When we were young Part (3)
ရေးသားသူ - (၂၄မျက်နှာ)
( Teenage Romance-comedy, Soft-core)
Chapter Eleven: : Love Lessons of Ma Han Ni ( Part – 1 )
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကျောင်းကပြန်အလာ ညနေခင်းကျူရှင်ချိန်တွင် အခါတိုင်းလို အိပ်မငိုက်ပဲ ဆရာသင်သမျှကို လိုက်လံအော်မှတ်ရင်း စာကြိုးစားနေသည် ။
ယခုလို ကျောင်းသားများ တက်ကြွနေကြခြင်းမှာ သောက်ကြာနေ့အတွက် နောက်ဆုံးကျူရှင်ချိန် ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်.....
ဒီတစ်ချိန်ပြီးလျင် အိမ်ပြန်နားရတော့မည် မဟုတ်လော ၊ မနက်ဖြန်လည်း ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် မနက်ခင်းပိုင်း အစောတစ်ချိန် ရှိသော်လည်း နေ့ခင်းပိုင်းတွင် အေးအေးဆေးဆေး နားနားနေနေ နေရုံပင်..........
ကျူရှင်မှသင်သမျှကို တက်ကြွစွာအော်ပြီး အိမ်ပြန်အလာတွင် အသံတောင် ဝင်ချင်နေလေပြီ။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ အခါတိုင်းလိုပင် သန့်ဇင်ကိုက.....
“အမေ့......သားအိမ်ပြန်ရောက်ပြီနော်”ဟု အော်ပြောလိုက်သည် ။
အမေဖြစ်သူက....
“သား....လွယ်အိတ်ချပြီး အပေါ်ထပ်တက်လာဦး”
“ဟုတ်ကဲ့အမေ...လာပြီး ၊ ရေသောက်လိုက်ဦးမယ်”
“အေး...မြန်မြန်လာ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း ရေအိုးစင်ထဲက ရေတစ်ခွက်အပြည့်ထည့်ကာ သောက်လိုက်ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့လိုက်သည် ။
အပေါ်ထပ်က သူ့အခန်းထဲတွင် အမေက အိပ်ယာခင်းလဲပြီး ခြင်ထောင်အသစ်ထောင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်.......
“သား....ခြေရင်းက ခြင်ထောင်ကြိုးလေးချည်ပေးပါဦး ၊ အမေ မမှီလို့”
“ဟုတ်ကဲ့...အမေ့ ၊ အိပ်ရာက သားအတွက်လား..... ဧည့်သည်လာမှာမလို့လား”
“အော်...အေး မင်းကိုမပြောရသေးဖူး ၊ မဟန်နီ ဒီကိုခဏလာနေမလို့”
“အင်း....ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲ”
“ဆေးရုံကပေးတဲ့ သူ့တိုက်ခန်းက ကြာနေပြီဆိုတော့ အပေါ်က အုပ်ကြွတ်တွေက မလုံတော့လို့ ရေယိုနေတာ.....အဲ့တာ ပြန်ပြင်ပေးနေတုန်း နှစ်ရက်သုံးရက်လောက် ဒီလာနေမှာ”
“အော်....”
“သားအိပ်ယာကို အရှေ့ခန်းထဲရွေ့ပေးထားတယ်.....နှစ်ရက်သုံးရက်ပဲ သည်းခံလိုက်”
“သားက ကိစ္စမရှိပါဖူး...အဲအမေ့ သားကုတင်အပေါ်နားလေးမှာလည်း ရေယိုတဲ့အပေါက် ရှိတယ်နော်...”
“အင်း....မနေ့က သားအဖိုးက ပြန်ဖာပေးထားတယ်ပြောတာပဲ ၊ လိုလိုပိုပို ခြင်ထောင်ပေါ် ပလက်စတစ် ခံထားလိုက်မယ်”
“ဟုတ်....အမေ”
သန့်ဇင်တို့ သားအမိနှစ်ယောက် စကားပြောနေသခိုက် အောက်ထပ်က မဟန်နီရဲ့ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အမကြီး....သန့်ဇင်....ဘယ်သူရှိလဲ.....သမီးရောက်ပြီနော်”
“ညီမရေ...အမတို့အပေါ်ထပ်မှာ တက်လာခဲ့လိုက်”
“အော်....ဟုတ်ကဲ့ အမ”
မဟန်နီသည် အောက်ထပ်ကနေအပေါ်သို့တက်လာပြီး အခန်းထဲသို့ တစ်ကိုယ်ရည်စာ အထုတ်အပိုးအိတ်နှင့် ဝင်လာသည်။
အိပ်ယာပြင်ပေးနေသော သားအမိ နှစ်ယောက်ကို တွေ့တော့......
“အမကြီးရယ်....အားနာစရာကြီး ၊ သမီးဘာသာ ခေါင်းအုံးစွပ်လိုက်မယ်....ပေး ပေး”
“အဲ့တာဆိုလည်း လုပ်လိုက်တော့နော်....ငါအောက်ထပ်ဆင်းတော့မယ် ၊ ညနေစာအတွက် ဟင်းပြန်နွေးဖို့ရှိသေးလို့”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အဲ့တာဆိုသွားပြီ.....သားလည်း ခြေလက်ဆေး အဝတ်အစားလဲပြီးရင် ထမင်းစားဖို့ လာခဲ့လိုက်တော့နော်”
“ဟုတ်...အမေ”
“မောင်လေး...သန့်ဇင်...မတွေ့တာတောင်ကြာပြီနော် ၊ အရပ်ကြီးအတင်းရှည်သွားသလိုပဲ..... အေးပေါ့လေ ဒီအရွယ်က ထွားတဲ့အရွယ်ကို....စာရောလိုက်နိုင်လား”
“ဟုတ်....အခုထိတော့လိုက်နိုင်ပါသေးတယ်...ဟဲဟဲ”
“အင်း....မောင်လေး အခုမှကျူရှင်ကပြန်လာတာမလား ၊ ခြေထောက်လက်သွားဆေးတော့... သွား...အမပဲလုပ်လိုက်တော့မယ်”
“ရတယ်အမ...ပြီးပြီ....ထမင်းစားခဲ့ပြီလား”
“ဟင့်အင်း...မစားရသေးဖူး”
“ခဏနေ မီးဖိုချောင်ထဲလာခဲ့လိုက်လေ အမေကထမင်းပိုချက်ထားတယ်ပြောတယ် အတူတူ စားကြတာပေါ့”
“အင်း....အမလည်း မင်းအမေလက်ရာကို လွမ်းနေတာ...စားရချည်သေးရဲ့...ဟီး”
ထို့နောက်တွင် သန့်ဇင်လည်း ခြေထောက်ဆေး ကိုယ်လက်သပ်ကာ အဝတ်လဲပြီး ထမင်းစားခန်းထဲသို့သွားကာ မိသားစုအတူ ထမင်းလက်ဆုံစားကြသည်။
မဟန်နီကလည်း မိသားစုဝင်တစ်ပိုင်းလို ဖြစ်နေပြီဖြစ်၍ အားနာရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိပဲ နှစ်ပန်းကန် ကုန်အောင်ပင် စားသည် ။
စားသောက်ပြီးသောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုက မနက်ဖြန် စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နားရန်အတွက် ကျောင်းကပါလာသည့် အိမ်စာများကို မပျင်းမရိ လုပ်နေသည် ။
ထိုအချိန်တွင် အထိုင်ဖုန်းရှိသော ဘေးအိမ်ကအဒေါ်ကြီးက အမေ့အား ဖုန်းလာသည်ဟုဆိုပြီး လာခေါ်လေသည်။
ခဏကြာသောအခါ အမေဟိုဖက်အိမ်ကနေ လောလောနှင့်ပြန်လာလေသည် ၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အရိပ်အရောင် သိပ်မကောင်းချေ ။
အမေက အဖိုးဖြစ်သူကို လှမ်းခေါ်ပြီး.....
“အဖေ့....စိတ်အေးအေးထားနော်....မန္တလေးက အဖေ့ရဲ့ညီမ ဒေါ်လေးဆုံးသွားလို့တဲ့”
“ဟေ...ငါ့ညီမကဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ရေချိုးမှားပြီး ဦးနှောက်သွေးကြောပြတ်သွားတယ်ပြောတယ် ၊ ဒီနေ့ညနေကမှ ဆုံးသွားတာ”
“ဒီအချိန်ကားရှိလောက်သေးလား သမီး...မန်းလေးကိုဆင်းမယ်လေ”
“လိုင်းကားတော့ မရှိလောက်တော့ဖူး ၊ ရွှေမန်းမေ ဗန်ကားငှားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“အေးအေး....ဆက်ကြည့် ဆက်ကြည့်....အော် သတ္တဝါတစ်ခု ကံတစ်ခုဟဲ့ ၊ ငါ အဝတ်အစား ပြင်လိုက်ဦးမယ်....နာရေးသွားမေးပြီး ကိုယ်လုပ်နိုင်တာလေး ကူလုပ်ပေးကြတာပေါ့”
“ဟုတ်...အဖေ ၊ ဆိုင်ကယ်သော့ပေးပါဦး.....စျေးလေးနားက ကားဂိတ်ကို သွားမေးလိုက် ဦးမယ်”
“ဟိုနားကတိုင်မှာပဲချိတ်ထားတယ်လေကွာ”
အမေဆိုင်ကယ်နဲ့ပြန်လာတော့ ရွှေမန်းမေ ဗန်ကားလေးပါ အနောက်ကလိုက်ပါလေသည် ၊ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာပြီး အဝတ်တချို့ကိုယူကာ ညီမလေးကိုပါ ခေါ်သွားသည်....... သန့်ဇင်ကတော့ ကျူရှင်တက်ရန် ရှိသေးသဖြင့် သူ့အားမခေါ်တော့ပဲ အိမ်တံခါးကို သော့သေချာခတ်ရန် မှာကြားပြီး ကားနှင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ထို့ကြောင့် အိမ်တွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မဟန်နီတို့နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
အမေက မဟန်နီကိုလည်း အိမ်စောင့်ပေးရန်အကူအညီတောင်းကြောင်း ပြောခဲ့သည် ။
အမေတို့ ကားထွက်သွားတော့ မဟန်နီက....
“သန့်ဇင်...မင်းဒီတစ်ပါတ်တော့ကံဆိုးပြီပဲ ၊ ငါ့ရဲ့မကောင်းမကန်း ဟင်းလက်ရာကို စားရတော့မယ်”
“အမ ချက်တတ်တဲ့ဟာသာချက်ပါ...ကျွန်တော်ကဂျီးမများပါဖူး”
“ဟုတ်ပါပြီ....တံခါးသော့သေချာခတ်နော်....တို့နှစ်ယောက်ပဲရှိတာ”
“ဟုတ်ကဲ့အမ”
“အေး...အေး မင်းစာလုပ်နေတာမလား ၊ ဆက်လုပ်လေ...အမလည်း ရုံးက လုပ်စရာ စာရင်းတွေ အများကြီးပါလာလို့ လုပ်ရအုံးမှာ”
“ဟုတ်”
ထို့နောက် သန့်ဇင်ကိုလည်း စာခဏလုပ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ သူကြည့်ချင်သည့် အင်္ဂလိပ်အက်ရှင်ကားကို မအိပ်ခင် အခွေထိုးကြည့်လိုက်သေးသည် ။
ပြီးမှ ဘုရားရှစ်ခိုးကာ အိပ်ယာထဲသို့ဝင် အိပ်ခဲ့ကြသည်......ခြင်ထောင်ထဲရောက်တော့ အရင်တစ်ခါကလို မဟန်နီများ ရောက်လာလိမ့်အုံးမလားလို့ မျှော်လင့်ပြီး စိတ်ကူးယဥ်ကြည့်မိလိုက်သေးသည် ။
အရှေ့ခန်းက မီးပိတ်ထားသော်လည်း သူမအခန်းထဲတွင်တော့ မီးရောင်ရှိသေး၍ စာရင်းတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲဟု သူရိပ်မိ၍ စိတ်ကူးယဥ်ဇာတ်လမ်းကို တစ်ခန်းရပ်ပြီး စိတ်လျော့ကာ အိပ်လိုက်တော့သည်။
မနက်ရောက်တော့ ကျူရှင်ချိန်ရှိသေးသည်ဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကို စောစောထရပြန်လေသည် ၊ အမေတို့ခရီးသွားနေသည်ကို သတိရ၍ ကျူရှင်မသွားခင် ထမင်းအိုးတစ်လုံးတည်ထားခဲ့ လိုက်သည် ။
ကျူရှင်ကပြန်လာသည်အထိ မဟန်နီက အိပ်ရာမထသေး.....သူလိုလိုပိုပို ခြံဝန်းတံခါးကို သော့ခတ်ခဲ့၍သာ တော်သေးသည်ဟု တွေးမိလိုက်သည် ။
အိပ်ရာဘေးတွင် လွယ်အိပ်အားအသာချပြီး မဟန်နီ၏ အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ အိပ်ယာနိုးလိုက်လေသည်။
“မဟန်နီ...အမ...အမ....ထတော့လေ ရှစ်နာရီခွဲနေပြီ”
“အင်း...ဟုတ်လား..မောင်လေး ၊ ရုံးပိတ်ရက်ဆိုတော့ စိတ်ဒုံးဒုံးချပြီး အိပ်လိုက်ရတာ ကောင်းလိုက်တာ....ဝါး.........ဟိုမှာဆို ဘေးနားလိုင်းခန်းက ဆူညံဆူညံအသံတွေနဲ့ဆိုတော့ ကောင်းကောင်းမအိပ်ရဖူး”
“အင်း...ထတော့လေ....ကျွန်တော်လည်း ခဏနားလိုက်ဦးမယ် ၊ ပြီးရင်ထမင်းစားကြတာပေါ့”
“အွန်း...ဝါး...ထမင်းစားမယ်ဆိုမှ မောင်လေးဗိုက်ဆာပြီလား......အမ ထမင်းအမြန်သွားချက် လိုက်မယ်”
“ကျွန်တော်ထမင်းချက်ထားတယ်...ကျက်နေပြီ...ဟင်းပဲတစ်ခုခုဖန်လိုက် ၊ ကြက်ဥကြော် လောက်ဆိုရပါပြီ...လမ်းထိပ်က အကြော်သွားဝယ်လိုက်မယ်”
“အင်း....အင်း...ဝါး...ထပြီ...ထပြီ”
မဟန်နီတစ်ယောက် မျက်နှာသစ်သွားတိုက်လုပ်နေသခိုက် သန့်ဇင်က တစ်ပတ်စာ အဝတ်များကို လျော်ဖွတ်နေသည် ။
၁၅မိနစ်လောက်ကြာတော့ မဟန်နီက ထမင်းစားရန် လာခေါ်သဖြင့် အဝတ်လျော်သည်ကို ခဏရပ်ပြီး ထမင်းဆီစမ်း... ကြက်ဥကြော်နှင့် မနက်စာ စားသောက်လိုက်ကြသည် ၊ ထမင်းစားပြီး ဗိုက်တင်းနေသေး၍ သန့်ဇင်က Tv ကိုဖွင့်ရင်း ဇာတ်ကားခွေထိုးကြည့်နေလိုက်သည်။
မဟန်နီကတော့ အပေါ်ထပ်တွင် စာရင်းများလုပ်နေပုံ ပေါ်လေသည်။
ဇာတ်လမ်းပြီးသွားသည့်အချိန်တွင် လျော်လက်စအဝတ်များကို လျော်ပြီး ရေညှစ်လှမ်းလိုက် သည်။
ပြီးနောက် တစ်ခါထည်း ရေချိုးလိုက်မည်ဟုကြံရင်း တဘတ်....ပုဆိုးကို ယူပြီး ရေလဲဘောင်းဘီတိုနှင့် ရေချိုးကန်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည် ။
ရေမချိုးခင် ခြေထောက်နှင့် ဖိနပ်အား ဆပ်ပြာမှုန့်ဖြူးပြီး ဘရပ်ရှ်နှင့် တိုက်နေသခိုက် မဟန်နီက ထမိန်ရင်လျားပေါ်တွင် တဘတ်လေးပတ်ပြီး ရေကန်ဖက်သို့ လျောက်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုမြင်တော့....
“အော်...မောင်လေး ရေချိုးမလို့လား”
“ဟုတ် အမ...အမ အရင်ချိုးချင်ချိုးလေ ၊ ကျွန်တော်စောင့်ပေးမယ်”
“ဘာလဲ...အပေါ်ထပ်ကနေ အမကို ချောင်းကြည့်ချင်လို့လား ”
“အဲ....အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူးဂျ...ဟဲဟဲ”
“ရယ်သံကြီးကလည်း အတူတူချိုးမယ်လေ....ရေခွက်အပိုရှိတယ်မလား”
“အင်း....”
“ရေအတူတူချိုးပြီး တစ်ယောက်နောက်ကျောကိုတစ်ယောက် ဂျီးတိုက်ပေးကြတာပေါ့”
“ဟဲ....ကောင်းသားပဲ”
“အဲ့တာဆို လာပြီနော်”
“ ကျောက်တုံးတွေပေါ်က သေချာနင်းခဲ့နော်...အဲ့နားလေးကချော်တယ်”
“အေးပါ...အေးပါ....ဝမ်း..တူး..သရီး...ဖောလ်...ဖိုက်...ရောက်ပြီ”
“ရော့...ရေခွက် ”
ထိုသို့ဖြင့် သန့်ဇင်နှင့် မဟန်နီတို့နှစ်ယောက် ရေချိုးကန်တွင် ရေအတူတူချိုး ဖြစ်ကြသည်။
ပထမတစ်ကြိမ် ရေလောင်းပြီးသောအခါ ဆပ်ပြာကိုယ်စီတိုက်ကြသည် ။
မဟန်နီ၏ ရေစိုနေသည့် ကောက်ကြောင်းကိုကြည့်ပြီး သန့်ဇင် လီးတောင်ချင်သလိုလိုဖြစ်လာ၍ မနည်းစိတ်ထိန်းထားရသည် ။
အောက်က ဘာမှခံထားသည် မဟုတ်သောကြောင့် လီးတောင်လာလျင် ကားကားကြီးပေါ်နေမည်ဆိုး၍ ဖြစ်သည် သန့်ဇင်က မျက်နှာကို တစ်ခြားဖက်လွှဲရင်း ဆပ်ပြာတိုက်နေသခိုက် မဟန်နီက........
“မောင်လေး...ကြမ်းပြင်ပေါ်ထိုင်ချလိုက်....အမနောက်ကျောကို ဂျီးတွန်းပေးမယ်”
“ဟုတ်...အမ”
“ဂျီးတွန်းခဲရှိလား....”
“ဆပ်ပြာခြင်းတင်တဲ့ စင်ပေါ်မှာရှိတယ်...လှမ်းယူလိုက်”
“အော်....တွေ့ပြီ...တွေ့ပြီ”
“တိုက်ပြီနော်....နာရင်ပြောနော် မောင်လေး....”
“အွန်း.....အား..နည်းနည်းလျော့အုံး အမ”
“အေး...အေး”
နောက်ကျောကို ဂျီးတွန်းခဲဖြင့် တိုက်ပေးတာနည်းနည်းနာသဖြင့် မဟန်နီအား အားလျော့ရန် ပြောလိုက်ရသည် ၊ သူမကတော့ စေတနာပါပါ ဂျီးတွန်းပေးလေသည်.......
သန့်ဇင်အလှည့် ပြီးတော့ မဟန်နီက အရှေ့တွင် တင်ပျဥ်ခွေထိုင်ချလိုက်ပြီး ထမိန်ရင်လျားကို အနည်းငယ် ဖြည်ကာ နောက်ကျောပေါ်အောင် လှပ်လိုက်သည် ၊ သူမလှပ်လိုက်သည်မှာ နောက်ကျောတင်မက တင်ပါးက မှီးညှောင့်ရိုးနှင့် ဖင်အပေါ်ပိုင်းလေးအထိ ပေါ်သွားသဖြင့် သန့်ဇင်တံတွေးတစ်လုပ်ကို မျိုချမိလိုက်သည်။
“အင်း....မောင်လေး...တွန်း...အားနည်းနည်းထည့်ဦး”
“ဟုတ်...ဒီလောက်ဆိုရလား...အမ နာရင်ပြောနော်”
“ရတယ်....ရတယ်...အွန်း...အွန်း...တိုက်စမ်းပါ...အွန်း”
မဟန်နီ၏ တအွန်းအွန်းနှင့်ငြီးသံလေးကြောင့် သန့်ဇင်ကိုလီးက ထောင်ချင်ပြန်လာသည် ၊ သူမ၏ နောက်ကျောတစ်ခုလုံးတိုက်အပြီးတွင် ရင်ညွှန့်ကို တိုက်ခိုင်းသည်.....
စနေနှစ်ခိုင် အပေါ်အုပ်ထားသည့် ရေစိုထမိန်စကို လွှတ်ချလိုက်သဖြင့် ဖြူဖွေးသောနို့နှစ်လုံးနှင့် နို့သီးခေါင်း ညိုတိုတိုလေးကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
“ဂလု....”
“ဟိတ်....တိုက်ပေးလေ...ကြောင်ပြီးကြည့်ပဲကြည့်မနေနဲ့....မမြင်ဖူးတာလည်းမဟုတ်ပဲနဲ့”
“အင်း...အမ...”
သန့်ဇင်က ရှက်တွန့်ရှက်တွန့်လုပ်နေ၍ မဟန်နီက လက်ကိုအနောက်ကနေ အရှေ့ကိုဆွဲကာ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
သန့်ဇင်လည်း မရဲတရဲနှင့် ရင်ညွန့်ပိုင်းကို ဂဲနှင့်စတင်ကာ ပွတ်တိုက်ပေးပြီး ရင်သားနှစ်မွှာသို့အရောက်တွင် ကျောက်ခဲကိုအသာချလိုက်ပြီး ဂျိုင်းအောက်ကနေလျိုကာ လက်နှစ်ဖက်နှင့် အားပါးတရကိုင်ပြီး ဂျီးတွန်းပေးလိုက်သည် ။
နို့နှစ်လုံး၏ အိစိအိစိအထိအတွေ့ကြောင့် သန့်ဇင်စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ လီးစတင် တောင်မတ်လာလေသည်။
ဆပ်ပြာအမြုပ်များကပ်နေသော မဟန်နီ၏ရင်သားကို စိတ်ကြိုက်နယ်ကိုင်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများကိုလည်း လက်မနှင့် လက်ညိုးကိုညှပ်ပြီး ဖိဖိချေပေးသည် ၊ ပြီးနောက် ချောမွတ်နူးညံ့နေသည့် ဝမ်းဗိုက်သားလေးကို ဆက်လက်ပွတ်ပြီး အရဲစွန့်ကာ ပေါင်ကြားထဲသို့ ခရီးဆက်လိုက်သည် ။
မဟန်နီက ဘာမှမပြောပဲ မျက်လုံးလေးစုံမှိတ်ကာ ငြိမ်ခံနေသဖြင့် စိတ်တွေပိုရဲလာကာ သူမ၏အဖုတ်ပေါ်သို့ လက်ကိုအုပ်မိုးကာ ကိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
မဟန်နီ၏ ဆီးခုံအပေါ်သို့ လက်ဖဝါးအရောက်တွင် အမွှေးကြမ်းကောက်ကောက်များကို ရှတတ ခံစားလိုက်ရသည်.....
ထို့နောက် သူဘဝတွင် တစ်ခါမျှမကိုင်ဖူးသေးသည့် မိန်းမတစ်ယောက်၏ အင်္ဂါဇာတ် (ဝါ) အဖုတ်လေးကို ကိုင်မိသွားသည် ။
အဖုတ်ဟုခေါ်သည့် အိစိစိအသားစိုင်ပေါ်က အမြှောင်းကြားလေးထဲသို့ လက်ချောင်းလေးနှင့် ဆော့ကစားမိလိုက်သည်.......
“အား...ရှီး...မောင်လေး ၊ အဲ့လိုလေးဆက်ပွတ်ပေး.......အင်း...”
“အင်း...အင်း...အင်း...ဟုတ်တယ်...အဲ့ဒီ့ အပေါ်နားက အစိလေးကို ပွတ်ချေပေး....အဲ့လိုလေး...အင်းအင်း.......ပွတ်....ပွတ်...ပွတ်...အား.....ဟင့်”
“အင်း....အင်း....ဟုတ်တယ်...ဟုတ်တယ်....အွန်း....အွန်း...အွန်း....အွန်းးး..အွန်းးး”
သန့်ဇင်အဖုတ်အမြှောင်းကြားလေးထဲသို့ လက်ချောင်းထည့်ပြီး ပွတ်အပြီး လက်ပြန်ရုတ်မည် အပြုတွင် မဟန်နီက လက်ကောက်ဝတ်ကို လာဆုပ်ကိုင်ပြီး ဆက်ပွတ်ပေးရန် အချက်ပြသဖြင့် သူမပါးစပ်ကပြောသမျှ စိတ်ကြိုက်ပွတ်သပ်ပေးကာ ဖြည့်ဆည်းပေးနေ မိသည်။
ခဏကြာတော့ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းကနည်းတုန်တက်သွားသဖြင့် အထွဋ်အထိပ် ရောက်သွားပြီမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည် ၊ သူမကထမိန်ကို ရင်ပြန်လျားလိုက်ရင်း သန့်ဇင်ဖက်သို့ မျက်နှာလှည့်လာသည်။
“လူကသာငယ်သာ...လက်စွမ်းကတော့ ပါရမီပါသားပဲ...ဆရာလေးက...”
“ဟဲ...ဟဲ”
“အမရဲ့နောက်ကျောကို စောနကထောက်နေတဲ့ အချောင်းကြီးနဲ့စာရှင်းရှင်းစရာရှိတယ် ၊ မတ်တပ်ရပ်လိုက်”
“အင်း...”
“အကြောပြိုင်းပြိုင်းနဲ့ထပြီး ထိပ်ဖူးမှာ အရည်ကြည်လေးတောင်စုနေပါရောလား....မမ ပြန်ပြီးတော့ ချော့သိပ်ပေးမယ်....အွန့်...”
“အား...အမ...အွန်း...ကျွန်တော်က မတ်တပ်ကြီးရပ်နေတာ ၊အိမ်ရှေ့က ဖြတ်သွားတဲ့ လူတွေ မြင်ကုန်လိမ့်မယ်...”
“အဝေးကသိပ်မမြင်ရပါဖူး....မောင်လေးကမြန်မြန်ပြီးလိုက်...အမပါးစပ်ထဲပြီးလည်း ရတယ်နော်.....ပြွတ်...ပြွတ်....ဝွန့်”
“အားး......ရှီး”
မဟန်နီက အကောင်းစား ပုလွေမှုတ်ပေးပြီး လျာလေးနှင့်ရစ်ကာပတ်ကာ ပြုစုမှုကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မျက်ဖြူပင်ဆိုက်ချင်လာပြီး ဒူးများပင် ခွေညွတ်ချင်လာသည် ။
သူမရဲ့ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်အသာကိုင်ရင်း စီးချက်အလိုက် ပါးစပ်ထဲသို့ အထုတ်အသွင်း လုပ်နေမိသည် ၊ လူမိမှာကလည်း ကြောက်သေး၍ ခြံစည်းရိုးအပြင်ဖက်ကို ခဏခဏ ငေးကြည့်ရသေးသည်။
“အင်း....စွတ်စ်........အင်း....စွတ်စ်...ကောင်းလိုက်တာ...အမ...အား”
“ပြွတ်....ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်....ပြွတ်စ်...အွန်း...အွန်း”
“အား.......ကျွတ်စ်...ရှီး....ပြီးတော့မယ်...အမ...အား...အား..အား....အားးးးးးး”
မဟန်နီ၏ အပေါ်သို့မော့ကြည့်နေသော မျက်ဝန်းအစုံနှင့် လျာအစွမ်းတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ငါးမိနစ်ခန့်ပင် မတောင့်ခံနိုင်လိုက်................စကားလုံးများဖြင့် ဖော်မပြနိုင်လောက်အောင် ကောင်းသည့် ခံစားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ လရည်များက ဆတ်ကနည်း ဆတ်ကနည်း ပန်းထွက်လာပြီး ဒူးကိုကွေးကာ အရှေ့ကိုကော့မိလိုက်သည် ။
ပြီးခါနီးတွင် မဟန်နီ၏ ပါးစပ်ထဲကနေ လီးကိုဆွဲထုတ်မည်ပြုသော်လည်း သူမက ပေးမထုတ်သဖြင့် အထဲတွင်ပင် လရည်များကို အားနာနာနှင့် ပန်းထည့်လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုပြီးလို့ လီးကိုပါးစပ်ထဲကနေ ပြန်ထုတ်တော့ လရည်ဖြူဖြူတချို့က သူမပါးစပ်ထောင့်တွင် ကပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက် ရသည်။
“အမ....အားနာလိုက်တာ...ထွေးထုတ်လိုက်လေ”
“ရတယ်..မောင်လေး...မျိုချလိုက်ပြီ...မင်းအနံ့က အဲ့လောက်မဆိုးပါဖူး....လာ ရေတစ်ထပ် အမြန်ချိုးပြီး တော်ကြရအောင် ၊ မဟုတ်ရင် အအေးပတ်လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်...အမ...ချိုးမယ်လေ...ရေတွေတောင် ပြန်ခြောက်ကုန်ပြီ”
“ဟုတ်ပ.....နှစ်ယောက်လုံးက သောင်းကျန်းနေတာကိုး...”
“ဟဲဟဲ.....ဟဲဟဲ”
ထို့နောက်တွင် နှစ်ယောက်သား ရေတစ်ခါအမြန်ချိုးလိုက်ပြီး တစ်ဘတ်ကိုယ်စီပတ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့ကြသည် ။
အပေါ်သို့ရောက်သောအခါတွင် အဝတ်အစားများ ကိုယ်စီဝတ်ကြပြီးနေ့လည်စာစားရန် တိုင်ပင်ကြလေသည်၊ မဟန်နီက....
“မောင်လေး...နေ့လည်တော့ ဟင်းပဲဝယ်စားလိုက်ကြရအောင်လား ၊ ချက်ဖို့အချိန်လည်း မရှိတော့ဖူးလားလို့.....”
“ဟုတ်အမ ၊ ကျွန်တော်လည်း အပြင်စာမစားရတာကြာပြီရယ်...”
“ဒီနားဘယ်ထမင်းဆိုင်ကောင်းလဲ”
“စံပြ မှာပဲ ရှမ်းဟင်းပါဆယ်ဝယ်ပြီး ထမင်းနဲ့စားလိုက်မယ်လေ”
“အော်အင်း...အဲ့တာဆိုလည်းပြီးတာပဲ ၊ အမ အောက်ဆင်းပြီးထမင်းအိုးနှိပ်ထားလိုက်မယ် .......ဒီနေ့မီးကဘယ်တော့ဖြတ်မှာလဲ”
“အင်း...စနေနေ့ဆိုတော့ ၁၁နာရီဆိုဖြတ်မှာ”
“အခုတောင် ဆယ်နာရီရှိနေပြီဆိုတော့ မြန်မြန်ဆင်းပြီး ချက်ထားလိုက်မယ်”
“ဟုတ် အမ”
“ထမင်းမဆာလောက်သေးဖူးမလား.....ခဏနေကြမှ ဟင်းသွားဝယ်လိုက်ပေါ့”
“ဟုတ်”
ထို့နောက် မဟန်နီလည်း အဝတ်အစား အမြန်ဝတ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ ထမင်းအိုးတည်သည်။
သန့်ဇင်ကတော့ စာကျက်စရာရှိသဖြင့် အိပ်ယာဘေးတွင်ပင် စာအုပ်ထုတ်ကာ စာကျက်နေလိုက်သည်....အပုဒ်ရှည်တစ်ပုဒ်ရတော့ ဗိုက်လည်းဆာလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မဟန်နီကိုအကြောင်းကြားကာ ဟင်းဝယ်ရန် အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည် ။
“စံပြ” ရှမ်းထမင်းဆိုင်တွင် သူကြိုက်သည့် ဟင်းလျာနှစ်မျိုးကိုပါဆယ်ဝယ်ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ လေသည်။
ရှမ်းဟင်းနှင့်ထမင်းကို မစားဖြစ်သည်မှာ နှစ်ပေါက်နေပြီဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် နေ့လည်စာကို တဝကြီး စားပြစ်လိုက်သည် ။
အမေဖြစ်သူ အဖိုးဖြစ်သူတို့သည် အစိုးရဝန်ထမ်းများဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံကိုချွေတာသုံးစွဲရ၍ သူငယ်စဥ်ကတည်းက အပြင်စာကို သိပ်မစားရချေ ။
တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်သစ်တက်များ....အခန်းအနားများ နှင့် မျိုးမင်းထက်တို့၏ အိမ်ကိုသွားလည်ကာမှသာ စားရသဖြင့် ရှမ်းဟင်းတရုတ်ဟင်းအရသာကို အလွန်ပင် ခုံမင်နှစ်သက်သည်။
နေ့လည်စာကို စတီးဇလုံနှင့် နှစ်ဇလုံခွဲခန့် စားပြီးသောအခါ ဗိုက်လေးပြီး အိပ်ပျော်သွားကြ သည် ။
နှစ်နာရီခွဲတွင် နာရီက ကျူရှင်သွားရန် Alarm မည်လာသဖြင့် အိပ်ချင်မူးတူး ရီဝေဝေဖြင့် အိပ်ရာထပြီး ကျူရှင်သွားရပြန်သည်......နေ့လည်ခင်းအိပ်ရေးဝထား၍ ကျူရှင်ကစာသင်သမျှကို သေချာလိုက်မှတ်နိုင်သည် ၊ ကျူရှင်ကအပြန်တွင် မရောက်တာကြာပြီဖြစ်သော စာအုပ်ငှားဆိုင်သို့ ဝင်ပြီးဝတ္ထုစာအုပ်ငှားခဲ့သေးလေသည်။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ မဟန်နီတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သန့်ဇင်လည်း ခြေထောက်ဆေးကိုယ်လက်သတ်ပြီး သူမအားကူညီရန် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“မဟန်နီ...ဘာတွေချက်နေတာလဲ”
“အမလား....ဝက်သားနီချက် ၊ ကုလားပဲဟင်း ၊ ငရုပ်သီးထောင်း”
“လက်စွမ်းရှယ်ပြထားတာပေါ့”
“အိမ်ရှေ့ဆိုင်ကယ်စျေးသည်လေး လာတာတွေ့တာနဲ့ ဝယ်ပြီးချက်လိုက်တာ....မောင်လေး ၊ မရိုမသေ ပဲဟင်းအိုးလေး တစ်ချက်မွှေပေးပါဦး”
“ဟုတ်....အမ”
“နည်းနည်းလည်း အပေါ့အငန်လေးမြည်းကြည့်လိုက်ဦး ၊ ဒါပြီးရင် စားလို့ရပြီ”
“အွန်း....အငန်နည်းနည်းလေးလိုနေသလိုပဲ”
“ဆားတော့စောနက အမထည့်ထားတယ်...ငံပြာရည်လေးနည်းနည်းထည့်လိုက်မယ် ၊ ပဲကတော့ နူးနေပြီမလား...”
“ဟုတ်”
“အဲ့တာပြီးရင် စားရအောင်လေ....အမလည်း ဗိုက်ဆာပြီ ၊ စောနကဟိုဖက်အိမ်ဖုန်းကို မင်းအမေတို့ဖုန်းဆက်သေးတယ်”
“ဟုတ်လား....ဘာတဲ့လဲ”
“နာရေးအတွက်ကူပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေလို့ တနင်္လာနေ့ညနေမှ ပြန်လာတော့မယ်တဲ့...အဲ့တာ မင်းညီမလေး အတန်းပိုင်ဆရာမဆီသွားပြီး ခွင့်တိုင်ပေးလိုက်ဦးတဲ့”
“အော်....ဟုတ်”
“ကဲ...ကဲ စားကြရအောင်....ညနေ ခြောက်နာရီရှိနေပြီ မီးကလည်းပြန်မလာသေးဖူး”
“အင်း...သူတို့ကဖြတ်တဲ့အချိန်ပဲစောတာ...အလာနောက်ကျတယ်ရယ်”
“ဟုတ်ပ....ခြင်ဆေးခွေထွန်းရမယ်ထင်တယ်...ခြင်တွေတအားကိုက်တယ်တော့”
“မိုးတွင်းကတော့ ဒီလိုပါပဲအမရယ်....ကျွန်တော်ခြင်ဆေးခွေသွားယူထွန်းလိုက်မယ်”
“အင်း...မရိုမသေ ၊ အပေါ်ထပ်က အမရဲ့အပေါ်ထပ်အကျီလေးပါ ယူခဲ့ပေး”
“ဟုတ်”
ညနေစာအဖြစ် မဟန်နီ၏ လက်စွမ်းပြထားသောဟင်းများနှင့် စားသောက်ကြလေသည် ၊ သူမ၏ဟင်းလက်ရာက သူ့အမေလောက်မကောင်းသော်လည်း လက်ရာတစ်မျိုးလေးဆန်း သဖြင့် စားကောင်းသည်။
စားသောက်ပြီးသောအခါ အိမ်အောက်ရှိ ခြံတံခါးများ... အိမ်တံခါးများကိုသေချာပိတ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည် ၊ မဟန်နီက သူမ၏ရုံးအလုပ်များကိုလုပ်နေသလို သန့်ဇင်ကလည်း တွက်စရာပုစ္ဆာများကို တွက်ချက်နေလေသည်။
ည ၈နာရီရောက်တော့ စာလုပ်ရသည်မှာ ပျင်းလာသဖြင့် ညနေကငှားလာခဲ့သော ဝတ္ထုစာအုပ်ကို အိပ်ယာထဲတွင် မှောက်လိုက်လှန်လိုက်ဖြင့် ဇိမ်ခံပြီးဖတ်ရှူ့နေမိသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် မဟန်နီက အခန်းထဲကနေ သူ့အားလှမ်းခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မောင်လေး....အခန်းထဲလာပါဦး ၊ အမပြောစရာရှိလို့”
“ဟုတ်...အမ လာပြီ”
“ဒါတွေက မောင်လေးစာအုပ်တွေလား ၊ အမအိပ်ရာအောက်ကနေတွေ့တာ”
“အင်း...ဟုတ်တယ်အမ”
“ဒီအပြာစာအုပ်တွေကို အလွန်အကျွံ့မဖတ်နဲ့နော် မောင်လေး....”
“ဖတ်ချင်တောင် ဝယ်လို့မလွယ်ပါဖူး အမ ရယ်...ဒါတောင် စျေးကြီးထဲက ဗိုလ်လောင်း ပစ္စည်းဆိုင်ကနေ ရှေ့မျက်နှာနောက်ထားပြီးဝယ်လာခဲ့တာ”
“အင်း..ခိုးဖတ်လည်း သေချာလေးသိမ်းဦး ၊ အိပ်ရာအောက်မှာထိုးထားရတယ်လို့ မင်းအမေ တွေ့သွားရင်မကောင်းဖူးလေ”
“ကျွန်တော်တောင်မဖတ်တာကြာလို့ မေ့နေပြီရယ်”
“အွန်း....အမလည်း စောနကတွေ့တာနဲ့ တစ်အုပ်ဖတ်ကြည့်နေတာ”
“သဘောကျလား...အမ ဖတ်ရတာ”
“စိတ်တော့ကြွစေတာတော့အမှန်ပဲ...........ဒါပေမယ့် အပြင်မှာက အပြာစာအုပ်ထဲကလို တစ်ပုံစံထည်းမှမဟုတ်တာ”
“မဟုတ်မှန်းတော့ ကျွန်တော်လည်းသိပါတယ်...အဲ့ထဲမှက ဟိုလိုဖြစ်ဖို့အရမ်းလွယ်တာပဲ”
“အင်း....မောင်လေးရော အပြင်မှာကြိုက်တဲ့ကောင်မလေးရှိနေပြီလား”
“အင်း...ရှိတော့ရှိတယ် ၊ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်က စာပဲလုပ်ရအုံးမယ်ထင်တာပဲ”
“ဒါပေါ့မောင်လေးရဲ့....ဆယ်တန်းအောင်လို့ တက္ကသိုလ်ရောက်မှ ရည်းစားထား...အဲ့အခါကျ မိန်းခလေးတွေနဲ့ စိတ်ကြိုက်နေလို့ရပြီ”
“ကျွန်တော်သိပါတယ်....အပြာစာအုပ်ကလည်း ဗဟုသုတအနေနဲ့ဖတ်တာပါ....ဟဲဟဲ”
“ဒီစာအုပ်ထဲဘာဗဟုသုတမှ မပါပါဖူး...ရသစာအုပ်ကြီးပါ ၊ လိင်မှုကိစ္စဗဟုသုတ သိချင်ရင် အမပြောပြောပြမယ်”
“အမ....ဘော်လီဂျိတ် ဖြုတ်ရတာခက်လား..”
“မင်းမေးခွန်းကြီးကလည်း....ဖြုတ်တက်ရင်တော့ မခက်ဖူးပေါ့ ပြီးတော့ ဘော်လီက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဂျိတ်ပုံစံတူတာမှမဟုတ်တာ”
“အွန်း....”
“လာလေ...မောင်လေး...အမရဲ့ ဘော်လီဂျိတ်ကိုစမ်းဖြုတ်ကြည့်လေ”
မဟန်နီက ပြောပြောဆိုဆို အိမ်နေရင်းဝတ်တီရှပ်လေးကို အပေါ်သို့ပင့်ကာ ချွတ်လိုက်သဖြင့် အထဲက ချိုဗူးနှစ်လုံးကိုထိန်းပေးထားသည့် အနက်ရောင်ဘရာက ထွက်လာသည်။
သန့်ဇင်လည်း သူမကျောပေးထားသည့် အနောက်ဖက်ကနေ ကုတင်ပေါ်တက်ရင်း ဘော်လီဂျိတ်ကိုစမ်းရင်း ဖြုတ်ကြည့်မိလိုက်သည်...
