် ပြုံးပြကာ ဓာတ်ပုံ အရိုက်ခံလိုက်သည်။ သူမနှင့် ရိုက်ကူးသည့် နောက်ဆုံး ဓာတ်ပုံ ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်ကို ဦးနှောက်က သတိပေးသဖြင့် သူ့ဖုန်းနှင့်ပါ အကူအညီတောင်းပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးသွားသော အချိန်တွင် သူမသည် “နောက်မှ ပြန်တွေ့မယ်နော် သန့်ဇင်” ဟု နှုတ်ဆက်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ လက်ကိုဆွဲကာ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားတော့ လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း နားနေဆောင်မှနေ၍ ခန်းမအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည် ။
အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့သည် သူငယ်ချင်းများနှင့် စကားလက်ဆုံ ကျနေသောကြောင့် သူတစ်ယောက်ထဲ မင်္ဂလာခန်းမကြီးထဲ မနေချင်တော့သဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
မြို့တော်ခန်းမကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ရာဖက်သို့ လမ်းလျောက်ထွက်လာခဲ့ပြီး တစ်ချိန်က မျက်ချယ်နှင့်အတူ ထိုင်ဖူးခဲ့သည့် လမ်းဆုံက အုတ်ခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ၏ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ ချယ်ရီပင်များမှ ပန်းနုရောင် ချယ်ရီပန်းမျာသည် တစ်ပင်လုံး ဖွေးလှုပ်နေအောင် ပွင့်ပြီးဝေဆာနေကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ချယ်ရီပန်းများကို မော့ကြည့်ပြီး တစ်ချိန်က သူမကို ပေးခဲ့ဖူးသည့် ဂတိစကားကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိသည်။
“နောက်နှစ်တွေကျရင် အခုလို ချယ်ရီပန်းတွေ ပွင့်ချိန်တိုင်း ကိုနဲ့ အတူတူ ရှိချင်တယ်!!!”
( သူမ၏ တစ်ချိန်က စကားသံ)
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အတိတ်ကာလဆီသို့ ပြန်တွေးနေသည့် အချိန်တွင် အနီးအနားရှိ ခရစ်ယာန် ဘုရားကျောင်းမှ တနင်္ဂနွေနေ့အတွက် ခေါင်းလောင်းတီးသံမြည်လာသည်။
ထိုခေါင်းလောင်းသံ၏ တုန်ခါသွားသည့် အသံလှိုင်းနှင့်အတူ သန့်ဇင်ကို၏ နှလုံးသားသည်လည်း ကြိမ်နှုန်းနှင့်အတူ တုန်ခါလာပြီး ခံစားချက်များသည် မျိုသိပ်ထားရာမှ ပွင့်အံကာ ကျလာတော့လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ ဖုန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စောနက သူမနှင့်အတူ ရိုက်ကူးခဲ့သည့် ဓာတ်ပုံလေးကို ကြည့်မိသည် ။
ပြီးနောက် မနက်က သူဖွင့်ကြည့်ခဲ့သည့် “You & I” ဆိုသည့် ဓာတ်ပုံ Album တစ်ခုလုံးအား နောက်ဆုံးအနေနှင့် တစ်ပုံချင်းစီ ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး Delete လုပ်ရန်အတွက် Phone screen ကို လက်မနှင့် ဖိလိုက်လေသည်။
( Are You sure to Delete this album? )
( Cancel ၊ Delete)
(Delete !!!)
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမနှင့် အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံများအား ရင်ဘတ်ထဲတွင် အကုန်သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဖျက်ဆီးလိုက်လေပြီ..... Gallery ထဲတွင် ကျန်ရှိသော သူမဓာတ်ပုံ အချိုကိုလည်း Delete လုပ်ပြီး ဖျက်ပြစ်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဖုန်းထဲ၌ သူမကိုယ်တိုင် ရိုက်ပေးခဲ့သည့် ဗီဒီယို အတိုလေးအား တွေ့သွားသဖြင့် ပြန်လည် ဖွင့်ကြည့် မိလိုက်သည် ။
( ဗီဒီယိုထဲမှ စကားသံများ....)
( “ဟော့ဒီမှာ ကလေးဆိုးကြီးတစ်ယောက် မျက်နှာကြီးစူပုတ်နေပါတယ်ရှင့် ၊ သူ့ကိုယ်သူ ပန်းချီဆရာလိုလို...ကွန်ပျူတာပညာရှင်လိုလိုနဲ့...ဆိုဒ်ဖမ်းနေတဲ့...ကိုသန့်ဇင်ပါရှင့်”
“အာ....ချယ်....ပြန်ပိတ်လိုက်တော့”
“ဟင့်အင်း...ကို့မျက်နှာပြန်ပြုံးလာမှ...ကင်မရာပိတ်မယ်”
“အင်း...အဲ့မယ်....ပြုံးလိုက်ပြီ....ရပြီလား”
“မရဖူး...လုပ်ပြုံးကြီးနဲ့...ချယ့်ပုခုံးပေါ်ကို မေးတင်လိုက်....ကို့အရပ်ကရှည်တော့ ခြေဖျားထောက်ပြီး ရိုက်နေရတယ်”
“အာ....ရပြီလား”
“ပြုံးပါဆို....ဒါကဘာရုပ်ကြီးတုန်း....စူစူပုတ်ပုတ်ကြီးနဲ့.....အင့်....အင့်”
“အာ့...ပါးကို....တအားကြီးမဆွဲနဲ့လေ...နာတယ်”
“တို့ကိုလေး နာသွားလား...ဆောတီး...ဆောတီး...အာဘွား...အာဘွား” ..)
သန့်ဇင်ကိုသည် ဗီဒီယိုလေးအားကြည့်ပြီး မခံစား နိုင်တော့သဖြင့် အာခေါင်များ ခြောက်ကပ်လာပြီး မျက်ရည်စက်များသည် ဖုန်းစခရင်အပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်း ကျဆင်းလာသည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးသည် မီးလောင်တိုက် အသွင်းခံထားရသလို ပူပြင်းစွာ လောင်ကျွမ်းနေရပြီး ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်မိသည်။
နှလုံးသားထဲ၌ နစ်ဝင်နေသော ဆွဲနှုတ်ရခက်သည့် ဆူးတစ်ချောင်းကြောင့် အသက်ရှူလိုက်တိုင်းတွင် သတိရစိတ်ဖြင့် နာကျင်ရပြန်သည်။
“ဟက်...ဟက်...ဟက်..ဟက်....ငါ့နှယ်ကွာ....လီးလိုပဲ ၊ ဘာလို့ စောက်အရည်တွေက ကျလာပြန်ရတာလဲ...မင်း မျက်ချယ်ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်မှာ မငိုဖူးဆို ဟေ့ကောင်”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ရည်များကို ထိန်းမထားနိုင်တော့သည့် သူ့ကိုယ်သူ တစ်ယောက်ထည်း စကားတွေပြောပြီး သတိပေးနေမိသည်။
သို့သော်လည်း မျက်ရည်စက်များက ပါးပြင်ပေါ်တွင် တလှိမ့်လှိမ့်ဖြင့် စီးကျနေဆဲ......
“ဖောက်...ဖောက်...ဖောက်” (ဖုန်းပေါ်သို့ မျက်ရည်ပေါက်များ ကျသောအသံ)
( ဗီဒီယိုထဲမှ စကားသံများ......)
(“အော်....ကိုသန့်ဇင်က သိပ်အရှာပါတယ်ရှင် ၊ သူ့ရဲ့ပါးကိုနမ်းမှ မျက်နှာကြီးက ပြုံးလာပါတယ်ရှင့်”
“မဟုတ်ပါဖူးဗျာ ၊ ဒီကောင်မလေး ပလီပလာပြောနေတာပါ...စောနတုန်းက သူပါးကို သုံးခါလိမ်ဆွဲလိုက်လို့ လျော်ကြေးပြန်တောင်းတာပါ”
“ဟွန့်...ဖြစ်ရတယ်”
“လျော်ကြေး...အာဘွားတစ်ချက်....ကျန်သေးတယ်လေ”
“ဟုတ်ပါပြီရှင်.....ရော့ မွ ၊ စိတ်ညစ်တဲ့ အချိန်တွေတိုင်း ကို့အနားမှာ ချယ်အမြဲတမ်း ရှိနေပေးမယ်နော်” )
သန့်ဇင်ကိုသည် ဗီဒီယိုအား အဆုံးထိ ပြီးအောင်ကြည့်ရန် အင်အားမရှိတော့သဖြင့် Pause လုပ်ကာ Delete တန်းလုပ်လိုက်တော့သည်။
ပြီးနောက် ထိုအုတ်ခုံလေးပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ပြီး လှဲရင်း စိတ်ကိုလျော့ကာ သက်ပြင်းများကို ဆက်တိုက်ချပြီး စိတ်အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ပြန်လည် တည်ဆောက်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သူ၏စိတ်အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော အချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ အသံများကို ပြန်လည်ကြားရလာသည်။
ခန်းမအတွင်းမှ ဖွင့်ထားသော သီချင်းသံများ....လမ်းမပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော ကားသံ ဆိုင်ကယ် အသံများနှင့် ခရစ်ယန် ဘုရားကျောင်းမှ ဓမ္မတေးဆိုသံများကို ကြားရသည်။
သူ၏ နားစည်သို့ လေလှိုင်းဖြင့် ရိုက်ခတ်လာသော သံပြိုင်ဆိုနေသည့် ဓမ္မတေးသံကို သူနားမလည်သော်လည်း ထိုအသံကြောင့်ပင် စိတ်တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရလာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် မြောက်အရပ်မှ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လိုက်သောကြောင့် အနီးအနားရှိ သစ်ပင် သစ်ကိုင်းများသည် “တ...ရွှီး...ရွှီး” နှင့် အသံမြည်ကာ သစ်ရွက်များက လေယူရာအတိုင်း လှုပ်ခတ်သွားသည်။
ထိုလေပြင်း တိုက်ခတ်သွားပြီးသော အချိန်တွင် ချယ်ရီပန်းလေး တစ်ပွင့်သည် ပက်လက်လှန် လှဲနေသော သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျရောက်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ချယ်ရီပန်းပွင့်လေးကို လက်ညိုးနှင့် လက်မကြားထဲညှပ်ကာ ကောက်ယူကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကလေနှင့် အပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့လေသည်။
ချယ်ရီပွင့်လေးရေ......