ပထမတစ်ဂျိတ်တွင် ဘယ်လိုဖြုတ်ရမည် မသိသေးသဖြင့် စမ်းဖြုတ်ရင်း ဖတ်ကနည်းပြုတ်သွားကာမှ “အော်...ဒီလိုပါလား ”ဟု တွေးပြီး ကျန်သည့်ဂျိတ်များကိုပါ တစ်ခုပြီးတစ်ခုဆက်တိုက် ဖြုတ်ချလိုက်တော့သည်။
“မောင်လေး...မင်းဒီလိုအချိန်ကြာနေပုံနဲ့ဆို ကောင်မလေးကမူနေရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်....စိတ်မရှည် လောက်ဖူးနော်....ပြန်တပ်ပြီး ပြန်ဖြုတ်ကြည့်”
“ဟုတ်”
“တောက်...တောက်..တောက်..တောက်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“ဟေ့....ကောင်လေး လက်ကဘာလုပ်တာလဲ...နယ်ကျော်လာပြီနော်”
“အွန်း....တစ်လက်စထည်း ကိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ....မမရဲ့”
“ဒါမျိုးကျ သင်စရာမလိုဖူးနော်....”
“ဟဲဟဲ..မွ..မွ...အမရဲ့ နောက်ကျောပြင်တစ်လျောက်က ချောမွတ်နေတာပဲ နမ်းချင်စရာလေး မွ...မွ....အွန်း”
“အွန့်....ယားတယ်...မောင်လေးရဲ့...အာ့....မင်း..ဆိုးတယ်ကွာ..အာ့”
သန့်ဇင်က ဘော်လီဂျိတ်ဖြုတ်တတ်ချင်သည်ဟု အကြောင်းပြပြီး တကယ်ပြုတ်သွားသော အခါတွင် မဟန်နီအားဘော်လီပြန်မဝတ်ပေးပဲ ပုခုံးသိုင်းကြိုးကိုပင် ဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် ဘယ်လိုကိုင်ကိုင် ကိုင်လို့မဝသေးသည့် သူမ၏နို့နှစ်လုံးကို အနောက်ကနေ ဆုပ်ချေကိုင်ရင်း နို့သီးခေါင်းမာမာလေးကိုလည်း လက်မနှင့်ကစားပေးနေမိသည်....
ထိုမျှနှင့် မရောင့်ရဲနိုင်သဖြင့် ဖြူဥနေသည့် နောက်ကျောပြင်တစ်လျောက်ကို အောက်ကနေအပေါ်သို့ နှုတ်လမ်းလေးနှင့် ဖွဖွလေး အနမ်းပေးနေမိသည်။
“အင်း....မောင်လေး...ဂုတ်ပိုးလေးကနေ အမရဲ့ နားရွက်လေးတွေကို ငုံနမ်းပေး...”
“ပြွတ်....ပြွတ်စ်...အင်း...မွ...ပြွတ်”
“အင်း...ဟုတ်တယ်...နမ်းရင်နှုတ်ခမ်းတစ်ခုထဲကိုပဲမသုံးနဲ့ လျာလေးကိုလည်း ကစားပေး”
“အား...အဟင့်....ဟုတ်တယ်....မောင်လေး....လျာလေးနဲ့...အာ့...အာ့...အာ့....ဂုတ်ပိုးသားကို စုပ်ပြီးနမ်းပေး....ဟင့်...ဟင့်.. အင့်”
မဟန်နီသင်ပြသလို သန့်ဇင်လည်း နှုတ်ခမ်းနှင့်ပလိန်းနမ်းနေရာမှ လျာကိုသုံးပြီး နမ်းပေးမိသည်...........
ကျောပြင်လေးတစ်လျောက်ကိုလည်း လျာလေးဖြင့်လျက်နမ်းပေးကာ ဂျပန်အောကားထဲကလို နားရွက်လေး နှစ်ဖက်ကိုလည်း ငုံစုပ်ပြီးအတွင်းထဲသို့ လျာထိုးထည့် မွှေပေးလိုက်သောအခါ ဆရာမကြီးမဟန်နီပင် တုန်တက်သွားသည် ။
သန့်ဇင်က မဟန်နီ၏ ခန္တာကိုယ်ကို သူ့ဖက်လှည့်ကာ ရင်သားကိုအပီကိုင်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံစုပ်မည်အလုပ်တွင် သူမကခေါင်းကိုလက်ဖြင့်တွန်းကာ တားဆီးလိုက်သည်။
“ဟိုးထား...ဆရာ နို့ကိုအဲ့လိုတန်းမစို့ရဖူးလေ...ကောင်မလေးဖက်က စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်းသွားရမယ်”
“အမ်...ဘယ်လိုလဲ”
“နို့အုံကိုအောက်ကနေပင့်ပြီး ဖွဖွလေးအရင်ကိုင်လိုက်...ပြီးမှ နို့ခံအဝိုင်းလေးတွေ့တယ်မလား”
“အင်း....”
“မောင်လေးရဲ့လျာက အဲ့ဒီ့နို့ခံအဝိုင်းလေးကို စက်ဝိုင်းလိုဝှေ့ပြီး အရင်လျက်ပေး........ ..နို့သီးခေါင်းကို မထိမိစေနဲ့...နော်...လုပ်ကြည့်”
“အင်း.....ဟုတ်တယ်....အဲ့လိုလေး...ယားကျိကျိလေးဖြစ်အောင်လုပ် ၊ အဲ့လိုစွနေတုန်း မျက်လုံးက အပေါ်ကိုပင့်ပြီး အမကိုကြည့်နေ....အင်း...ဟုတ်တယ်...ပြီးတော့...မထင်မှတ်တဲ့ အချိန်ရောက်ရင် နို့သီးခေါင်းလေးကို အာငွေ့လေးနဲ့ငုံပြီး ညှင်ညှင်သာသာလေး စုပ်လိုက်တော့”
“ပြွတ်....အွန်း”
“အင်း....ကောင်းတယ်မောင်လေး...လျာလေးနဲ့ရစ်ပြီးကစားပေး...အင်းး
“ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်”
“အွန်း....တစ်ဖက်ကိုသေချာငုံပြီးမှ တစ်ဖက်ကိုပြောင်း...ဟုတ်တယ်....ခဏ ခဏ မောင်လေး ၊ အမ အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်လှဲလိုက်မယ်....ရပြီ...မောင်လေးလည်း အင်္ကျီချွတ်လိုက်”
“အွန်း...”
သန့်ဇင်လည်း မဟန်နီ၏ညွှန်ကြားချက်များကို သေချာလိုက်နာမှတ်သားပြီး ပြုစုပေးသည်။
ချိုချိုနှစ်လုံးကို သေချာနယ်ပြီးစွပေးလိုက်သဖြင့် မဟန်နီ၏ နို့သီးခေါင်း ညိုညိုလေးမှာ နှစ်စင်တီမီတာခန့် ပို၍ရှည်ပြီးမာလာသည် ချိုဗူးအောက်ကနေ ဝမ်းဗိုက်သားပြင်ပေါ်သို့ လျာလေးနဲ့လျက်နမ်းပြီး ချက်ပေါက်လေးကိုလည်းလျာထိုးထည့်ပြီး စွပေးလိုက်သေးသည်။
ပြီးနောက် ပြေလုနီးပါးဖြစ်နေသော ထမိန်စလေးကိုလည်း ဖြေချလိုက်ပြီး ခြေရင်းဖက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်......
ထို့နောက် သူမ၏ ပင်တီအပါးလေးကိုလည်း ဆွဲချွတ်သည့်အခါတွင် ချွတ်ရလွယ်စေရန် တင်ပါးကိုကြွပေးလိုက် သေးသည်။
မဟန်နီတစ်ကိုယ်လုံးသည် ဝတ်စလစ်ဖြစ်သွားပြီး ရမ္မက်ထန်နေသောမျက်နှာလေးနှင့် လှမ်းကြည့်နေသည် ။
သူမက အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို အပေါ်သွားဖြင့် ဖိကိုက်ပြပြီး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကိုလည်း ဒူးထောင်ကာ ပေါင်ကားပြလိုက်သည်......
ထိုအခါ အဖုတ်မွေးနက်နက်များနှင့် အရည်စိုနေသော အဖုတ်လေးကို လေးပေမီးချောင်းအောက်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည် ။
သန့်ဇင်လည်း တံတွေးတစ်လုတ်ကို ဂလုကနည်း မျိုချလိုက်ပြီး မဟန်နီ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ မှောက်လျက် ဒိုင်ပင်ပြစ်ချလိုက်တော့သည်။
“မောင်လေး....ခဏလေး...ခဏလေး”
“အွန်း....ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ အမကလည်း”
“လက်ဖက်ကောင်းကောင်းစားချင်ရင် ပလောင်တောင်တက်နှေးရတယ်တဲ့ မောင်လေးရဲ့... အမက ပိပိနမ်းနည်းပြောပြမယ်”
“အွန်း...”
“ခဏ...မမ ပိပိကို...ဖြဲပြမယ်.....ဘေးနားက အလွှာလေးတွေကိုတွေ့တယ်မလား....အဲ့တာ ပိပိရဲ့ နှုတ်ခမ်းသားလို့ခေါ်တယ်...အပေါ်နှုတ်ခမ်းနဲ့ အောက်နှုတ်ခမ်းဆိုပြီး နှစ်လွှာရှိတယ်... ပြီးတော့ အမတို့ မိန်းခလေးတွေရဲ့ ဂျီစပေါ့ဖြစ်တဲ့ အစိလေး...တွေ့လား”
“ဒါလေးလား...”
“အာ့....ဖြည်းဖြည်းမောင်လေး...အဲ့နေရာတွေကို ဖြေးဖြေးကိုင်....ပိပိကိုနမ်းတော့မယ်ဆိုရင် အရင်ဆုံး မောင်လေးကမရွံ့တတ်မှရမယ်.....အနည်းနဲ့အများတော့ အမျိုးသမီးတွေက အနံ့ရှိတတ်ကြတာပဲ”
“မရွံ့ပါဖူးအမ...အခုတောင်ယက်ချင်နေပြီ”
“ဇွတ်ပါလား...မောင်သန့်ဇင်ရဲ့...ခဏနေပါဦး၊ အရေးကြီးဆုံးက ပိပိကို လျက်ချင်စိတ်မရှိရင် မလျက်နဲ့....လုပ်ပေးမယ်ဆိုလည်း စေတနာပါပါလေးလုပ်ပေး....ဒါမှ မောင်လေးလည်း ဆက်ဆံရတာပိုကောင်းမှာ...မင်းလျာပိုင်သွားရင် မမတို့မိန်းခလေးတွေက ဘယ်လိုမှ မလိုက်လျောပဲနေနိုင်မှာမဟုတ်ဖူး....”
“အွန်း”
“အဖုတ်လျက်တာကို အကောင်းဆုံးအစပျိုးတာကတော့ အဖုတ်ကိုတိုက်ရိုက်မနမ်းပဲနဲ့ ပေါင်တွင်းသားတစ်ဝိုက်ကို နမ်းပေးပြီး.....ပိပိကို မထိအောင် တက်နိုင်သမျှကွင်းရှောင်ပေး... အမြဲတမ်းတော့ မဟုတ်ပါဖူး.....အခြေအနေအရကြည့်လုပ်....နောက်ကြ မောင်လေးလည်း သိလာပါလိမ့်မယ် ၊ အမကိုတော့ အဲ့လိုမလုပ်နဲ့တော့...အမတအားစိတ်ပါနေပြီ.... နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေကိုဝိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း စနမ်းပေးတော့”
“စပြီနော်...”
“အင်း....အင်း...မောင်လေး ဖြည်းဖြည်း....အင်း....ကောင်းတယ်”
သန့်ဇင်လည်း အောကားတွေထဲမြင်ဖူးနေကြ အဖုတ်လျက်သည့်မြင်ကွင်းကို စမ်းသက်ကြည့် ချင်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ဘာမှစဥ်းစားမနေတော့ပဲ လျာဖြင့် ကောက်လျက်ပေး လိုက်သည်။
ပါးစပ်တစ်ခုလုံး အဖုတ်နားရောက်သွားတော့ ကိုယ်သင်းနံ့ညှီညှီလေးကိုရသည်.. .....ထိုအနံ့ကို ဂရုမစိုက်ပဲ အောကားတွေထဲကလို လျာကိုသုံးပြီး အပေါ်အောက် လျောက်ယက်ပေးလိုက်.....စောက်စိလေးကိုလည်း လျာနှင့်တစ်မျိုး နှုတ်ခမ်းနှင့်တစ်ငုံ အလှည့်ကျ ပြုစုပေးလိုက်တော့ မဟန်နီမှာ လက်ချာမရိုက်နိုင်တော့ပဲ လွတ်ထွက်သွားတော့သည်။
“ပလက်....ပလက်...ပလက်.....ပြွတ်စ်...ပြွတ်စ်...ပြွတ်စ်...အွန်း”
“အား....အား...မောင်လေး....အား....ကောင်းတယ်ကွာ....အား.....ရှီး....ဝွန်း....အာ့”
“အာ့....စုတ်ပေး...အစိလေးကိုစုပ်ပေး..အင်း...ဟုတ်တယ်...အာ့...အာ့...အာ့....အာ့”
“ကောင်းလိုက်တာမောင်လေးရာ.....အွန်း....အွန်း...အွန်း....အွန်း....ဟန်နီကောင်းလာပြီ.....အာ့.... အာ့....အာ့...အာ့...အာ့...ပလစ်...ပလစ်...ပလစ်”
“မောင်လေး...မမကိုကြည့်ပြီးလျက်......အား....အား..အား..ကောင်းတယ်”
“အွန်း....အွန်း..အွန်း...မောင်လေး....အား...အား...အား...ကောင်းတယ်...ပြီးပြီ....အာ့...အာ့...အာ့.......ဟင်း...ဟင်းဟင်း”
သန့်ဇင်လည်း အောကားထဲတွင်ကြည့်ပြီး မှတ်ထားဖူးသမျှ လျာစွမ်းကိုမျိုးစုံထုတ်ပြီး စေတနာပါပါ ပြုစုပေးလိုက်သည်။
ဆရာမဟန်နီလည်း အသွေးအသားနဲ့လူဆိုတော့ သင်ခန်းစာကိုခဏမေ့သွားပြီး သန့်ဇင်လျာ၏အထိအတွေ့ဖြင့် ခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ ဖင်ကော့ပြီးလိုက်မိသွားသည် ။
သူ့ရဲ့ခေါင်းကဆံပင်ကိုလည်း လက်ဝါးဖြင့်ထိုးဖွကာ အဖုတ်ပေါ်သို့အတင်းအပ်စေသည်။
သူမပြီးခါနီးသောအခါ အားမလိုအားမရသည့်နှယ် ခါးကိုကော့ပြီး အဖုတ်လျက်ခံနေသည်။မဟန်နီတစ်ယောက် စကြာဝဠာကြီးမှ လွင့်ထွက်သွားပြီး အာကာသထဲမျောသည့် အချိန်ရောက်မှ ညှပ်ခံထားရသည့် ပေါင်ကြားထဲကနေ သန့်ဇင်ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့သည် ။
သူ၏ပါးစပ်နားတစ်ဝိုက်တွင်လည်း မဟန်နီ၏ အချစ်ရည်များပေကျံနေသဖြင့် ဘေးက စောင်အပါးလေးနှင့် သုတ်လိုက်လေသည်။
“ဝူး....မောင်လေးရာ...မဟန်နီဖြင့် ရင်ထဲတလှပ်လှပ်ဖြစ်ပြီး မောဟိုက်သွားတာပဲ....အွန်း”
“ကျွန်တော်မှုတ်ပေးတာကောင်းရဲ့လား”
“အွန်း...ကောင်းတယ်...အစိကို သွားနဲ့တစ်ချက်ထိမိသွားတုန်းကတော့ ကျဥ်သွားသေးတယ် ၊ နောက်ပိုင်းဟာတွေကြ အရမ်းကောင်းတာရော....မင်းဘယ်ကနေတတ်ထားတာလဲ”
“ဇာတ်ကားထဲကနေသင်ထားတာလေ...ဟဲဟဲ ”
“မင်းဟာကြီးလည်းတင်းနေလောက်ပြီ...ဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တော့...အမကိုခွပြီးတော့ မျက်နှာနားလာခဲ့....အမ ထပြီးမထိုင်ချင်တော့ဖူးရယ်”
“အွန်း...”
သန့်ဇင်လည်း ဘောင်းဘီကိုချွတ်ကာ သူမ၏မျက်နှာအပေါ်သို့ ခွထိုင်လိုက်လေသည်..... သူမက ပါးစပ်ကိုဟပေးသောကြောင့် လီးဒစ်လေးကို နှုတ်ခမ်းသားနှစ်လွှာကြားထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။
မဟန်နီက လျာလေးနှင့်လီးဒစ်ဖူးလေးကို မထိခလုတ် ထိခလုတ် လျက်ပေးရင်း အထဲကိုမြှားခေါ်လေသည် ၊ သန့်ဇင်လည်း နဂိုထည်းက စိတ်ထနေသောသူ ဖြစ်သဖြင့် အထဲကိုကော့ထည့်ပေးမိလိုက်သည်။
“အွန်း...မောင်လေး...ဖြည်းဖြည်း အာခေါင်ထောက်တယ်...အွန်း”
“ဆောတီးအမ...ကောင်းလိုက်တာဗျ.....အား....ရှီး”
“ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်စ်...အွန့်....အွန့်...ဝွန်း”
“အမ....အမ...ပြီးချင်ပြီ...ခဏ...ခဏ ပြန်ထုတ်လိုက်မယ်”
“ဟင်....မောင်လေး အမပါးစပ်ထဲမှာပဲပြီးလိုက်လေ...လာ”
“မဟုတ်ဖူးအမ...ကျွန်တော်ကဟို အထဲသွင်းကြည့်ချင်လို့...”
“အော်....အခုတော့အဆင်မပြေသေးဖူးမောင်လေးရဲ့...အကာအကွယ်လည်းမပါဖူးလေ.... အမရဲ့ရက်ကလည်းနီးနေပြီဆိုတော့ မဖြစ်ဖူး”
“အွန်း..ဟွန်..”
“ခစ်ခစ်...ပိပိထဲပေးမထည့်ဖူးပြောတာနဲ့ မျက်နှာကညိုးသွားတာများ ကြည့်စမ်း....မနက်ဖြန် ကျမှအမကွန်ဒုံးဝယ်လိုက်မယ်....အဲ့ကျမှအထဲထည့်ပြီးလုပ်နော် လိမ္မာတယ် အခုတော့ မောင်လေးစမ်းကြည့်ချင်ရင် အမနို့ကြားထဲ အချောင်းထည့်ပြီး လုပ်ကြည့်”
“အွန်း...စမ်းကြည့်မယ်လေ...ဟဲဟဲ”
“မျက်နှာကချက်ချင်းပြောင်းသွားလိုက်တာများ...ကျန်း...အနောက်နည်းနည်း ဆုတ်လိုက်”
“အင်း...”
“အမက ရင်သားကြားထဲမောင်လေးအတံထည့်လိုက်...အွန်း...လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နို့ကိုတွန်းထား ပေးမယ်”
“ပလစ်....ပလစ်...ပလစ်..”
“ကောင်းလား...မောင်လေး...အမရဲ့ရည်းစားကိုတောင် ဒါမျိုးလုပ်ပေးဖူးတာမဟုတ်ဖူး”
“အင်း....ရှီး...ကောင်းတယ်ဗျာ....အွန်း....အွန်း..အွန်း”
“ပလစ်...ပလစ်...ပလစ်”
“အွန်း....မောင်လေးရာ....မမကိုမြန်မြန်လုပ်ပေး...အွန်း...မောင်လေးရဲ့ဒစ်ဖူးကြီးကို ငုံထားချင်လိုက်တာ....အွန်း...အွန်း..ဟင့်”
“ပလစ်...ပလစ်...ပလစ်”
“အား....ရှီး....ကျွန်တော်ပြီးတော့မယ်....အွန်း.....အွန်း..အွန်း..အွန်းးးးး”
“မမရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို ဒစ်ဖူးလေးထည့်လိုက်....ငုံပြီးထုပေးမယ်....အွန့်....ဝွန့်”
“အား....ကျွတ်...မြန်မြန်လေးထုပေး...အင်း...အင်း...ပြီးပြီ...ပြီးပြီ...အွန်း...အွန်းးးးး..ဟွန်း”
သန့်ဇင်ကို၏ မြွေကြီးသည် မဟန်နီ၏ ရွှေတောင်ကြားမြှောင်းလေးထဲသို့ လူးလွန့်ကာ ဆော့ကစားပြီးသကာ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးနှစ်ခုကြားထဲသို့တိုးဝှေ့ပြီး သုတ်ရည်ဖြူဖြူများကို တရစပ်ပန်းထုတ်မိလေတော့သည် ။
သုတ်ရည်ကများလွန်းသဖြင့် မဟန်နီ၏ ပါးစပ်နှင့် မျက်နှာတစ်ဝိုက်တွင် ဖြူဖြူအရည်များ ပေကျံ့သွားတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုယ်တိုင် ဘေးနားရှိစောင်အပါးနှင့်ပင် မျက်နှာကို သုတ်ပေးလိုက်တော့သည် ၊ ပြီးနောက် အိပ်ယာပေါ်တွင် နှစ်ယောက်သားပွေ့ဖက်ရင်း မီးမှိတ်ကာ အိပ်လိုက်ကြလေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twelve: : Love Lessons of Ma Han Ni ( Part - 2 )
“ကလင်....ကလင်....ကလင်”
“⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰”
အရှေ့ခန်းက မညှာမတာမြည်နေသော စားပွဲတင်နာရီ၏ နိုးစက်အသံကြောင့် သန့်ဇင်ကို နှစ်ချိုက်စွာအိပ်မောကျနေရာမှ နိုးလာသည်။
ဒီနေ့သည် တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်၍ မနက်ခင်း ကျူရှင်ချိန်မရှိသည်ကို မနေ့ညက မေ့နေသဖြင့် နာရီကနိုးစက်ခလုတ်ကို မပိတ်လိုက်ရချေ ၊ သန့်ဇက် ဂမူးရှူးထိုးအိပ်ယာပေါ်မှ လှိမ့်ထလာသည်.......
မဟန်နီကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသည်မှာ တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ချေ ၊ အိပ်ယာကနေထပြီး အရှေ့ခန်းသို့သွားကာ နာရီနိုးစက်ကိုပတ်လိုက်သည်။
ကိုယ်တုံးလုံးဖြစ်နေ၍ လေတိုက်လျင် အေးသောကြောင့် ပုဆိုးကိုကောက်ဝတ်ကာ အောက်ထပ်သို့ရှူးဆင်းပေါက်ရန် ထွက်ခဲ့လေသည်။
သန့်ဇင်သည် အိမ်နောက်ဖေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ရှူးပေါက်ရင်း မနက်ခင်းတောင်မတ်နေသော သူ့ညီလေးအား ကြည့်ပြီးတစ်ချက်ပြုံးမိသွားသည် ။
ဒစ်ဖူးနားတွင် မနေ့ညက ထွက်ခဲ့သည့် သုတ်ရည်အစအနလေးများ ကျန်ရှိနေပြီး စောင်ကအမွှေးများ ကပ်နေသောကြောင့် လက်ဖြင့်ဆွဲခွာပြီး သန့်ရှင်းလိုက်သည် ။
သေးပေါက်ပြီးနောက် အိမ်ပေါ်သို့ပြန်တက်ပြီး မဟန်နီရှိသော ကုတင်ပေါ်တွင်ပြန်ဝင်ခွေကာ နှပ်နေလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုပြန်အိပ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အိပ်၍မပျော်တော့......မနက်တိုင်း ထနေကျ အကျင့်ဖြစ်သွား၍လားမသိ....မျက်လုံးများကျယ်နေလေသည် ၊ အခါတိုင်း မနက်ခင်း ကျူရှင်ချိန်တွင် ငိုက်နေကြဖြစ်သည့် မျက်လုံးက အခုတော့သစ္စာဖောက်လေပြီ။
မဟန်နီကတော့ သူ၏ ဘယ်ဖက်ခြမ်းတွင် ဘေးတစ်စောင်းလေးအိပ်ပျော်နေဆဲ.....မနက်ခင်း ရောင်ခြည်တောက်လာ၍ အိမ်ကာထားသည့် ပျဥ်ပြားကြားထဲက နေရောင်ခြည်တချို့က ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။
မဟန်နီ၏ ဘေးတစောင်းအိပ်နေသော ကိုယ်လုံးလေးကို အနောက်ကနေသိုင်းဖက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ချောင်းနှင့် ခွဖက်လိုက်သည် ။
သူမတင်ပါး၏ နူးညံ့အိစက်သော အထိအတွေ့ကြောင့် သန့်ဇင်ကို၏ အငယ်ကောင်မှာ တင်းမာခြင်းအဆင့်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလေသည် ။
သန့်ဇင်ကလည်း ကြုံကြိုက်ခဲလှသည့် အခွင့်အရေးကို လက်တစ်ဆုံး အသုံးချနေသည်..အနောက်ကနေသိုင်းဖက်ရင်း သူမ၏ နို့နှစ်လုံးကို ဖွဖွလေးနယ်ကိုင်ပြီး မိန်းခလေးကိုယ်ခန္ဓာ၏ အထိအတွေ့ကို တစိမ့်စိမ့် အရသာခံကြည့်နေသည် ။
အောက်က အငယ်ကောင်ကိုလည်း သူမခါးအောက်ရှိ ဂီတာရှိတ်အိုးလေးအပေါ် အစုန်အဆန်လုပ်ရင်း အသားယူနေမိသည် ၊ ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲရှိ အမြှောင်းကြားလေးထဲသို့ လီးကိုနေရာယူပြီး ပွတ်သပ်ကာ ဖီးလ်ယူနေလေသည်။
“အွင်း.....မောင်လေး...နိုးပြီလား”
“မောင်လေးရော အငယ်ကောင်လေးပါနိုးပါပြီ”
“အွန်း.....သူများတောင်အိပ်ရာမနိုးသေးဖူး သောင်းကျန်းချင်နေပြီလား...”
“အမ....အိပ်ရေးမဝသေးရင် ပြန်အိပ်လေ...ကျွန်တော်ဖြည်းဖြည်းလေးလုပ်နေမယ်.....မွ”
“အွန်း....သိဖူးကွာ”
“မွ....မွ...မွ...မွ”
မဟန်နီက အိပ်ပျော်နေရာကနေ တစ်ချက်နိုးလာပြီး...အွန်း..အွန်းနဲ့ ညည်းကာပြန်နှပ်နေ သည် ။
သန်ဇင်ကတော့ လူပျိုလက်ဝက်မှီးဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်း နို့တွေကိုင်ပြီး ထပ်သီးခေါင်းလေးတွေကိုဖိချေလိုက် အဖုတ်ကိုဆင်းကိုင်ပြီးပွတ်ပေးလိုက် အပေါ်ကလည်း ဂုတ်ပိုးလေးတွေနမ်းလိုက်....နားရွက်လေးတွေနမ်းလိုက်နှင့် လက်မအား ပါးစပ်မအား ဖြစ်နေရှာသည်။
အောက်ကမြွေကြီးကလည်း အရမ်းတင်းမာလာတော့ ခါးကိုကော့ပြီး ဖင်ကိုဆက်တိုက် ညှောင့်မိနေလေသည် ၊ သူမကတော့ သန့်ဇင်လုပ်သမျှကို ဘာမှပြန်မပြောပဲ “အွန်း....အွန်း...အင်း....အင်း” နှင့်သာ ညည်းပြီး ဇိမ်ဖြင့် နှပ်နေဆဲ.......
သန့်ဇင်က ဖင်အမြှောင်းကြားထဲ ညှောင့်ရတာ အားမရသဖြင့် မဟန်နီ၏ ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို လက်ဖြင့်အသာမပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကြားရှိ အဖုတ်အမြှောင်း အပေါ်သို့ လီးကို အလျားလိုက်ထည့်ပြီး ပေါင်ကိုအသာလေး ပြန်ချလိုက်လေသည်။
ပြီးနောက် ခါးကိုအရှေ့အနောက်ကော့ပြီး သူမအဖုတ်ကလေးကို ပွတ်တိုက်ရင်း ညှောင့်ပေးနေမိသည် ၊ ဘယ်ဖက်လက်က နို့အုံကိုနယ်ကိုင်ရင်း ညာဖက်လက်က အဖုတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပေးရင်း အစိလေးကိုစက်ဝိုင်းပုံစံ ပွတ်ချေပေးနေမိသည်။
သိပ်မကြာခင်တွင် မဟန်နီတစ်ယောက် ဖီးလ်တက်လာပြီး အဖုတ်ထဲမှ အရည်ကြည်များ စိမ့်ထွက်လာကာ သူ၏ အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေသော လိင်တံကလည်း အဆက်မပြတ် ညှောင့်ပေးနေသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး သွေးများဆူကြွကာ အရှိန်တက်လာသည်။
“ဖတ်....ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အင်း...အင်း....အင်း...အင်း....မောင်လေး....အွန့်....ပြွတ်....ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်”
“အင့်....အင့်.. မောင်လေး....အမပြီးတော့မယ်...မြန်မြန်လေးညှောင့်ပေး....အင်းအင်း”
“အင်း...အင်း....အစိလေးကို မြန်မြန်လေးပွတ်ချေပေး.....အွန်း...အွန်း...ပြီးချင်လာပြီ.... အင်း အင်း အင်း.....အင်း.....အွန်း...အွန်း....အွန်းးးးးးး”
သန့်ဇင်လည်း အနောက်ကနေ ညှောင့်ပေးရင်း မဟန်နီ၏ အထိအတွေ့နှင့် ညုတုတုအသံလေးကြောင့် ပြီးချင်လာသည် ၊ ညှောင့်ပေးရင်း သူမတစ်ချီပြီးသွားတော့ လီးကို ပေါင်ကြားထဲကထုတ်လိုက်ကာ လက်ဖြင့်ထုရင်း အဆုံးသတ်လိုက်သည်.......
သုတ်ရည်ဖြူဖြူတွေက သူမရဲ့ တင်ပါးပေါ်တွင် အစက်လိုက် တင်ကျကုန်လေသည် ၊ သူမက တင်ပါးကို စောင်ဖြင့်သုတ်လိုက်ရင်း.....
“အင်း....လူဆိုးလေး ၊ သူများကောင်းကောင်းကိုမနှပ်ရသေးဖူး....သောင်းကျန်းလိုက်တာ လွန်ရော....ဟွန့်”
“ဟဲဲဟဲ....မမရဲ့ မနက်ခင်းအလှကြောင့်မို့ပါ”
“ ယောကျာ်းလေးတွေများ....ငယ်ငယ်ကြီးကြီး အတူတူတွေပဲ...ဟွန့်... ဆက်အိပ်လို့လည်း မရတော့ထတော့မယ်”
“ရုံးပိတ်ရက်နှပ်လို့ရပါသေးတယ်...အမကလည်း လာပါ...ဟဲဟဲ”
“တော်...သူများကိုလုပ်ချင်တိုင်း လျောက်လုပ်ပြီးမှပြော....ထတော့မယ်”
“လာပါ....အိပ်မပျော်လည်း နှပ်နေလိုက်လေ”
“အော်...ဒီကောင်လေးနှယ်...ခက်ပါ့ ၊ အမရှူးပေါက်ချင်နေပြီ......မင်းသောင်းကျန်းတော့ အမ ဆီးပါထွက်ကျတော့မလို့...မနည်းအောင့်ထားရတယ်”
“အော်...ဆောတီး...ဆောတီး”
“မောင်လေးလည်းထတော့လေ....ဒီနေ့ကျူရှင်မရှိဖူးလား”
“ကျူရှင်တော့မရှိဖူး...စာလုပ်စရာတွေတော့ရှိတယ်....အွင်း....ကျွန်တော်လည်းထပြီ....ဝါးးး”
“ဝါးး......”
မဟန်နီက ရှူးပေါက်ချင်နေသဖြင့် ထမိန်နှင့် အင်္ကျီကို မြန်မြန်ကောက်ဝတ်ပြီး အိမ်အောက်သို့ ဆင်းသွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကတော့ ခြင်ထောင်သိမ်း စောင်ခေါက်ပြီးမှ မျက်နှာသစ်ရန် အောက်သို့ဆင်းလာခဲ့သည် ။
မနက်စာကိုတော့ မနေ့ညကကျန်သော ထမင်းကိုကြော်ပြီး ဟင်းလက်ကျန်နှင့်ပင် စားလိုက်ကြသည်။
မနက်စာစားပြီးတော့ မဟန်နီက သူနာပြုဝတ်စုံဖြစ်သော ထမိန်အနီနှင့် အကျီအဖြူကို ဝတ်ဆင်ပြီး အပြင်သွားရန် ပြင်ဆင်နေသည် ၊ အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်တွင် စာထိုင်ကျက်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုက ယူနီဖောင်းလဲထားသည့် မဟန်နီကိုတွေ့တော့.....
“ဟင်....အမ ရုံးပိတ်ရက်ကြီးကို ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“မနက်ပိုင်း ကလေးတွေ ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ရှိတယ်လေ.......သိပ်မကြာပါဖူး ညနေနှစ်နာရီ သုံးနာရီဆိုပြန်ရောက်ပြီ....နေ့လည်စာထမင်းချက်ပြီး ဟင်းသာဝယ်စားထားနှင့်လိုက်”
“ဟုတ်...မနေ့ကဟင်းတွေလည်းရှိပါသေးတယ်....ရှိတာနဲ့ပဲစားလိုက်ပါ့မယ်”
“အွန်း...အွန်း...ဒါဆို အမသွားတော့မယ်နော်...မောင်လေးဘာမှာအုံးမလဲ”
“ညနေစာအတွက် အမကြုံရင် ဟင်းဝယ်ခဲ့လိုက်လေ ”
“အော်...အင်း...သွားပြီနော်”
“မဟန်နီ...”
“အင်း...ပြော...ဘာကျန်သေးလို့လဲ”
“ဟိုဟာလည်း ဆေးခန်းကယူခဲ့အုံးနော်....ဟဲ”
“ဘယ်ဟာကိုပြောတာလဲ”
“မနေ့ညက အမပြောတဲ့ဟာလေ....အကာအကွယ်လေ....ဟဲဟဲ”
“မသိပါဖူး...ငါအဲ့လိုပြောမိလို့လား....ဘာအကာအကွယ်လဲ”
“ကွန်ဒုံးလေ....”
“သိသားပဲ.... တမင်ရွှဲ့ပြောနေတာ နှာဗူးလေး...ဒါပဲတွေးမနေနဲ့ စာလည်း လုပ်အုံးနော်”
“ရက်စ်...ဆား”
“လိုချင်တာပြောပြီးတော့ မျက်နှာကိုက...ဟွန်း...သွားပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”
မဟန်နီက သူ့စက်ဘီးလေးနဲ့ ဆေးခန်းကိုထွက်သွားတော့ သန့်ဇင်လည်း ကျက်လက်စ စာကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ကျက်နေမိသည် ။
အရင်ကဆိုလျင် အိမ်၌ တစ်ယောက်ထည်း ကျန်ခဲ့သည့် အချိန်တွင် အောက်စက်ထဲ အောကားခွေထည့်ကာ ဂွင်းထုနေကြဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အနည်းငယ် လက်တွေ့ကွင်းဆင်းပြီးပြီဖြစ်၍ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် စာကျက်နေနိုင်သည်။
ဒီနေ့ညတွင်လည်း မဟန်နီထံ၌ အချစ်သင်ခန်းစာကို ကိုယ်ဖိရင်ဖိသင်ကြားရအုံးမည် မဟုတ်လော......အဲ့အတွက်လည်း အားမွေးထားရလိမ့်အုံးမည်....ဟဲဟဲ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း စာကျက်ရသည်မှာ အာရုံမလွင့်၍ ကျက်ရမည့် အပုဒ်အကုန်နီးပါး အလွတ်ရသွားသည် ၊ စာကျက်ပြီးတော့ ဗိုက်လည်းမဆာသေး၍ စာအုပ်ငှားဆိုင်သို့ သွားပြီး မနေ့ကဖတ်ပြီးသောစာအုပ်အပ်ရင်း အသစ်ငှားခဲ့သည် ။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ စုံထောက်ဝတ္တုဖတ်ရင်း ထမင်းစားလေသည် ၊ ပြီးနောက် အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲပြီး မနေ့ညကအကြောင်းကို စဥ်းစားမိတော့ လီးကတောင်ချင်ပြန်လာသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ခန္ဓာကိုယ်အထိအတွေ့ကို မသိခင်ကတည်းကပင် ပုံသဏ္ဍန်ကို မှန်းဆပြီးဂွင်းထုခဲ့ရသည် ။
အခုကိုယ်တွေ့ သိမြင်ထိတွေ့ပြီးသောအခါတွင် စိတ်ကူးယဥ်ထားသည့် အထိအတွေ့အရသာထက် ပိုမို၍ အများကြီးကောင်းမွန်ကြောင်း သိလိုက်ရသည် ၊ မဟန်နီ၏ ရင်သားများ....သေးသွယ်သောခါးလေးနှင့် လှပသော ကောက်ကြောင်း....အမွေးကောက်ကောက်လေးများ ဖုံးနေသည့် စောက်ဖုတ်လေးတို့ကို မျက်စိထဲ ပြန်မြင်လာပြီး လီးကတောင်မတ်လာပြန်သည်။
“အာ့..”
ဘောင်းဘီထဲတွင် လီးတောင်လာတော့ ထိပ်ကအရေပြားနှင့်ကပ်နေသော အမွှေးက ဆောင့်ဆွဲသလိုဖြစ်သွားသောကြောင့် နာသွားသည် ။
ဘောင်းဘီကိုချွတ်ပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဘောမွှေးတွေက တော်တော်ပင်ရှည်နေပြီး အုံလိုက်ကြီးဖြစ်နေသည်ကို တွေလိုက်ရသည် ။
ထို့ကြောင့် အိမ်အောက်ထပ်က ကပ်ကြေးတစ်ခုကိုယူပြီး ရှည်လာသည့် ဘောမွှေးများကို ဇိမ်ပြေနပြေညှပ်ပြီး အမွှေးအုံပါးသွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည် ။
ညှပ်ပြီးသွားသောအခါ အမွှေးများရှင်းလင်းသွား၍ ပါးပါးသာကျန်ခဲ့ပြီး သူ့ညီငယ်ကလည်း အခါတိုင်းထက် ပို၍ကြီးလာသယောင် ခံစားလိုက်ရပြီး ကျေနပ်မိသွားသည်။
ပြီးနောက် ညှပ်ထားသည့် ဘောမွှေးအစအနများကို တံမျက်စည်းနှင့်လဲပြီး သန့်ရှင်းလိုက် လေသည် ၊ ဘောမွှေးညှပ်ရသည်မှာ ဆံပင်ညှပ်ရသလို သန့်ရှင်းပြီးစိတ်ကျေနပ်သွားသလိုပင် ..........ဘောင်းဘီမျော့ကြိုးကိုဆွဲကာ ခဏခဏ အထဲသို့ကြည့်မိနေမိသည်။
ပြီးနောက် အိပ်ယာပေါ်တွင် နေ့လည်ခင်း တစ်ရေးတစ်မော အိပ်ပျော်သွားတော့ လေသည်။
“သန့်ဇင်ရေ.....မောင်လေး...သန့်ဇင်”
“အွန်း....”
“အပေါ်မှာ..အိပ်နေတာလား ၊ အမပြန်ရောက်ပြီနော်..မုန့်လင်မယားပါလာတယ် လာစားလှည့်”
“ဟုတ်....လာပြီအမ....အွန်း...ဝွန်း....ဝါးးးး ၊ ဘယ်နှစ်နာရီရှိနေပြီလဲ....အွန်း...နှစ်ခွဲ”
“မြန်မြန်လာ....မုန့်လင်မယားက ပူတုန်းစားမှကောင်းတာ”
“အွန်း.....လာပြီ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း အိပ်ယာပေါ်ကနေ ဘယ်ညာအညောင်းဆန့်ပြီး ထလာခဲ့လိုက်လေသည် ၊ အောက်ထပ်ရောက်တော့ မဟန်နီဝယ်လာသည့် မုန့်လင်မယားပူပူလေးကို အချဥ်ရည်ထဲ နှစ်ပြီးစားသည်။
မုန့်စားပြီးနောက် သန့်ဇင်က ချွေးစီးတွေထွက်နေ၍ ခဏချွေးတိတ်အောင် စောင့်ပြီး ရေသွားချိုးသည် ၊ မဟန်နီကတော့ ညနေစာ ဟင်းချက်ရန်အတွက် ဝယ်ယူလာခဲ့သော အသားငါးများကို ကိုင်ရအုံးမည်ဟုဆိုပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွားလေတော့သည်။
ရေချိုးပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော မဟန်နီအား ကူညီရန်သွားသည် ။
ပထမဆုံး ကြက်သွန်ဖြူနှစ်လုံး အခွံနွာပေးခိုင်းသည်...... နောက်ပြီး ဟင်းအနှစ်အတွက် သူမက ကြက်သွန်နီနှင့် ငရုတ်သီးကို ထောင်းခိုင်းသဖြင့် ကူညီပေးလိုက် လေသည် ။
ဟင်းအတွက် ပါဝင်ပစ္စည်းများကို စီမံပြီးသောအခါ သန့်ဇင်အတွက် ကူလုပ်ရန် မရှိတော့သဖြင့် သူမဟင်းချက်နေသည်ကို ထိုင်ခုံပေါ်မှာထိုင် ရေဒီယိုနားထောင်ပြီး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
မဟန်နီကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲ ဟင်းအိုးမွှေလိုက် ဟိုကူးဒီသန်းလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေရှာသည် ၊ သူမ၏ နားထင်နားတစ်ဝိုက်တွင် ချွေးပေါက်ကလေးများပင် စို့နေရှာသည်....သန့်ဇင်က လိုအပ်လျင် ဟင်းအိုးမကပ်အောင် ကူမွှေပေးလိုက် ရေနွေးအိုးတည်ပေးလိုက်နှင့် နှစ်ယောက်သား တက်ညီလက်ညီ ချက်လိုက်ရာ လေးနာရီထိုးခါနီးတွင် ပြီးစီးသွားလေသည်။
မဟန်နီက ဟင်းချက်ပြီး အမှိုက်များရှင်းကာ ရေစင်နားတွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဒယ်အိုးဆေး နေသည် ။
သန့်ဇင်က ထိုင်ခုံပေါ်ကနေ မဟန်နီ၏ ကောက်ကြောင်းအလှကိုကြည့်ပြီး အနောက်ကနေ ဆွဲဖက်ချင်စိတ် တဖွဖွပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် သူမအနားသို့သွားကာ လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်လိုက်လေသည်။
“ဟဲ့ကောင်လေး......ဘာလုပ်တာလဲ သူများအလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်ဆို”
“သိဖူး.....မွ...မွ”
“မောင်လေး....မမက ချွေးတွေနဲ့ ရေမချိုးရသေးဖူး.....ယူနီဖောင်းတောင် မလဲရသေးဖူးလေ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး.....အမကလည်း.....အွန့် လည်ဂုတ်လေးကို....မွ....ချိုဗူးလေးကိုလည်း မုချိ... မုချိ...”
“အယ်....ဒီကောင်လေးကတော့ ၊ လွှတ်စမ်းပါ မီးခိုးစော်ရော ချွေးစော်ရောနံနေတာကို”
“မနံပါဖူးဗျာ....ကျွန်တော့်နှာခေါင်းကပဲအနံ့မရတာလားမသိဖူး ပြန်နမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်...... မွ”
“ ကောင်လေးက သိပ်အရှာတာပဲ....အာ့ ၊ အော်လိုက်မှာနော်....ဒီမှာ သူများကို ဖင်လာနှိုက်နေ ပါတယ်ဆိုပြီးတော့....ဟွန့်”
“ဟဲဟဲ.....မမရဲ့ အိုးကတောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်ဆိုတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလို့ပါ.... ထမိန်အနီနဲ့လည်း အရမ်းလိုက်တာပဲ”
“ခစ်ခစ်....တကယ်ပြောတာလား...မြှောက်ပြောနေတာလား.....မောင်လေး”
“တကယ်ပေါ့ အမရဲ့....ကျွန်တော်ဖြင့် ထမိန်အနီရောင်အောက်က ဖင်တုန်းအိအိလေးကို ကိုင်လို့ကိုမဝဖူး....အွန့်”
“အာ့....တအားကြီး ညှစ်မကိုင်နဲ့လေ အွန့်....ဖယ်ပေးပါဦးရှင် ၊ တို့ရေလေးတော့ ချိုးပါရစေဦး
“အွန်း.....”
သန့်ဇင်က ကလေးဆိုးကြီးလို အနောက်ကနေသိုင်းဖက်ပြီး လက်ကမြင်းကာ ရသလောက် အသားယူပြီး အရသာခံလိုက်သေးသည် ။
မဟန်နီက သူနာပြုဝတ်စုံလေးနှင့် လိုက်ဖက်လွန်း လှသည်.....စောနကသူမြှောက်ပြီးပြောခဲ့သည်မဟုတ်ချေ ၊ ချော်ကျိကျိအသားနှင့် သူနာပြု ထမိန်အနီရောင်အောက်ရှိ တင်သားစိုင်လေးကလည်း တစ်ခါကိုင်ပြီးလျင် တစ်သက်လုံး လက်မလွှတ်ချင်စရာကောင်းလှလေသည် ။
ရင်သားအုံလေးမှာမူ နည်းနည်းကိတ်သည့် ဆိုဒ်ထဲပါ၍ လက်ဝါးတစ်ဆုံးနယ်ကိုင်လိုက်လျင် စီးစီးပိုင်ပိုင်နှင့် ဆွေမျိုးမေ့အောင်ပင် အရသာရှိလေသည်။
မဟန်နီက သန့်ဇင်ကို၏ ရန်ကိုကြောက်သဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွား လေသည်။ သူမအနေဖြင့် အထိအတွေ့အရသာကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော လူပျိုသိုးလေးကို ထိန်းမနိုင်တော့ချေ...
အရူးကိုမှ အမဲသားကျွေးမိသည် ဟူသည့် စကားပုံမှာ ဒါမျိုးပင် ဖြစ်ပါလိမ့်မည် ၊ သန့်ဇင်ကတော့ လီးတတောင်တောင်နှင့် ရေဒီယိုကြီးကိုင်ကာ ခြံဝန်းထဲတွင် လမ်းလျောက်နေလေသည် ၊ ခဏကြာတော့ ထမိန်ရင်လျားလေးနှင့် မဟန်နီထွက်လာပြီး ရေချိုးလေသည် ။
သန့်ဇင်က....
“အမ....ဂျီးတွန်းပေးရအုံးမလား” လို့ မေးတော့ သူမက...
“တော်...နင်ဂျီးတွန်းပေးနေရင် မနက်ဖြန် ငါအအေးပတ်တော့မှာ”
“ကျွန်တော်က ရိုးရိုးပြောတာပါ....ဘာဘာညာညာတွေ မပါဖူးလေ....ဟဲဟဲ”
“တော်ပါပြီရှင်.....မနေ့က ဂျီးတွန်းလိုက်တော့ အခုတွန်းစရာတောင် မရှိတော့ဖူး.....ခစ်ခစ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ”
သူမကရေကို တဗွမ်းဗွမ်းနှင့် ရေကိုမြန်မြန်လောင်းချိုးပြီး အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်သွားတော့ လေသည်။
သန့်ဇင်လည်း ရေဒီယိုကိုပိတ်ပြီး တနင်္ဂနွေနေ့ညနေခင်းတွင် Tv ကလွှင့်တတ်သော ကာတွန်းကားကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ကာတွန်းကားပြီးချိန်ရောက်တော့ မဟန်နီက အပေါ်ထပ်ကနေ အောက်သို့ဆင်းလာပြီး......
“မောင်လေး...ထမင်းစားတော့မလား ၊ အမတော့ဗိုက်ဆာပြီ”
“အင်း...စားမယ်လေအမ ၊ ကာတွန်းကာပြီးတော့မယ် သုံးမိနစ်ပဲစောင့်”
“အမထမင်းခူးထားနှင့်လိုက်ပါ့မယ်....ဇာတ်ကားပြီးရင်လိုက်ခဲ့လေ”
“ဟုတ်....ဟုတ်”
MWD ကလွှင့်သည့် ကာတွန်းဇာတ်လမ်းတိုလေး ပြီးသည့်နောက်တွင် Tv ကိုပိတ်ခဲ့ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ထမင်းစားရန် ဝင်ခဲ့သည် ။
မဟန်နီက ထမင်းရောဟင်းပါ အကုန်ခူးခပ်ပြီး အဆင်သင့်စောင့်နေလေသည်.....သန့်ဇင်လည်း လက်ဆေးဇလုံထဲတွင် လက်ကိုသေချာဆေးပြီး ချက်ပြုတ်ထားသည့် ဟင်းနှင့်ထမင်းကို နယ်ဖတ်ပြီး မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးလေသည်။
ထမင်းစားကောင်း၍လားမသိ....နှစ်ယောက်လုံး စကားမပြောပဲ ခေါင်းမဖော်တမ်းစားသောက်နေကြသည် ၊ ထမင်းစားပြီးတော့ သန့်ဇင်က လက်နှင့်စားသူဖြစ်သဖြင့် စားထားသော ပန်းကန်အကုန် သူပဲဆေးပေးလိုက်သည်။
ညနေစာထမင်းစားပြီးတော့ မဟန်နီက သူမအခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ရုံးအလုပ်များကို လုပ်နေရှာသည် ။
သန့်ဇင်ကတော့ အရှေ့ခန်းတွင် စာလုပ်နေသယောင်ဆောင်ပြီး လိုက်ကာချထားသော မမဟန်နီ၏ အခန်းထဲသို့ ခိုးခိုးကြည့်နေလေသည် ၊ ဟန်ပြပြီး စာလုပ်နေရသော်လည်း စိတ်အာရုံက အခန်းအတွင်းထဲဝင် ဆွဲနမ်းပြီး တက်ခွပြစ်လိုက်ချင် နေသည်။
အာရုံငါးပါးထဲက အထိအတွေ့အာရုံဟာ ပင်လယ်ရေလို သောက်လေငန်လေ ငတ်မပြေသလိုပါပဲလားဟု တွေးမိသည်။
အချိန်ကြာလာတော့ သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲတွင် မဟန်နီတစ်ယောက် မနေ့ကတုန်းက သူ့အားချွေးတိတ်သည့် အနေဖြင့်သာ အထဲပေးထည့်မည်ဟု ပြောခဲ့သည်လားဟူ၍ သံသယ ဝင်လာမိသည် ။
သူမအနေဖြင့် ကလေးတွေကို လိမ်ပြောသလို ပြောခဲ့သည်တော့ မဟုတ်တန်ရာ....... ဘာပဲပြောပြော ဒီနေ့ညတော့ မဟန်နီလို မိန်းမချောလေးထံတွင် သူ၏ လူပျိုရည်အား ပေးရတော့မည်ဟုတွေးရင်း ကျိတ်ပျော်နေမိသည် ။
ပါးစပ်ကသာ စာတွေ လျောက်အော်နေတာ....ခေါင်းကတော့ သူမအခန်းဖက်ကိုစောင်းကြည့်လို့....နေနိုင်သူ မမကတော့ ဘောပင်တစ်ချောင်းနှင့် စာရင်းတွေမှတ်လိုက် ကော်ရရှင်ပန်ကို ဂလောက် ဂလောက်နှင့်ခေါက်ပြီး အမှားပြင်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ.........
ဒီအတိုင်းတော့ သန့်ဇင်ဆက်ပြီးစောင့်ဆိုင်းမနေနိုင်တော့...........သူစိတ်မပါတစ်ပါဖြင့် လျောက်အော်နေခဲ့သော စာတစ်ပုဒ်ပင် အလွတ်ရသွားလေပြီ ။
တွေးမိတွေးရာတွေးရင်း တောင်နေသော အငယ်ကောင်ပင် ပြန်ပျော့သွားပြီး ရှူးပေါက်ချင်လာသဖြင့် အောက်သို့ ခဏဆင်းသွားသည် ။
အပေါ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ခန်းစီးစကိုမပြီးခေါင်းထိုးကြည့်ရင်း မဟန်နီတစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်သနေလဲဟု စပ်စုကြည့်လေသည်။
“အမ....ဘာစာရင်းတွေလုပ်နေတာလဲ”
“ဖွား/သေ စာရင်းတွေလေ ”
“အော်.....အဖွားကြီးတွေ သေဆုံးတဲ့စာရင်းလား”
“ခွိ..ခွိ ၊ ဘယ်ကသာမောင်လေးရယ်.... အတိုကောက်ပြောလိုက်လို့ ဖွား/သေ စာရင်းဆိုတာ မွေးဖွားတဲ့ကလေး စာရင်းနဲ့ သေဆုံးတဲ့သူစာရင်း”
“အော်......”
“အွန်း....မောင်လေးက စာလုပ်ပြီးပြီလား”
“ပြီးပြီ...ဟဲဟဲ”
“ဟွန်း....ရုပ်ကိုက အထဲဝင်လာလေ ၊ အမကတော့ စာရင်းတွေအများကြီးကျန်သေးတယ်....... ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“နောက်နေ့မှဆက်လုပ်တော့လေ အမကလည်း....ကျွန်တော်က တစ်နေကုန်လွမ်းနေတာကို”
“အိုး.....အပိုတွေ ၊ ဒါနဲ့ အမတစ်ခုကြိုပြောထားမယ်....အမနဲ့အခုလို အတူနေတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ လျောက်မပြောနဲ့နော်....ဂတိပေးတယ်မလား”
“ဟုတ်....”
“မောင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်း ပြန်မပြောရဖူးနော်....ဂတိသေချာပေး”
“ဟုတ်....ကျွန်တော်ဂတိပေးပါတယ် မဟန်နီရယ် ၊ အခုတော့.....အွန်း.....မွ....ပြွတ်စ်”
“အယ်.....မောင်လေးကလည်း....ဇွတ် ၊ ဒီမယ် စာရွက်တွေ ဘောပင်တွေ သိမ်းပါရစေအုံး”
“မရတော့ဖူးဗျာ”
“မရလို့....မရဖူး...လွှတ်ပါဦး ရှူးလည်းသွားပေါက်ချင်သေးလို့ တော်ကြာအိပ်ယာပေါ် ထွက်ကျကုန်မှ ဒုက္ခရောက်နေမယ်”
“အွန်း...ကျွန်တော်စောင့်နေမယ်နော်”
“အင်း”
မဟန်နီအောက်ဆင်းသွားတော့ သန့်ဇင်က တက်ကြွစွာဖြင့် အင်္ကျီရောဘောင်းဘီပါ တုံးလုံးချွတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည် ။
သူမအောက်ထပ်ကနေ ပြန်တက်လာပြီး ခန်းစီးကိုမကာ အထဲကိုဝင်လာတော့ ကိုယ်တုံးလုံးနှင့် လီးတစ်ထောင်ထောင်ဖြစ်နေသော သန့်ဇင်ကိုအားကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“မောင်လေးက ကေအသစ်ရွှိင်းထားတာပေါ့”
“ဟဲဟဲ....ဒီလိုပါပဲဗျာ”
“မင်းလည်းအကုန်ချွတ်ပြီးပြီဆိုတော့ တို့လည်း ချွတ်ရတော့မှာပေါ့လေ.....နောက်ကြလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ...ဟင်း...ဟင်း”
“အခုတော့ နောက်ကျနေပြီနဲ့တူတယ်နော်...”
မဟန်နီက အိမ်နေရင်းဝတ် အပေါ်အင်္ကျီနှင့် ထမိန်ကိုချွတ်ချလိုက်လေရာ သူမ၏ သဘာဝ ခန္တာကိုယ်အလှကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ရသည် ။
ဆံနွယ်ကောက်ကောက်လေးများက နှာတံပေါ်ပြီးဆွဲဆောင်မှူရှိသော မျက်ဝန်းပိုင်ရှင် သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဝဲကျနေလေသည် ။
တင်းရင်းလှပသော ရင်သားနှစ်မွှာနှင့် အညိုရောင်နို့သီးခေါင်းလေး....သူ့အောက်မှာက ပါးရှပ်သော ဝမ်းဗိုက်သားပြင်လေးရှိနေသည် ၊ ကြက်သီးမွှေးညှင်းနုလေးများထနေသော ပေါင်တံဖြူဖြူကြားထဲတွင် အမွှေးနက်နက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသော အမျိုးသမီးအင်္ဂါလေးက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ဆွဲဆောင်နေသည်။
မဟန်နီ၏ ကောက်ကြောင်းအလှကိုကြည့်ရင်း သူ၏လီးက ၉၀ဒီဂရီခန့် ထောင်မတ်သွား လေသည် ၊ သူမကတစ်လှမ်းချင်း ကုတင်အနားသို့လမ်းလျောက်လာပြီး ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်........
ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်သို့ငုံ့လာပြီး သန့်ဇင်ကို၏ နဖူးလေးကို ဖွဖွလေး နမ်းလေသည် ၊ သန့်ဇင်က ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်နေသော သူမအား ဘယ်ဖက်နံရိုးနားကနေ ဆွဲဖက်ပြီး ကုတင်ပါ်သို့ ပက်လက်လှန် အိပ်စေလိုက်သည်။
သူမ၏ ပါးပြင်တစ်လျောက် အနမ်းများပေးပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့နမ်းမယ်လုပ်တော့ မဟန်နီက သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် တားဆီးလိုက်လေသည်။
“ဟိုးထားဆရာ....ခဏလေး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ....မဟန်နီ”
“အမကို နှုတ်ခမ်းချင်းမနမ်းနဲ့လေ....မောင်လေးရဲ့ ပထမဆုံးအနမ်းကို အမမယူချင်ပါဖူး.... မောင်လေးရဲ့ ရည်းစားဦးကိုပဲပေးပေါ့”
“အွန်း....အမပြောတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်လေ ၊ ဒါပေမယ့် လူပျိုရည်တော့ မယူလို့မရဖူးနော်”
“ဟိ....မမကလည်း လူပျိုလေးတစ်ယောက်ကို ပါကင်ဖောက်ချင်နေတာနဲ့အတော်ပဲ”
“အွန်း....မွ...မွ”
“ခဏလေး...သန့်ဇင်...ခဏ....အာ့”
“အွန်း....ဘာဖြစ်တာလဲ”
“အောက်မှာ ဆံပင်ကညပ်နေလို့....အာ့...ခဏ ရပြီ..ရပြီ...မနေ့ကအတိုင်း ဆက်လုပ်တော့”
“အွန်း....ပြွတ်....ပြွတ်...ပြွတ်စ်...ပြွတ်စ်
“အင်း....အင်း....သန့်ဇင်....မောင်လေး....အင်း...အင်း....အင်း...အင်း”
သန့်ဇင်ကိုလည်း တစ်နေကုန်ကြိုတွေးထားရသမျှ အစီအစဥ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အကောင်အထည်ဖော်သည် ။
မျက်နှာနှင့်အနီးတစ်ဝိုက်ကို တောက်လျောက်နမ်းပြီး သူမ၏ ပျော့ကွက်ဖြစ်သော နားရွက်လေးကိုငုံစုပ်လိုက်ပြီး လျာဖြင့် ကလိပေးလိုက်လေသည် ၊ “အွန်း....မောင်လေး...ဟင့်” ဆိုပြီး သူမက ငြည်းသံလေးပေးလေသည်.....
ပြီးနောက် သူမ၏ လည်တိုင်တစ်လျောက်ကို လျာဖြင့်ဆက်နမ်းပေးသည်.....လည်တိုင်တစ်လျောက်ကနေ ရင်ညွန့်ရိုးနားလေး ရောက်ရှိလာသည်။
သူ၏လျာနှင့်ပါးစပ်က နယ်ချဲ့ရင်းဖြင့် ရင်သားမို့မို့ ဧရိယာသို့ ရောက်ရှိသောအခါ တပြွတ်ပြွတ်စ်စုပ်နမ်းပြီး နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံစုပ်ရင်း လျာဖြင့်ကစားပေးသည် ၊ လက်တစ်ဖက်ကလည်း အငြိမ်ပေးအနေပဲ နို့မစို့ရသော ရင်သားတစ်ဖက်ကို စုပ်ချေပေးနေမိသည်။
သို့သော် သန့်ဇင်က ရင်သားကိုတစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် ပြောင်း၍စုပ်ပြီးကလိပေးသောကြောင့် နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးမှာ အရင်ကထက်ပို၍ ရှည်လာပြီးမာတင်းလာသည် ။
ရင်သားကိုအားရအောင်ကလိရင်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝမ်းဗိုက်သားပေါ်သို့ ဆင်းလာလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် ပေါင်ကြားထဲသို့မျက်နှာအပ်ကာ အဖုတ်ကိုမယက်သေးပဲ ပေါင်အတွင်းသားလေးအနှံ့ လျာလေးနှင့် လမ်းကြောင်းပေးပြီး နှူးညှပ်နေမိသည်။
ပေါင်သားလေးတွေကိုလျာဖြင့်နမ်းရင်း အဖုတ်နားလေးကိုရောက်တော့ ဝှေ့ကာဝိုက်ကာ ကစားလိုက်သဖြင့် အဖုတ်ကိုနမ်းမည်အထင်နှင့် မျော်လင့်စောင့်စားနေသော မဟန်နီတစ်ယောက် တုန်...တုန်..တက်သွားသည်။
စိတ်ရှည်သော သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ပြနေသည့်ပညာမှာ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်လေသည် ၊ ဆရာမကြီးတစ်ယောက် ကိုယ့်အတတ်နှင့်ကိုယ်စူးလေရှာပြီ.........
“အင်း....ဟင်း...ဟင်း....မောင်လေးရာ...အွန်း....ယားတယ်...အွန်း....အွန်း...အဟင့်”
“အင်း....အင်း....မောင်လေး...လျက်ပေးပါတော့.....အင့်...အင့်...ဟင့်”
“ပလက်...ပလက်...ပလက်....ပြွတ်...ပြွတ်”
“အား.....ရှီးစ်......ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရာ.....အွန်း....အွန်း....အွန်း”
“အင်း...ဟုတ်တယ်....မင်းလေးက မနေ့ကထက်ကိုဆရာပိုကျလာပြီ ၊ အွန်း.....အာ့...အာ့”
“အာ့...အာ့....ကောင်းတယ်....အွန်း...အစိလေးကို.....အာ့....အာ့...အာ့....ရှီး”
သန့်ဇင်ကိုက အဖုတ်ကိုဝေ့ဝိုက်နမ်းပေးရင်း သူမမထင်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် အဖုတ်တစ်ခုလုံးကို ငုံစုပ်ရင်း လျက်ပေးလိုက်သောကြောင့် မဟန်နီတစ်ကိုယ်လုံး ရေထဲကငါး ကုန်းပေါ်ရောက်လာသလို တွန့်တွန့်လူးသွားသည် ။
စစချင်း လျာနှင့် အပြားလိုက် နှစ်ချက်သုံးချက် ယက်ပေးလိုက်တော့ အဖုတ်ထဲက အရည်များက တောင်ပြိုကမ်းပြို အံထွက်ကျလာသည် ။
သူမလက်က သန့်ဇင်၏ ခေါင်းကိုဆံပင်ကနေ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အဖုတ်နှင့်ကွာသွားမည်ဆိုး၍ ဖိကပ်ထားလေသည် ။
သန့်ဇင်ကလည်း သူတတ်သမျှ လျာစွမ်းနှင့် အစေ့ငုံစုပ်ပညာကိုသုံးပြီး ပြုစုပေးလိုက်သဖြင့် မဟန်နီတစ်ယောက် မကြာခဏ တုန်တက်သွားပြီး အိပ်ယာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေရရှာသည်။
“အား...အား....ဟင့်....မောင်လေး....တော်တော့...အား...အား.....အင့်...ဟင့်”
“သန့်ဇင်....တော်တော့....အမဆက်တိုက်ကြီးပြီးတာကြာနေပြီ....ကြာရင် လူလည်းမျော့ကျန်ခဲ့ တော့မယ်”
“အွန်း.....ကျွန်တော်လုပ်ပေးတာကောင်းတယ်မလား”
“အင်း.....မင်းကစိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ နူးနှပ်ပေးတတ်သားပဲ ၊ ငါ့ရည်းစားနဲ့ လျာချင်းသာ လဲလိုက်ချင်တယ်....သူကဝတ်ကျေတန်းကျေလုပ်ပေးတာရယ်”
“ဟဲ...အမကောင်းမကောင်းတော့မသိဖူး....စောနက ခေါင်းကိုလက်နဲ့ဆွဲဖိခံရတော့ အသက်ရှူရတာကို ကြပ်သွားတာပဲ”
“ဆောတီး...မောင်လေး...အမ အရမ်းကောင်းသွားလို့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားလို့ပါ...ဟိဟိ”
“အင်း....”
“မောင်လေးပြီးတော့ မမအလှည့်ပေါ့ကွာ....လုပ်ပေးရမှာပေါ့”
“ဟို....ကျွန်တော့်ကို မမှုတ်ပေးနဲ့တော့....လီးက အရမ်းအောင့်နေပြီ...အထဲထည့်ချင်လှပြီ”
“အော်...အင်း...ဆောတီး ၊ မရိုမသေ အမရဲ့လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှာ ကွန်ဒုံးဗူးရှိတယ် ယူလိုက်”
“အင်း....တွေ့ပြီ”
“ပေး...အမကိုပေး ၊ ဆေးခန်းက အလကားပေးတဲ့ ကွန်ဒုံးတွေက ကွာလတီသိပ်မကောင်းလို့ ဆေးဆိုင်ကနေ အဖော်ကွန်ဒုံးဝယ်ခဲ့လိုက်တာ.....ငှက်ပျောသီးအရသာလေ ၊ လာ.... အမ မထတော့ဖူး မောင်လေးအပေါ်နားကို ခွလာခဲ့လိုက်”
“အွန်း...”
“မမပြောပြမယ်.........ပထမဆုံး ကွန်ဒုံးကို ဒီလိုဆွဲဖောက်ပြီး အပေါက်အပြဲပါမပါ အရင်စစ်ကြည့် ၊ ပြီးရင် မင်းရဲ့လိင်တံဒစ်ဖူးထိပ်မှာ အရင်လေလုံအောင်တေ့ပြီးဖိထားလိုက်”
“............”
“အင်း....ဟုတ်တယ်...ပြီးရင် လိပ်နေတဲ့အကွင်းလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဆွဲချလိုက်...ဟုတ်ပြီ”
“ဒါဆိုရပြီမလား....”
“ရပြီ....မမရဲ့ပိပိလေးထဲကို ကိုယ်ဘာ့သာဖြည်းဖြည်းချင်းတေ့ပြီး ထည့်ကြည့်လိုက်”
“အင်း.....”
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေး၏ အမြှောင်းကြား ထဲသို့လီးကိုကိုင်ပြီး ဖိထည့်ကြည့်သည်... အွန့်...ပထမအကြိမ် ချော်ထွက်သွားသည် ၊.... အွန့် ဒုတိယအကြိမ် ဝင်မလိုလိုနှင့် ချော်သွားပြန်သည် ၊ မဟန်နီက မနေနိုင်တော့သဖြင့်.....
“အပေါ်ကနေ အောက်ကိုစိုက်မထည့်နဲ့လေ...အပေါက်ထဲဘယ်ဝင်ပါ့မလဲ.. အလျားလိုက်လေး ထည့်ကြည့်လိုက်”
“အင်း...ဟုတ်တယ်....ဖြည်းဖြည်း....အင်း....ရှီး”
“အွန်း.....ဟွန်း” ( နှစ်ယောက်လုံး၏ ညည်းသံ)
သန့်ဇင်ကို၏ လီးကမဟန်နီ၏ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွား လေသည်။ ဘဝတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် အဖုတ်လှိုင်ဂူလေးထဲ လျောက်လည်ရသည့် အထိအတွေ့ကြောင့် ညီလေးမှာ အပျော်ကြီးပျော်နေပြီး ပြီးချင်သလိုပင် ဖြစ်လာလေသည် ၊ မမဟန်နီ၏ အဖုတ်ကလည်း တစ်မျိုးလေးစီးပိုင်နေသည်......
တဖြည်းဖြည်းချင်း အထဲကို ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး ဆီးခုံးချင်း ထိကပ်သွားသောအခါတွင် သူမက လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ခဏရပ်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
“မောင်လေး....စိတ်တော့မရှိနဲ့ ၊ အမတစ်ခုပြောအုံးမယ်နော်”
“အင်း...”
“မိန်းခလေးတွေအကြိုက် လိင်ဆက်ဆံနိုင်ချင်ရင် မောင်လေးသုတ်ထိန်းနိုင်ရမယ် ၊ ကိုယ်နဲ့ဆက်ဆံတဲ့ ကောင်မလေးကိုအရင်သာယာအောင်လုပ်ပေးပြီးမှ သုတ်လွှတ်ရမယ်.... ကိုယ်ပြီးရင်ပြီးရောဆိုပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ဆန် မလုပ်ရဖူး ၊ သူတို့ကိုတန်ဖိုးထားပြီး ဆက်ဆံတဲ့ ယောကျာ်းတွေကို အမတို့ မိန်းခလေးတွေက သဘောကျတယ်”
“ဟုတ်....”
“အင်း....ပြီးတော့ မဆက်ဆံခင် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ နှူးနှပ်ပေးတာကလည်း အရေးကြီးတယ် ၊ ဒါတော့ မောင်လေးက တစ်ဖက်ကမ်းခတ်နေပါပြီ....ထားတော့ ၊ အခုအမရဲ့ ပိပိထဲကို ရောက်နေတဲ့ မောင်လေးဟာကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ကြည့်..... အမ နံပါတ်စဥ်တိုင်ပေးမယ်...စတော့”
“အင်း....တစ်.....နှစ်...အင်း”
“သုံး......အွန်း...ရှီး...ခဏ...ခဏ...မောင်လေး”
“ဟုတ်....”
“သုံးချက်ပဲရှိသေးတယ်...မင်းမျက်နှာက ပြီးချင်နေသလိုပဲ....ဒီလိုလုပ် အမရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ပဲနဲ့ နံရံကိုကြည့်ပြီး အထုတ်အသွင်းလုပ်ကြည့် လက်ကအမရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ပွတ်သတ်ပေး”
“ဟုတ်....အင်း..... လေး....ငါး”
“အွန်း....တစ်ကနေပြန်စ.....”
“တစ်.....နှစ်....သုံး....လေး”
“အွန်း.....ရှီး....အင်း....အင်း.....အင်း....မောင်လေး....အင်း...အင်း....ကောင်းတယ်”
“ငါး....ခြောက်......ခုနှစ်....ရှစ်.......အင်း....အင်း....အင်း”
“...............................”
“အွန်း.....အွန်း....အွန်း.....ဟင်း....ဟင်း....ဟင်း....ဟင်း...အင်း.....ဟင်း...ဟင်း”
“...............................”
“နှစ်ခြောက်....နှစ်ခွန်....နှစ်ရှစ်....နှစ်ကိုး.....သုံးဆယ်....အင်း....အင်း....မောင်လေး”
“ဗျာ...”
“တစ်ကနေပြန်စတော့....ပြီးချင်လာရင် တစ်ခြားအကြောင်းကိုတွေးပြီး ဆောင့်တာကို ခဏရပ်လိုက် ၊ ပိပိထဲကနေ လီးကိုပြန်ချွတ်လိုက်လည်းရတယ်.......အမကတော့ ငြည်းပြီး မင်းကိုညုမှာပဲ သည်းငြည်းခံပြီး စိတ်ကိုရအောင်ထိန်းကြည့် ဟုတ်ပြီလား”
“ဟုတ်...”
“ဒီတစ်ခါ အချက်လေးဆယ်ပြီးရင် မင်းစိတ်ကိုလျော့ပြီး စိတ်ကြိုက်ဆောင့်လိုးပေးလို့ရပြီ..... အချက်လေးဆယ်မတိုင်ခင်ပြီးသွားရင် မင်းနဲ့နောက်တစ်ခါ မဆက်ဆံတော့ဖူး”
“ဟုတ်...”
“တစ်.....နှစ်...”
“မောင်လေးရာ....အင်း......ကောင်းတယ်...နည်းနည်းလေး အရှိန်တင်လိုက်....အင်း...အင်း”
“ဖတ်.....ဖတ်.....ဖတ်....ဖတ်....ဖတ်”
“အွန်း.....အွန်း....အွန်း....အွန်း”
မဟန်နီပြောသည့်အတိုင်း အချက်ရေနံပါတ်စဥ်ရေပြီး ဆောင့်လိုးပေးနေရင်း “ ဆယ့်ငါးချက်မြောက် ”ရောက်လာတော့ အရမ်းပြီးချင်လာပြန်သည် ။
သူမ၏ ပူနွေးစိုစွတ်သော အဖုတ်အတွင်းသားများကလည်း လှုပ်စိလှုပ်စိနှင့် လီးကိုညှစ်နေသောကြောင့် သုတ်မလွှတ်မိစေရန် အံကိုကြိတ်ကာ စိတ်ကိုအရမ်းတင်းထားရသည် ၊ အောကားထဲက ဘိုးတော်တွေ နာရီဝက်လေးဆယ့်ငါးမိနစ်ကို ဘယ်လိုများလုပ်နိုင်ပါလိမ့်ဟု တွေးမိသည် ။
အခုတော့ သူ့မှာငါးမိနစ်ပင်မပြည့်သေး ပြီးချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားနေ ရလေသည်။
သူမပြောသလို နံရံကိုကြည့်ရင်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် လိင်ဆက်ဆံနေသည်ကို စိတ်ထဲတွင် ခဏမေ့ထားလိုက်ပြီး နံပါတ်စဥ်ကိုပဲ ကျိတ်ရေနေမိသည် ၊ အဖုတ်ကြွက်သားများကတစ်ချက်တစ်ချက် ဆုပ်ညှစ်လိုက်သောအခါတွင် ပြီးချင်စိတ်ကိုထိန်းလိုက်ရတော့ လီးက တုန်တုန်သွားလေသည်......
အချက်ရေ လေးဆယ်မြန်မြန်ပြီးအောင် ဆုတောင်းနေရသည် ၊ မဟန်နီက သူ့နောက်ကျောကိုဖက်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားအောင် ပွတ်သတ်ပေးနေလေသည်။
မျက်လုံးဝိုင်းလေးနှင့် သူ့အားစိုက်ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်ကလည်း ညုတုတုအသံလေးဖြင့် တအင်းအင်း ငြည်းနေသောကြောင့် မျက်လုံးချင်း မဆုံမိအောင် သတိကြီးကြီးထားနေရသည် ။
မဟန်နီ၏အဖုတ်ထဲသို့ လီးဝင်သည့်အကြိမ်ရေ လေးဆယ်ပြည့်တော့ သန့်ဇင်ကိုက လီးကို အဖုတ်အပြင်သို့ ခဏထုတ်လိုက်သည် ။
အားပါးတရ ဆောင့်လိုးပြစ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဂျိုင်းအောက်ကနေလျိုပြီး ပုခုံးကိုအသေကိုင်ထားလိုက်ပြီး နေရာယူလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သံချောင်းသဖွယ် မာတောင်နေသော လီးကိုအဖုတ်ထဲသို့ ပြန်လည်တေ့ထည့်လိုက် လေသည်။
“အင်း.....ရှီး....မောင်လေး...မင်းတကယ်လုပ်တော့မှာပေါ့” ဟု မဟန်နီက ပြုံးစပ်စပ်နှင့် မေးလေသည်။
သန့်ဇင်က လီးကို အဆုံးထိထုတ်မလိုလုပ်ပြီး အားနှင့်ဆောင့်ချလိုက် သောအခါ ထိုမချိုမချဥ်အပြုံးလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခံစားရသည့် မျက်နှာလေး ပေါ်ထွက်လာသည်။
သန့်ဇင်စိတ်ထဲတွင် “ ဒီတစ်ခါ ငါ့အလှည့်ပေါ့ကွာ” ဟုတွေးပြီး လက်ကနို့တွေကို နယ်ကိုင်လိုက်သည်။
ပါးစပ်ကလည်း နားသယ်နားလေးနှင့် နားကိုစုပ်ပြီး ကလိပေးရင်း ခါးကိုအရှိန်ယူပြီး စိတ်ရှိတိုင်း အားရပါးရဆောင့်လိုးပြစ်လိုက်တော့လေသည်။
“ဖတ်.....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်”
“အား....အား....အား...ဖြည်းဖြည်း....အထဲကအောင့်တယ်....အား...အား...အား...ဟင့်”
“ပြွတ်စ်....ပြွတ်....ပြွတ်...မမ....မောင်လေးလုပ်ပေးတာကောင်းလား...”
“အွန်း...အွန်း...ဗြစ်....ဗြစ်...ကောင်းတယ်...မောင်လေး.....အွန်း...ဆောင့်ဆောင့်...”
“ကျွန်တော်လည်း ကောင်းတယ်ဗျာ....မမအဖုတ်က လုပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ....အင်း...အင်း”
“ဗျစ်...ဗျစ်...ဗျစ်...ဗျစ်..ဗျစ်”
“ဇွိ...ဇွိ....ဖတ်...ဖတ်...ဇွိဇွိဇွိ...ဖတ်ဖတ်ဖတ်......အင်း...အင်း....အင်း....အင်း..အွန်း”
“ပြီးတော့မယ်...မရေ.....အင်း....အင်း...အင်း”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“မမလည်း ပြီးတော့မယ်....မောင်လေး...ဆောင့်ပေး....ဆောင့်ပေး...ဟုတ်တယ်...အာ့”
“ဖတ်....ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်”
“အား...အား...အား...အား....ပြီးပြီ....အာ့....အာ့...အာ့...မောင်လေး...အား..အား.အား..အားးးးး အွန်းးးးးးးး.....အွန်း...အွန်း”
သန့်ဇင်လည်း စိတ်ရှိတိုင်း ဆောင့်လိုးရင်း ပြီးခါနီး စက္ကန့်ပိုင်းလေးတွင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးများကဆူဆူပွတ်ကလာပြီး နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။
မဟန်နီလည်း သူ၏ ဆောင့်လိုးချက်များကို အောက်ကနေကော့ခံပြီး အိပ်ယာခင်းစကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တစ်ချီတစ်မောင်းပြီးသွားရှာလေသည်။
သန့်ဇင်က မဟန်နီ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ခဏအမောဖြေပြီး အဖုတ်ထဲကလီးကိုထုတ်လိုက် လေသည် ။
ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်ကနေဆင်းကာ သုတ်ရည်များပြည့်နေသည့် ကွန်ဒုံးကို အရင်းကနေကိုင်ရင်း ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး အခန်းထောင့်ရှိ အမှိုက်အိတ်ထဲသို့ လွှင့်ပြစ်လိုက်သည်။
ပက်လက်လေး လှဲနေသော မဟန်နီရှိသည့် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လာပြီး သူမဘေးနားတွင် အတူယှဥ်ပြီး ပက်လက်လှဲနေမိသည်။
မဟန်နီက သူ့ဖက်ကိုတစောင်းလေးလှည့်ရင်း ပွေ့ဖက်လိုက်သည်....သူကလည်း ပြန်လည် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမနောက်ကျောလေးကိုပွတ်သတ်ရင်း တင်ပါးကို ဖိချေကိုင်လိုက်ပြန်သည် ။
သူမမျက်နှာတစ်ဝိုက်ကိုနမ်းပေးရင်း ဖင်လုံးလုံးလေးကို ကိုင်ရင်းခဏကြာတော့ ဖီလ်ပြန်တက်လာပြီး လီးပြန်တောင်လာပြန်လေရာ သူမပေါင်သားကိုထိုးမိလေသည်။
“ဟင်...နင့်ဟာကလည်း ပြန်မာလာတာမြန်လိုက်တာ...ငါတောင် အမောပြေစရှိသေး...”
“ဟဲဟဲ....”
“ဒီတစ်ခါ မောင်လေး ပက်လက်လေးလှဲနေ...မမပြုစုပေးမယ်”
“ဟုတ်...”
မဟန်နီက အောက်သို့အနည်းငယ်လျောဆင်းသွားပြီး တောင်မတ်နေသော လိင်တံကို ငုံစုပ်ကာ ပုလွေစပေးသည် ။
မှိုပွင့်သဖွယ်ဖြစ်နေသော ဒစ်ဖူးလေးတစ်လျောက်ကို သူမ၏ လျာလေးဖြင့် ရစ်ပတ်ရင်း လျက်ပေးသည်.....
နှုတ်ခမ်းဖူးလေးကြားထဲကို ဒစ်ဖူးလေး ငုံစုပ်ပြီး ဂွင်းထုပေးသည်....သူမ၏ ပါးနှစ်ဖက်ခွက်သွားအောင် ပုလွေပေးပြီး လဥနှစ်လုံးကိုလည်း လက်ဖြင့်ဖွဖွလေးကိုင်ပြီး ပြုစုပေးလေသည်။
သူမစိတ်ကြိုက် ပုလွေမှုတ်ပြီးသောအခါ ကွန်ဒုံးတစ်ခုပြန်စွပ်ပေးလိုက်ပြီး အပေါ်ကနေ ခွထိုင်ကာ မြင်းစီးလေတော့သည် ။
သူမ၏အဖုတ်နှစ်ခြမ်းထဲသို့ လီးကတဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်ဝင်သွားသည်ကို မြင်ရသည်မှာ အရသာရှိလွန်းလှသည် ။
မဟန်နီက ဖြည်းဖြည်းချင်း အရှိန်ယူကာ ဆောင့်ရင်း အစပျိုးလေးသည်...တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ရလာသောအခါ ခါးလေးကို စကောဝိုင်းပြီးကစားလိုက်.....သစ်သားရေပေါ်တိုက်သလို အရှေ့နောက်ဖိချေ လိုက်နှင့် သူမစိတ်ကြိုက် ဆောင့်လိုးပြီး ငြည်းကာဖီလ်ခံနေလေတော့သည်။
“အင်း...အင်း....အင်း...ကောင်းလိုက်တာ မောင်လေးရယ်...အွန်း...အွန်း”
“ပတ်...ပတ်...ပတ်..ပတ်....ဗြစ်...ဗြစ်...ဗြစ်..ဗြစ်....အွန်း...အွန်း”
“အား....အား.....ဇွိ...ဇွိ...ဇွိ...အွန်း...အွန်း....အွန်း....အားအား...မောင်လေး...အွန်း”
“အင်း...အင်း...ပြီးချင်ပြီ....ပြီးချင်ပြီ.......အွန်း....အွန်း....အွန်း....အွန်း”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်”
“မမရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လိမ်ဆွဲပေး....အင်း..အင်း....အင်း”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်...ဖတ်”
“ ကောင်းလိုက်တာ....အား...ရှီး...အွန်း....အွန်း....အွန်း...အွန်း...အွန်းးးးးးးးးးးးးး”
မဟန်နီက အပေါ်ကနေ စကောဝိုင်းကာဆောင့်ရင်း ပြီးခါနီးလာတော့ သူမခန္တာကိုယ်က သန့်ဇင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲလာသည် ။
သန့်ဇင်ကလည်း သူမ၏ဖင်နှစ်လုံးကို အောက်ကနေ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဒူးထောင်ကာ ပင့်လိုးပေးလေသည်။
သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် အရှေ့နောက် လှုပ်ခါနေသော ရင်သားနှစ်မွှာကို တစ်ဖက်ချင်းစီ ငုံစုပ်လိုက်ရင်း မဟန်နီကို ခရီးအဆုံးသို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။
သူမအပေါ်တွင်စိတ်ကြိုက် ဆက်ဆံပြီးသောအခါ သန့်ဇင်၏ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မှောက်ယက်လေး အမောဖြေနေရှာသည် ။
သန့်ဇင်က သူမကိုဘေးသို့တွန်းလိုက်ပြီး ထိုင်လိုက်လေသည်......တစောင်းလေးလှဲနေသော သူမ၏ခါးကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဆွဲကာ လေးဖက်ကုန်းပုံစံပြင်လိုက်လေသည် ၊ မဟန်နီက အလိုက်တသိဖြင့် ဖင်လေးကိုကော့ကာ ခါးကိုအောက့်နှိမ့်ပေးလိုက်သည်........
သန့်ဇင်က အရည်ကြည်များဖြင့်ရွဲနေသော သူမအဖုတ်ထဲသို့ လီးကိုတေ့ထည့်လိုက်ပြီး ခါးကနေလက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး စိတ်တိုင်းကြ ဆောင့်လိုးတော့သည်။
အခုလို လေးဖက်ကုန်းသည့် Doggy position သည် သန့်ဇင်အောကားကြည့်တိုင်း မှန်းထုခဲ့ရသော အကြိုက်ဆုံး အနေအထားဖြစ်လေသည် ၊ အခုတော့ ကံကောင်းထောက်မသဖြင့် စိတ်ကူးများက လက်တွေ့ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ.....
သူတစ်ချက် တစ်ချက် ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားသည့် တင်သားစိုင်လှိုင်းကိုကြည့်ပြီး သဘောကျမိသည်။
“အား....အား....အား...မောင်လေး...ထိတယ်...အင်း...အင်း...အင်း”
“ဇွိ..ဇွိ..ဇွိ...ဇွိ...ဇွိ”
“ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အွန်း....အွန်း....အွန်း..အွန်း...မောင်လေး....အား..အား...အား....အား....အားးးးးးးးးးးးးးး”
အဖုတ်ထဲမှ အတွင်းသားများ အထိအတွေ့....ဆောင့်လိုးချက်တိုင်းတွင် ဆီးခုံနှင့် ပေါင်နားတစ်လျောက် တန်ပြန်ကန်သော အိုးလုံးလုံးလေး၏ အတွေ့ကြောင့် လူဖြစ်ရကျိုးနပ်ပြီဟုပင် တွေးမိလေသည် ။
သန့်ဇင်သည် မဟန်နီ၏ နောက်ကျောအလှကို ခံစားရင်း ခါးသွယ်သွယ်လေးကိုကိုင်ပြီး ဖင်လုံးတုံးတုံးလေးကြားထဲရှိ အဖုတ်ထဲသို့ လီးဆောင့်လိုးထည့်ပြီး ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရသည့် အရသာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနေမိသည်။
ငါးမိနစ်ခန့်ကြာသောအခါတွင် သူ၏ဆောင့်ချက်များ မြန်ဆန်လာပြီး မမဟန်နီ၏ အဖုတ်ထဲသို့ တဖတ်ဖတ် ဆောင့်လိုးရင်း သုတ်ရည်များကို ညှစ်ထုတ်မိလိုက်တော့လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Thirteen: : သီဟဗလ
“ကလင်...ကလင်...ကလင်..လင်” ( ⏰⏰⏰)
“ဂွပ်....အွန်း...ဝါး”
အွန်း.......ဝါး...ဒီနေ့တော့ မနေ့တုန်းကလို အိပ်ယာထဲနှပ်နေ၍မဖြစ်တော့ ၊ တနင်္လာနေ့ ဖြစ်သည့်အတွက် မနက်ခင်းကျူရှင်သွားရန် ထရပေလိမ့်အုံးမည် ။
မနေ့ညက မဟန်နီနှင့် ကုတင်ပေါ်တွင် စိတ်ရှိတိုင်း နှစ်ပါးသွားကလိုက်ရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ညောင်းကိုက် နေသည်၊ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် အိပ်ယာပေါ်တွင် ငါးမိနစ်ခန့် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ မှိန်းနေပြီးနောက် အားပြန်တင်း၍ ထရလေတော့သည်။
မျက်နှာသစ်သွားတိုက်ပြီးတော့ ကျူရှင်သွားရန် အဝတ်အစားကိုကောက်ကပ်လဲပြီး အိမ်တံခါးပိတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
မဟန်နီကတော်တော်နှင့် နိုးမည့်ပုံမပေါ်သဖြင့် သူကိုယ်တိုင် ထမင်းအိုးတည်ခဲ့လိုက်သည်....အရေးထဲ ထမင်းပေါင်းအိုးက ခလုတ်လွတ်နေ သဖြင့် သွားကြားထိုးတံနှင့် ကလိလိုက်ရသေးသည် ။
ထို့ကြောင့်ကျူရှင်သို့ ဆရာမရောက်ခင် စာသင်ချိန်အမှီလေးမှ ရောက်ရှိသွားတော့လေသည်။
ကျူရှင်ကပြန်လာပြီး အိမ်ကိုရောက်တော့ ၈နာရီ ၁၀မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည် ။
စက်ဘီးကို ဒေါက်ထောက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ဝင်မြည်အပြုတွင် မဟန်နီက မီးဖိုချောင်ထဲကနေ ရေးကြီးသုတ်ပြာနှင့် ထွက်ချလာလေသည်။
“အော....မောင်လေး ၊ ကျူရှင်ကပြန်လာပြီလား ကြောင်အိမ်ထဲမယ် မောင်လေးအတွက် အမ ကြက်ဥမွှေကြော်ထားတယ်....ထမင်းခူးစားလိုက်တော့နော”
“အမရော စားပြီးပြီလား အတူတူစားမယ်လေ”
“အမက အိပ်ယာထနောက်ကြလို့ စားနှင့်ပြီ....ရေအမြန်ချိုးလိုက်ဦးမယ် ဘယ်နှစ်နာရီတောင် ရှိနေပြီလဲ”
“၈နာရီ ၁၅ လောက်ထင်တာပဲ”
“အင်း...အချိန်တော့ရပါသေးတယ် ၊ အမရေချိုးလိုက်ပါဦးမယ်...တစ်ယောက်ထည်း စားနှင့် တော့နော်”
“ဟုတ်....ဟုတ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ဧည့်ခန်းထဲက ထိုင်ခုံတစ်ခုတွင် ချထားခဲ့လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်ပြီး မနက်စာခူးစားသည် ။
ငရုတ်သီး...ကြက်သွန်နီ...ခရမ်းချဥ်သီး တို့နှင့်မွှေပြီးရောကြော်ထားသော ကြက်ဥကြော်နှင့်ထမင်းကို ဗိုက်ဆာဆာနှင့် စားသောက်ပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်ခဲ့လေတော့သည် ၊ ရေချိုးကန်အနားတွင် မဟန်နီကို မတွေ့ရတော့သဖြင့် ရေချိုးပြီးသွားပုံ ပေါ်သည်။
သန့်ဇင်လည်း ကျောင်းသွားရန်အတွက် လည်ဂတုံး စတစ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကိုလဲဝတ်ပြီး နှင်းပွင့်တံဆိပ်စနိုးကို လက်ညိုးဖြင့် တို့ယူပြီးပါးပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်လိမ်းလိုက်သည်။
အနောက်အခန်းထဲသို့ ဝင်ကြည့်ရာတွင် မဟန်နီ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့တော့......... သူကိုယ်သူထမင်စားတာ မြန်လှချည်ဟု အောက်မေ့နေရာ မဟန်နီက ရေချိုးပြီး၍ အဝတ်အစားပင် လဲပြီးနေချေပြီ ။
ညနေခင်းအမေတို့ပြန်မလာခင် လက်စဖျောက်ရန်အတွက် အခန်းထောင့်တွင် မနေ့ညက လွှင့်ပြစ်ထားသော ကွန်ဒုံးပါသည့် အမှိုက်အိတ်နှင့် လက်ကျန်ကွန်ဒုံးတစ်ခုကို ယူပြီးအောက်သို့ဆင်းခဲ့သည်။
အနောက်ခြံဝန်းရှိ အမှိုက်မီးရှို့သော မြေကျွင်းထဲတွင် အမှိုက်ထုတ်ကိုပြစ်ခဲ့ပြီး လက်ကျန် ကွန်ဒုံးကိုတော့ ပစ်ရမှာနှမြောသည်နှင့် အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲထည့်လိုက်သည် ။
ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည့် အချိန်တွင်လည်း မဟန်နီ၏ အရိပ်အယောင်ကို မမြင်သဖြင့် အော်ခေါ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“မဟန်နီရေ....ဘယ်ရောက်နေတာလဲဗျို့.....အိမ်သာထဲရောက်နေတာလားမသိဖူး”
“အမကြီးအခန်းထဲမှာ မောင်လေး.....အဝတ်အစားလဲပြီး အလှပြင်နေလို့”
“အော်...မသိပါဖူး...ကျွန်တော်ကပျောက်လို့ လိုက်ရှာနေတာ”
“အွန်း.....ကြက်ဥကြော်စားကောင်းလား”
“ကောင်းတယ်...အမ”
“မောင်လေး....မရိုမသေ....တစ်ချက်လောက်လာကူပါဦး ၊ အင်္ကျီနောက်ကျောက ဇစ်လေးကို ဆွဲတင်ပေးပါလား”
“အွန်း”
သန့်ဇင်ကလည်း သူမအကူအညီတောင်းသည့်အတိုင်း နောက်ကျောကဇစ်လေးကိုဆွဲစိပေး လိုက်သည်။
မဟန်နီရဲ့ ရေချိုးပြီး လိမ်းကျံ့ထားသည့် အမွှေးနံ့သာများက သန့်ဇင်၏ အမျိုးသားဟော်မုန်းများကို ထကြွစေသည် ။
သူကိုယ်တိုင်ပင်မသိလိုက်ပဲနှင့် မဟန်နီ၏ နားရွက်လေးကို ပါးစပ်နှင့် ငုံနမ်းမိလိုက်လေသည်။
“အွန်း....ယားတယ်မောင်လေးရဲ့....မွ....အွန့်”
“မွ....မွ....လည်တိုင်လေးရော...အင်း သနပ်ခါးအနံ့လေးသင်းနေတာပဲ”
“အေး....မင်းနော်....ငါစောနကမှ လိမ်းထားတဲ့ သနပ်ခါးတွေပျက်ကုန်လိမ့်.....အာ့ ၊ ဖင်ကိုလာနှိုက်ပြန်ပြီ မလုပ်ပါနဲ့ဆို”
“မမက ထမိန်နီနီလေးနဲ့ဆို ပိုလှပြီးဆွဲဆောင်မှုပိုရှိသလိုပဲဗျ...ဟိ”
“အပိုတွေပြောမနေပါနဲ့.....ငါဘာဝတ်ဝတ်မင်းလေးက လက်ကမြင်းတာပါပဲ....ဟွန်း”
“ဟဲဟဲ....”
“ဟဲ့.....စောစောစီးစီး ထောက်လှမ်းရေးလုပ်နေပြန်ပြီလား....ဒီကောင်လေးကတော့ ၊ နောက်ကြုံမှပဲလုပ်တော့ကွာ....ရုံးနောက်ကြနေလိမ့်မယ်”
“အခုမှ ၈နာရီတောင်မခွဲသေးပါဖူး အမကလည်းဗျာ...အချိန်ရှိပါသေးတယ်”
“ဟွန်....ဒီကောင်လေးကိုတော့ နိုင်ကိုမနိုင်တော့ဖူး....အာ့ ဘော်လီအပေါ်ကနေ အရမ်းမညှစ်နဲ့ ပုံပျက်သွားလိမ့်မယ်”
“ဟင်း...မရတော့ဖူးဗျာ...အမလိမ်းစရာရှိတာလိမ်း”
“မောင်လေးက လူကိုလျောက်စွနေတာကိုးလို့....ဘယ်လိုလိမ်းရမှာလဲ”
“ဟဲဟဲ...သိဖူးဗျာ”
သန့်ဇင်ကိုက စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်ပြီး ကော်ဇောခင်းထားသည့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထိုင် လိုက်ပြီး မဟန်နီ၏ သူနာပြုထမိန် အနီရောင်ကိုပင့်လှန်ကာ ခေါင်းဝင်လိုက်သည်။
အချိန်မရှိသဖြင့် သူမဝတ်ထားသည့် ပင်တီအနက်ရောင်ကို အောက်သို့ဆွဲချွတ်ပြီး ပေါင်တွင်းသားများကို တစ်ချက်နှစ်ချက်နမ်းကာ ဖင်ကိုဖြဲပြီး အဖုတ်ရှိရာသို့ လျာဖြင့် လှမ်းယက်လိုက်လေသည်။
“ခစ်ခစ်...မောင်လေး..ယားတယ်...အာ့”
“အမ....ခြေထောက်လေးနည်းနည်း ကားပေးအုံး”
“ပြောလို့ရမယ့်ပုံကိုမပေါ်တော့ပါလားရှင်.....အွန်း....ရပြီလား....အာ့....မောင်လေး....အွန်း”
“ပလက်...ပလက်...ပြွတ်....ပြွတ်စ်”
မဟန်နီက ပေါင်ကားပြီး ခါးကိုအောက်သို့နှိမ့်ပေးလိုက်သောအခါ သူမ၏ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက ပြူးထွက်လာသည် ။
သူ့ကိုသာလက်ကမြင်းတယ်ပြောတာ သူမကတော့ ဘယ်အချိန်လောက်ကတည်းက စိတ်ကြွနေသည်မသိ.........အဖုတ်ဝတွင် အရည်ကြည်လေးများစိမ့်နေပြီး အဖုတ်နားတစ်ဝိုက် သွေးလည်ပတ်မှုများ မြန်ဆန်နေသဖြင့် ဖောင်းကြွလျက်ရှိနေသည် ။
ဘာဂျာပေးသည့် အတွေ့အကြုံ နည်းနည်းရသွား၍လားမသိ..... အဖုတ်ကထွက်သည့် အနံ့သင်းသင်းလေးနှင့် အရည်ငံကျိကျိ အရသာကို သန့်ဇင်ကို နှစ်သက်မိသည် ။
ထို့အပြင် ရေချိုးပြီးကာစဆိုတော့ ဆပ်ပြာရနံ့လေးက သူမတစ်ကိုယ်လုံး သင်းပျံ့နေဆဲ........
မဟန်နီကို အပြီးထိမလျက်ပေးတော့ပဲ အရည်များစိမ့်ထွက်ရုံလောက်နှင့်ပင် ရပ်လိုက်သည် ၊ အချိန်ကသိပ်မရှိသဖြင့် လီးထည့်ပြီးမလုပ်လိုက်ရမှာဆိုးလေသည်....ညနေကြရင်လည်း အမေတို့ပြန်ရောက်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် အဆင်မပြေနိုင်တော့....
နောက်တစ်ခါအခွင့်အရေး တစ်ခုကြုံဖို့ကလည်း ဘယ်နှစ်နှစ်စောင့်ရအုံးမည်မသိချေ ၊ ထို့ကြောင့် ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကို ဂွင်းလုံးပုံချွတ်လိုက်ပြီး ဘစ်ကိုပါတစ်ခါထည်းချွတ်လိုက်သည် ။
ထို့နောက် အိပ်ကပ်ထဲက နောက်ဆုံးလက်ကျန်ကွန်ဒုံးကို အခွံခွာကာ လိင်တံတွင် စွပ်ချလိုက် လေသည် ၊ မဟန်နီကတော့ ဟဲကုတ်ပုလင်းထဲမှ ခေါင်းလိမ်းဆီကိုညှစ်ယူကာ ဆံပင်ရှည်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွတ်လိမ်းနေသည် ။
ခါးကိုတော့စောနကအတိုင်း ကော့ပေးထားပြီး ဖင်ကိုကုန်းပေးထားဆဲ.....သန်ဇင်က အောက်သို့ပြန်လျောကျနေသော ထမိန်စကို ခါးအထိ ပြန်ပင့်တင်လိုက်သဖြင့် သူမ၏ ဖင်ဖြူလုံးလုံးလေးနှင့် အဖုတ်ပြူပြူလေးထွက်လာသည် ။
အချိန်ဆွဲမနေတော့ပဲ....ဒူးကိုအနည်းငယ်ကွေး လီးကိုအရင်းကနေကိုင်ကာ အဖုတ်ထဲသို့ ခွဲထည့်လိုက်လေတော့သည်။
“အာ့.....အွန်း”
မဟန်နီ၏ အဖုတ်ထဲက အရည်များနှင့် ကွန်ဒုံးပေါ်ကချွဲဆီများကြောင့် လီးကအဖုတ် နှုတ်ခမ်းသားကိုခွဲပြီး အဆုံးထိနစ်ဝင်သွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ခါးကိုကိုင်ပြီး ဟန်ချက်ယူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆောင့်လိုးလေတော့သည်။
“ပတ်....ပတ်...ပတ်...ပတ်...ပတ်”
“အွန်း....အွန်း...အွန်း....အင်း...အင်း....မောင်လေး...အင့်....အင့်”
“မမ...ဖင်လေးကလုံးကျစ်နေတာပဲ....ကိုင်လို့ကိုမဝဖူးဗျာ.....အွန့်...အွန့်”
“လူကသာငယ်သာ မင်းဟာကြီးကလည်း စံချိန်မှီပါတယ်နော်....မမရဲ့အထဲမှာ ပြည့်ကြပ်ပြီး နေတာပဲဟာ.....အွန်း...အွန်း....ဆောင့်...ဆောင့်”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အွန်း...အွန်း...မောင်လေးရာ...ထိတယ်...အာ့...အာ့...အာ့..အာ့”
“အင်း....မမဒီဖက်ကိုလှည့်ပေး....လည်တိုင်လေးကိုရော နားရွက်လေးကိုရော နမ်းချင်လို့”
“အွန်း....ပြွတ်....ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်စ်”
“အား...အား...အား...မောင်လေး...မြန်မြန်လေးဆောင့်ပြီးလုပ်ပေး...မမပြီးတော့မယ်”
“ကျွန်တော်လည်းအတူတူပဲ...အမရဲ့ ပိပိလေးက အထဲကနေညှစ်တယ်.....ရော့ဗျာ”
“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်......ဖတ်ဖတ်ဖတ်...ဖတ်ဖတ်ဖတ်”
“ဇွိ...ဇွိ...ဇွိ...ဘွတ်...ဘွတ်...ဘွတ်..အွန်း...အွန်း”
“မောင်လေး...မောင်လေး....ပြီးပြီ....အာ့...အာ့...အာ့....အွန်း....အွန်း...အွန်းးးးးးး”
“အွန်းးးး....ဟင်း.....အတူတူပြီးမယ်......အွန့်...အွန့်..အွန့်”
“အွန်း....ဟွန်း....အွန်း...အား....အား...အား...အား.....အားးးးးး....ရှီး....အွန်းးးးး”
တစ်ညနှင့်တစ်မနက်သောင်းကျန်းလိုက်၍လားမသိ.......မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် မော်တော်ဆပ်ရင်း နှစ်ယောက်လုံးပြိုင်တူပြီးတော့ ဒူးများကညွတ်သွားပြီး ခြေမခိုင်သလိုပင်ဖြစ်သွားလေသည် ၊ မဟန်နီက ပြီးသွားသည့်တိုင်အောင် သူမ၏ အဖုတ်အတွင်းသားများက တဆစ်ဆစ်ဖိညှစ်နေ သေးသဖြင့် လီးကအရသာရှိစွာ သုတ်ရည်လက်ကျန်များကို ညှစ်ထုတ်နေဆဲ.......
လူတွေကတော့ မောဟိုက်ပြီး အာခေါင်တွေခြောက်လာကာ ရေဆာလာလေသည် ၊ သူမ၏ အဖုတ်ထဲကနေ လီးကိုပြန်ချွတ်တော့ အရည်များက ပေါင်တံတစ်လျောက်စီးကျလာသဖြင့် သန့်ရှင်းပေးလိုက်ရသေးသည် ။
သန့်ဇင်လည်း ကျောင်းစိမ်းကိုပြန်ဝတ်ပြီး အနောက်ခြံထဲသို့ ကွန်ဒုံးကိုနောက်တစ်ခါသွားပြီးလွှင့်ပြစ်လိုက်ရသေးသည် ၊ ထို့နောက် အိမ်တံခါးပိတ်ပြီး နှစ်ယောက်သား စက်ဘီးကိုယ်စီဖြင့် ရုံးသွားကျောင်းသွားကြလေသည်။
ဘာကြောင့်လဲတော့ မသိ..... မနက်ခင်းရှိသေးသော်လည်း စက်ဘီးနင်းရသည်မှာ ဒူးတွေရော ပေါင်ကြောတွေပါ ညောင်းနေပြီး နုံးချိချိဖြစ်နေကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူနာပြုမမ ဟန်နီတို့သည် လမ်းတွင် စက်ဘီးကိုဘေးချင်းယှဥ်စီးကြရင်း မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားကာ တစ်ယောက်အဖြစ်ကို တစ်ယောက်သိသဖြင့် ပြုံးစိစိဖြစ်သွားကြလေတော့သည်။
ကျောင်းကိုရောက်တော့ လပ်လျားလပ်လျား လျောက်မသွားနိုင်တော့ပဲ ကိုယ့်ထိုင်ခုံရှိ နေရာတွင်သာ ပြုံးပြုံးကြီး မှောက်အိပ်နေသည် ၊ ထိုစဥ် လက်မောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က လက်ချောင်းဖြင့်တို့လိုက်သောကြောင့် ခေါင်းကိုမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူသူဟန်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူသူဟန်က ပြုံးစပ်စပ်နှင့်.....
“သန့်ဇင်.....ငါ့ကိုတစ်ချက်လောက် ကူပေးပါဦး”
“ဟင်...ဘာလဲ”
“ဘုရားစင်က ဘုရားပန်းအိုးလေး တစ်ချက်ယူပေးပါလား ၊ ငါအရပ်မမှီလို့”
“အော်....ဒီနေ့ သန့်ရှင်းရေးက နင့်အသင်းလား”
“ဟုတ်တယ် လိမ္မော်သင်းခေါင်းဆောင်လေ..နင်သန့်ရှင်းရေးဇယားကို မကြည့်ရသေးဖူးလား”
“ငါအစိမ်းသင်းထဲပါတာသိပြီးနောက် ဘာကိစ္စလျောက်ကြည့်နေရအုံးမှာလဲ”
“အွန်း...ဟုတ်ပါပြီ ၊ ဒါဆို အိမ့်မျက်ချယ်ရော ဘယ်အသင်းကလဲ နင်သိလား”
“ငါတို့အစိမ်းသင်းကပဲလေ”
“ဒါကြသိတယ်နော်...သန့်ဇင်...နင်နော်...နင်”
“ဘာတုံးဟာ....တစ်သင်းထဲမို့လို့ သိနေတာပါဟ ၊ ကဲပါ...ငါလည်း နင့်ဘုရားပန်းအိုး ယူပေးပြီးမှပဲ နားအေးမှာပါ”
“ဟိ...အစကတည်းက အဲ့လိုအလိုက်သိရင်ပြီးနေပြီကို”
“အွန်း.....ရော့...ဘုရားပန်းအိုး”
“လုပ်လက်စနဲ့ သောက်ရေအိုးစင်က ရေဘူးပါ ဖြည့်ပေးပါလား...လုပ်ပါ”
“အမ်....နင့်အသင်းက ယောကျာ်းလေးတွေဖြည့်ခိုင်းပေါ့ ”
“အဲ့ကောင်တွေကခိုင်းလို့မရဖူး...အကုန်လုံး အသင်းနေ့ဆို စက်ဘီးစတန်းမှာပဲ စက်ဘီးစီနေ သယောင်ဆောင်နေကြတာ ၊ လုပ်ပါဟာ ဒီတစ်ပါတ်ပဲ ကူညီပါ”
“အေးပါကွာ...”
“ငါ့ဆီမှာ ချယ့်ရဲ့ ပတ်စ်စပို့ ဓာတ်ပုံရှိတယ်..နှစ်ပုံဆိုတော့ နင့်ကို တစ်ပုံပေးလို့ရမယ်နဲ့တူတယ်”
“အဲ....ငါအခုပဲ ရေသွားခပ်လိုက်မယ်”
“အိုကေ....ရေပုံးကိုလည်း သေချာဆေးပေးဦးနော်”
“အင်း...အင်း”
အိမ့်မျက်ချယ်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကိုရမည်ဆိုသဖြင့် မောင်သန့်ဇင်လေးမှာ ငေးငိုင်နေရာကနေ တက်ကြွတဲ့ ကြက်ဖလေးဖြစ်သွားပြီး ရေပုံးကိုထမ်းကာ ရေသန့်စက်ရှိရာသို့ အပြေးသွားလေ တော့သည် ။
ရေပုံးကိုသေချာပြောင်အောင်ဆေးပြီး သောက်ရေပြန်ဖြည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်သယ်လာခဲ့သည် ၊ သူသူဟန်က သူမ၏ဂတိအတိုင်း ဘောပင်တွေထည့်တဲ့ အိတ်ကလေးထဲကနေ မျက်ချယ်၏ ပတ်စ်ပို့ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံကို ထုတ်ပေးသည်။
“သန့်ဇင်....ငါပေးတယ်လို့ ချယ့်ကိုမပြောနဲ့နော်”
“အေးပါ....ငါကဘာလို့ပြောရမှာလဲ”
“ဒါဆို နင်မျက်ချယ်ကိုကြိုက်နေတာ ဝန်ခံပြီမလား”
“............အင်း......”
“နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ဘူးခံငြင်းချင်နေတာ....ကြည့်”
“နင်လည်း ငါချယ့်ကိုကြိုက်နေတယ်လို့ သွားမပြောနဲ့နော်”
“အင်းပါ......ငါမပြောပါဖူး ၊ သူ့ဘာသာတောင်သိချင်သိနေမှာ”
“ဟင်...”
“ဒါမျိုးနင်တို့ယောကျာ်းလေးတွေမသိပါဖူး....အာရုံရနေတယ်လို့ပဲပြောရမလား...အင်း.... စတာပါဟာ နင်ကလည်း...ချယ်သိသွားမှာကြောက်နေလိုက်တာ”
“ဖူး....တော်ပါသေးတယ်”
“ငါပြောတဲ့အတိုင်း ဓာတ်ပုံပေးပြီးပြီနော်....”
“အင်းပါ...အင်းပါ”
“အော်...ရော့ ချိုချဥ် ၊ အသည်းပုံချိုချဥ်ပေးတယ်ဆိုလို့ တစ်မျိုးမထင်နေနဲ့ဦးနော်...ဒါက ဘောနပ်စ်အနေနဲ့ပေးတာ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမ”
“ခစ်ခစ်...သွားပြီ...သန့်ဇင် ကျေးဇူးပါပဲ”
“အင်း...”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမ ပေးခဲ့သော ချိုချဥ်ကိုဖောက်စားပြီး အိမ့်မျက်ချယ်၏ ဓာတ်ပုံကို သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်နွမ်းနွမ်းလေးထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည် ၊ ဓာတ်ပုံထဲက အိမ့်မျက်ချယ်မှာ ဆံပင်ဂုတ်ဝဲလေးနှင့် ဖြစ်သောကြောင့် ၈တန်းနှစ်တုံးက ရိုက်ထားသည့် ဓာတ်ပုံ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည် ။
ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြုံးပြနေသည့် မျက်ချယ်၏ မျက်နှာလေးကိုကြည့်ရင်း ရင်တွေပါတုန်ခါသွားလို ခံစားလိုက်ရသည် ၊ ထို့နောက် ချိုချဥ်ကို အရသာခံငုံစုပ်ရင်း ပြန်ပြီး မှောက်အိပ်နေလိုက်လေသည်။
ခဏကြာတော့ သန့်ဇင်ကို၏ဘေးတွင် တစ်ယောက်ယောက်လာထိုင်တာခံစားလိုက်ရသဖြင့် သီဟဗလ တစ်ယောက်တော့ ရောက်နေပြီမှန်း သိရှိလိုက်သည် ၊ အဲ့ကောင်က ထုံးစံအတိုင်း အတန်းပိုင်ဆရာမသင်မည့် ဘာသာစာအုပ်ကို အရင်ထုတ်သည်....
ဒါက စာကြိုးစားတဲ့ သူတွေရဲ့ အလုပ်....သန့်ဇင်ကတော့ လွယ်အိတ်ပေါ်တွင် မှောက်အိပ်နေပြီး အခုတလော ကံဇာတာတွေအများကြီးတက်နေပါလားဟု တွေးနေဆဲ.......
“ဟိတ်ကောင်....သန့်ဇင် မနက်ကြီးရှိသေးတယ် မှောက်အိပ်နေပြီလား”
“မအိပ်ပါဖူး...မှိန်းနေတာ...ဟဲဟဲ”
“ဟိုတစ်နေ့က ငါ့ရဲ့ခဲဖျက်တစ်ခုပျောက်သွားတာ...မင်းထဲရောပါသွားသေးလား”
“အပြာရောင်အပတ်နဲ့ဟာလား....ခုံအောက်မှာကျနေတယ်လေ ၊ မင်းရဲ့ဘေးမှာ.... မျက်မှန်ကြီးနဲ့ကို မမြင်ဖူးလား”
“အမ်....ငါကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“အင်း...ရော့...သီဟ မင်းအတွက်လက်ဆောင်”
“ဘာကြီးလဲ....ချိုချဥ်အခွံ အမှိုက်ကြီးများငါ့အိပ်ကပ်ထဲလာထည့်နေသေးတယ် ၊ ခဲဖျက်က မတွေ့ဖူးနော်”
“ဘယ်တွေ့မှာလဲ ငါ့ထဲမှားပါလာတာကိုး...ဟဲဟဲ”
“အေးပါကွာ....သန့်ဇင် မင်းဒီနေ့အူမြူးနေပါ့လား...ဆေးစားမှားလာတာလား”
“အင်း...ဟုတ်မှာပေါ့”
“ဂျွတ်...ဂျွတ်...အင်း ဒီအသည်းပုံတံဆိပ် ချိုချဥ်ကို မင်းအရင်ကဝယ်မစားပါဖူး”
“အင်း...စောနက သူသူဟန်ပေးသွားတာလေ ၊ သူတို့အသင်းနေ့ကို ရေကူဖြည့်ပေးလို့တဲ့”
“ဒါဆို မင်းစားနေတာ ငါပေးထားတဲ့ ချိုချဥ်ကြီးပေါ့ မင်းပါးစပ်ထဲက အခုချက်ချင်း ပြန်ထုတ်လိုက်”
“ကုန်ပြီဟ....အထဲကအနှစ်တောင်စုပ်ပြီးပြီ ၊ ဒါနဲ့ မင်းကရော သူသူဟန်ကို ကြိုက်နေတာလား”
“ရှူး.....တိုးတိုးပြောကွ....သန့်ဇင်ကိုရ ၊ မင်းပြောမှ တစ်တန်းလုံးသိတော့မှာပဲ”
“ဟားဟား...အဲ့တာကြောင့် မင်းငါ့သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်ကို ကြည့်မရဖြစ်နေတာပေါ့ ၊ အော်....အခုမှဇာတ်ရည်လည်သွားပြီ သူသူဟန်တို့ခုံပေါ်ကို အသည်းပုံချိုချဥ်တွေ သွားသွားချထားတာ မင်းလက်ချက်ပဲမလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ်...မင်းရဲ့လေသံကိုလျော့ပါဦး.ဟ”
“ဟား...ဟားဟား ငါနဲ့ခင်တဲ့သူတိုင်း သူ့ကိုပဲကြိုက်နေကြတာပါလားလို့ တွေးမိလို့ပါ”
“သိရင်လည်း တိုးတိုးနေကွာ....”
“အေးပါ...ဒါနဲ့ ငါနဲ့အတူတူတစ်ခုံထည်းထိုင်နေတာတောင် အဲ့အကြောင်းကို ဘာလို့ငါ့ကို မပြောတာလဲကွ ၊ မင်းကလျိုထားတာပေါ့”
“မဟုတ်ပါဖူး...မင်းသူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်ကလည်း သူသူဟန်ကို ကြိုက်နေတာဆိုတော့ ငါ့ကိုတစ်မျိုးဖြစ်နေမှာဆိုးလို့ပါ”
“ဟား...ဘာမှမဖြစ်ပါဖူးကွ ၊ မိန်းခလေးတစ်ယောက်ကို ယောကျာ်းလေးတွေ ဝိုင်းကြိုက်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲကွ....သူသူဟန်က ရည်းစားမရှိသေးသ၍ အကုန်လိုက်ပိုးလို့ရတာပဲ”
“အင်း....”
“တော်သေးတာပေါ့...ငါကမင်းကို စာပဲလုပ်တဲ့ စက်ရုပ်ကြီးမှတ်နေတာ ၊ လက်စသတ်တော့ စက်ရုပ်ကြီးကလည်း အသည်းနဲ့ကိုး...ဟားဟား”
“ဒါနဲ့ ဟိုကောင်မျိုးမင်းထက်က သူသူဟန်ကိုစာပေးပြီးပြီဆို ၊ ဟိုကဘာပြန်ပြောလဲ”
“မသိဖူး...ငြင်းလွှတ်လိုက်တယ်ထင်တာပဲ ၊ အဲ့ကောင်ငါ့ကိုသေချာမပြောပြဖူး...ဘာလဲ မင်းလည်း ရည်းစားစာပေးမလို့လား”
“အင်း....ပေးကြည့်မလားလို့လေ”
“မင်းလည်း ကျားအမြှီးဆွဲတော့မယ့်ကောင်ပဲ ၊ စာတော်တဲ့သူအချင်းချင်းဆိုတော့ မင်း အခွင့်အရေးတော့ ရှိမှာပါ”
“ဟုတ်လား....မင်းပြောမှအားရှိသွားပြီ...ဟီးဟီး”
“ဘာ...ဟီးဟီးလဲ ၊ မင်းတို့ကောင်တွေ ဟီးဟီးဆိုရင် ငါကြောက်နေပြီနော်”
“ဟဲဟဲ....ငါ့ကိုရည်းစားစာလေး ကူရေးပေးပါလား ၊ ငါရေးကြည့်နေတာ မကောင်းဖူးလားလို့”
“ငါလည်း ရေးတော့မရေးဖူးပါဖူး...မင်းရေးထားတာရှိရင်ပြကြည့်လေ ငါဖတ်ပေးမယ်”
“ငါအကြမ်းရေးထားတာလေးရှိတယ်....ခဏ”
သီဟဗလက သူ့ကိုကူမည့်သူရှိ၍ ပျော်သွားပြီး သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲက အတွင်းဇစ်ကိုဖွင့်ကာ စာအုပ်လေးတစ်အုပ် ထုတ်လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် စာအုပ်၏ တစ်နေရာသို့ အမြန်လှန်လိုက်ပြီး သန့်ဇင်အား ဖတ်ကြည့်ခိုင်းတော့သည် ၊ သီဟဗလတစ်ယောက် ရင်နှင့်အမျှခံစားပြီး ရေးဖွဲ့ထားသည်က....
( သို့
သူသူဟန်
အခုအချိန်အခါကာလဟာဆိုလျင် ပူပြင်းခြောက်ကပ်သော နွေဥတုမှ ဝသုန်မိုးဥတုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အထက်ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရေစက်များက မြေကြီးပေါ်သို့ မကြာခဏဆိုသလို တဖွဲဖွဲကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည် ။
သီဟဗလဆိုသည့် ကျွန်တော့်၏ ခြောက်သွေ့နေသော ရင်ခွင်ကွင်းပြင်ထဲသို့ အေးမြသော မိုးရေစက်များကလည်း မမျှော်လင့်ပဲ ကျရောက်ခဲ့ရလေပြီ ၊ မိုးရာသီဥတုတွင် မိုးရွာသွန်းသည်မှာ မဆန်းကြယ်သော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်တော့ သူသူဟန်နှင့် စတင်တွေ့ခါမှ မိုးဥတုစတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့နေထိုင်သော ပြင်ဦးလွင်မြို့လမ်းဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်များတွင် ဖူးငုံပွင့်လန်းနေသည့် အဝါရောင်ပန်းလေးများက မိုးရာသီကိုကိုယ်စားပြုသလို သူသူဟန်ကလည်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားရဲ့ မိုးရာသီလေးဖြစ်ရမည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်မိပါသည်။
မိုးရာသီတွင် မြက်ခင်းသစ်ပင် တောတောင်ပန်းမန်များ စိမ်းစိုပွင့်ဖူးသည်ကို တားဆီး၍မရနိုင်သလို ကျွန်တော့်ရင်ထဲရှိ သူသူဟန်အတွက် ဖူးပွင့်လာသည့် အချစ်ပန်းဖူးပွင့်လေးများအား တားဆီးနိုင်ခြင်းငှာ မစွမ်းသာတော့ပေ။
သို့ဖြစ်ပါ၍ စိတ်ကူးယဥ်ရည်းစားထားရမည့် အရွယ်မဟုတ်မှန်း ကျွန်တော့်အနေနှင့် သိပါသော်လည်း အချစ်စိတ်များက တားဆီး၍မရနိုင်တော့ပါသဖြင့် သူသူဟန်ဖက်က လက်ငင်းချက်ချင်း အဖြေမပေးနိုင်သေးလျင်တောင်မှ အနည်းအကျဥ်းတော့ စဥ်းစားပေးစေ ချင်ပါသည်။
ဤကမ္ဘာလောက၌ ဟက်ချိုးခြင်း ၊ ဗိုက်ဆာခြင်း ၊ ချောင်းဆိုးခြင်း ၊ လေလည်ခြင်းနှင့် အချစ်မေတ္တာတရားတို့ကို တန်ခိုးရှင်ပင်ဖြစ်လင့်စကား တားဆီးနိုင်စွမ်းငှာ မစွမ်းသာပေ.......
မျှော်လင့်စောင့်စားလျက်
သီဟဗလ )
သီဟဗလ၏ လက်ရေးလှလှနှင့်ရေးထားသည့် မြန်မာစာလက်ရေးနှင့် စာစီစာကုံးဆန်သော အရေးအသားကိုဖတ်ပြီး သန့်ဇင်ကို ခေါင်းရှုပ်သွားသည်။
သူဖတ်လိုက်ရသည်မှာ ရည်းစားစာနှင့် မတူပဲ မိုးရာသီအကြောင်းရေးထားသော စာစီစာကုံး တစ်ပုဒ်သဖွယ် ခံစားလိုက်ရသည်၊ ရေးသားထားသည့် စာများမှာ ကောင်းသည်ဟုလည်းမဆိုနိုင် ဆိုးသည်ဟုလည်း မဆိုနိုင်ချေ။
သန့်ဇင်ကသာ မိန်းခလေးတစ်ယောက်သာဆိုလျင် သီဟဗလ၏ စာကိုဖတ်ပြီး ရင်ခုန်မည်လည်း မဟုတ်သလို စိတ်ဆိုးရမည်လည်းမဟုတ်ပြန်ချေ ၊ သူ့စာသားတွေဖတ်ပြီး မိုးရာသီအကြောင်း စာစီစာကုံးရေးလျင် ဒါမျိုးတွေရေးသင့်သည်ဟုပင် တွေးမိနေလေသည်။
နောက်တစ်မျက်နှာဖတ်ကြည့်ပြန်တော့လည်း အရေးအသားက စာစီစာကုံးတစ်ပုဒ်ကို ရေးထားသလိုပင်......အမှန်အတိုင်းပြောရလျင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယာက် ဝေဖန်ခြင်းမပြုနိုင်ပဲ ဆွံ့အသွားမိခဲ့လေသည်။
“ဟေ့ရောင်...သန့်ဇင်...ငါရေးထားတာဘယ်လိုလဲ ၊ ကြောင်တောင်တောင်နိုင်တယ်မလား”
“အင်း...မင်းဟာက ရည်းစားစာနဲ့မတူပဲ စာစီစာကုံးရေးထားသလိုကြီးပဲကွ”
“အွင်း...ငါ့ကိုငါလည်းသိပါတယ်...ဒါပေမယ့် ငါမှရည်းစားစာမရေးဖူးတာကွ ၊ အဲ့တာကြောင့် မင်းကိုအကူအညီတောင်းတာပေါ့”
“ငါလည်းရည်းစားစာမရေးဖူးဖူးကွ ၊ စာစီစာကုံးတောင် သုံးမျက်နှာပြည့်အောင် လက်ရေးကြီးကြီးနဲ့ သုံးမျက်နှာမပြည့်ပြည့်အောင် ရေးနေရတဲ့ကောင်ဟ”
“အဲ့တာဆို ငါဘယ်သူ့ဆီအကူအညီတောင်းရမလဲ”
“ဒီအခန်းထဲမှာ ရည်းစားစာပေးဖူးတဲ့ကောင်မရှိဖူးလား”
“ဟင့်အင်း”
“မျိုးမင်းထက်က ရေးနေကြဆိုတော့ အဲ့ကောင်ကတော့ဆရာကြီး ၊ ဒါပေမယ့် အခုဟာက သူသူဟန်ကိုပေးမှာဆိုတော့ အကူအညီတောင်းလို့မဖြစ်ဖူး”
“အဲ့တာဆို မင်းအရင်စမ်းရေးကြည့်ပေးပါလား...သန့်ဇင် မင်းသူ့စာတွေ ဖတ်ဖူးတယ်မလား”
“အင်း....တတ်သလောက်မှတ်သလောက်တော့ စမ်းရေးကြည့်ပေးမယ် ၊ မင်းလည်း ကူပြီး စဥ်းစားပေးပေါ့ကွ”
“ဟုတ်ပြီ...ဟဲဟဲ အဆင်ပြေရင် နေ့တိုင်းလိုလို မုန့်ဝယ်ကျွေးမယ်ကွာ..ဟုတ်ပြီလား”
“ရုံးခန်းထပ်မရောက်ရင်ပဲ တော်ပါပြီကွာ ၊ သူသူဟန်တို့...ရည်းစားစာကိစ္စတို့ဆို မျက်ခုံးက အလိုလိုလှုပ်နေပြီ”
“အဲ့တာဆိုအခုစမ်းပြီး ရေးကြည့်ပါလား”
“အင်း...ပေး စာအုပ် ၊ သီဟ မင်းအချစ်ဝတ္ထုတွေဖတ်ဖူးတယ်မလား”
“ဟင့်အင်း....စာစီစာကုံးစာအုပ်ပဲဖတ်ဖူးတာ”
“ဟုတ်ပါပြီသားရယ်....စာစီစာကုံးတော့ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့ ၊ တော်ကြာ သူသူဟန်က အဖြေမပေးပဲနဲ့ မှင်နီဘောပင်နဲ့ ခြစ်ပြီး အမှတ်ပေးနေဦးမယ်”
“ဟဲဟဲ....အဲ့တာလည်း ဟုတ်တာပဲ ၊ ကျောင်းမတက်ခင် အစမ်းရေးကြည့်ရအောင်”
“အင်း”
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ခန်းထဲနေတစ်ခုံထည်းထိုင်သော ဘော်ဒါအကန့်နှင့်သာ ကူညီပေးရသည် ၊ တကယ်တမ်းချရေးတော့ ဦးနှောက်ထဲက ဘာမှထွက်ကျမလာပဲ “ သို့ သူသူဟန်” နှင့်တင် တစ်နေလေသည်.........
ဒီအသက်အရွယ်အထိ ဖတ်ဖူးခဲ့သမျှ စာအုပ်တွေကလည်း ကာတွန်းစာအုပ်များနှင့် စုံထောက်ဝတ္တုတို့ပင်ဖြစ်သောကြောင့် ကိုးကားရန်လည်း စကားလုံးများထွက်မလာချေ။
ဒီလိုကိစ္စမျိုးဆိုလျင် မျိုးမင်းထက်ကို သတိရမိသည်....အဲ့ကောင်က အားတိုင်းယားတိုင်း အချစ်ဝတ္ထုတွေဖတ်ပြီး ရည်းစားစာ ရေးနေသူဖြစ်သည် ၊ တစ်ဆောင်ရေးလျင် အများဆုံးကြာချိန်မှာ ငါးမိနစ်ခန့်ပင်ဖြစ်သညယ်။
ဤသည်မှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဖွန်ကြောင်သူနှင့် စတင်ပြီးဖွန်ကြောင်သူတို့၏ အကြီးမားဆုံး ကွာဟချက်ကြီးပင် ဖြစ်လေသည် ။
“ကဲ...သန့်ဇင်...မင်းမရေးတတ်ရင်လည်း ငါ့ပဲပြန်ပေးပါတော့ ”
“အေးကွ....ငါကလည်း မရေးတတ်တာရယ်လို့မဟုတ်ပေမယ့် သူသူဟန်ကို မကြိုက်တော့ စကားလုံးက မထွက်လာဖူးဖြစ်နေတာ....ဟဲဟဲ”
“ဒါဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ကွာ...စာကိုတော့ငါပဲရေးလိုက်မယ် ၊ မင်းကဘေးကနေလိုက်ဖတ်ပြီး စာစီစာကုံးဆန်သွားရင် ဘယ်လိုပြင်ရေးဆိုပြီး လက်တို့လိုက် ဟုတ်ပြီလား”
“အေး....အေး...ရော့ မင်းဘောပင်”
နောက်ဆုံးတွင်တော့ လူမှန်နေရာမှန်ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုရချေလိမ့်မည် ၊ သီဟဗလသည် သူသူဟန်အား ကြိုက်နေသူဖြစ်သောကြောင့် ဖွင့်ပြောချင်သော အချစ်စကားများ ရှိသော်လည်း အရေးအသားက စာစီစာကုံးဆန်နေသဖြင့် သန့်ဇင်က လိုက်ထောက်ပေး ရသည်။
သန့်ဇင်ကလည်း မျိုးမင်းထက်၏ ရည်းစားစာပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်ကို ဖတ်ရှူ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ရည်းစားစာမရေးတတ်သော်လည်း အရေးအသား၏ သဘောသဘာဝကို နားလည်သိရှိလေသည်။
ထို့ကြောင့် သီဟဗလက အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ချရေးလိုက် သန့်ဇင်က ဖတ်ရအဆင်ပြေအောင် စာပြန်ဆင်ပေးသည် ၊ ထိုအခါမှသာ ဖတ်ရသူ ကောင်မလေးအဖို့ ရင်ခုန်ဖွယ်ကောင်းသည့် ရည်းစားစာမှာ အကောင်အထည်ပေါ်လာလေတော့သည်။
ရေးလို့ကောင်းနေဆဲတွင် ကျောင်းတက်သွားသဖြင့် မုန့်စားကျောင်းဆင်းချိန်မှ ရည်းစားစာကို ပြီးဆုံးသည့်တိုင်အောင် ဆက်ရေးကြသည် ၊ သီဟဗလကိုယ်တိုင်က နှစ်ယောက်တိုင်ပင်ပြီးရေးထားသည့် ရည်းစားစာကို ကိုယ်တိုင်သဘောကျနေပြီး ပိတိများပင် ဖြစ်နေလိုက်သေးသည်။
နေ့လည်စာထမင်းစားကျောင်းဆင်းပြီး မိနစ်၂၀လောက်ကြာတော့ ဝရံတာတွင်ရပ်ပြီး အပြင်ကိုငေးကြည့်နေသော သန့်ဇင်ကိုအနားသို့ သီဟဗလတစ်ယောက် အမောတကော ပြေးချလာသည်......
“သန့်ဇင်...သန့်ဇင်....”
“ဟေ...”
“သူသူဟန်ရော...ဘယ်မှာလဲ”
“အမ်....အတန်းထဲမှာနေမှာပေါ့ကွ...စောနကမှ တွေ့ပါသေးတယ်”
“ငါကြည့်ပြီးပြီ...မရှိဖူးရယ်”
“အဲဲဒါဆို မုန်းစျေးတန်းမဟုတ်ရင် အိမ်သာသွားတာပဲနေမှာပေါ့ ၊ ဘာလဲ...... စာပေးတော့မလို့လား”
“အဲ...အဲ့လိုလည်း မဟုတ်သေးပါဖူး ၊ သူဘယ်မှာတုန်းလို့ပါ… ဟဲ”
“အင်း....မင်းကြည့်ရတာ လောကြီးသုတ်ပြာနဲ့မို့လို့ပါ”
“သန့်ဇင်”
“အင်း”
“မင်းအားရင် အပြင်ခဏလိုက်ခဲ့ပေးပါလား ၊ စာရွက်ထည့်ဖို့ စာအိတ်သွားဝယ်မလို့”
“ရည်းစားစာများကွာ....ဒီအတိုင်းပေးလိုက်ပြီးနေတာကို ၊ ဟိုက ပါးပဲရိုက်မလား ဆရာမနဲ့ပဲ တိုင်မလားတောင်မသိပဲနဲ့”
“မင်းကလည်းကွာ ပါးစပ်ပုတ်ကြီးနဲ့မပြောစမ်းပါနဲ့”
“အေးပါ ငါလိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ်....ကျောင်းဘေးနားက ဆိုင်ပဲမလား”
“မဟုတ်ဖူး....အထက ၁ တိုက်တန်းနားကဆိုင်မှာပဲ ငါလိုချင်တဲ့ စာအိတ်ရတာ”
“အဲ့တာဆိုနည်းနည်းဝေးတယ်နော်...ငါစက်ဘီးသွားယူလိုက်မယ်”
“ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ပြီး လမ်းလျောက်ပဲသွားရအောင်ပါ.....နာရီဝက်ကျော်ကျော်လောက် အချိန်ရပါသေးတယ်ကွ”
“အင်း...ပြီးတာပါပဲ ၊ ထ ၁ ကျောင်းနားက ယိုးဒယားရေခဲမုန့်ဆိုင်ရောက်ရင် ငါ့ကိုခြေကြွခ အနေနဲ့ ဝယ်ကျွေးရမယ်နော်”
“အေးပါ..အေးပါ..ငါပိုက်ဆံပါပါတယ် ၊ လွယ်အိတ်ကို အတန်းထဲသွားထားလိုက်ဦးမယ်”
“အင်း...အင်း”
သီဟဗလသည် အတန်းထဲတွင် ကျောပိုးအိတ်ကိုထားခဲ့ပြီး အပြင်သို့ပြန်ထွက်လာလေသည် ၊ ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ကျောင်းဝန်းထဲကထွက်ကာ စာအိတ်လှလှလေးဝယ်ရန်အတွက် အ.ထ.က ၁ တိုက်တန်းဆီသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။
လမ်းကြိုလမ်းကြားထဲကနေ စကားတပြောပြောဖြင့် လမ်းအတူလျောက်ကြရင်း စာပန်းအိမ်ဘော်ဒါဆောင်မှ မိန်းခလေး အဆောင်အဖြစ် ငှားထားသည့် တိုက်အနီရောင်ကြီးနားသို့အရောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုတို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ ခြေလှမ်းများက အလိုလို နှေးကွေးသွားကြသည်။
အမျိုးသမီးဘော်ဒါအဆောင်ခြံဝန်း၏ အုတ်တံတိုင်းသည် နိမ့်နိမ့်လေးဖြစ်သောကြောင့် အထဲကကောင်မလေးများ သွားလာလှုပ်ရှားသည်ကို အထင်းသားမြင်ရလေသည် ၊ သို့သော်လည်း လမ်းဘေးဖြစ်၍ ပလိန်းကြီးရပ်ကြည့်၍ မကောင်းသဖြင့် ခြေတစ်လှမ်းကို တစ်စင်တီမီတာနှုန်းဖြင့် အရှိန်လျော့၍သာ လမ်းလျောက်ပြီး ငမ်းကြသည်။
ထမိန်ရင်လျားဖြင့် ရေချိုးကန်သို့ ပြေးပြေးလွှားလွှားသွားနေသည့် ကောင်မလေးများအား တွေ့မြင်သောအခါ သီဟဗလ၏ ပါဝါထူထူ မျက်မှန်အနောက်ရှိ မျက်ဝန်းများတွင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်ပလျက် ရှိနေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက ပေါ်တင်ကြီးမငမ်းသော်လည်း ယောကျာ်းတို့၏ အိန္ဒြေအရ မျက်လုံးကိုထောင့်ကပ်ပြီး ကပ်ဒိုးလေး ကြည့်လေသည်။
ခြံဝန်းအဆုံးနားသို့ ရောက်သည့်အခါ သန့်ဇင်က သီဟဗလ၏ နားရင်းကို အသားလေးရိုက်ပြီး.....
“ဟေ့ကောင်....တော်တော့ဟ ခေါင်းက ကြက်ကြီးလည်လိမ်ပြီးကြည့်မနေနဲ့တော့”
“ဟမ်....ဝမ်...ဟမ်”
“ဟ ထားတဲ့ပါးစပ်ကြီးလည်း ပြန်စိပါဦးကွ”
“ဟဲဟဲ....ဟဲဟဲ”
“ အရှေ့လမ်းရောက်ရင် ညာဖက်ချိုးရတော့မယ်...လမ်းလည်းကြည့်လျောက်ဦး”
“စာပန်းအိမ်က စော်လေးတွေကချောတယ်နော...ဟေ့ရောင်”
“အင်း...ပိုက်ဆံလည်းရှိကြတာကိုး ၊ ရုပ်သိပ်မလှတောင် အသားလေးဖြူ ပြင်နိုင်ဆင်နိုင်ရင် တော်တော်ကြည့်ကောင်းသွားကြတာ”
“အင်း...ဟုတ်တယ်...ထမိန်ရင်လျားလေးတွေနဲ့...ဟိဟိ”
“မင်းကလည်း ဇ...ကတော့မသေးပါလား ၊ အစကမင်းကိုစာဂျပိုးပဲ မှတ်နေတာ”
“မင်းကလည်းကွာ....ယောကျာ်းနှစ်မျိုးပဲရှိ ၊ နှာဘူးမဟုတ်ရင် ဂန်ဒူးပဲဟာကို”
“ဟုတ်ပါပြီ....ဟိုဆိုင်မလား ကောင်မလေးတွေအများကြီးတိုးဝယ်နေကြတာ”
“အေး...ဟုတ်တယ်...လာလာ”
သီဟဗလသည် ဆိုင်နားသို့ရောက်ကာမှ သူ၏လာရင်းကိစ္စကို ပြန်လည်၍ သတိလည်သွားပြီး အထဲသို့ အမြန်ဝင်သွားသည် ။
ကျောင်းဘေးနားက ရောင်းသောဆိုင်ကြီးဖြစ်သောကြောင့် ကလေးများ ကစားစရာအစုံနှင့် ဆယ်ကျော်သက် မိန်းခလေးများကြိုက်နှစ်သက်သော အရုပ်လေးများ ကီးချိန်းများ ဘောပင်ခဲတံအစုံနှင့် တိုလီမိုလီ ပစ္စည်းများအစုံရလေသည်။
ဆိုင်အတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို သန့်ဇင်ကို လျောက်ကြည့်နေဆဲတွင် သီဟက စာအိတ်ဝယ်ပြီး ပြန်ထွက်လာလေသည်။
“သန့်ဇင်....လာ ပြန်ရအောင်လေ ၊ မင်းဝယ်စရာရှိသေးလို့လား”
“မဝယ်ပါဖူး....ဟိုဒီလျောက်ကြည့်နေတာပါ”
“အော်...အင်း ၊ ရေခဲမုန့်ဝယ်စားပြီး ကျောင်းပြန်ရအောင်လေ”
“အွန်း”
ထိုသို့ဖြင့် နှစ်ယောက်သား ရေခဲမုန့်ဆိုင်တွင် တစ်ယောက်တစ်ခု ဝယ်ပြီး လမ်းလျောက်ရင်း စားကာပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကျောင်းကိုပြန်ရန်အတွက် လမ်းအဖြောင့်ရှိသော်လည်း အလာတုန်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် စာပန်းအိမ်အဆောင်မှ စော်လေးများကို ငမ်းချင်သဖြင့် ဖြတ်လမ်းကနေသာ ပြန်ကြလေသည်။
ဖြတ်လမ်းကျဥ်းလေး၏ တစ်နေရာအရောက်တွင် မမျော်လင့်ထားသည့် ပြဿနာပေါ်ထွက်လာသည် ၊ သန့်ဇင်က သီဟဝယ်လာသည့် ရေမွှေးစာအိတ် လှတပတလေးကို ကိုင်ကြည့်နေသခိုက် သူတို့နှစ်ယောက် ဖြတ်လျောက်သွားသည့် ခြံဝန်းတစ်ခုထဲမှ အယ်ဇေးရှင်းခွေးကြီးသုံးကောင်က အပြေးထွက်လာလေသည် ။
ခြံဝရောက်တော့ ခွေးသုံးကောင်က သွားစွယ်သွားချွန်များဖြင့် မာန်ဖီကာ ရန်ထောင်တေ့ာသည်။
သန့်ဇင်ရော သီဟဗလပါ တစ်ကိုယ်လုံးတောင့်တင်းသွားကြပြီး ကျောက်ရုပ်ကြီးများသဖွယ် မတ်တပ်မေ့နေကြသည် ၊ သီဟက ကြောက်လွန်း၍ ဝတ်ထားသည့် မျက်မှန်ကိုင်းပင် တဆတ်ဆတ်နှင့် တုန်ခါနေလေသည်....
လက်တွင်ကိုင်ထားသည့် ရေခဲမုန့်က အရည်ပျော်ပြီး လက်ပေါ်သို့ စီးကျလာလေသည် ၊ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသဖြင့် သူတို့အရပ်၏ သုံးပုံနှစ်ပုံရှိသော အယ်ဇေးရှင်းကြီးများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထိုစဥ် သီဟက အကြောက်လွန်ပြီး ရုတ်တရပ် ထပြေးလေရာ သန့်ဇင်လည်း အနောက်ကနေ လိုက်ပြေးရ လေတော့သည်။
“ဂီး...ဂီး....ဝုတ်...ဝုတ်...ဝုတ်..ဝုတ်...ဂီး”
သန့်ဇင်က နောက်မှပြေးသောသူဖြစ်သော်လည်း အပြေးသန်သဖြင့် သီဟကို အသာလေးကျော်တက်သွားသည် ၊ ကံဆိုးချင်တော့ သူတို့ဖြတ်လမ်းထင်ပြီး ဝင်လာခဲ့သည့် လမ်းတိုလေးက တစ်ဖက်ပိတ်လမ်းကြီး ဖြစ်နေသည်...
အခုမှတော့ အနောက်ပြန်လှည့်၍ ပြေးလို့လည်းမရတော့ချေ ၊ ခွေးသုံးကောင်ကလည်း သူတို့နယ်မကျော်သေး၍ သွားရည်တမြားမြားဖြင့် အနောက်ကနေလိုက်နေဆဲ.......
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လမ်းအဆုံးသို့ အရောက်တွင် ပိတောက်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကိုတွေ့သည်နှင့် အပင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
“ဝှစ်...”
သန့်ဇင်က ကျောင်းအုတ်တံတိုင်းကျော်လိုက် အပင်ပေါ်တက်လိုက်နှင့် လုပ်နေကြသူ ဖြစ်သောကြောင့် အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာရောက်ရှိသွားသော်လည်း စာဂျပိုးလေး သီဟမှာမူ သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို ဖက်ပြီး ခုန်စွခုန်စွနှင့် သနားစဖွယ် တက်နေရှာသည်။
“ဝုတ်...ဝုတ်..ဝုတ်...ဝုတ်”
“ယှီစ်.....အု....ယား...ယား....ယှီစ်”
“သီဟ...ငါ့လက်ကိုဆွဲလိုက်”
“မမှီဖူးကွ....”
“အမြန်ခုန်...အနောက်မှာ မင်းအဖေတွေလာနေတယ်”
“ယား....မိပြီ....မိပြီ”
သန့်ဇင်က သူ့သူငယ်ချင်းအား မကြည့်ရက်သဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို သစ်ကိုင်းတွင် ကလိန်ချိတ်ပြီး ဇောက်ထိုးဆင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲခေါ်ရသည်။
သီဟဗလသည် အစက ခုန်မတက်နိုင်သော်လည်း အနောက်ကခွေးသုံးကောင်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ကြောက်အားလန့်အားဖြင့် ခုန်တက်ကာမှ သန့်ဇင်၏လက်နှစ်ဖက်ကို ဆွဲမိလေတော့သည်။
တစ်ယောက်က အပေါ်ကနေ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဇောက်ထိုးဆွဲနေပြီး ကျန်တစ်ယောက်က လေပေါ်တွင် တွဲလွှဲခိုနေသည့် ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးကနေကြည့်လျင် ကောင်းကင်ဂျွန်းဘားကစားသည့် စက်ကပ်ထဲက ကစားသမားနှစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေသေးသည်။
အောက်ကခွေးသုံးကောင်က ဘယ်ဘဝက အညှိုးနှင့်များ ရန်ကြွေးဆပ်သည်မသိ .......တွဲလွှဲခိုနေသည်ကို လက်လျော့သေးဟန်မပေါ်ပဲ အောက်ကနေ တစ်ဟုန်ထိုးဟပ်ကာ မှီသမျှကို ကိုက်ဆွဲလေရာ သီဟ၏ သားရေဖိနပ်တစ်ဖက်ပါသွားလေသည်။
သန့်ဇင်လည်း လူတစ်ယောက်လုံး၏ ခန္တာကိုယ်ကို ဆွဲထားရ၍ မသက်မသာခံစားနေရသည် ၊ မကြာမှီ စက္ကန့်များအတွင်း ဆွဲထားသောလက်က လွတ်ကျသွားနိုင်သည်။
တွဲလောင်းခိုပြီး အကြောက်လွန်နေရှာသော သီဟဗလကမူ ဇောချွေးများက ရေတံခွန်သဖွယ် တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စီးကျလျက်ရှိနေသည် ၊ အောက်ကခွေးက အပေါ်သို့လှမ်းဟက်လိုက်တိုင်း ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ရင်ခေါင်းထိရောက်အောင်ကွေးကာ အော်ဟစ်ငိုယို နေလေသည်။
“ဝုတ်...ဝုတ်...ဂီး”
“တောက်....မလာနဲ့...မလာနဲ့....သွား...သွား”
“ဝုတ်...ဝုတ်”
“မလာ....မလာပါနဲ့ဆို...သွား....ရှူး...ရှူး”
“ဟေ့ကောင်...အပေါ်တက်ခဲ့ကွာ...ငါမကိုင်နိုင်တော့ဖူး”
“အီး....ငါမှမတက်တတ်တာ...ဘေးနားမှာ ကိုင်ရမယ့်ကိုင်းလည်းမရှိဖူး”
“ခြေထောက်က ပင်စည်ကိုကန်ပြီး တက်ခဲ့လေကွာ...နှစ်ယောက်လုံး ခွေးစာဖြစ်တော့မှာပဲ”
“အေး....အေး”
သန့်ဇင်က စိတ်မရှည်စွာ ဆူငေါက်လိုက်မှ သီဟက အပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာလေသည် ၊ သီဟတစ်ယောက် သစ်ပင်ဂွကြားတစ်ခုသို့ရောက်ကာမှ နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းချနိုင်လေတော့သည်။
နှစ်ယောက်စလုံး ရေချိုးထားသလို ချွေးများက ရွဲနစ်နေလေပြီ....သို့သော်လည်း ခွေးသုံးကောင်၏ ပါးစပ်ဖျားက သီသီလေးလွတ်သွားသဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ ရယ်မိကြလေသည်။
အောက်ရှိခွေးသုံးကောင်ကတော့ သစ်ပင်ပေါ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ထိုးဟောင်နေဆဲ....... သီဟက နဖူးကချွေးကို လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်ချလိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်မှန်အထူကြီးသည် သစ်ပင်အောက်သို့ ဂွပ်ကနဲကျပြီး ကွဲအပ်သွားသည်။
“သွားပါပြီကွာ....စောနကဖိနပ်တစ်ဖက် ၊ အခုမျက်မှန်....ကွဲတော့မကွဲလောက်ပါဖူးနော်”
“မှန်ကတော့ အက်သွားတယ်ထင်တယ်...မျက်မှန်ကိုင်းမကျိုးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်”
“ဖူး....အောက်ကကောင်တွေက အခုထိ...ဟွန်း...အခုထိ ဟောင်နေတုံးပါလား”
“ဒီလိုတော့မဖြစ်တော့ဖူး.....အကူအညီတောင်းရမယ်ထင်တယ်”
“ ဒီနားကအိမ်တွေက လူမရှိဖူးထင်တယ် သော့ခတ်ထားကြတယ်ကွ ၊ ခွေးထွက်လာတဲ့ အဖြူရောင်သုံးထပ်တိုက်အိမ်ကိုပဲ အော်ပြီးပြောကြည့်ရမှာပဲ”
“အေး...ငါအရင်အော်ကြည့်လိုက်မယ်......ကယ်ကြပါဦးဗျို့......ကယ်ကြပါဦး…"
“ဟေ့ရောင်...အဲ့လိုအော်တာလား အိမ်ရှင်တို့လို့အော်ရင် ရမယ်ထင်တယ်နော်”
“ဘယ်လိုအော်အော်ကွာ...အဓိကက ခွေးပိုင်ရှင်အိမ်ကကြားဖို့ပဲ.....မင်းလည်းအော် အတူတူအော်မယ်”
“အေး...”
“ဖူး...တစ်...နှစ်...သုံး...”
“ကယ်ကြပါဦးဗျို့........!!!!!!!”
“ဟင်း.....အော်ရတာ အာတောင်ကပ်တော့မယ် ၊ မကြားဖူးလားမသိဖူးကွ....အောက်က ခွေးသားတွေကလည်း အပင်ခြေရင်းမှာ အိပ်ပြီးတောင် စောင့်နေလိုက်သေးတယ်”
“ ကျောင်းတော့တက်တော့မယ်ထင်တယ်...ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ”
သီဟဗလက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ရှိ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး.........
“ဆယ်မိနစ်တော့လိုပါသေးတယ်...ထပ်အော်ကြရအောင်ကွာ ၊ အိမ်ရှင်တို့...ကယ်ကြပါဦးဗျို့”
“ခဏလေး...ခဏလေး သီဟ တိုက်အဖြူက အနီရောင်စာတန်းတွေကပ်ထားတာ တွေ့တယ်မလား”
“အင်း...တရုတ်သူဌေးအိမ်ပဲဟာ..ဘာလို့လဲ”
“တော်ကြာအိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ တရုတ်တွေက ဗမာစကားနားမလည်လောက်ဖူး ဆိုရင်ရော”
“အဲ့တာဆို တရုတ်လိုပြောင်းအော်တာပေါ့ကွ”
“အေး...ငါလည်း အဲ့တာပြောမလို့...ငါအရင်အော်မယ်”
“ကျူးမီးလား!!! ကျူးမီးလား!!! ကျူးမီးလား!!!!”
“သန့်ဇင်...မင်းအသံထွက်မှားနေတယ်...ကျူးမီးငှားဖြစ်ရမှာ ၊ ကျူးမီးလားမဟုတ်ဖူး”
“ငါမှမသိတာ...သိုင်းကားတွေထဲ မင်းသမီးအော်ရင် အဲ့လိုပဲဟာ”
“ကျူးမှီးငှားနော်....ဒီတစ်ခါ ပြိုင်တူအော်မယ်...တစ်..နှစ်..သုံး”
“ကျူးမီးငှား....!!!!!!!!!”
ဒီတစ်ခါအော်တော့ အသံထွက်ပဲမှန်သွားသည်လား....အော်သံပကြား၍လားမသိ...အိမ်ထဲက လေးနှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ဦး အပြင်သို့ထွက်လာပြီး ခွေးသုံးကောင်ကို “တောက်... တောက်..တောက်” နှင့်ခေါ်ပြီး အိမ်ထဲသို့ပြန်ဝင်သွားလေတော့သည်။
ခွေးသုံးကောင် ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တာမြင်ရသောအခါမှပင် သစ်ပင်ပေါ်ကနေ ဆင်းလာခဲ့ကြလေသည်။
“ဟူး....သန့်ဇင်ရာ...ငါ့မှာ သေပြီကိုမှတ်နေတာ”
“ငါလည်း အပေါ်ကနေ ဇောက်ထိုးကြီး ဆွဲထားရတာမသက်သာဖူးဟ...လခွီးထဲမှပဲ ရေခဲမုန့်ကလည်း အရသာခံပြီးကို မစားလိုက်ရပါဖူးကွာ”
“နောက်နေ့မှ ငါပြန်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်...ဟူး အခုမှပဲအသက်ရှူချောင်တော့တယ်”
“ငါတို့ကိုက လမ်းအဖြောင့်အတိုင်းမသွားပဲနဲ့ နှာထချင်တာကိုးကွ....ဟားဟား”
“ဟုတ်ပကွာ...ကြည့်ရတာနဲ့ ခွေးလိုက်လို့ပြေးရတာနဲ့ မတန်ပါဖူး ၊ မျက်မှန်လည်းအက်သွားပြီ”
“ ကျောင်းတက်တော့မယ်ထင်တယ် မြန်မြန်သွားရအောင်”
“အေး...”
ကျောင်းကိုပြန်ရောက်သောအခါ သီဟက ရည်းစားစာရေးထားသည့် စာအုပ်ထဲက စာရွက်ကိုဖြဲပြီး သက်စွန့်ဆံဖျားဝယ်လာသည့် စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူသူဟန်ဆီက ငှားလာခဲ့သည့် သင်္ချာစာအုပ်ထဲသို့ အသာလေးညှပ်ကာ သူမဆီသွားပေးလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်ဆီသို့ အပြေးပြန်လာကာ ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေရှာလေသည်။
“သားကြီး....အဆင်ပြေလောက်မှာပါနော်...”
“ဟေ...ငါလည်း အကြားအမြင်ရနေတာမှမဟုတ်တာ ၊ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
“အီး....ငါတော့မကြည့်ရဲဖူးကွ....ဒီမှာရင်တွေအရမ်းခုန်နေပြီကွ....ဟူး....သူစာစဖတ်ရင် ငါ့ကိုပြောနော်”
“အေး...အေး”
“ဟူး...ဗုဒ္ဓံ...ဓမ္မံ...သံဃံ”
သန့်ဇင်က သူသူဟန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက သီဟပေးထားသည့် စာအုပ်ကို ဖွင့်မကြည့်သေးပဲ ဘေးနားတွင်အသာချကာ မျက်ချယ်တို့နှင့် မိန်းခလေးချင်း စကားပွားနေကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် နေ့လည်ခင်းအတန်းချိန်ဝင်မည့် သင်္ချာဆရာမက ကျောင်းမတက်ခင် အခန်းထဲသို့စောဝင်လာလေသည် ၊ ဆရာမက စားပွဲခုံတွင် ဝင်ထိုင်ပြီး လူစုံမစုံတစ်ချက်ဝှေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ကျောင်းလည်းမတက်သေးသဖြင့် သူသင်ကြားပေးမည့် ပုစ္ဆာကို ဖတ်စာအုပ်ထဲကနေ ဖတ်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ဆရာမစားပွဲအရှေ့ရှိ သူသူဟန်တို့ မျက်ချယ်တို့ စာတော်သည့် ကျောင်းသူများက ဆရာမနှင့်စကားလက်ဆုံပြောနေကြသည် ၊ ဘာအထာလဲတော့မသိ...... မျက်ချယ်ကထပြီး ဆရာမကို စာမေးတော့ ကျန်တဲ့ ကျောင်းသူများကပါ သူ့ထက်ငါအလုအယက် စာမေးကြ လေသည်။
တစ်ယောက်စာမေးတိုင်း အနောက်ကလိုက်မေးတတ်ကြသော သူတို့ကိုကြည့်ပြီး သန့်ဇင်ကိုပြုံးမိသွားသည်၊ သူသူဟန်၏ စာမေးသည့် အလှည့်သို့အရောက်တွင် သန့်ဇင်ကို မပြုံးနိုင်တော့ပဲ ဖြစ်သွားလေသည်။
“ဟေ့ကောင်...ဟေ့ကောင်...သီဟ... မှောက်အိပ်မနေနဲ့တော့.. ထထ”
“အီး...ဘာဖြစ်တာလဲ...သူသူဟန် ငါ့စာကို ဖတ်နေပြီလား...ကြည့်ရဲဖူး...ဟိ”
“အဲ့တာထက်ဆိုးတယ် ငါ့ကောင်ရေ...မင်းသူသူဟန်က စာအုပ်ကြီးလိုက် ဆရာမကို ထိုးပေးနေတာ”
“ဟေ.....တကယ်လား...အုစ်....သေပြီဆရာ”
“ဆရာမကဖွင့်မကြည့်သေးဖူး....ဖတ်စာအုပ်ထဲက မေးခွန်းကို ရှင်းပြနေတုံးပဲ ၊ မင်းမြန်မြန် သွားယူလိုက်”
“အင်း...အင်း..ဟုတ်တယ်...ဖယ်ပေးဦး သန့်ဇင်”
“တောင်...တောင်...တောင်..တောင်”
သီဟက ထိုင်ခုံတန်းက ထွက်မည်အလုပ်တွင် နေ့ခင်းကျောင်းပြန်တက်သွားသဖြင့် ကျောင်းသားကျောင်းသူအကုန် ထိုင်ခုံကနေ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဆရာမကို နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ဆရာမက သူသူဟန်၏ စာအုပ်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ပြီး ယက်ခတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်၊ သီဟက မျက်လုံးကြီးပြူးပြီး....သန့်ဇင်အား အားကိုးတကြီးဖြင့် ကြည့်နေဆဲ......
သန့်ဇင်လည်း အကြံမရှိတော့သဖြင့် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေရှာသော သူငယ်ချင်းကို ခေါင်းပဲ အသာရမ်းပြလိုက်လေသည်။
“မင်္ဂလာပါ....ဆရာမ”
“အေး..အေး..မင်္ဂလာပါ ၊ ထိုင်ကြ..ထိုင်ကြ”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်....ဆရာမ”
“အမလေး...မြတ်စွာဘုရား ၊ သူသူဟန် နင့်စာအုပ်ထဲက စာရွက်ထွက်ကျလာပါလား”
“အဲ့တာ သမီးစာရွက်မဟုတ်ဖူး ဆရာမ”
“အဲ့တာဆို ဘယ်သူစာအုပ်ထဲညှပ်ထားတာလဲ”
“အဲ....”
“ငါတော့သေပြီ ဟေ့ကောင်ရေ...”
သူသူဟန်က သူမစာအုပ်ကြားထဲသို့ ရည်းစားစာညှပ်ပေးသည်မှာ ဘယ်သူလဲဟု ရိပ်မိသွားပြီး သီဟဗလကို နဂါးမလေးမျက်စောင်းဖြင့် ထိုးကြည့်သည် ၊ ဆရာသမားကတော့ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး သူ၏ဆိုးရွားလှသည့် ကံကြမ္မာကိုယိုးမယ်ဖွဲ့နေပုံ ပေါ်လေသည်။
သင်္ချာဆရာမက အောက်သို့ကျနေသော ရည်းစားစာရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး စာအိတ်ထဲက စာကိုထုတ်ပြီး တစ်တန်းလုံးကို ဖတ်ပြလိုက်လေသည်။
“ကဲ....ဘယ်သူပေးထားတာလဲတော့ မသိပေမယ့် တစ်တန်းလုံးကိုဖတ်ပြမယ်နော်...”
“ဟုတ်ကဲ့..ဖတ်ပြပါ ဆရာမ” ( ဒါမျိုးဆို အတန်းထဲကသူတွေက ညီကြပြီသား...အထူးသဖြင့် ကောင်မလေးတွေ)
“အဲ....ဘာတဲ့ သို့....သူသူဟန် အခုအချိန်အခါကာလဟာဆိုလျင် ပူပြင်းခြောက်ကပ်သော နွေဥတုမှ ဝသုန်မိုးဥတုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် အထက်ကောင်းကင်ယံမှ မိုးရေစက်များက မြေကြီးပေါ်သို့ မကြာခဏဆိုသလို တဖွဲဖွဲကျရောက်နေပြီ ဖြစ်သည် ၊ အဲ့လယ့်...သူကအလာကြီးဟ”
“ဟား...ဟား..ဟား...ခွိ..ခွိ..ခွိ”
“သီဟဗလဆိုသည့် ကျွန်တော့်၏ ခြောက်သွေ့နေသော ရင်ခွင်ကွင်းပြင်ထဲသို့ အေးမြသော မိုးရေစက်များကလည်း မမျှော်လင့်ပဲ ကျရောက်ခဲ့ရလေပြီ ၊ မိုးရာသီဥတုတွင် မိုးရွာသွန်းသည်မှာ မဆန်းကြယ်သော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင်တော့ သူသူဟန်နှင့် စတင်တွေ့ခါမှ မိုးဥတုစတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်...တဲ့”
“ဟား...ဟား..ဟား...ဟိ...ဟိ...ဟိ”
“...................”
“...........”
ဆရာမဖတ်ပြသော ရည်းစားစာကို ကာယကံရှင်များဖြစ်သော သီဟဗလနှင့် သူသူဟန်က လွဲ၍ ကျန်တဲ့သူများ အကုန်ရယ်ကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုတောင် သူငယ်ချင်းအားနာ၍ ပြုံးစိစိနှင့်သာ ဟန်လုပ်နေလေသည်.......
သီဟဗလအတွက် ဒီနေ့ကံမကောင်းသည်မှာ ဗေဒင်ဆရာကို သွားပြီးမေးစရာလိုမည်မဟုတ်ချေ ၊ ဆရာမမိသွားသည့် ရည်းစားစာတောင်မှ အကောင်းရေးထားသည့် စာမဟုတ်ပဲ အစမ်းရေးထားသည့် စာစီစာကုံး ရည်းစားစာ ဖြစ်နေရှာသည်။
သန့်ဇင်က ဘေးနားရှိ သီဟဗလအား လက်တို့ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့်......
“ဟေ့ရောင်...ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး စာရွက်မှားသွားတာလဲ”
“ငါ့မျက်မှန်က ကွဲအက်နေတော့ ကောင်းကောင်းမမြင်ရတာနဲ့ ထင်တဲ့ဟာကိုမှန်းပြီး ဆွဲဖြုတ်ထည့်ပေးလိုက်တာ”
“ငါ့ကိုပြောတာတော့မဟုတ်ဖူး....”
“အခုမှတော့...ထားပါတော့ကွာ ၊ ဝူး.......”
ဆရာမသည် သီဟ၏ မြန်မာစာဂုဏ်ထူးထွက်နိုင်သည့် ရည်းစားစာ စာစီစာကုံးကိုဖတ်ရင်း တခွိခွိနှင့် သဘောကျနေလေသည်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းဖြစ်သော လောက၌ အောင့်အီး၍ မရနိုင်သော စာသားကိုရောက်သည့်အချိန်တွင် ရီရလွန်းသဖြင့် မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ပဲ ထိုင်ခုံပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ဗိုက်ကိုဖိပြီး ရယ်နေသည် ၊ နှစ်မိနှစ်ခန့်ကြာအောင် ရယ်ပြီးနောက်......
“ဟား..ဟား....တော်ပြီ...တော်ပြီ ၊ ငါတို့စာသင်ကြရအောင်....သီဟရယ်...နင့်မို့လို့ ဒီလိုတွေ ကြံကြံပေါက်ပေါက်ရေးတတ်တယ်....ခိခိခိ ၊ ထားတော့..ထားတော့ ဒီကိစ္စကို နင်တို့အတန်းပိုင်ဆီပဲ ငါလွှဲလိုက်တော့မယ်...ကဲကဲ ဖတ်စာအုပ်ဖွင့်ကြတော့”
“ဟုတ်....”
“..................................”
ရည်းစားစာမှာ သင်္ချာဆရာမအတွက် အတော်ရယ်ရသော်လည်း သူသူဟန်မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး ဒေါသအရမ်းထွက်နေကြောင်း အဝေးကကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိနိုင်လေသည် ၊ သီဟဗလကတော့ သူသူဟန်ကို လှမ်းကြည့်ဖို့ဝေးစွ.....
အတန်းထဲတွင် အရှက်ရခဲ့သဖြင့် ခေါင်းမဖော်နိုင်ပဲ သင်္ချာဖတ်စာအုပ်ကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေရှာသည် ၊ သူသူဟန်၏ ဘေးနားတွင်ထိုင်နေသော မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကိုကြည့်ရင်း ပြုံးစိစိလုပ်ပြသဖြင့် သူကလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်လေသည်။
သင်္ချာဆရာမအချိန်ပြီးသောအခါ သီဟဗလနှင့် သူသူဟန်တို့နှစ်ယောက် အစစ်ဆေးခံရန် ဆရာမနားနေခန်းသို့ သွားရသည် ၊ ခဏကြာတော့ နှစ်ယောက်စလုံး ကုတ်ကုတ်နှင့် ပြန်လာကြသည် ၊ သူ၏ဘေးတွင် မျက်နှာငယ်လေးဖြင့် ဝင်ထိုင်သော သီဟဗလကိုကြည့်ပြီး ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဟု အကျိုးအကြောင်းမေးကြည့်လေသည် ။
“သီဟ....အတန်းပိုင်က ဘာတဲ့လဲ ၊ မင်းကိုရိုက်သေးလား...”
“မရိုက်တော့မရိုက်ပါဖူး....ငါ့ကိုသတိပဲပေးလိုက်တာပါ...ဟူး”
“တော်သေးတာပေါ့...မင်းက စာတော်တဲ့ကောင်မို့လို့ ၊ မင်းနေရာမှာ ငါသာဆိုရင် အီဆိမ့်နေအောင် အတွယ်ခံချင်ခံရမှာ”
“ငါလည်း အရိုက်မခံရရုံတမယ်ပါပဲ ၊ အခုလို အတန်းရှေ့အရှက်ကွဲမယ့်အစား အရိုက်ခံရတာမှ ဟုတ်လိမ့်အုံးမယ်”
“အင်း....သူသူဟန်ကရော ဘာတဲ့လဲ”
“သူ့ကိုတော့ ဒီအတိုင်း ငါနဲ့စာပေးစာယူလုပ်နေတာလားလို့ ဆရာမက ခေါ်စစ်တာပါ”
“အော်.....”
“အနည်းဆုံးတော့ ပါးရိုက်မခံလိုက်ရတာပေါ့”
“ဆရာမနားနေခန်းက ပြန်လာတော့ သူသူဟန်က ငါ့ကို ဒီလိုပြောတယ်ကွ.....”
“အင်း...ဘာတဲ့လဲ”
“သူ့အိမ်က သူနဲ့ပေးစားမယ့်သူကိုရွေးထားပြီးသားတဲ့ ၊ အဲ့တာကြောင့် ငါ့ကို ရှေ့ဆက်ပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့လို့တော့ ပြောတယ်”
“ဟမ်....ကိုးတန်းပဲရှိသေးတာကို...ပေးစားမယ့်သူက ရှိနေပြီလား”
“သူသူဟန်က တရုတ်လေကွာ...မင်းမသိဖူးလား ၊ သူတို့တရုတ်တွေက မွေးကတည်းက မိဘချင်း သဘောတူထားကြပြီးသားရယ်....”
“အော်...ငါက နှာတံချွန်ချွန်နဲ့ဆိုတော့ ကုလားစပ်တဲ့ဗမာမမှတ်နေတာ.... အဲ့တာကြောင့် အသားကဖြူဝင်းနေတာကိုးကွ”
“အင်း......မသိတော့ပါဖူး...ဒီနေ့တော့ လေပါတယ်ကွာ”
“တခြားကောင်မလေးတွေလည်း ရှိပါသေးတယ်...ငါတို့က အခုမှ ကိုးတန်းပဲရှိသေးတာကို ၊ အေးဆေးပေါ့...ဟုတ်တယ်မလား”
“အင်း....ဒါပေမယ့်...ငါက သူစဥ်းစားပေးမယ်လို့ကို မျှော်လင့်ထားတာကွ”
“အဲ့လိုပါပဲကွာ....ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ ၊ မင်းလည်း ပွဲမစခင်ကတည်းက ကြိုသိနေရင် သူ့ယောက္ခမလောင်း တရုတ်မကြီးဗိုက်ထဲပဲ ဝင်စားပြီး လူဖြစ်လိုက်မှာပေါ့....ဟ..ဟ”
“အေးပါကွာ....မင်းပြောမှပဲ...ညစ်နေတာတွေတောင် ပျောက်ချင်သလိုလိုဖြစ်သွားပြီ”
“ဒီလိုပဲဖြစ်ရမယ်လေ....အေးဆေးပေါ့ကွာ”
“မင်းရော အိမ့်မျက်ချယ်ကို ရည်းစားစာပေးပြီး ဖွင့်ပြောမှာလား ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ခိုးကြည့်ပြီး ကြိတ်ကြွေနေမှာလား...ပြောပါဦး”
“အဲ.....မင်းဘယ်လိုသိ....”
“မင်းဘေးနားထိုင်ပြီး ဒါမှမသိရင် လဒူဖြစ်နေမှာပေါ့ ၊ မင်းကြုံရင် ကြုံသလို မျက်ချယ်ရှိတဲ့ဖက်ပဲ ငမ်းနေတာကိုး”
“အင်း...မသိသေးပါဖူးကွာ”
“မင်းလည်း အကူအညီလိုရင်ပြောအုံးနော်...”
“အေးပါ....ဒီတစ်ခါကျ စာအိတ်သွားဝယ်ရင် လမ်းအဖြောင့်အတိုင်းပဲ သွားတော့မယ်ဟေ့”
“အဲ့တာတော့ငါလည်းထောက်ခံသကွာ......ဟားဟားဟား”
“ဟားဟားဟား.....ခွိခွိခွိ”
“စောနတုံးကသာ ချောက်ထဲခုန်ချရသလို ကြောက်စရာကြီးဖြစ်နေတာ ၊ အခုပြီးသွားတော့လည်း ငါတို့လုပ်ခဲ့တာတွေက ရယ်စရာကြီးတွေဖြစ်နေပြန်ရော...ဟားဟား”
ဤသို့ဖြင့် မောင်သီဟဗလ၏ တစ်ဖက်သတ်အချစ်ဇတ်လမ်းမှာ ခွေးလိုက်ခံရပြီး အရှက်ကွဲကာ အဆုံးသတ်သွားတော့သည် ။
သူသူဟန်အား အခုထိ သံယောဇဥ် အမျှင်တန်းပြီး ကြိုက်နေသည်ဟု ထင်ရသော မျိုးမင်းထက်ကိုလည်း ပေးစားမည့်သူရှိကြောင်း သတင်းကောင်းကို သူငယ်ချင်းပီသစွာ သွားပြောပြလိုက် သေးသည်။
မျိုးမင်းထက်က လက်ဝါးထောင်ပြပြီး “ ငါကစော်လေးတစ်ပွေ ဘယ်လောက်ချောချော မရရင်နေပါစေ.... ဒါမျိုးအောက်ကျနောက်ကျခံပြီး မလိုက်ဖူးကွ” ဟု အမြင်ကတ်စရာကောင်းအောင် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်ပြောသဖြင့် နပန်တစ်ချက်ပိတ်ကျင်းပြီး ပြန်လှည့်လာခဲ့ရလေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Fourteen: : Cherry Blossoms
“ဖတ်...ဖတ်”
“စွတ်စ်.....အေးလိုက်တာကွာ....အွန်း”
ခေါင်းမိုးပေါ်ရှိ သွပ်ပြားကိုငွေ့ရည်ဖွဲ့ပြီး စိမ့်ထွက်ကျလာသည့် နှင်းစက်လေးက သန့်ဇင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျဆင်းလာသောကြောင့် နှစ်ခြိုက်စွာ ကွေးပြီးအိပ်နေရာမှ လန့်နိုးလာသည်။
မေမြို့ဆောင်းက ကျောရိုးစိမ့်အောင်အေးသဖြင့် ပြန်ကွေးသော်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်တော့ချေ.....နောက်နေ့များကျရင် ခြင်ထောင်ပေါ်တွင် ပလက်စတစ်ခံရမည်ဟု စိတ်ပေါက်ပေါက်နှင့်တွေးမိလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ပြန်ကွေးပြီးနှပ်သော်လည်း အိပ်မပျော်ခင်မှာပင် နာရီကထရန် Alarm မည်လာလေပြီ။
ချမ်းအေးလွန်းသဖြင့် စောင်ခြုံထဲကမထွက်ချင်သော်လည်း ကျူရှင်သွားရမည် ဖြစ်သဖြင့် အားတင်းပြီး ထလိုက်သည် ၊ ခန္တာကိုယ်ပေါ်က စောင်ကို ဖယ်ချလိုက်သောအခါ အေးစက်သည့်လေထုက ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် စတင်တိုက်ခတ်သည်။
သန့်ဇင်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာပိုက်ရင်း လှုပ်တုတ် လှုတ်တုတ်နှင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
“ဟူး......စွတ်စ်.....အား....အေးတာကွာ”
“ဂတ်....ဂတ်...ဂတ်...ဂတ်”
ရေချိုးကန်နားသို့သွားပြီး မျက်နှာသစ်သော အခါတွင်ရေကိုလက်ဖဝါးထဲ နည်းနည်းဆွတ်ပြီး မျက်နှာကို အသာပွတ်လိုက်သည် ၊ လေဆာပူရှိန်း သွားတိုက်ဆေးဖြင့် သွားတိုက်ပြီး ရေခဲရေတမျှ အေးစက်နေသော ရေနှင့်ပလုတ်ကျင်းလိုက်သောအခါတွင် ပါးစောင်တစ်ခုလုံး ခဲသွားပြီဟုပင် ထင်ရလေသည်။
ဆောင်းတွင်း၌ ညတာရှည်သဖြင့် မနက်၆နာရီတိုင်အောင် ရောင်နီကမသန်းသေးပဲ မဲမှောင်နေဆဲ ဘာလို့ရယ်မသိ သွားတိုက်လည်းအေး ၊ မျက်နှာသစ်လည်းအေး.... အိမ်သာတက်လို့ ဖင်ဆေးလည်းအေးသည့် ဆောင်းရာသီကို သန့်ဇင်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သည်။
“အမေ့....သားကျူရှင်သွားပြီနော်”
“အေး...အေး...ဒီမှာမီးလာလှုံသွားအုံးလေ”
“ဟုတ်....”
မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်နေသောအမေက မီးလာလှုံရန်ပြောသဖြင့် အပြေးလေးသွားကာ မီးခဏလှုံလိုက်သည် ၊ ပြီးကာမှ အနွေးထည်သုံးထပ်လောက်ဝတ်ပြီး မနက်ခင်း ကျူရှင်သို့ သွားလေတော့သည်။
ကျူရှင်ရောက်တော့လည်း တစ်ညလုံးကွေးပြီး အိပ်ထားရသဖြင့် ညောင်းနေသော်လည်း အချမ်းကမပေါ့သေးသဖြင့် ဒူးကိုလှုပ်ပြီး စာလိုက်သင်ရသည် ၊ စာရေးသောအခါတွင် လက်ချောင်းများက ထုံကျင်အေးစက်နေ၍ စာတစ်ကြောင်းရေးဖို့ကို အချိန်မနည်းယူရသည်။
ကျူရှင်ကအပြန်တွင် နေထွက်ပြီဖြစ်၍ မနက်စာထမင်းစားပြီး ရေအမြန်ချိုးလိုက်သည် ၊ ဘုရား..တရား...သံဃာ..မိဘ..ဆရာ ကိုရည်မှန်းပြီး ဆပ်ပြာမတိုက်ခင် ငါးခွက်နှင့် ဆပ်ပြာတိုက်ပြီး ငါးခွက်ဖြင့် ရေချိုးသည်ကို အဆုံးသတ်လိုက်လေသည်။
ရေချိုးပြီး ကျောင်းမသွားခင် အိမ်ရှေ့၌နေပူစာခဏလှုံနေလိုက်သေးသည် ၊ ခဏလောက်ကြာတော့ အအေးပေါ့ပြီး နေသာထိုင်သာရှိကာမှ စက်ဘီးစီးကာ ကျောင်းသို့သွားလေတော့သည်။
ဒီနေ့သည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ (အစိမ်းသင်း) အလှည့်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သန့်ရှင်းရေး ကိစ္စများကို ပြုလုပ်သည် ၊ အပတ်တိုင်း သူ့တာဝန်က အမှိုက်ပုံး ပြစ်ရန်နှင့် သောက်ရေခပ်ရန်သာဖြစ်ပြီး အသင်းတွင်ကျန်ရှိသည့် ယောကျာ်းလေးမျာက စက်ဘီးစီခြင်း...အမှိုက်ကောက်ခြင်း စသည့် ကိစ္စများကို တာဝန်ခွဲပြီး ပြုလုပ်ကြလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ရေပုံးခပ်ပြီး ရေစင်ကပြန်လာသည့်အချိန်တွင် သူနှင့်အသင်းတူသည့် အိမ့်မျက်ချယ်ကလည်း အခါတိုင်းထက်စောရောက်နေပြီး ဘုရားပန်းအိုးလဲခြင်း....... တံမျက်စည်းလှဲခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကတော့ သောက်ရေအိုးခပ်ပြီးချိန်တွင် သူ့တာဝန်ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် အခန်းရှေ့ ဝရံတာရှိ နေရောင်ခြည်၏ အနွေးဓာတ်ရသည့် နေရာတွင်ရပ်ပြီး နေပူဆာလှုံနေလေသည်။
“ဟဲ့.....သန့်ဇင် ခြေထောက်လေးနည်းနည်းဖယ်ပေးဦး”
“အော....ချယ်...ခဏ အင့်”
“ဟယ်...ဝရံတာလက်ရမ်းကို လက်ထောက်ပြီး ခြေထောက်ကိုအဲ့လိုမကြွနဲ့လေ ၊ မတော်လို့ ပြုတ်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ရပါတယ်ဟ...ဒီလောက်ကအေးဆေးပါ”
“နင်တို့ယောကျာ်းလေးတွေကတော့လေ...မျောက်တွေလိုပဲ ငြိမ်ငြိမ်ကိုမနေဖူး”
“ဟဲဟဲ...”
မျက်ချယ်က အခန်းရှေ့ဝရံတာကိုတံမြက်စည်းလှဲပြီး အမှိုက်ကိုဂေါ်ပြားနှင့်ကျုံးကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ခဏကြာတော့ အခန်းထဲကပြန်ထွက်လာပြီး သန့်ဇင်ကို အနားသို့ အပြေးဝင်လာပြီး သူမပုခုံးလေးနှင့်တိုက်ကာ နေပူစာကို လုယူလိုက်လေသည်။
“အွန့်.....သန့်ဇင် ငါနေပူစာလှုံလိုက်ဦးမယ်...ခစ်”
“နင်ကဗလိုင်းကြီးပါလား....ငါဒီမှာစောနကတည်းက မတ်တပ်ရပ်နေတာလေ”
“ဒီနေရာက နင်ပိုင်တယ်လို့ စာမကပ်ထားပါဖူး...ဟဲ”
“အဲ့တာဆိုလည်း နည်းနည်းတော့ဟိုဖက်တိုးပေးဟာ ၊ အပင်အရိပ်တွေများလို့ နေပူစာက ရှားရတဲ့ကြားထဲ အနိုင်ကျင့်တဲ့သူနဲ့ လာတိုးနေတယ်”
“ငါကစတာပါဟာ...နင်ကလည်း လာ...ချယ့်နားလာခဲ့ ၊ ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး စိတ်ဆိုး မနေပါနဲ့”
“အွန်း....ဟား...ဒီနေ့တော်တော်အေးတယ်နော်”
“အင်း....ရွှတ် နှင်းရည်စိုရွှဲ တပိုတွဲတဲ့လေ...သိဖူးလား”
“ချယ်....နင့်စကားပုံက မှားနေတာလားလို့ ၊ ငါသိတာတော့ နှာရည်စိုရွှဲ တပို့တွဲ ပါ”
“နင့်စကားပုံက ညစ်တီးညစ်ပတ်နဲ့ ၊ နင့်လိုပဲ...သန့်ဇင်”
“ဘာညစ်ပတ်တာလဲ...ဒီမနက်ကမှ ရေချိုးလာတာပါနော်”
“အေးဖူးလား...မနက်ခင်းကြီးကို”
“အေးတာပေါ့....ဒါပေမယ့် ရေမချိုးတာ နှစ်ရက်ရှိတော့ ပါးစပ်ထဲ အပူကန်လို့ အပူထွက်အောင် ရေချိုးလိုက်တာ ၊ ချိုးပြီးတော့လည်း နေလို့အရမ်းကောင်းတယ်”
“ချယ်ကတော့ ညနေရောက်မှ ရေပူနဲ့စပ်ပြီးချိုးလိုက်တာပဲ”
“အင်း......ငါတို့အိမ်က ရေနွေးတည်ချင်ရင် ဂေါက်နဲ့တည်ရတာဆိုတော့ ပိတ်ရက်လောက်မှ လုပ်ချိုးဖြစ်တာ ၊ မီးကလည်း လာလိုက်မလာလိုက်နဲ့ မသေချာဖူးလေ”
“အော်....ဟူး...သန့်ဇင် ”
“ဘာလဲ”
“ငါတို့စကားပြောလိုက်တိုင်း ပါးစပ်က အငွေ့တွေတထောင်းထောင်းနဲ့ထွက်တယ်နော်”
“ဟား.....ဆောင်းတွင်းပဲဟာ အပြင်ကလေထုက အာငွေ့ထက်ပိုအေးလို့နေမယ်”
“အံမယ်.....ပန်ချီဆရာကြီးက သိပ္ပံသဘောတရားတွေပါ နားလည်နေပြီဆိုပါတော့”
“ဟဲဟဲ...ဒီလိုပဲတွေးမိတာပါဟာ ၊ နင်ကလည်း”
“သန့်ဇင်...”
“နင်ကလည်း စကားတစ်ခွန်းပြောတိုင်း နာမည်ပဲခေါ်နေတာ ၊ ငါထွက်မပြေးပါဖူးဟ”
“ချယ်တစ်ခုစဥ်းစားမိလို့...”
“အင်း....”
“နင်ကျောင်းပြေးဖူးတယ်မလား...ဟိုလို နေမကောင်းလို့ ခွင့်တိုင်ပြီးပြေးတာမဟုတ်ပဲနဲ့ ကျောင်းတက်ချိန်မှာ အပြင်ကို လျောက်သွားနေတာမျိုးလေ”
“အေးပေါ့.....လေးတန်းလောက်ကနေ ရှစ်တန်းအထိ ပြေးနေကြပဲဟာ...ဘာလို့လဲ”
“ချယ်က သူငယ်တန်းကနေ ကိုးတန်းအထိ ကျောင်းမှမပြေးဖူးပဲ ဘယ်သိပါ့မလဲ ၊ ပျော်စရာကောင်းလား”
“အင်း...ကောင်မလေးတွေက ကျောင်းမှမပြေးဖူးတာ...မသိတာလည်း မဆန်းပါဖူး ၊ ကျောင်းပြေးရတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့လည်းကောင်းတယ် ၊ ပျော်ဖို့လည်း ကောင်းတယ်”
“အင်း...စိတ်ဝင်စားစရာပဲ ၊ သန့်ဇင် နင်နဲ့ငါ နေ့လည်ပိုင်းကြ ငါနဲ့ကျောင်းအတူပြေးမယ်လေ”
“ဟားဟား...စိန်လိုက်လေ ၊ လူလိမ္မာလေးကို ဖျက်စီးသလိုများ ဖြစ်နေမလား”
“ချယ်လည်း ကျောင်းပြေးကြည့်ဖူးချင်လို့ပါ...ဟဲဟဲ ၊ နောက်နှစ်ဆယ်တန်းရောက်ရင် စာတွေပဲ နင်းကန်ကုန်းလုပ်နေရတော့မှာလေ”
“အဲ့တာဆို....နေ့လည်စာ ထမင်းစားပြီးရင် အတူပြေးကြတာပေါ့”
“အေးအေး...အဲ့တာဆို ပြီးတာပဲ ၊ ဘာတွေလိုသေးလဲ”
“ အပေါ်က ကျောင်းအင်္ကျီအဖြူကိုဖုံးဝတ်ဖို့ အပေါ်ထပ်ရယ်....ပိုက်ဆံရယ်ပဲလိုတယ်”
“အိုကေ...ဒီနေ့ ချယ်တို့နဲ့နေ့လည်စာအတူစားပြီးရင် သွားမယ်လေ”
“သူသူဟန်တော့ မလိုက်ဖူးမလား”
“အဲ့ကလေးမက ဒါမျိုးအဖော်စပ်လို့မရဖူးရယ်၊ အိမ်သာသွားဖို့တောင် မနည်းပြောရတာ”
“အင်း...အဲ့တာဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ...စီနီယာကြီးရေ”
မျက်ချယ်နှင့်အတူတူ ကျောင်းပြေးရတော့မည်ဆိုတော့ သန့်ဇင်စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စာထဲကို အာရုံမစိုက်နိုင်ပဲ ဖြစ်နေသည် ၊ စာပွဲခုံဘေးနားရှိ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဖက်ကိုငေးရင်း ဟိုဒီလျောက်စဥ်စားကာ တွေးတောနေမိသည်.....
ဆရာမ စာသင်နေသည်မှာ အခါတိုင်းထက် သုံးဆပို၍ကြာနေသည်ဟုပင် စိတ်ထဲထင်နေမိသည် ၊ သူ့ရဲ့ရင်ခုန်သံကလည်း ကြိမ်နှုန်းတွေ နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်ဖြစ်နေပြီး စိတ်အာရုံတွေလိုမျိုး လွင့်မျောနေလေရဲ့........
အခုဆို ဖေဖော်ဝါရီ လထဲရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရာသီဥတုက ဆောင်းအကုန် နွေအကူး သို့ကူးပြောင်းနေလေပြီ ၊ မေမြို့ ( ပြင်ဦးလွင်) ဆောင်းကတော့ ချမ်းစီးစီးဖြင့် အေးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း နေ့ခင်းအခါများတွင်တော့ နွေဦးရာသီ၏ လေပွေ လေရူးများက မကြာခဏဆိုသလို တိုက်ခတ်တတ်သည်။
အတန်းတင်စာမေးပွဲလည်း နောက်လဆိုလျင်ဖြေတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းသား ကျောင်းသူများအားလုံးသည် ကမြင်းကြောထနေသည်များကို ခေတ္တခဏရပ်နားရင်း စာအုပ်ကိုကောက်ကိုင်ကြရသည်။
သန့်ဇင်ကိုတို့၏ ပြဿနာရှာသောအဖွဲ့ပင် ရုံးခန်းမရောက်သည်မှာ လေးလခန့်ရှိလေပြီ။ ( ဤသည်က သူတို့အဖွဲ့အတွက် အကြာဆုံးသော စံချိန်ပင် ဖြစ်လေသည်)
ဆရာမစာသင်သည်ကို စိတ်မပါသော်လည်း လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်နှင့် နားထောင်ရင်း မနက်ပိုင်း စာသင်ချိန်ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့သည် ၊ နေ့လည်ခင်း မျက်ချယ်တို့အဖွဲ့နှင့် အတူထိုင်ကာ ထမင်းစားကြရင်း နေ့လည်ကျောင်းပြေးမည့် အကြောင်းကိုပြောတော့ သူသူဟန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မလိုက်တော့ပါဖူးဟု ပြောသည်။
မျက်ချယ်က ဆရာမကို နေမကောင်းလို့ အိမ်ပြန်သွားသည်ဟု ပြောပေးရန် သူ့သူငယ်ချင်းမကို ချော့ပြီး ပြောခဲ့သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုအတွက်ကတော့ အတန်းထဲတွင် ပေါ်ပျူလာဖြစ်သူ မဟုတ်သည့်အတွက်ကြောင့် ဆရာမများ သတိထားမိမည်ကို ပူစရာ မလိုအပ်ချေ။
ထို့နောက် ကျောပိုးအိတ်တွေကို အခန်းထဲက အံဝှက်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လေသည် ၊ မျက်ချယ်က...
“သန့်ဇင်....ငါတို့လွယ်အိတ်တွေထားခဲ့လို့ ဖြစ်ပါ့မလား”
“ဖြစ်ပါတယ်ဟာ....နင့်ပိုက်ဆံတွေထားခဲ့လို့လား”
“ပိုက်ဆံတော့ယူလာပါတယ်....ရော့...နင့်အိပ်ကပ်ထဲထည့်ထားလိုက်”
“ငါးထောင်တန်နှစ်ရွက်ပါလား....ငါ့လက်တွေတော့ မကိုင်စဖူးတွေကိုင်ပြီး နူကုန်တော့မှာပဲ”
“အချင်းချင်းကို အဲ့လိုတွေမပြောနဲ့နော်...ချယ်မကြိုက်ဖူး”
“စတာပါဗျာ....”
“ခဏ...ကျောင်းအရှေ့ပေါက်ကထွက်မလို့လား”
“အေးလေ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆရာမတွေစောင့်နေလို့လား အော်......ဟုတ်သားပဲ ၊ အထက ၂ က စံပြကျောင်းသူလေးနဲ့ ကျောင်းလစ်တယ်ဆိုတာကိုမေ့သွားလို့...ဟဲဟဲ”
“နင်တို့အခါတိုင်း အရှေ့ပေါက်ကပဲထွက်တာလား”
“ဒီလိုကျောင်းမတက်သေးတဲ့အချိန်ဆို ကြုံရာအပေါက်ကလစ်တယ် ၊ ကျောင်းခေါင်းလောင်း ထိုးပြီးသားဆိုရင် အနောက်ပေါက်နားက အုတ်တံတိုင်းကျော်လစ်တယ်.....လာ အနောက် အပေါက်ကထွက်ကြတာပေါ့..အဲ့မှာ ဆရာမတွေ မစောင့်ဖူးရယ်”
“အင်း.....”
ဆရာမတွေ မြင်တွေ့သွားမည်ကိုကြောက်သော မျက်ချယ်က သူမ၏ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီ အဝါရောင်လက်ရှည်အပါးကို ဇစ်အဆုံးထိတင်ဝတ်ပြီး အင်္ကျီနှင့်တွဲလျက်ဖြစ်သည့် ဦးထုတ်ကိုပါ ဆောင်းထားသေးသည် ။
သန့်ဇင်ကို၏ ဘေးကနေ ခြေလှမ်းကျဲကျဖြင့် လမ်းလျောက်ပြီး အနောက်ဂိတ်ပေါက်ကနေ ကျောင်းဝန်းအပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ပြီး အ.ထ.က ၂ နှင့် အ.ထ.က ၄ ကျောင်းနှစ်ကျောင်းကို ဆက်သွယ်ထားသည့် နောက်ဖေးလမ်းကြားသို့ ရောက်ခဲ့လေသည်။
နောက်ဖေးလမ်းကြားလေး ဖြစ်သော်လည်း လမ်းကအတော်ကျယ်သည်....လူအသွားအလာ အတော်ကင်းရှင်းပြီး စိမ်းစိမ်းစိုနေသော အရိပ်ရနှစ်ရှည်ပင်များက လမ်းနှစ်ဖက်တွင် အုပ်မိုးထားသောကြောင့် အလင်းရောင်သိပ်မရှိပဲ စိုစွတ်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုအတွက် ဒီလမ်းကြားလေးသည် အမှတ်တရပေါင်းစုံရှိခဲ့သော နေရာဖြစ်လေသည်။
မျိုးမင်းထက်...အောင်အောင်ဦးတို့နှင့် ကျောင်းပြေးနေကြ ဖြတ်လမ်းလေးဖြစ်သလို အ.ထ.က (၄) တွင် ရည်းစားစာပေးမိ၍ ခွေးပြေးဝက်ပြေး ပြေးခဲ့ရသည့် နေရာလည်းဖြစ်သည်။
ထ (၄) ကကောင်တွေနဲ့ ညှိပြီးရန်ဖြစ်တော့လည်း ဒီလမ်းကြားလေးတွင် ထိုးကြိတ်ခဲ့ သေးသည်.....သူ့အတွက်သာမက တခြားသော ကျောင်းသားတွေအတွက်လည်း အမှတ်တရ ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု တွေးနေမိသည်။
တချို့သော ကျောင်းထဲက စုံတွဲများသည်လည်း ဒီနောက်ဖေးလမ်းကြားလေးတွင်ပင် ချိန်းတွေ့လေ့ရှိကြသည် ။
လူပြတ်ခြင်း...ဆရာများမလာခြင်း....တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း စသည်တို့ကြောင့် မဟုတ်တာလုပ်ချင်သောသူများ၏ ဂျိုကာနေရာ ဖြစ်လာရသည် ၊ ကျောင်းဝန်းထဲထွက်ခါစတွင် မျက်ချယ်နှင့်သူ့ကို အတူယှဥ်တွဲမြင်သောအခါ တချို့သော ကျောင်းသားများက သို့လော...သို့လောဟူသည့် မျက်လုံးများနှင့် အကြည့်ခံရသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဖေးလမ်းကြားထဲရောက်ပြီး ခဏတွင်ပင် ကျောင်းတက် ခေါင်းလောင်းထိုးလေတော့သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက မျက်ချယ်ဘေးနား ကပ်လျောက်လိုက်ပြီး သူမလို ပခုံးကိုအသာလေးတိုက်လိုက်ပြီး.....
“ကောင်မလေး....ကျောင်းတက်ပြီနော် ၊ ကြောက်နေပြီလား”
“အိမ့်မျက်ချယ်ပါနော်....ဒီလောက်ကတော့ အေးဆေး”
“အဲ့တာဆိုဘာဖြစ်လို့ ဦးထုတ်ကြီးမချွတ်ထားတာလဲ”
“ဟဲ့...တော်ကြာ ငါ့အဖေအမေတို့ရဲ့အသိတွေ မြင်သွားမှာဆိုးလို့ပါ”
“အော်.....ကဲ အခုကျောင်းမလစ်စဖူးလစ်တော့ ဘယ်လိုခံစားရလဲ”
“ငါဒီလမ်းထဲရောက်ပြီး ကျောင်းပြေးလာတာကိုမေ့နေတာ..လမ်းကြားလေးက တိတ်ဆိတ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းလေး”
“အင်း...နင်ဒီလမ်းထဲ မလာဖူးဖူးလား”
“ဟင့်အင်း....မလာဖူးပါဖူး ၊ အခုမှပထမဆုံးလာဖူးတာ”
“အင်း...ဒီနားက သစ်ပင်တွေပေါတော့ လေလည်းရှူလို့ကောင်းတယ်”
“ရှူး......အင်း နင်ပြောတာဟုတ်တယ် ၊ ဒီလိုမှန်းသိရင် အရင်ကတည်းက ကျောင်းပြေးပါတယ် .......အိမ်မှာလည်းစာ ကျောင်းမှာလည်းစာပဲလုပ်နေရတော့ စိတ်ကျဥ်းကြပ်နေတာ”
“အင်း....တစ်ခါတစ်လေတော့ကောင်းပါတယ် ၊ ဒါပေမယ့် အမြဲတမ်း ကျောင်းပြေးရင်ကျ စာမလုပ်ချင်တော့ဖူးဟ”
“နင်က ဟိုဆရာမပြောသလို ဂန္တဝင်လူဆိုးဆိုတော့ သိမှာပေါ့...ခစ်ခစ်”
“အင့်... မရှိမဲ့ရှိမဲ့ သိက္ခာလေးတော့ကုန်ပါပြီ....ဟဲဟဲ”
“ဒါနဲ့ ကျောင်းပြေးတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ....ဘယ်ကိုသွားကြမှလဲ”
“အဲ....ဟုတ်သားပဲ ၊ ငါအဲ့တာကို မစဥ်းစားမိဖူး....ဟိုကောင်တွေနဲ့ ကျောင်းပြေးရင်တော့ ဂိမ်းဆိုင်သွားကြတာများတယ်”
“ဂိမ်းဆိုင်ကြီးတော့ မသွားချင်ပါဖူး”
“သဘောပြောတာပါ....နီးနီးနားနားဆို တရုတ်ဘုံကျောင်းတော့ရှိတယ် ၊ သူငယ်ချင်းဟောင်း ဆီသွားကြမလား”
“တော်ပြီ.....အဲ့မျောက်ဖင်နီကြီးက ချစ်စရာလည်းမကောင်းဖူး ၊ အမြင်ကတ်စရာကြီးရယ်”
“ဟားဟား....အစတုန်းကတော့ သူပဲ မျောက်လေးမျောက်လေးနဲ့ အစာတွေ လျောက်ကျွေးနေပြီးတော့”
“အဲ့တာငါမသိခင်တုန်းကလေဟာ...နင်ကလည်း ၊ ကဲ...အခုဘယ်သွားကြမှာလဲ”
“ ခြေဦးတည့်ရာလျောက်သွားကြတာပေါ့ဟာ....ဘယ်လိုလဲ”
“အဲ့တာလည်း တစ်မျိုးကောင်းတာပဲ....ချယ်လည်း ဒီနားတစ်ဝိုက် လျောက်မသွားဖူးဖူး”
“ကျွန်တော်မျိုးက မမလေးကို လမ်းပြပါရစေ”
“ဟုတ်ပါပြီ ငယ်ကျွန်ကြီးရယ်.....ခစ်ခစ်ခစ်”
ထိုသို့ဖြင့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့သည် ကျောင်းအနောက်ဖေးလမ်းကြားထဲကနေ လမ်းလျောက်ရင်း မြို့ပတ်လမ်းပေါ်သို့ ရောက်ခဲ့သည် ။
အ.ထ.က (၁) ရှိရာ လမ်းပေါ်သို့ အသွားတွင် အရင်တစ်ခါက ခွေးလိုက်ဆွဲခံရဖူးသော လမ်းကိုရှောင်ကွင်းသွားကြသည် ၊ လမ်းထောင့်တစ်ခုသို့အရောက်တွင် ဝက်သားဒုတ်ထိုးဆိုင်ကိုတွေတော့ မျက်ချယ်က......
“သန့်ဇင်...သန့်ဇင်....ငါတို့ဒုတ်ထိုးစားရအောင်လေ”
“အင်းပါ..နင်ကလည်း လန့်သွားတာပဲ စားကြမယ်လေ”
“ချယ့်အိမ်က လမ်းဘေးစာတွေ မစားခိုင်းလို့ အပြင်ရောက်တုံးလေး ခိုးစားမလို့...ဟိ”
“အွန်း...နင့်အိမ်က ကျန်းမာရေးဂရုစိုက်လို့နေမှာပေါ့ ၊ ငါအိမ်ကြတော့လည်း ဘာမှမတားဖူး ဝယ်စားစရာပိုက်ဆံလည်းမရှိဖူး...ကောင်းရော”
“လာ....လာ ၊ အဒေါ်ကြီး ဒီဖက်ကို ဒုတ်ထိုးတစ်ပွဲလောက်....”
“ပွဲနဲ့စားမှာလား....တုတ်နဲ့စားမှာလား”
“တုတ်နဲ့ပဲစားမယ်...အန်တီ အစုံထည့်ပေး”
“အေး...အေး..ကလေး ၊ ခဏစောင့်နော်...ဟင်းရည်က ချဥ်စပ်လား”
“ဟုတ်”
အိမ့်မျက်ချယ်မှာသည်ကို သန့်ဇင်ကဘေးနားက အသာစောင့်ကြည့်နေရင်း ရေနွေးခွက် နှစ်ခွက်ယူပြီး ဆေးကြောနေသည်၊ သူမက ဝက်သားဒုတ်ထိုးသည် ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီး လှီးဖြတ်နေသည်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်ရှူ့နေလေသည်။
သန့်ဇင်က သူမအနားကပ်ကာ လေသံတိုးတိုးဖြင့်.....
“ချယ်...နင်နဲ့လာလို့ ဒုတ်ချောင်းကိုရေပြီး စားနိုင်တာ...ငါ့ဘာသာ တစ်ခါတစ်လေ စားရင်တောင် ပွဲနဲ့ပဲစားတာ ၊ ဒုတ်ထိုးက တစ်ခုပြီးတစ်ခု စားပြီးရင်းစားချင်တဲ့ဟာမျိုးဟ”
“ဟုတ်လား....ငါတို့နှစ်ယောက် ပါတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ လောက်လောက်ပါတယ်နော်”
“ အဝစားမှ ငါးထောင်ဖိုးလောက် အလွန်ဆုံးကုန်မှာပါ စားသာစား”
“အင်း...ဟိုမှာ ရပြီထင်တယ် ”
“အေး...စားကြရအောင်”
သန့်ဇင်နှင့် မျက်ချယ်တို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ဝက်သားဒုတ်ထိုးကို စားကောင်းကောင်းနှင့် တစ်ချောင်းပြီးတစ်ချောင်း စားလိုက်ကြရာ ဒုတ်ချောင်းတွေပုံလာသဖြင့် မနည်းဘရိတ်အုပ် လိုက်ရသည်။
အချဥ်ရည်ကလည်း ရောစပ်တာကောင်းသောကြောင့် အရှိန်မထိန်းနိုင်ပဲ တို့စားမိနေလေသည် ၊ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ယောက်ပေါင်း ငါးထောင်စီရှင်းလိုက်ရလေသည်။
ဝက်သားဒုတ်ထိုးဆိုင်မှ အပြန် အ.ထ.က ၁ တိုက်တန်းသို့ရောက်သည့်အခါတွင် ယိုးဒယား ရေခဲမုန့်ဝယ်စားပြီး ဘောလုံးကွင်းဖက်သို့ ခြေဦးလှည့်ခဲ့တော့သည် ၊ လမ်းလျောက်ရင်း မျက်ချယ်က.....
“သန့်ဇင်... အ.ထ.က (၁) ဂိတ်ပေါက်နားက ဆရာကြီးက ငါတို့ကိုကြည့်နေတယ်”
“အဲ....လမ်း မြန်မြန်လျောက် ၊ တော်သေးတာပေါ့ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး အပေါ်ထပ်ဝတ်ခဲ့လို့”
“အင်း.....အပေါ်ထပ်ဝတ်လည်း ကျောင်းစိမ်းကိုမြင်ရင် ကျောင်းသားတွေမှန်း သိမှာပဲကို”
“အဲ့တာကကိစ္စမရှိဖူး.... အဓိကက လက်မောင်းက ကျောင်းတံဆိပ်ကိုမမြင်ဖို့ပဲ ၊ မဟုတ်ရင် ကျောင်းကိုပြန်တိုင်ကြတာ”
“အော်....ကျောင်းပြေးရတာ ပျော်စရာတော့အကောင်းသား”
“အင်း....ပြေးတာတော့ပျော်စရာကောင်းတယ် ၊ ကျောင်းပြေးတာမိလို့ အရိုက်ခံရရင်တော့ ပျော်စရာမကောင်းတော့ဖူး”
“သန့်ဇင်....”
“အင်း...”
“အနောက်မှာ စောနကဆရာကြီးလိုက်လာတယ်”
“ဘယ်မှာလဲ...ဘယ်မှာလဲ ငါမတွေ့ပါဖူး”
“ချယ်ကစတာပါ....ခစ်ခစ်ခစ်”
“ဟမ်း....”
အိမ့်မျက်ချယ်က ဘာရယ်မဟုတ် စနောက်လိုက်တော့ ကျောင်းပြေးနေကြ ကျောင်းသားဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုက လန့်ဖြန့်သွားသည်။
သူမကတော့ ပြုံးစိစိနှင့် ရေခဲမုန့်ကို အရသာခံစားရင်း လမ်းလျောက်နေသော်လည်း သန့်ဇင်မူ စိတ်မလုံတော့ပဲ ဟိုကြည့် ဒီကြည့်နှင့် လိုက်လာသည် ။
ကျောင်းဘေးရှိတိုက်ခန်းများမှ ကျော်လွန်ပြီး ဘောလုံးကွင်းထဲသို့ ရောက်ကာမှပင် ရေခဲမုန့်ကို စိတ်ဖြောင့်လက်ဖြောင့်နှင့် စားနိုင်လေ တော့သည်။
မျက်ချယ်ကမူ ရေခဲမုန့်စားပြီးပြီဖြစ်၍ ဘောလုံးကွင်းထဲရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ခုန်စွခုန်စွနှင့် လျောက်သွားနေသည် ။
သူမကိုကြည့်ရသည်မှာ လှောင်အိမ်ထဲက လွတ်မြောက်လာသည့် ငှက်မလေးသဖွယ် ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည် ၊ ပွဲကြည့်စင်တွင် ထိုင်နေသော သန့်ဇင်ကိုအား လက်ယက်ခေါ်ပြီး အောက်သို့ဆင်းလာရန် အချက်ပြသည်။
သန့်ဇင်လည်း ရေခဲမုန့်၏ နောက်ဆုံးလက်ကျန် ဝေဖာကတော့ချွန်ကို ပါးစပ်ထဲထည့်သွင်း လိုက်ပြီး အောက်သို့ဆင်းလာခဲ့သည် ၊ မျက်ချယ်တစ်ယောက် ဟိုဒီလျောက်နေသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် သူမက...
“သန့်ဇင်....ဘာလုပ်နေတာလဲ ၊ ငါတို့ဘောလုံးကန်ကြမယ်လေ”
“အမ်....နင်ကဘောလုံးကန်တတ်လို့လား”
“အော် အပျော်ပေါ့ဟာ..လုပ်ပါ ၊ ကန်ရအောင်လေ ဒီလိုကွင်းပြင်ကြီးထဲ မဆော့ဖူးသေးလို့ ”
“ငါတို့မှာဘောလုံးမှမရှိပဲ ဘာနဲ့ကန်ကြမှာလဲ”
“ဟိုမယ်လေ....ဘော်လုံး သစ်ပင်အောက်မှာ ရှိတယ်လေ”
“ သူများဘော်လုံးလေ...ယူဆော့လို့ကောင်းပါ့မလား”
“အာ...နင်ကလည်း သူတို့မှမရှိတာကို ၊ သွားယူလိုက်သွား”
“နင်ကတော့ ငါ့ကိုလူမိုက်ငှားပြီ...”
“လူမိုက်မဟုတ်ပါဖူး...သူခိုးပါ...ဟဲ”
“အေးပါ...အေးပါ”
တစ်ခြားကျောင်းက ဘော်လုံးကန်သည့်အဖွဲ့တွေ ဖွက်ထားခဲ့သည့် ဘော်လုံးဖြစ်သောကြောင့် မယူချင်သော်လည်း မျက်ချယ်၏ စကားကိုမလွန်ဆန်နိုင်၍ သွားယူပေးလိုက်ရသည်။
သစ်ပင်နားကနေ သူမအနားသို့ ပြန်ရောက်ခါနီးတွင် ဘော်လုံးကို လက်ဖြင့် ပြစ်ပေး လိုက်သည်။
သူမက လေပေါ်ကနေ ဝဲကျလာသည့် ဘောလုံးကို မြေမထိဘောကန်ရန် ခြေထောက်ကို အားရပါးရ မြှောက်ကန်လိုက်သော်လည်း ကျောင်းစိမ်းထမိန်နှင့် တုတ်မိပြီး ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားလေတော့သည်။
“အိစ်...... အမလေး ပလုတ်တုတ် မြတ်စွာဘုရား”
“ဖွတ်......ရှူးးးးးးးးး!!!”
သန့်ဇင်ပြစ်ပေးလိုက်သည့် ဘောလုံးမှာ မျက်ချယ်၏ ခြေထောက်နှင့် မိတ်မဆက်လိုက်ရ သော်လည်း ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသောအခါတွင်မူ သူမ၏ တင်ပါးအောက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားလေသည်။
ဘော်လုံးက အိုဟောင်းနေပြီး လေမလုံသဖြင့် ဖင်ထိုင်ချခံရသောအခါတွင် ရှူးကနည်း လေများထွက်သွားကာ ဘော်လုံးကနေ ဘော်ပြား အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
အားရပါးရ ပင့်ကန်ချင်သော်လည်း ထမိန်တုတ်ပြီး ဖင်ထိုင်လျက်လဲကျသွားသည့် ချယ့် အဖြစ်ကိုကြည့်ရင်း သန့်ဇင်ကို ရယ်ချင်လာသဖြင့် မအောင့်နိုင်ပဲ ရယ်မိလေတော့သည်။
သူမက ချော်လဲကျသွားသော်လည်း ဘော်လုံးက အောက်ကနေခံပေးသလို ဖြစ်သွားသောကြောင့် ဒါဏ်ရာရမသွားချေ။
“ဟွစ်...ဟွတ်...ဟွတ်..ဟွတ်....ခိ...ခိ..ခိ”
“သန့်ဇင်အစုတ်ပလုတ်ကြီး...သူများချော်လဲတာကို လာမထူပေးပဲနဲ့ ရယ်နေတယ်...ဟွန့်”
“ဟား...ဟား...နင်ကလည်း ထမိန်ကြီးနဲ့ အဲ့လိုကန်တာကိုး”
“မသိဖူးဟာ...တစ်ချက်လောက်ထူပေးပါဦး”
“ရော့...ငါ့လက်ကိုဆွဲလိုက်”
“အွန်း....ရပြီ”
“ချယ် ဘာမှတော့မဖြစ်ဖူးမလား...နာတဲ့နေရာရှိလား”
“အွန်း...မနာပါဖူး ၊ ချယ့်စိတ်ထဲမှာတော့ ဘော်လုံးကို လေပေါ်မှာတင် အားရပါးရ ကန်ပြစ်ဖို့ပဲ....... ထမိန်ဝတ်ထားတာကို သတိမရလိုက်ဖူး ၊ ပက်လက်လှန်လဲသွားတုန်းက ရင်ထဲလန့်သွားသေးတယ် လူတော့ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး....ဟဲ”
“ဘော်လုံးလေးတော့သနားပါတယ် ပိန်ရှုံ့သွားပြီ”ဟု သန့်ဇင်ကိုက ပြောလိုက်လေသည်။
ထိုအခါ မျက်ချယ်က ပိန်ရှုံ့သွားသည့် ဘော်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး....
“အဲတော့....ချယ်တို့ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“သူ့နေရာသူ ပြန်ထားလိုက်မယ်လေ”
“နင်ကလည်း ငါတို့ကြောင့်ပိန်သွားတာကို ပြန်ဖောင်းပေးလိုက်ဦးလေ...ရော့ နင်ပါးစပ်နဲ့ လေမှုတ်သွင်းလိုက်” ဟုပြောပြီး ဘောပြားကြီးကို သန့်ဇင်ကိုလက်ထဲ တွန်းပို့လိုက်သည်။
“ဟ...ဘော်လုံးနဲ့ ပူစီဖောင်းနဲ့တူမှမတူတာကို နင်ကလည်း”
“ဘာလို့မတူရမှာလည်း လေထည့်ရင် ဖောင်းလာတာခြင်းအတူတူပဲကို ”
“ငါမှုတ်နိုင်ရင်တောင် လေကအထဲမဝင်ဖူး...ဒီမယ်ကြည့် ဒီအပေါက်ကနေ သူ့လေထိုးတံနဲ့သူ လေထိုးရတာ”
“အော်....ချယ်မှ မသိပဲလို့ ၊ ချယ့်ကို ဘောလုံးပြန်ပေး”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ...ရော့”
“အပင်ခြေရင်းနား ပြန်သွားထားပေးမလို့လေ....ဟဲဟဲ”
“ဘာများလဲလို့....အဲ...ချယ်...ဘော်လုံးကို မြန်မြန်လွှင့်ပြစ်လိုက် ၊ ပိုင်ရှင်တွေလာပြီထင်တယ်.. ဟုတ်တယ်ဟ....ထ ၁က လူဆိုးကောင်တွေရဲ့ဟာ”
“ဟင်...ဟုတ်လား”
“ဝှီး....ဖတ် ၊ ဘယ်မှာလဲ....လာ မြန်မြန်ပြေးရအောင်လေ”
“..............”
“အာ.....တဂယ်လည်းမဟုတ်ပဲနဲ့ လူကိုလန့်သွားတာပဲ”
“တို့ကလည်း ပြန်စတာပါ....ဟဲဟဲဟဲ”
“သန့်ဇင်...ကောင်စုတ် နင်တော့ သေတော့မယ်”
“ဟားဟား....ပြေးပြီ..”
“သန့်ဇင် အစုတ်ပလုတ်...နင်တော့လား...”
သန့်ဇင်ကိုက မျက်ချယ်ကိုစနောက်ပြီး ပြေးတော့ သူမက သူမကအနောက်ကနေ ပြေးပြီး လိုက်ရိုက်သည်။
သန့်ဇင်က စိတ်ရှိတိုင်းပြေးနိုင်သော်လည်း သူမကိုငဲ့ပြီး မောချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခါးထောက်ပြီးရပ်နေလိုက်သည်။
သူမက အနားရောက်တော့ သန့်ဇင်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ရိုက်လိုက်လေသည်။
“အင့်...အင့်..အင့်”
“ဖြတ်...ဖြတ်..ဖြတ်”
“အာ့...နာတယ်ဟ...ချယ်...တော်တော့”
“သန့်ဇင်...အစုတ်ပလုတ်...မှတ်ပြီလား”
“နင်ကလည်း ငါ့ကိုစတုန်းကကြ စပ်ဖြဲဖြဲလုပ်နေပြီးတော့ သူ့အလှည့်ကြလိုက်ရိုက်တယ်”
“သိဖူးဟာ...အင့်”
“နာတယ်လို့...”
“မောတာ...အနောက်ကလိုက်ရတာလည်း...ဟူး...”
“ချယ်...”
“ဟင်...ဘာလဲ”
“အမှတ်ပေးတဲ့စင်ပေါ်တက်ရအောင် ၊ အဲ့မှာလေလည်းအေးတယ် နေလို့လည်းကောင်းတယ် နင်အမြင့်မကြောက်ဖူးမလား”
“မကြောက်ပါဖူး....နင်အရင်တက်”
“အင်း”
“ချယ်...ဖြည်းဖြည်းတက်နော်... ဟိုထောင့်စွန်းလေးကိုင်လိုက် အင်း ဟုတ်တယ်”
“.......”
ဘော်လုံးကန်သည့် ပွဲစဥ်တွင် အမှတ်ပေးသည့် စင်ကြီး၏ အနောက်တွင် နှစ်ယောက်သား ဘေးချင်းယှဥ် ခြေဆင်းပြီးထိုင်လိုက်ကြသည် ။
မျက်ချယ်က အပေါ်စီးကနေမြင်ရသော မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ငေးမောနေလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ရဲ့ရှူ့မျော်ခင်း ဖြစ်သည့် ချယ့်ကိုပင် ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမက သန့်ဇင်၏ ပေါင်ကိုအသာပုတ်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်ပြလေသည်။
“သန့်ဇင်...ဟိုမယ် ချယ်ရီပန်းတွေပွင့်နေတာ လှလိုက်တာဟာ”
“အင်း....ဟုတ်တယ် နှစ်ရှည်ပင်ကြီးထင်တယ် ၊ အကြီးကြီးပဲ အုံခဲပြီး ပွင့်နေလိုက်တာ”
“ခဏနေကြရင် နင်နဲ့ငါ အဲ့ကိုသွားမယ်နော်”
“နင်ချယ်ရီပန်းလိုချင်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဖူး....ပန်းတွေကို ဒီအတိုင်း ချိုးပစ်တာငါမကြိုက်ဖူး ၊ အပင်ပေါ်မှာ သဘာဝအတိုင်း လှနေတာကိုပဲ သဘောကျတာ ”
“ဟုတ်တယ် ငါရောပဲ....အား...ညောင်းလိုက်တာ လှဲလိုက်ဦးမယ်”
သန့်ဇင်သည် စင်အပေါ်ကနေ ရှူ့ခင်းကိုကြည့်ရင်း မကြာခဏ တိုက်ခတ်သော လေညှင်းကြောင့် အိပ်ချင်လာသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်စေ့တွင်ခုခံကာ ပက်လက်လှန် လှဲလိုက်လေသည်။
မျက်ချယ်က လှဲအိပ်လိုက်သော သန့်ဇင်ကို အောက်သို့ စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး....
“ဟဲ့...နင့်အင်္ကျီတွေ ပေကုန်လိမ့်မယ်လေ”ဟု ပြောသည်။
“ရပါတယ် ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး ၊ လေလေးတဖြူးဖြူးနဲ့ဆိုတော့ အိပ်ချင်လာလို့”
“ယောကျာ်းလေးတွေများ...သူတို့အဝတ်မလျော်ရတိုင်း နေချင်သလိုနေကြတယ်”
“ငါက ကိုယ့်အဝတ်ကိုယ်လျော်တာပါ”
“ဟုတ်လား နင်ကတော်သားပဲ”
“အဲ့လိုလည်းမဟုတ်ပါဖူးဟာ...ဒီလိုပါပဲ”
“စာမေးပွဲကနီးပြီနော် နင်စာတွေရပြီလား...”
“အင်း....ကျက်နေတုန်းပဲ ၊ Bio က အပုဒ်တိုတွေဖြတ်ပြီး အပုဒ်ရှည်တွေရောက်ပြီ”
“နင်ယုန်အခန်းကျက်ပြီးပြီလား”
“အင်း...ကျက်နေတုံးပဲ အဲ့အခန်းကလွယ်ပါတယ်...ပုံနဲ့ဆိုတော့ ပုံကြည့်ပြီး ကျက်လိုက်ရုံပဲ”
“အင်းဟုတ်တယ်...ချယ်လည်းစာတော့ရပြီ ၊ ပုံဆွဲတာပဲ မလှလို့ နည်းနည်းအခက်တွေ့နေတာ”
“ယုန်ပုံကဆွဲရတာလွယ်ပါတယ်....ပုံဖြစ်ပြီးတာပဲ စာကအဓိကပဲဟာ”
“ဟဲ့ Bio တို့ Chemistry တို့က ပုံလည်းအမှတ်ပေးတယ်နော်....တစ်မှတ်လည်း တစ်မှတ်ပဲ ၊ ဆယ်တန်းမှာဆိုရင် တစ်မှတ်နဲ့လည်း အောင်မှတ်ကော ဂုဏ်ထူးမှတ်ပါ စကားပြောတယ်ဟ”
“အင်း....ဟုတ်လား”
“နင်ကတော့ပြောအားရှိမှာပေါ့ ၊ နင်ကပုံဆွဲကျွမ်းတာကို”
“ဟဲဟဲဟဲ”
“ဘာရယ်တာလဲ..”
“အော်...အကုန်သိအကုန်တတ်တဲ့ ဆရာမကြီးမျက်ချယ်လည်း မကျွမ်းကျင်တာတော့ ရှိသားပဲလို့”
“အဲ့တာ နွေရာသီတုန်းကသင်ပေးတဲ့ ဆရာကအသုံးမကျလို့ဖြစ်တာ”
“အင့် တပည့်မကောင်း ဆရာခေါင်းတော့လုပ်ပြီ ၊ နင်ကအပြီးထိမှမတက်တာကို”
“မဟုတ်ပါဖူး...သင်ပေးတဲ့သူကမကောင်းလို့....”
“အင့်....”
“..........”
“စတာပါဟာ...နင်ကလည်း ချယ်ရှစ်တန်းတုန်းကဆွဲတဲ့ ပုံထက်စာရင် အများကြီးပိုကောင်း လာပါတယ်”
“ဟုတ်လား....ပီတိဖြာသွားပြီ ဟဲဟဲ”
“ကဲ....သန့်ဇင် နင်ထတော့ဟာ ချယ်ရီပင်နားသွားရအောင် ၊ မဟုတ်ရင် နှစ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်ပြီး စင်ပေါ်ကနေ အောက်ကိုပြုတ်ကျလိမ့်မယ်”
“အွင်း....ထပြီ...ထပြီ ၊ ညောင်းလို့သာလှဲရတာ နောက်ကျောနာတယ်ဟ”
“အင်း...အဲ့တာကမခက်ဖူး ၊ ဘယ်လိုပြန်ဆင်းရမှာလဲ”
“ငါအရင်ဆင်းပြမယ်....လက်ကဒီတန်းကိုကိုင် ခြေထောက်ကအောက်ကိုလျောပြီး အရင်ထောက်လိုက်...ပြီးမှ......................................................ဟော အောက်ကိုရောက်ပြီ”
“အင်း... ငါဆင်းတော့မယ် သန့်ဇင် နင်အပေါ်ကိုမော့မကြည့်နဲ့နော်”
“အေးပါ...အေးပါ”
မျက်ချယ်က သူမအပေါ်ကနေဆင်းလာသခိုက် လေအဝှေ့တွင် အောက်စလွတ်ပြီး အတွင်းခံကို မြင်သွားမှာ စိုးရိမ်ပုံပေါ်သည်။
လက်တွေ့တွင်တော့ ကျောင်းစိမ်းထမိန် အရှည်ကြောင့် သူမ၏ ဖြူဝင်းသည့် ခြေသလုံးသားလေးကလွဲလျင် ဘာမှမပေါ်သွားချေ ၊ သူမအောက်သို့ရောက်သောအခါတွင် သန့်ဇင်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး.....
“ဟဲ့ နင် ငါဆင်းတာကိုကြည့်နေတာလား”
“တမျိုးတော့မထင်ပါနဲ့ တော်ကြာ နင်ပက်လက်လှန်ပြီး လဲနေမှာဆိုးလို့ပါ”
“နှာဗူး....”
“ဘာမှလည်းမဆိုင်ဖူး နင်ဝတ်ထားတာ ထမိန်အရှည်ကြီးကို ဘာမှမပေါ်ပါဖူးဟ ၊ ပြီးတော့ ဒီနားကနေရပ်နေတာ အောက်ခြေတည့်တည့်ကလည်းမဟုတ်ဖူး”
“နှာဗူးကြီး...”
“မဟုတ်ပါဖူးဆိုဟာ...”
“ခစ်ခစ်ခစ်...ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ဒေါသတွေထွက်လာပြီ ၊ စတာ...ဟိ”
“နင်ကလည်းဟာ.....”
“လာ....ချယ်ရီပင်ကြီးနားသွားမယ်”
မျက်ချယ်က သူ့ရဲ့လက်ကိုဆွဲကာ ချယ်ရီပင်ကြီးရှိတဲ့ဖက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့လည်း စောနက ဖြစ်နေခဲ့တဲ့ ဒေါသတွေ ရှက်ရွံ့ခြင်းတွေအကုန် လွှင့်စင်သွားခဲ့ရသည်။
သူမကတော့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ ကလေးလေးလို မျက်နှာလေးနှင့် သူ့လက်ကိုဆွဲကာ လမ်းလျောက်ရင်း ခေါ်သွားလေသည်။
နွေဦးရာသီရဲ့ အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုဖြစ်သော လေပွေ လေရူးများက သူတို့နှစ်ယောက် သွားသည့် လမ်းတစ်လျောက်တွင် တိုက်ခတ်နေသည်ကို သစ်ရွက်များလှုပ်ခါနေသည်ကို ကြည့်ရင်းသိနိုင်သည်။
သစ်ရွက်များသာမက သန့်ဇင်ကိုရဲ့ နုနယ်သေးသည့် နှလုံးသားတစ်စုံသည်လည်း သူ၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့် နူးညံ့နွေးထွေးသော လက်ပိုင်ရှင်လေးကြောင့် တဟုန်ထိုး ယိမ်းခါသွားရသည်။
လှပလွန်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် သူ၏လက်ကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လှပသောမိန်းခလေးကြောင့် လက်တွေ့ဘဝမဟုတ်ပဲ အိမ်မက်မက်နေသည်ဟုပင် အထင်မှားမိသည်။
ချယ်ရီပင်ကြီးအောက်ရောက်တော့ သူမက လက်ကိုလွှတ်လိုက်ပြီး အပင်ကိုမော့ကြည့်ရင်း ပန်းနုရောင် စိုစွတ်နေသည့် ချယ်ရီပွင့်ဖတ်များကို ငေးမောနေလေသည်။
ပြီးနောက် သူမအရပ်နှင့်မှီသည့် သစ်ကိုင်းကိုလှမ်းဆွဲကာ အောက်သို့နှိမ့်လိုက်ပြီး နားရွက်နားသို့ကပ်ကာ ပန်ဆင်သည့်သဖွယ် ပြုလိုက်သည်။
“ငါ ချယ်ရီပန်းတွေပန်ထားတာလေ....လှတယ်မလား”
“အင်း...”
“ဘာ...အင်းတာလည်း လှတယ်ဆိုလှတယ်ပေါ့”
“အင်း.....လှတယ်”
“ခစ်...ခစ်”
သန့်ဇင်ကို၏ ရင်အစုံသည် တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေကာ မြေကြီးနှင့်ခြေထောက်လွတ်နေသည် ဟုပင်ထင်နေမိသည်။
ချယ်ရီပင်ကြီးအောက်က နုပျိုလှပသော မိန်းမပျိုလေးကိုကြည့်ပြီး ဒါတကယ်လား....အိမ်မက်လား မဝေခွဲနိုင်သေး....အိမ်မက်သာဆိုလျင် သူနောက်ထပ် မနိုးထချင်တော့ချေ.......
“ဝှီး......ဝူးးး”
နွေဦးလေရူး၏ လေအဝှေ့ကြောင့် မေမြို့၏ မြေနီနီပေါ်တွင် လေပွေငယ်လေးတစ်ခု ခဏတာဖြစ်တည်သွားသည် ၊ ထိုလေအဟုန်ကြောင့် ချယ်ရီပွင့်လေးများက အပင်ပေါ်ကနေ တဖွဲဖွဲကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းရသည်။
ချယ်ကတော့ လေအတိုက် ကြွေကျလာသည့် ချယ်ရီပွင့်လေးများကို ခုန်စွခုန်စွနှင့် လိုက်ဖမ်းနေလေသည်။
သူမ၏ ပြုံးရယ်နေသည့်မျက်နှာမှာ အထင်းသားပေါ်လွင်နေပြီး တစ်ချက်ခုန်ဖမ်းလိုက်တိုင်း ဆံနွယ်များကလည်း လေပေါ်တွင် ဝဲပျံနေသည် ၊ ချယ်ရီပွင့်လေးကို ဖမ်းမိသော အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး......
“သန့်ဇင်...ဒီမယ်ကြည့် ၊ ချယ်ဖမ်းမိပြီ...လှတယ်မလား ဒီတစ်ပွင့်က ပန်းရောင်ရင့်ရင့်လေး”
“ချယ်ရီပန်းက စပွင့်တဲ့အပွင့်ဆို ပန်းရောင်ပိုသန်းတယ်....ပိုလှတယ်”
“အင်း...နင်ပြောတာ ဟုတ်တယ် ၊ အောက်ကအပွင့်တွေက ပန်းရောင်ဖျော့ဖျော့တွေ ဒါပေမယ့် ငါမေးချင်တာတစ်ခုရှိတယ်”
“ဘာလဲ...”
“လေတိုက်တဲ့အခါ ချယ်ရီပန်းတွေက အပင်ပေါ်ကနေ မြေကြီးပေါ်ကို ဘယ်လောက် အမြန်နှုန်းနဲ့ ကျတာလဲသိလား”
“ငါကဘယ်သိပါ့မလဲ....အိုင်းစက် နူတန်မှမဟုတ်တာ”
“ခစ်...ခစ် ချယ်သိတာတော့ ချယ်ရီပန်းတွေက တစ်စက္ကန့်ကို ငါးစင်တီမီတာနှုန်းနဲ့ မြေကြီးပေါ်ကို ကျတယ်တဲ့”
“ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ငါတော့ ဘယ်စာအုပ်ထဲမှာမှ မဖတ်ဖူးပါဖူး ၊ နင်ကဘယ်လိုသိတာလဲ”
“ဂျပန်ကာတွန်းကားထဲကလေ....ခစ်ခစ်”
“အဲ့တာများ မသိပါဖူး...ငါကနင်ကိုယ်တိုင် တွက်လိုက်တာလားလို့”
“ပန်းပွင့်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲအမြန်နှုန်းတိုင်းရအောင် ချယ်ကလည်း အိုင်စတိုင်းမှမဟုတ်တာ ဟိဟိ”
“အေးပါကွာ....ကာတွန်းကားနဲ့ အနှပ်ခံလိုက်ရပြီ”
“ခစ်ခစ်”
“ချယ်....”
“အင်း...”
“...........”
“သန့်ဇင်...ပြောလေ”
“ငါ....နင့်ကိုချစ်တယ်”
“..............................”
“.............................”
“ဝှီး....”
သန့်ဇင်ကို၏ ချစ်ခွင့်ပန်သည့်စကားကို ကြားပြီး အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပြုံးရယ်နေသော မျက်နှာမှာ တည်သွားသည် ။
သန့်ဇင်၏ နှလုံးခုန်သံများက သွက်သွက်ခါနေသဖြင့် အသက်ကိုမနည်းလုရှူနေရသည်......သူ့ပါးစပ်က ဒီစကားထွက်သွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်သေး။
မျက်ချယ်ကို ကြိတ်ကြွေနေသည်မှာ နှစ်ချီနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရည်းစားစကားပြောဖို့မပြောနှင့် စိတ်ကူးနှင့် စာပေးရန်ပင် သတ္တိမရှိခဲ့ချေ။
အခုတော့ ဘယ်ကနေဘယ်လို စိတ်လွတ်သွားပြီး ချစ်ရေးဆိုမိသည်မသိတော့..... သူရည်းစားစကားပြောထွက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သော ချယ်ရီပင်ကြီးကိုပင် စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး အပြစ်တင်မိသည်။
ပန်းနုရောင် ချယ်ရီပွင့်များနှင့် လတ်ဆတ်သော လေညှင်းများက အချစ်ဦးလေးကို ရည်းစားစကားပြောရဲသည့် သတ္တိပေါ်ထွက်လာအောင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်လော......
အိမ့်မျက်ချယ်ကတော့ နှုတ်ခမ်းလေးကို တင်းတင်းစေ့ရင်း တစ်စုံတစ်ခုပြောရန် စဥ်းစားနေသည့်ပုံပေါ်သည် ။
သန့်ဇင်ကိုမှာတော့ သူမနှုတ်ခမ်းက ထွက်အံကျလာမည့် စကားလုံးတချို့ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ရင်ခုန်ရလွန်းသဖြင့် ရူးချင်နေလေပြီ ၊ ထိုစက္ကန့်ခန့်မျှ အချိန်ပိုင်းလေးက နှစ်ပေါင်းကုဋေများစွာ ကြာမြင့်နေသည့်သဖွယ် ခံစားရလေသည်။
“သန့်ဇင်....နင်တကယ်ပဲ ငါ့ကိုကြိုက်နေတာလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ငါနင့်ကိုချစ်မိနေပြီ”
“...............”
“တကယ်ပြောတာလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ်”
မျက်ချယ်က သူနှင့်မျက်လုံးချင်းဆုံပြီး သေသေချာချာ လာကြည့်သောကြောင့် သန့်ဇင်လည်း ခံစားချက်တချို့နှင့်အတူ အကြည့်ချင်းဆုံပေးလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ပါးပြင်လေးက ချယ်ရီပန်းရောင်လေးသန်းသွားကာ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းပါးလေးက ပြန်လည်လှုပ်လျားလာလေတော့သည်။
“သန့်ဇင်....”
“အင်း...”
“ချယ်က အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီကိစ္စတွေ မစဥ်းစားချင်သေးဖူး”
“အင်းပါ...ငါသိပါတယ်”
“ဒါပေမယ့်......ဆယ်တန်းပြီးရင်တော့ ချယ်စဥ်းစားပြီး အဖြေပြန်ပေးမယ် ဟုတ်ပြီလား”
“အာ...တဂယ်လား”
“ဟုတ်တယ် တစ်ခုတော့ရှိတယ်”
“အင်း..ဘာလဲ...”
“နင့်ရဲ့ဆယ်တန်းအမှတ်ပေါင်း အနည်းဆုံး ၄၀၀ ကျော်မှ လိုချင်တဲ့အဖြေပြန်ရမယ်”
“အမ်...”
“ဘာလဲ....မလုပ်ချင်ဖူးလား”
“ဟို....အမှတ်က ၄၀၀ ကျော်ကြီးတောင်လား”
“အင်းပေါ့......နင် ငါ့ရည်းစားဖြစ်ချင်ရင် ဒီလောက်တော့ ကြိုးစားရမှာပေါ့ မဟုတ်ဖူးလား”
“အိုကေလေ ချယ်....အဲ့တာဆို ဂတိနော်”
“အင်းပါ...နင်သာ စာကြိုးစား အမှတ်ကောင်းမှ တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်းရမှာ”
“အင်း...ဒီနေ့ကစပြီး ငါနင့်ကိုအမှီလိုက်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်”
“ဂတိ...🤙”
“အင်း....ငါဂတိပေးတယ် 🤙”
“ဟဲ....ဟဲ”
“...........”
မထင်မှတ်ပဲ ရည်းစားစကားပြောပြီးသည့် အချိန်တွင် နှစ်ယောက်စလုံးက ရှက်တမ်းတမ်း ဖြစ်နေကြသည်။
သန့်ဇင်ရော မျက်ချယ်ပါ မျက်နှာရဲနေကြပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ခပ်ခွာခွာလမ်းလျောက်ကာ ကျောင်းသို့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ချယ်က ပါးပြင်ပေါ်က ဆံနွယ်စကိုသပ်ပြီး နားရွက်အနောက်ကိုပို့တော့ သန့်ဇင် တစ်ခုခုကို မြင်တွေ့သွားပြီး သူမခေါင်းပေါ်သို့ လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။
“သန့်ဇင် နင်ဘာလုပ်တာလဲ...”
“ခဏ...ငြိမ်ငြိမ်နေ ၊ ဆံပင်ပေါ်မှာ ချယ်ရီပွင့် ကပ်နေလို့..”
“အော်....ဘာများလဲလို့ လန့်သွားတာပဲ”
“ချယ်.....”
“ဟင်....ဘာလဲ”
“စောနက ငါပြောတဲ့ကိစ္စကို ခဏမေ့ထားကြရအောင်လေ ၊ နင်စိတ်လေးနေမှာဆိုးလို့..... သူငယ်ချင်းလိုပဲ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့် နေကြတာပေါ့”
“အင်း....ချယ်လည်း အဲ့လိုပြောမလို့”
“ဒါဆို အဆင်ပြေပြီနော်”
“အင်း.... အင့်”
“အနောက်က ကားလာနေတယ် ပခုံးတိုက်တော့လန့်သွားတာပဲ ချယ်ရယ်”
“ခစ်ခစ်...အနောက်မှာ ဟိုဆရာကြီးလိုက်လာပြီ ပြေးရအောင်”
“ဒီတစ်ခါတော့ ဖိန့်လို့မရတော့ဖူး ကလေးမ...”
“ရမလားလို့ပါ.....ဟိ..ဟိ..ဟိ”
“ ကျောင်းပြန်ဆင်းတော့မယ်....မြန်မြန်လျောက်ရအောင်”
“အေးပါ....ကျောင်းဆင်းမှ ခပ်တည်တည်နဲ့ အထဲပြန်ဝင်မှာမလား”
“အေး....ပြီးမှ လွယ်အိတ်ယူပြီး ပြန်ထွက်ခဲ့ရုံပဲ ၊ ရော့ နင့်ရဲ့ပိုတဲ့ပိုက်ဆံတွေ”
“အော်....အေး”
“နင်ဒီနေ့ပျော်တယ်မလား ၊ ကျောင်းပြေးရတာ ဘယ်လိုနေလဲ”
“ ကျောင်းပြေးရတာတော့ ပျော်ပါတယ် ၊ ရည်းစားစကားပါ အစစ်အပြောခံလိုက်ရတာတော့ မမိုက်ဖူး...”
“ဟဲဟဲ....နင်ဂတိပေးထားတယ်နော်”
“ချယ်က ဘာဂတိပေးလို့လဲ မသိပါဖူးနော်”
“ဟင် စောနက နင်ပဲပြောတာလေ..”
“သိဖူး....”
“ဟင့်.....”
“...........”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ ကျောင်းသို့ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပင် ကျောင်းဆင်းချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားပြီး ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ခပ်တည်တည်နှင့် ဝင်ခဲ့ကြသည်။ အခန်းထဲသို့ လွယ်အိတ်ပြန်ယူပြီး မျက်ချယ်နှင့်နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
စက်ဘီးစတန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် အောင်အောင်ဦးနှင့် အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့လေသည်။
အောင်အောင်ဦးက သန့်ဇင်ကိုနှင့် ဘေးချင်းယှဥ်ပြီး စက်ဘီးတွန်းရင်း.........
“သန့်ဇင် မင်းထီပေါက်လာတာလား...မျက်နှာကြီးကိုပြုံးဖြီးနေတာပဲ”ဟု မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဖူးကွာ...ထီပေါက်တာထက် ပိုကောင်းတယ်ကွ”
“အင်း Bio တွေကျက်ပြီး ရူးသွားရှာပြီထင်တယ် ၊ မင်းကောင် မျိုးမင်းထက်လည်း Eco တွေ အခန်းလိုက်ကျက်ရင်း ရူးကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေတယ် ၊ အားရင် အခန်းထဲလာကြည့်ဦး”
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး....မင်းကိုပြောပြဦးမယ် ၊ ငါ မျက်ချယ်ကို ရည်းစားစကားပြောလိုက်ပြီ”
“အင်း...အဲ့တော့”
“ငါဆယ်တန်း အမှတ် ၄၀၀ ကျော်ရင် စဥ်းစားပေးမယ်တဲ့”
“ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ သတ်သေလိုက်ပါကွာ....”
“ မင်းကလည်း စစ်မရောက်ခင် မြှားမကုန်လို့ဖြစ်ပါ့မလား ၊ မရရအောင်လုပ်မှာပေါ့ကွ”
“အင်းပါ....သန့်ဇင် ဟိုမယ်ကြည့်လိုက် မင်းကောင်မလေးမလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သန့်ဇင် ငါအဆိုးပြောတာတော့မဟုတ်ပါဖူး ၊ မင်းကတကယ်ကြိုက်နေတဲ့ပုံပေါ်လို့ သတိပေးတာပါ”
“အင်း....”
“ဟိုက သူဌေးသမီးနော် ကျောင်းကြိုကျောင်းတက်တောင် ကားနဲ့လာကြိုတာ ၊ မင်းကတော့ စက်ဘီးကြီးနဲ့လေကွာ”
“အဲ့တာဘာဖြစ်လဲ ....သူပြောသလိုပြောရရင် အဲ့တာတွေက သူ့မိဘပိုင်ဆိုင်မှုတွေပါ ၊ ငါလည်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရင် တစ်နေ့သူဌေးမဖြစ်ဖူးလို့ ဘယ်ပြောလို့ရပါ့မလဲ ၊ အေးဆေးပေါ့ကွ”
“အင်း....ငါကသတိပေးတာပါကွာ ၊ မင်းအရမ်းကြီးစိတ်နှစ်ထားပြီး တစ်ခုခုဖြစ်မှာဆိုးလို့.... ဟိုကောင် မျိုးမင်းထက်လို ဖွန်ရုံဆိုရင်တော့ ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး”
“အွန်း ငါဘက်ကတော့ သူ့ကိုတကယ်ချစ်မိသွားပြီထင်တယ်ကွ”
“ကံကောင်းပါစေပေါ့ကွာ ၊ စာတွေလည်း သေချာကျက်ဦးနော် မင်းတို့ bio ကပိုကျက်ရ ခက်တယ်လို့ ပြောတယ်”
“အဓိကတော့ ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရတွေကျက်ရတာခက်တာကွ ၊ မင်းတို့ကရော စာတွေရနေပြီလား”
“ ငါတို့လည်း ပိန်လိမ်လိမ်ပါပဲ ၊ မြန်မာလိုကျက်ရတယ်ဆိုပေမယ့် အများကြီးကွ”
“အေးအေး...နောက်နေ့မှ မင်းတို့အခန်းထဲ လာလည်လှည့်မယ် ၊ သွားပြီနော်ဟေ့ရောင်”
“အေး...ငါလည်း ကျူရှင်ရှိတဲ့လမ်းထဲ ချိုးကွေ့ရတော့မှာ”
“မနက်ဖြန်မှတွေ့မယ်”
“အေး...အေး”
ထိုသို့ဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် အောင်အောင်ဦးနှင့် လမ်းခွဲပြီး ညနေခင်းကျူရှင်သို့ တက်ရောက် သည်။
ညရောက်သောအခါတွင်လည်း စာကျက်သည်ကို အာရုံမစိုက်နိုင်ပဲ နေ့လည်ခင်းက မျက်ချယ်ပြောသည့် စကားများကိုပင် ပြန်လည်ကြားယောင် နေမိသည်။
မျက်ချယ်က သူနှင့်ရွယ်တူဖြစ်သော်လည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည့် ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲတွင် အမှတ်ကောင်းရန် ရှေ့လျောက်ရမည့် နေ့ရက်များတွင် စာကိုပဲ စောင်းပေးကာ ကြိုးစားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည် ၊ သူ့ဖက်ကသေချာစာကြိုးစားလျင် သူမဖက်က ပြန်လည်၍ မေတ္တာသက်ဝင်လိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲကအလိုလိုသိနေမိသည်။
ထိုသို့တွေးမိသောအခါ စိတ်ထဲမရိုးမယွဖြစ်လာပြီး အိပ်ယာပေါ်သို့ ပြစ်လှဲကာ ဖက်လုံးကြီးကို အတင်းဆွဲဖက် မိလိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဖက်ခေါင်းအုံးကြီးကိုဖက်ရင်း သူဖတ်ဖူးခဲ့သည့် ဝတ္ထုတစ်ခုထဲက ရူးကြောင်ကြောင် ယတြာတစ်ခုကို ပြန်တွေးမိပြီး ချက်ချင်း အကောင်အထည် ဖော်မိလိုက်သည်။
ထိုယတြာမှာ လပြည့်နေ့ညတွင် မှန်တစ်ခုယူပြီး လရောင်ကို မှန်ထဲအမိဖမ်းကာ ကိုယ်ချစ်သော မိန်းခလေးပုံကို မှန်ထဲပေါ်အောင်ကြည့်ပြီး “ ငါ့ကိုပြန်ချစ်ပါ ”ဟု ပြောရန်ဖြစ်လေသည်။
ထိုသို့ ယတြာချေလျင် ကိုယ်ကြိုက်နေသော ကောင်မလေးက ကိုယ့်အားပြန်ကြိုက်လိမ့်မည် ဟုဖတ်ဖူးသဖြင့် စမ်းသပ်ချင်လာသည် ။
ဒီနေ့သည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တပိုတွဲလပြည့်နေ့ည ဖြစ်နေသောကြောင့် အပေါ်ထပ်က ပြတင်းပေါက်တွင်ထိုင်ကာ မှန်ကိုကိုင်ပြီး လရိပ်ကို အရင်ဖမ်းယူလိုက်သည်။
ပြီးနောက် မှန်ထဲသို့ကြည့်သောအခါ စပ်ဖြီးဖြီးဖြစ်နေသော ကိုယ့်မျက်နှာကိုပြန်မြင်ပြီး “တခွီးခွီး” ထရယ်မိသဖြင့် ယတြာပျက်သွားရလေသည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်....ဒီနေ့ညတော့ သန့်ဇင်တစ်ယောက် စိတ်နှစ်၍ စာကျက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်တော့ချေ ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Fifteen : : ဒဿမတန်း
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိမ့်မျက်ချယ်အား ရည်းစားစကားပြောပြီးသည့် နောက်ပိုင်း အချိန်သည် စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်ရင်း ၊ စာတွက်ရင်းဖြင့် ရီမုဒ် ကွန်ထရိုးနှင့် x16 ဆလောက်ရစ်လိုက်သည့်သဖွယ် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ဒီနှစ်နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွင်တော့ မျက်ချယ်နှင့် အခန်းတူသဖြင့် မဖြေခင်စပ်ကြား စာတွေပိုင်ပြီလားဟု သွားမေးခြင်း အခန်းထဲကဖြေပြီး ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် ဖြေနိုင်တယ်မလားဟု မေးမြန်းရသည် ၊ စာမေးပွဲနောက်ဆုံးရက် Bio ဖြေပြီးသည့် အချိန်တွင်လည်း သူမအနားသို့သွားပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သေးသည်။
၉ တန်းစာမေးပွဲဖြေပြီးသည့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်သည် အရင်နှစ်ကလောက် မသာယာနိုင်တော့ချေ။
အကြောင်းမှာ ဘဝရဲ့တစ်ဆစ်ချိုးဟု လူကြီးသူမတွေယူဆကြသည့် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် ဒဿမတန်း ( ၁၀ တန်း) အတွက် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ကြရ၍ ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်မှာ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲဖြေပြီး အိမ်တွင် တစ်ပတ်ပြည့်အောင်ပင် မနားလိုက်ရချေ ၊ ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် အိမ်ရှိအထုတ်အပိုးများပြင်ပြီး ဘော်ဒါဆောင်သို့ ညအိပ်ညနေ စာသင်ရန်ပို့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၉ တန်းနှစ်တုန်းက ကျူရှင် တက်ခဲ့သည့် ဘော်ဒါဆောင်တွင်ပင် ညအိပ်ညနေနေပြီး စာသင်ရလေသည်။
ဘော်ဒါဆောင်သို့ ရောက်ရောက်ချင်းကာလများတွင် အိမ်နှင့်မခွဲစဖူး ခွဲရသဖြင့် စိတ်ထဲတစ်မျိုးတမည် ခံစားရသော်လည်း အဆောင်နေသူငယ်ချင်းများနှင့် ခင်မင်သွားသော အခါတွင် နေပျော်လာသည်။
အောင်အောင်ဦးသည်လည်း သန့်ဇင်ကိုတက်သည့် ဘော်ဒါဆောင်သို့ ပြောင်းလာသဖြင့် နှစ်ယောက်သား အဖော်ရသွားကြသည်။
စာသင်သည့်ဆရာများက ဆယ်တန်းကျောင်းသားမဖြစ်ခင် နွေရာသီကတည်းကပင် အသေမောင်းတော့သည်။
မနက် ၆နာရီတွင် မနက်အတန်းချိန် စလိုက်ပြီး ည၁၀ နာရီ study အချိန်ပြီးကာမှ နားရသည် ၊ သို့သော် လူပျော်များ ဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုတို့အတွက်မူ နေ့လည်နားသည့်အချိန် ညနေနားသည့် အချိန်များတွင် စကားပြော ဟားတိုက်ကြပြီး လူငယ်သဘာဝ မရမက ပျော်လိုက်ကြသေးသည်။
March လကုန်ခါနီး ဘော်ဒါဆောင်နှင့် အသားကျခါစအချိန်တွင် သင်္ကြန်ပိတ်ရက် အိမ်ခဏပြန်ခွင့်ရသည်။
အိမ်ကိုပြန်ရသော်လည်း နည်းနည်းမှ မပျော်မရွင်နိုင် ဖြစ်နေသည့် သူ့ကိုယ်သူ သန့်ဇင်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ်ကိုမတွေ့ရသည့် ဒီနှစ်နွေရာသီသည် သူ့အတွက် ခြောက်ကပ်လွန်းသည့် နေ့ရက်ရှည်များပင် ဖြစ်သည်။
ရက်ကွက်ပတ်ဝန်းကျင်....ဘေးအိမ်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် “ သင်္ကြန်နွေဦး...တူးပို့..တူးပို့” သီချင်းသံများ လွင့်ပျံပြီး ပျော်ရွှင်နေကြသော်လည်း အိမ်တွင်းအောင်းရင်း ဇတ်ကားပဲ ခွေထိုးကြည့်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား အမေဖြစ်သူက နားမလည်နိုင်သည့် မျက်လုံးများနှင့် ကြည့်လေသည်။
အခါတိုင်းနှစ်များတွင် သင်္ကြန်ရက်များရောက်တိုင်း ရက်ကွက်ရုံးအထိရောက်အောင် သောင်းကျန်းလေ့ရှိသည့် သန့်ဇင်က အိမ်တွင်းအောင်းနေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
သို့သော် အကြတ်နေ့ရောက်သောအခါတွင် မျိုးမင်းထက်တို့ အိမ်က မန္တလေးကျုံးပတ်လည် သွားရန်အတွက် ရေပတ်ခံထွက်သည့် ဂျစ်ကားနှင့် လာခေါ်သဖြင့် သန့်ဇင်လည်း လိုက်သွား လေတော့သည်။
မျိုးမင်းထက်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာ တစ်လခန့်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သကောင့်သားကို ကြည့်ရသည်မှာ အသားဖြူပြီး ဝဖီးလာသည်။
သင်္ကြန်ရေပတ်ခံထွက်ရင်း စကားပြောသည့် အခါတွင် မျိုးမင်းထက်က ဒီနှစ်စာပန်းအိမ်အဆောင်သို့ ပြောင်းပြီဖြစ်ကြောင်း..... ကျောင်းပြန်ဖွင့်လျင် အ.ထ.က ( ၄ ) သို့ကျောင်းပြောင်းတက်ရမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောလေသည်။
( ထိုနှစ်ကာလများတွင် စာပန်းအိမ်ဘော်ဒါဆောင်သည် ကိုယ်ပိုင်အထက်တန်းကျောင်း မဖြစ်သေးသဖြင့် နေ့လည်ခင်းပိုင်းတွင် အစိုးရကျောင်းတွင် စာသင်ရသေးသည် ၊ စာပန်းအိမ် ပင်မဘော်ဒါဆောင်နှင့် နီးစပ်သည့် အ.ထ.က ( ၄ ) တွင်သာ အဆောင်က ကျောင်းသားများကို တက်စေခဲ့သည် )
မန္တလေးမြို့သို့ ရောက်သောအခါတွင် ကျုံးပတ်ပတ်လည် မဏ္ဍပ်များတွင် ရေကစားကြပြီး ညနေမစောင်းခင် ပြင်ဦးလွင်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။
အတက်လမ်းတွင် မျိုးမင်းထက် ပြောသည့် သတင်းစကားတစ်ခုကြောင့် သန့်ဇင် တစ်နေကုန် ပျော်ခဲ့သမျှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
မျိုးမင်းထက်ပြောသည်မှာ စာပန်းအိမ်ဘော်ဒါဆောင်တွင် စာသင်သော အခါတွင် စာတော်သည့် ကျောင်းသားကျောင်းသူများ၏ အတန်းခွဲဖြစ်သည့် A အခန်းတွင် အိမ့်မျက်ချယ်အား တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ၊ ကျောင်းပြန်ဖွင့်လျင် သူမလည်း အ.ထ.က ၄ သို့ ပြောင်းတက်လိမ့်မည် ဟူ၍ပင်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောင်းဖွင့်လျင် မျက်ချယ်အား ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု အားခဲထားခဲ့ သော်လည်း “ ခဲလေသမျှ သဲရေကျ” ခဲ့ရလေပြီ။
မျော်လင့်ခဲ့ရတာတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း “မင်းမရှိတော့ စာထဲပိုအာရုံစိုက်ဖြစ်တာပေါ့” ဟု အကောင်းဖက်ကနေ ဖြေတွေးပြီး သက်ပြင်းရှည်ကိုပဲ ချလိုက်ရသည်။
ဒီတစ်နှစ်လောက် မတွေ့ရသည်မှာ အကြောင်းမဟုတ်....အဓိကအချက်က သူမကိုဂတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း စာကိုပုံမှန်ကြိုးစားကာ ဆယ်တန်းအမှတ်ကောင်းကောင်း ရရန်အတွက် ကြိုးစားရုံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
သင်္ကြန်ပိတ်ရက်အပြီး ဘော်ဒါဆောင်သို့ပြန်ရောက်တော့ လေလွင့်နေသောစိတ်များ နှလုံးသားရေးရာ ခံစားချက်များကို မေ့ဖျောက်ပြီး စာကိုသာအသားပေး၍ ကြိုးစားလေတော့သည်။
စာသင်သည့်အပေါ်တွင် စိတ်နှစ်ထားလိုက်တော့လည်း အချိန်တွေ ဘယ်လိုကုန်ဆုံးသွားသည်ပင်မသိလိုက်....မကြာမှီ အချိန်မှာပင် May လကုန်ပြီး အစိုးရ ကျောင်းများပြန်ဖွင့်သည့် June လသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ တက်သည့် ကျူရှင်ဝိုင်းသာသာ ဘော်ဒါဆောင် သေးသေးလေးသည် ကျောင်းပြောင်းရန်မလိုသဖြင့် အ.ထ.က ( ၂ ) တွင်သာ ကျောင်းဆက်တက်ရလေသည်။
ကျောင်းစဖွင့်ဖွင့်ချင်း ရက်သတ္တပတ်တွင်ပင် အောင်အောင်ဦးကိုခေါ်ြပီး အ.ထ.က ( ၄ ) ကျောင်းဝန်းထဲသို့သွားကာ မျိုးမင်းထက်ဆီ သွားလည်ကြသည်။
အ.ထ.က ( ၄ ) ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခါတွင် ဟိုမေးဒီမြန်းနှင့် မျိုးမင်းထက်ရှိသော ဆယ်တန်း Eco အခန်းသို့ ရောက်သွားသည်။
အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်က စကားတွေဖောင်ဖွဲ့ပြောနေသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုကမှု အင်းအင်းအဲအဲသာ ထောက်ခံစကားပြောပြီး မျက်လုံးက ကဏှာမငြိမ်ပဲ လျောက်ကြည့်နေမိသည် ။
သန့်ဇင်ကို အကြောင်းကိုသိသော မျိုးမင်းထက်က ပုခုံးကိုလှမ်းဖက်ရင်း စနောက်လိုက်သည်.......
“သန့်ဇင်....သားကြီး မုန့်စျေးတန်း သွားမယ်လေကွာ ၊ ထ.၄ မုန့်စျေးတန်းက အချဥ်ပေါင်းသည်က စားကောင်းတယ်ကွ...မင်းတို့လာတုန်း ဝယ်ကျွေးမယ်”
“အင်း....ကောင်းတာပေါ့”
“ဘာလဲ မင်းအချဥ်ပေါင်း ကြိုက်တတ်လို့လည်း ဝယ်ကျွေးရသေးတယ် ၊ လေသံက မစားချင်တာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့..”
“မဟုတ်ပါဖူး...ငါ နေ့လည်စာ အများကြီးစားထားလို့ ဗိုက်တင်းနေလို့ပါ”
“အေးကွာ မစားချင်လည်း သဘောပဲ ၊ ငါကဒီအချိန်ဆိုရင် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ အဲ့အချဥ်ပေါင်းသည်ဆီ ဝယ်စားနေကြမို့လို့ မေးကြည့်တာပါ”
“အမ်....ငါဗိုက်ပြည့်သလိုဖြစ်နေတော့ ရင်ချောင်သွားအောင် မာကလာသီးသုတ်လေး ဝယ်စားရအောင်လေ ထက်ကြီး....ဟဲဟဲဟဲ”
“စောက်ခွက်ကိုက နာမည်ကြားတာနဲ့ ချက်ချင်းအချိုးပြောင်းသွားတာပဲ”
“ဟဲဟဲဟဲ”
“ဆိတ်အိုကြီးလိုရယ်မနေနဲ့......အေနိုး ၊ မင်းဒီကျောင်းလာတာ ငါ့ဆီလာလည်တာ မဟုတ်ဖူးမလား မျက်ချယ်နဲ့တွေ့ချင်တာမလား”
“မင်းနဲ့လာတွေ့တာပါကွာ ထက်ကြီးရာ....ဟဲဟဲ မျက်ချယ်နဲ့ တွေ့ချင်တာလည်းပါတာပေါ့ကွာ ၊ အဓိကကတော့ မင်းနဲ့တွေ့ဖို့ပဲ ဟီးဟီး”
“သူတောင်းစား....လာ သွားမယ် ၊ အောင်အောင်ဦးရော ဘာစားမလဲ”
“ငါလည်း တစ်ခုခုစားတာပေါ့ကွာ ၊ သွားကြမယ်လေ”
“အေး”
ထိုသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သား မုန့်စျေးတန်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
လမ်းတွင် မျိုးမင်းထက်က “အဲ့တာ မင်းမျက်ချယ်တို့ စာသင်တဲ့အခန်းပဲ” ဟု လက်ညှိုးညွှန်ပြပြီး ပြခဲ့သည်။
အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ကနေ မျက်စိဝှေ့ကြည့်သောအခါတွင်လည်း သူမကို မတွေ့သဖြင့် မျိုးမင်းထက်ပြောသလို မုန့်စျေးတန်းသို့ သွားသည်ဟု ယူဆရလေသည်။
အ.ထ.က ၄ ၏ မုန့်စျေးတန်းသည် သန့်ဇင်တို့ကျောင်းထက် ပိုဗြန့်ကျယ်ပြီး လူလည်းပိုများ လေသည်။
မျိုးမင်းထက် ခေါ်ဆောင်လာသည့် အသုတ်ဆိုင်နားသို့ ရောက်သောအခါတွင် မျက်ချယ်နှင့် သူသူဟန်တို့ကိုတွေ့သဖြင့် ဝမ်းသာသွားပြီး လမ်းအမြန်လျောက်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ချယ်....”
“အော....သန့်ဇင် ၊ နင်ဒီကိုဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”
“ငါ့သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်ဆီလာတာ...သူကမုန့်လိုက်ဝယ်ကျွေးလို့..ဟဲ”
“အဲ့ကောင်က နင့်ဆီလာတာပါ ၊ ငါ့နာမည်ဗန်းပြပြီး လာလည်တာ” ဟု အနောက်က လိုက်လာသည့် မျိုးမင်းထက်က စကားနာထိုးတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုက....
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူးဟာ...မင်းကလည်း” ဟု အရှက်ပြေပြန်ပြောလိုက်ရသည်။
ပြီးနောက်....
“သူသူဟန်....နင်ရော စာပန်းအိမ်ပြောင်းသွားတာလား ၊ အဲ့တာကြောင့် ထ ၂ မှာ မမြင်မိပါဖူးလို့”
“ဟက်ဟက်...အခုမှလာပြီးတော့ နှုတ်ဆက်နေ သေနာ ၊ ချယ်...ငါဟိုဖက် ရေခဲချောင်း သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်”
“အော်...အေး”
“သန့်ဇင် ငါတို့လည်း ဟိုဖက်ခဏသွားလိုက်ဦးမယ် ၊ ငါ့ဖို့ မာလကာသီးရယ် နာနတ်သီးအရော ဝယ်ထားပေးဦး”
“အေးပါ”
မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးက အတို့အထောင်လုပ်သော်လည်း အလိုက်သိစွာပင် ရှောင်ထွက်ပေးကြသည်။
သူသူဟန်ကလည်း အကြောင်းသိသဖြင့် ဥပါယ်တမျဥ်နှင့် တခြားသို့ ထွက်သွားပေးသည် ၊ ထို့ကြောင့် အသုတ်ဆိုင်ရှေ့တွင် သန့်ဇင်နှင့် မျက်ချယ်တို့ နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။
သူမကိုကြည့်ရသည်မှာ ပိုပြီးရင့်ကျက်လာဟန်ပေါ်ပြီး ကလေးမျက်နှာပုံစံလေးကနေ ရှက်သွေးကြွယ်သည့် အပျိုမလေး ပုံစံပေါက်လာလေသည် ။
ခန္တာကိုယ်၏ တချို့နေရာများတွင် အဖုအဖောင်းများက ထင်ပေါ်လာပြီး ကျော့ရှင်းသည့် မိန်းမပျိုလေး အသွင်သို့ ကူးပြောင်းလာသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများက အရင်ကထက်ပိုပြီး ဖမ်းညို့ယူနိုင်စွမ်း ကောင်းလာသလိုပင်....
နောက်တစ်ခုက စာဖတ်တာများသွား၍လားမသိ...... မျက်မှန်ကိုင်း အနီရောင်လေး တပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်က ရှက်နေသည်လား...မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသည်လားမသိ ၊ သန့်ဇင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် မကြည့်ပဲ အဒေါ်ကြီး မာလကာသီးသုတ်နေသည်ကိုပင် ငေးကြည့်နေသည် ၊ သန်ဇင်က စကားစပြီး.....
“ချယ်....”
“အင်း”
“နင်ဆံပင်တွေ ရှည်လာတယ်”
“အွန်း....နင်လည်း အရပ်ကြီးပိုရှည်လာသလိုပဲ ၊ ငါနည်းနည်းမော့ကြည့်နေရတယ်”
“နင်တော့ လေးလုံးလေးဖြစ်သွားပြီပေါ့ ၊ ပါဝါဘယ်လောက်လည်း အနီးလား...အဝေးလား”
“အဝေးမှုန်...ပါဝါက ဘယ်ဖက်က ၉၀ ညာဖက်က ၁၀၀ ၊ ပြီးတော့ လေးလုံးလို့မခေါ်နဲ့ မကြိုက်ပါဖူး”
“လေးလုံးလေး...ဟဲဟဲ”
“နင်နော်...”
“စတာပါ...မျက်ချယ်...မျက်ချယ်”
“ဟင်း....”
“အင်း....ချယ် စာလိုက်နိုင်တယ်မလား ၊ အေးပါ...နင်က အရင်ကတည်းက တော်ပြီးသားကို”
“အဲ့လိုတွေပြောပြန်ပြီ...နင်လည်း စာကြိုးစားရင် ငါ့ကိုမှီလာမှာပဲဟာ ၊ နောက်ပြီး နင့်ပဲငါ့ကို အမှတ်ကောင်းအောင် စာလုပ်မယ်လို့ ဂတိပေးထားတာနော်”
“အင်းပါ...ငါကပေးထားတဲ့ဂတိကို မတည်ခဲ့တာမျိုးရှိဖူးလို့လား”
“ဟွန်း....အပြောကတော့ကောင်းတယ် ၊ ဘာစားချင်လည်း ချယ်...ဝယ်ကျွေးမယ်လေ”
“ ဖျော်ရည်ဝယ်တိုက်ပါလား”
“အင်း...ခဏစောင့် သူသူဟန်မှာထားတာစောင့်ရအုံးမယ်”
“အော်..ဟုတ်သားပဲ ငါလည်း မျိုးမင်းထက်မှာထားတာကို မေ့နေတယ် ဟဲဟဲ”
“သန့်ဇင်...”
“အင်း”
“ဆယ်တန်းရောက်နေပြီ ၊ နင်စာကိုသေသေချာချာလုပ်နော် အရင်လို လပ်လျားလပ်လျား လျောက်သွားမနေနဲ့တော့”
“အွန်း...နင်ရော စာပန်းအိမ်မှာတက်ရတာအဆင်ပြေလား”
“ပြေပါတယ်...ဆရာဒေါက်တာအောင်ကျော်ဇော ( စာပန်းအိမ်ဘော်ဒါပိုင်ရှင် ) ကလည်း ချယ့်အဖေနဲ့ အသိတွေလေ ”
“အော်...ဟိုမှာ နင်မှာထားတာ ရပြီထင်တယ်”
“အင်း နင့်ဟာလည်းရပြီမလား သွားရအောင်လေ”
“တခြားသူတွေရော...”
“ သူတို့ စျေးတန်းအပြင်မှာစောင့်နေမယ်ထင်တယ် လာလေ”
“အော်...အင်း”
မုန့်စျေးတန်းထဲ နှစ်ယောက်အတူ လျောက်သွားကြပြီး မျက်ချယ်ဝယ်ကျွေးသည့် မုန့်များကိုပါဆယ်ဆွဲခဲ့ပြီး အပြင်သို့ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူငယ်ချင်းများနှင့် ပြန်ဆုံကာ မျက်ချယ်နှင့်နှုတ်ဆက်ပြီး အောင်အောင်ဦးကို ပြန်ခေါ်ကာ အ.ထ.က ( ၂ ) သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည်။
June, July နှင့် August လများတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် မျိုးမင်းထက်နှင့် မျက်ချယ်ရှိသော ထ (၄) ကျောင်းဖက်သို့ တစ်လတွင် နှစ်ရက်ခန့်မျှ သွားလည်ဖြစ်သည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် စာသင်သော အခန်းများ ၊ Revision များ ၊ ဘော်ဒါဆောင်မှ Tutorialများ Pilot စာမေးပွဲများ များလာသဖြင့် သွားမလည်ဖြစ်တော့ချေ။
တစ်ခါတစ်ရံ သွားလည်သည့်အခါတွင်လည်း မျက်ချယ်က အခန်းထဲတွင်သာ စာလုပ်နေသည်နှင့်တိုးသဖြင့် မျိုးမင်းထက်နှင့် လေဖုတ်ပြီးသာ ပြန်လာခဲ့ရတာ များသည် ။
ထို့ကြောင့် မိုးရာသီအလယ်သို့ရောက်သောအခါ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ မိုးရေစက်များကို ငေးကြည့်ပြီး သူမကို လွမ်းနေမိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆယ်တန်း Bio အခန်းတွင် သီဟဗလနှင့် အတူပြန်ကျသောကြောင့် သူနှင့်ပင် ထိုင်ဖြစ်သည် ၊ မျက်ချယ်အားဂတိပေးပြီးနောက်ပိုင်း သန့်ဇင်လည်း စာလိုင်းထဲ ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သီဟဗလတို့ စာဂျပိုးအုပ်စုနှင့်ပင် ပေါင်းသင်းဖြစ်နေသည်။
အောင်အောင်ဦးရှိသော Eco အခန်းသို့ပင် မသွားဖြစ်တော့ချေ။ ဆယ်တန်းနှစ်၏ ပထမနှစ်ဝက် စားမေးပွဲကား ဗြန်းစားကြီး ရောက်ရှိလာသည် ။ သို့သော် နှစ်ဝက်စာမေးပွဲက ကျောင်းစစ်ဖြစ်သောကြောင့် ဘော်ဒါတွင်ဖြေဆိုရသည့် Pilot စစ်လောက်ပင် စိတ်မလှုပ်ရှားမိချေ။
တကယ်တန်းဖြေတော့လည်း မေးခွန်းတွေက ကျူရှင်က မေးခွန်းတွေထက်ပိုပြီးလွယ်ကူနေလေသည်။
သီတင်းကျွတ်ပိတ်ရက်သို့ရောက်သောအခါ ဘော်ဒါဆောင်က ခြောက်ရက်အိမ်ပြန်ခွင့် ပေးသဖြင့် လျော်ဖွတ်စရာ စောင်ထုတ်များ အင်္ကျီထုတ်များပိုက်ကာ အမေ့အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ပထမတစ်ရက်တွင် လျော်ဖွတ်စရာရှိသည်များကို ဒိုင်ခံလျော်ပြီး နောက်ရက်များတွင်တော့ စာအုပ်များကို ယောင်လို့ပင်မထိပဲ ဇာတ်ကားခွေကြည့်ခြင်း ဝတ္ထုဖတ်ခြင်းဖြင့် အပြည့်အဝ အနားယူလေသည်။
သီတင်းကျွတ် ကျောင်းပိတ်ရက်၏ စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် မျိုးမင်းထက်က ဆိုင်ကယ်လေး စီးပြီး အိမ်သို့အလည်လာသည်။
အိမ်သို့အလည်လာနေကြ ဖြစ်သောကြောင့် လူကြီးတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တန်းတက်လာခဲ့သည်။
အိမ်နောက်ခန်းထဲတွင် ဒူးထောင်ပေါင်ကားပြီး ဝတ္ထုစာအုပ်ဖတ်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား.....
“သားကြီး...ငါလာလည်တယ်လေကွာ ၊ အောက်တောင်ဆင်းပြီး လာမကြိုဖူး...စိတ်ဓာတ်ပဲ”
“မင်းရဲ့အသံဗြဲကြီးကို အိမ်ထဲဝင်လာကတည်းကကြားပါ့ကွာ ၊ ဒီမှာ ဝတ္ထုက ကောင်းခန်းရောက်နေလို့”
“မသိပါဖူး...မင်းကဂွင်းထုနေတာလားလို့”
“ဟေ့ကောင် ဒါကျောင်းမဟုတ်ဖူး ငါ့အိမ်မှာနော် အာကျယ်အာကျယ်နဲ့ မပြောနဲ့”
“ဆောတီး..ဆောတီး...ဟဲဟဲ”
“မင်းငါ့ဆီအလည်မလာတာတောင်ကြာနေပြီ ၊ ဘာလာလုပ်တာလဲ”
“သားကြီး မင်းဒီနေ့ညအားတယ်မလား”
“အေး...အားတယ်လေ”
“ဒီလိုကွာ ဒီနေ့ည ငါတို့စာပန်းအိမ်က ကောင်တွေနဲ့ KTV သွားကဲမလို့ ၊ မင်းရောလိုက်ခဲ့ပါလား”
“အား...လိုက်တော့လိုက်ချင်တယ် ၊ ရေကနည်းနည်းပဲရှိတာကွ သီတင်းကျွတ်ကန်တော့လို့ မုန့်ဖိုးနည်းနည်းရထားတာ မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့ရင် အကုန်ပြောင်သွားလိမ့်မယ် ”
“အာ...အေးဆေး ၊ ငါတို့ထဲက တစ်ကောင်ကသူဌေးသား အဲ့ကောင်က အခန်းခရှင်းပေးမှာ သောက်စားတဲ့စရိတ်သာ ကိုယ့်အိတ်ကိုစိုက်ရှင်းရမှာ....မင်းကောင် အောင်အောင်ဦးတောင် လိုက်မယ်ပြောတယ် ၊ ငါမင်းတို့စားတာရှင်းပေးပါ့မယ်”
“အင်း အဲ့တာဆိုလည်းပြီးတာပဲ ၊ ညလည်းမင်းအိမ်မှာအိပ်မှရမယ်ထင်တယ်....ခဏ ငါအမေ့ကို ခွင့်သွားတောင်းလိုက်ဦးမယ်”
“အေး....ငါ့အိမ်မှာညအိပ်ပြီး ဗျောက်ဖောက်မယ်လို့ပဲပြောနော်”
“အေးပါ...အဲ့လောက်တော့ ငါသိပါတယ်ကွ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း အောက်ထပ်သို့အသာဆင်းပြီး TV ကြည့်နေသည့် အမေ့ကို မျိုးမင်းထက်အိမ်သို့ ဒီနေ့ညသွားအိပ်မည်ဟု ပလီပလာပြောပြီး ခွင့်တောင်းလိုက်သည် ၊ အမေကခွင့်ပြုသဖြင့် အပေါ်ထပ်တက်ပြီး မျိုးမင်းထက်ကို လက်ဟန်ဖြင့် 👌 Ok ဟု အချက်ပြလိုက်သည်။
အနောက်ခန်းထဲတွင် နေ့လည်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး မျိုးမင်းထက်နှင့် လေဖုတ်ပြီး ညနေစောင်း ရောက်တော့ ရေချိုးကာ ဆိုင်ကယ်အနောက်ကနေ လိုက်ခဲ့လေသည် ။
သန့်ဇင်သည် ဆိုင်ကယ်ကို လက်တုန်တုန်နှင့် မောင်းနေသော မျိုးမင်းထက်၏ အနောက်ကနေထိုင်ရင်း သံဗုဒ္ဓေဂါထာကို ဖင်တစ်ပြန် ခေါင်းတစ်ပြန်ရွတ်ကာ လိုက်ခဲ့ရသည် ၊ သန့်ဇင်က....
“ဟေ့ကောင်...ထက်ကြီး မင်းဆိုင်ကယ်ရော စီးတက်ပြီလား”
“မကြောက်ပါနဲ့ကွ...သားကြီးရ လေတိုက်လို့ လက်ကိုင်ကလှုပ်နေတာပါ...ဟဲဟဲ ၊ နွေရာသီတုန်းကမှ ငါ့အကို သင်ပေးထားတာလေ အေးဆေးပေါ့”
“အောင်အောင်ဦးကိုရော တင်စီးမှာလား ၊ သုံးယောက်လုံးကို နိုင်ပါ့မလား”
“အေးဆေး...အေးဆေး သားကြီး ၊ လီဗာကိုဒီလိုတစ်ချက်ဆွဲပြီး ဂီယာကိုဒီလို...ဒေါက်”
“ဗျစ်တစ်တစ်....ဗျစ်တစ်တစ်...ဖွန်း....ဖွန်း...ဖွန်း...ဖောင်း”
“ဟေ့ကောင်ဟေ့ကောင် ငါကြောက်လာပြီနော်...ဘာဖြစ်တာလဲ”
“အေးဆေးပေါ့ကွာ...ဂီယာလေးနည်းနည်းညပ်သွားတာ”
“အိတ်ဇောကလည်း ဖုန်းကနည်း ထထပေါက်တယ်နော်...ဟုတ်ပမလား”
“အဲ့တာ ဆိုင်ကယ်က ချုပ်ဆွဲပြီးဆီချူနှိုးထားလို့ပါ....အေးဆေး ကလေးမွေး အဟေးဟေး”
“......................”
မျိုးမင်းထက်က အေးဆေး...အေးဆေးဟုသာ ပြောနေသော်လည်း သန့်ဇင်စိတ်ထဲတွင်တော့ ဘယ်အကွေ့တွင် လဲသွားမလဲဟုတွေးရင်း အလွန်းအမင်း စိတ်ပူပန်နေရသည် ။
ပွဲစျေးတန်းတွင် ရဟတ်စီးတုန်းကတောင် ဒီလောက်ရင်မတုန်ဖူးချေ ၊ သို့သော်လည်း မျိုးမင်းထက်က ယိုင်ထိုး ယိုင်ထိုးဖြင့် ဆိုင်ကယ်မောင်းပြီး အောင်အောင်ဦး၏ အိမ်ပေါက်ဝသို့ ဘေးမသီရန်မခပဲ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
“တီ....တီ....တီ.....”
“လာပြီ...လာပြီ”
အိမ်ခြံဝန်းရှေ့သို့အရောက်တွင် ဟွန်းတီးလိုက်သည်နှင့် အောင်အောင်ဦး၏ အသံညောင်နာနာလေး ထွက်လာပြီး ခဏကြာတော့ လူပါကိုယ်ထင်ပြလေသည်။
ကျောပိုးအိတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးကိုလွယ်ထားသည့် အောင်အောင်ဦးကိုကြည့်ရင်း နှစ်ယောက်သား မျက်မှောင်ကြုတ်မိကြသည်။
“အောင်အောင်ဦး...မင်းကျောပိုးအိတ်ကြီးက ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
“စာအုပ်တွေနဲ့ ညအိပ်လဲဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားတွေလေ”
“အဝတ်အစားကဟုတ်ပါပြီ ၊ စာအုပ်တွေကဘာလုပ်ဖို့လဲ KTV သွားမှာပါဆို”
“ Ktv ကအပြန် စာကျက်ဖို့လေ...”
“အေးပါကွာ...သွား စာအုပ်တွေ ပြန်သွားထားလိုက်”
“မရဖူး..ငါ့အဒေါ်တွေက စာမလုပ်ဖူးရင် ညအိပ်ထည့်မှာမဟုတ်ဖူး”
“အဲ့တာဆိုလည်း တက်တော့ကွာ”
“ခဏ...ခဏ အောင်အောင်ဦး မင်းအနောက်ကတက် လွယ်အိတ်ကြီးနဲ့ဆိုတော့”
“အော်...အေး”
သန့်ဇင်ကိုက မျိုးမင်းထက်၏ ဆိုင်ကယ်အမောင်းစကေးကို သိရှိပြီးဖြစ်၍ အနောက်ဆုံးကနေ ထိုင်မလိုက်ရဲချေ ။
ထို့ကြောင့် လွယ်အိတ်ကိုအကြောင်းပြကာ အောင်အောင်ဦးကို ဂုန်းဆင်းဘီးတပ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ၊ ဒါကိုမသိရှာလေသော အောင်အောင်ဦးက အနောက်ဆုံးတွင်ထိုင်ကာ သန့်ဇင်၏ခါးကို ဖွဖွလေးသာ ဆုပ်ကိုင်ထား လေသည် ။
“ကဲ....ထွက်ပြီနော်”
“ဗျစ်တစ်တစ်....ဗျစ်တစ်တစ်....ဘွန်းဘွန်း....ဘွန်းဘွန်းဘွန်း”
“ချက်....ဗွန်းးးးး”
“အမလေး....ကုလားမစောက်ဖုတ်ကြီး!!!!!!! ၊ သေနာမျိုးမင်းထက်ရဲ့ ငါအနောက်ကို လန်ကျတော့မလို့ ဖြည်းဖြည်းမောင်းပါဟ”
“သုံးယောက်ဆိုတော့ ဆိုင်ကယ်မပြေးမှာဆိုးလို့ ဂီယာဝမ်းနဲ့ ဆောင့်ထွက်ကြည့်လိုက်လို့ပါ အေးဆေး အေးဆေး...”
“အဲ့တာကြောင့် ဟိုခွေးသားက အလယ်မှာ ဝင်ဦးထိုင်တာကိုး.......ငါ့မှာတော့ သဘောကောင်းလှချည်လား မှတ်နေတာ”
“ဟဲ...ဟဲ”
“ဘွန်းဘွန်းဘွန်း.....ဘွန်းဘွန်းဘွန်း....ဘွန်း”
“မင်းမေ$$$$$$$$$ ၊ ဖြေးဖြေးမောင်းပါဆို ခွေးသားရဲ့....သေကုန်တော့မှာပဲ”
“အေးဆေး...သားကြီး အေးဆေး”
“နင့်အမေလင်ကို အေးဆေးပါလား ၊ လီဗာကိုဆောင့်ဆောင့်မဆွဲနဲ့ဟ ငါအနောက်ကို လန်ကျလိမ့်မယ်”
“ရက်စ်ဆား.....အိုင်အမ် ဗဲလီးဆောတီး မိုင်ဖရန့် ”
“ဗျစ်တစ်တစ်...ဗျစ်တစ်တစ်...ဘွန်း ဘွန်း”
“$*%!!*%$$$$ ”
အောင်အောင်ဦး၏ ပီယဝါစာ အသံများနှင့် မျိုးမင်းထက်၏ ပြောင်ချော်ချော် အင်္ဂလိပ်စကားများ ကြားထဲတွင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကြောက်ကြောက်နှင့်ပင် ရယ်မိသည် ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဆုံမှတ်ဖြစ်သည့် ၁၅လမ်း အတွင်းထဲတွင်ရှိသော ဂျောင်ကျသည့် Ktv သို့ ချော့မွေ့စွာ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။
ပြဿနာက ဆိုင်ကယ်ပေါ်တင်မပြီးခဲ့ချေ..... မျိုးမင်းထက်၏ စာပန်းအိမ်က ဘော်ဒါများနှင့် တွေ့ဆုံမိတ်ဆက်ပြီး သီချင်းဆိုရန် အခန်းတစ်ခန်းကို ငှားလိုက်ကြသည် ၊ စာပန်းအိမ်က မျိုးမင်းထက်၏ ဘော်ဒါများက ပိုက်ဆံရှိ သူဌေးသားလူမိုက်ပုံပေါက်နေ၍ သန့်ဇင်စိတ်ထဲ သဘောမတွေ့ ဖြစ်မိလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ခန့်မှန်းတာမမှား...လူငယ်သဘာဝ အတတ်စမ်းချင်သောအချိန်တွင် အရက် ဆေးလိပ်စသည်တို့ကို လက်တည့်စမ်းချင်သည်မှာ သဘာဝဖြစ်သော်လည်း ဒီကောင်တွေကတော့ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ဆရာကျလွန်းနေသည်။
အစားအစာများနှင့် သောက်စရာ အရက်များကို မှာကြားပြီး စားသောက်ရင်း သီချင်းဆိုကြလေသည်။
မျိုးမင်းထက်နှင့် သန့်ဇင်က အစမ်းသဘောအနေဖြင့် အနည်းအကျဥ်းသောက်သော်လည်း အောင်အောင်ဦးက အရက်မသောက်တက်ချေ....
သို့သော် တခြားကောင်တွေက မြှောက်ပေးပြီး အတင်းတိုက်သဖြင့် သောက်လိုက်ရရှာသည် ။
အရက်လေး နှစ်ပတ် သုံးပတ်နှင့် အဖျော်ရည်ရောစပ်ထားသည့် ယာမကာကို လည်ချောင်းထဲသို့ မျောချပြီးသော အချိန်တွင် အူရိုင်းလေးဖြစ်သော အောင်အောင်ဦးမှာ ပျော်ရွင်မူးတူးစွာ ကခုန်လေ တော့သည်။
သောက်သောက်စားစား လူ့မင်းသားများမှာ အရှိန်အနည်းငယ်ရလာတော့ အခန်းထဲသို့ ကောင်မလေးခေါ်ကြသည်။
သန့်ဇင်သည် အောင်အောင်ဦးကို ထိန်းနေရသောကြောင့် မျိုးမင်းထက်မူးပြီး ကောင်မလေး တစ်ယောက် ခေါ်လိုက်သည်ကို သတိမထားမိလိုက် ၊ သူ့ကို ကောင်မလေးခေါ်ဦးမလားမေးတော့ ခေါင်းကို အသာယမ်းပြလိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်၏ သူဌေးသားဘော်ဒါများမှာ ဒီကိုလာနေကြမှန်း အရမ်းသိသာသည် ၊ သူတို့ခေါ်နေကြ ကောင်မလေးများကို အခန်းထဲသို့ခေါ်ကာ သီချင်းအတူဆိုရင်း ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လက်ကစားလေတော့သည်။
ဆရာသမား မျိုးမင်းထက်သည်လည်း အရက်မူးမူးနှင့် ခေါ်ထားသည့် ကောင်မလေး၏ နို့ကို အင်္ကျီပေါ်ကနေအတင်းနယ်ဆုပ်နေသည်။
ကောင်မလေးကတော့ ပြုံးစိစိနှင့်သာ ရယ်နေပြီး စားစရာတွေကို ထပ်မှာခိုင်းသည် ၊ ပထမအကြိမ် ထပ်မှာသောအခါတွင် မကြားရ၍ မတားမိလိုက်သော်လည်း ဒုတိယ အကြိမ်တွင်မူ သန့်ဇင်ကို တားဖြစ်အောင် တားလိုက်ရသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သကောင့်သားများက ကောင်မလေးတွေနှင့် ပလူးပလဲလုပ်ပြီး သာယာနေကြသည် ၊ မျိုးမင်းထက်သည် ကောင်မလေးပေါင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်ပြီး အင်္ကျီရော ဘော်လီကိုပါ ပင့်မကာ ပေါ်ထွက်လာသည့် နို့သီးခေါင်းမဲမဲလေးကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်နေရှာသည်။
ကောင်မလေးက မျိုးမင်းထက်၏ ခေါင်းကိုပွတ်သတ်ရင်း....
“ဒီကောင်လေးက နို့မပြတ်သေးဖူးထင်တယ်....စို့လိုက်တာဆို...ဟင့် ” ဟု ပြောလေသည်။
အရက်သမား ပေါက်စလေးဖြစ်နေသော အောင်အောင်ဦးကမူ သူ့အဒေါ်များ နားထောင်နေကြ ဖြစ်သော အရင်ခေါတ်က နာမည်ကြီးသည့် အမျိုးသမီးအဆိုတော်များ၏ သီချင်းကို တစ်ပုဒ်ပြီးတစ်ပုဒ် သီဆိုရင်း ကခုန်နေတော့သည်....
“ဒန်..ဒန် ၊ 🎼🎼 ကိုကိုကျွန်မကို ချာတိတ်လို့ မခေါ်နဲ့..... နာမည်ရှိတယ်ကြိုက်ဖူး သိရဲ့လား 🎼 ယေ့....ယေ့ ခမ်းမွန် ခမ်းမွန်”
သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်၏ ဖြစ်အင်ကိုကြည့်ရင်း သန့်ဇင်ကို စိတ်အတော်ညစ်လာသည် ၊ နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း ည ၈နာရီ ကျော်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မျိုးမင်းထက်၏ အမေကို ဂတိပေးခဲ့သော ၉နာရီအရောက်ပြန်ခဲ့မည်ဟူသည့် ဂတိစကားကို ပြန်လည်သတိရမိသည်။
ထို့ကြောင့် အနည်းငယ်မျှသာ ရီဝေဝေ ဖြစ်နေသေးသည့် သန့်ဇင်က ကျန်နှစ်ယောက်ကို သတိပေးရသည်။
ပထမဆုံး ပလက်ကျွတ်ပြီး သီချင်းတွေနင်းကန်အော်ဆိုနေသော အောင်အောင်ဦးနားသို့ သွားကာ ဒီတစ်ခေါက်နောက်ဆုံးတစ်ပုဒ်ဆိုပြီးရင် အိမ်ပြန်မယ်ဟု အချိုသတ်ပြီး ချော့ခေါ်ရသည်။
ဒုတိယအနေဖြင့် တစ်နှစ်သားကလေးသဖွယ် နို့ကိုတပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်နေရှာသည့် နှာဘူးကောင် မျိုးမင်းထက်ကို လက်တို့ပြီး အကြောင်းကြားရပြန်သည်။
“သားကြီး...သားကြီး ၈နာရီ၁၅မိနစ် ရှိနေပြီ ၊ ပြန်ကြရအောင်”
“ဟင်....ပြွတ်..ပြွတ်...ဘာပြောတာလဲ မကြားရဖူး”
“ ၈နာရီကျော်နေပြီ အိမ်ပြန်ကြရအောင်လို့”
“အင်း....ခဏလေး အောင်အောင်ဦးကို အရင်သွားခေါ်လိုက် ၊ ငါညာဖက်နို့အုံလေး ပြောင်းစို့လိုက်ဦးမယ်....အမ ဟိုဖက်က ဘတ်သီးလေးကို လှန်ပေးပါလား...ဟဲဟဲ ရှဲရှဲနီ ၊ ပြွတ်စ်...ပြွတ်စ်..ပြွတ်စ်”
“ဟေ့ရောင် မင်းကွာ...ဟိုကောင် အောင်အောင်ဦး တစ်ပုဒ်ပြီးပြီလေ ၊ တော်တော့ဟေ့ရောင်”
“ 🎼🎼 နာရီသံချက်ချက်ညံ....တကယ်ဆိုရင် ဒီလိုတေးဖွဲ့သံ..🎼🎼 အဲ....သန့်ဇင် ငါမိုက်ကို မလုနဲ့လေကွာ...ဟေ့ကောင်...ဟေ့ကောင်”
“တော်တော့...တော်တော့ ပြန်ကြရအောင်”
“ဟိုကောင် ထက်ကြီး ပြန်ရအောင် ၊ အောင်အောင်ဦး သီချင်းဆိုပြီးပြီ”
“ဟင်..ခဏလေး ဘယ်ဖက်နို့သီးလေးကို ပြောင်းစို့လိုက်ဦးမယ်...ဟဲဟဲ ပြောလို့ပြောတာ မဟုတ်ဖူး အဲ့ဖက်က ငန်ကျိကျိလေးနဲ့ ပိုစုပ်လို့ကောင်းတယ်ကွ...ဟဲဟဲ”
“အား....ငါခေါင်းကိုက်လာပြီ၊ ဟေ့ကောင် ထတော့ ထတော့ မဟုတ်ရင် အောင်အောင်ဦး က သီချင်းထပ်ဆိုလိမ့်မယ်”
“အေးပါ...အေးပါ...ခဏ..ခဏ အမ လက်လေးနည်းနည်းလောက် ၊ ဟုတ်ပြီ ပြွတ်စ်..ပြွတ်စ် ဒါက နှုတ်ဆက်အနမ်းလေး ပြွတ်စ်စ်စ်စ်...အွန်း”
နောက်ဆုံးတော့ ငမူးငရူးနှင့် အဆိုကျော်တို့အား အောင်မြင်စွာ အခန်းအပြင်သို့ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည် ၊ ဆိုင်ကယ်မောင်းတက်သည့် မျိုးမင်းထက်ကို အမူးပြေစေရန်အတွက် မျက်နှာသစ်ခိုင်းပြီး ပါးနှစ်ချက်ကို ခပ်စစလေး ရိုက်လိုက်ရသည်။
အမူးပြေသွားပြီဟု ထင်ရသောအခါတွင် သုံးယောက်သား ဆိုင်ကယ်ကိုခွပြီး မောင်းနှင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
“ချက်...ချက်..ရွှီး...ရွှီး...ဗျစ်တစ်တစ်...ဗျစ်တစ်တစ်...ဘွန်း..ဘွန်း..ဘွန်း”
“ထွက်ပြီနော်...သားကြီးတို့ သေချာကိုင်ထား...ရယ်ဒီ..ဝမ်း..တူး...ဘွန်းးးးးးး”
“နင့်မေကလွှား ဆောင့်မထွက်ပါနဲ့ဆို နို့စို့တဲ့အကောင်...”
“ဟ...လူသုံးယောက်ဆို ဆိုင်ကယ်မထွက်မှာဆိုးလို့ ဂီယာဝမ်းနဲ့ သွားရတာကွ ၊ မင်းမောင်းတက်ရင် အရှေ့ကလာမောင်းလှည့် မိုက်ခဲကြီးရ”
“မမောင်းတက်လို့ပေါ့ကွ...မောင်းတက်ရင် မင်းနောက်မလိုက်ဖူး...”
“အိုး...ရီးလီး....ဆိုး..ဝှက် အိုင်ဒန့်ကဲ ”
“တော်ကြပါတော့ကွာ...မျိုးမင်းထက် ဆိုင်ကယ်ကို သေချာမောင်းကွာ ၊ အနောက်ကကောင် လည်းတိတ်တော့”
“သန့်ဇင် မင်းကအလည်မှာထိုင်တော့ ဒီစကားပြောနိုင်တာပေါ့ ဟုတ်လား”
“မင်းအရင် ငါအနောက်မှာ ထိုင်လာတာပါကွာ.....အဲ အရှေ့မှာ မြှောင်းကြီးနော် သားကြီး ၊ ဟာ မျိုးမင်းထက် ဟေ့ကောင်...ဟေ့ကောင်...ကွေ့ ကွေ့ ကွေ့”
“အမ်...ဝှဲယား...ဝှဲယား...ဘယ်မှာလဲ ၊ အိုင်ဒုန့်စီး အန်းနီးသင်း”
“မင်းမေ..$$$**$!*&$”
“ဖုန်း! !!!!!! ....ဒိုင်း! !!!”
“အား...နာလိုက်တာ...ကျွတ်”
“ အေးဆေးပဲ...သားကြီး...အေးဆေးပဲ...အား...ဟား..ဟား…”
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
ငါးရက်ခန့်ကြာသော်..............
“စွတ်စ်.....အွန်း.....ကျွတ်...ကျွတ်...အွန်း”
“သန့်ဇင်..မင်းလက်က ဒါဏ်ရာတွေနဲ့ပါလား ၊