မင်းရဲ့ အရှေ့မှာ သက်သေပြုပြီး ထားရှိခဲ့တဲ့ ဂတိစကားတွေကို မတည်နိုင်တော့တဲ့ အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်....
ချယ်ရီပွင့်လေးရေ.....
နောင်လာမဲ့ နှစ်တွေမှာ မင်းကိုတွေ့တိုင်း အရင်ကအကြောင်းတွေ သတိရမိမှာဆိုးလို့ ငါဥပေက္ခာပြုမိခဲ့ရင် စိတ်မကွက်ပါနဲ့.....
ချယ်ရီပွင့်လေးရေ.....
ဒီတစ်သက်စာအတွက် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်........
တွယ်ငြိရာ၌သာ ဆုံးရှုံးရာ
၂၄ မျက်နှာ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ပြီးပါပြီ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
(ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အစအဆုံး ဖတ်ရှူ့အားပေးခဲ့ကြတဲ့ စာဖတ်သူတွေ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ
"ချယ်ရီပင်အောက်က မိန်းခလေး” ပန်းချီကားနဲ့ Adele ရဲ့ "When we were young” သီချင်းလေးနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါရစေ ၊ ညမအိပ်ခင် နားထောင်ကြည့်ပြီး စီးမျောလိုက်ကြပါဦး ခင်ဗျာ)
"ချယ်ရီပင်အောက်က မိန်းခလေး” ပန်းချီကားနဲ့ Adele ရဲ့ "When we were young” သီချင်းလေးနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါရစေ ၊ ညမအိပ်ခင် နားထောင်ကြည့်ပြီး စီးမျောလိုက်ကြပါဦး ခင်ဗျာ)
🎼...Everybody loves the things you do
From the way you talk
To the way you move
Everybody here is watching you
'Cause you feel like home
You're like a dream come true
But if by chance you're here alone
Can I have a moment?
Before I go?
'Cause I've been by myself all night long
Hoping you're someone I used to know
You look like a movie
You sound like a song
My God this reminds me, of when we were young
Let me photograph you in this light
In case it is the last time
That we might be exactly like we were
Before we realized
We were scared of getting old
It made us restless
It was just like a movie
It was just like a song
I was so scared to face my fears
Nobody told me that you'd be here
And I'd swear you moved overseas
That's what you said, when you left me
You still look like a movie
You still sound like a song
My God, this reminds me, of when we were young
Let me photograph you in this light
In case it is the last time
That we might be exactly like we were
Before we realized
We were sad of getting old
It made us restless
It was just like a movie
It was just like a song
When we were young
(When we were young)
When we were young
(When we were young)
It's hard to win me back
Everything just takes me back
To when you were there
To when you were there
And a part of me keeps holding on
Just in case it hasn't gone
I guess I still care
Do you still care?
It was just like a movie
It was just like a song
My God, this reminds me
Of when we were young
When we were young
(When we were young)
When we were young
(When we were young)
Let me photograph you in this light
In case it is the last time
That we might be exactly like we were
Before we realized
We were sad of getting old
It made us restless
Oh I'm so mad I'm getting old
It makes me reckless
It was just like a movie
It was just like a song
When we were young. ...🎼
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
The End
ပြီးပါပြီ။
............................................⭐⭐⭐⭐⭐..........................................
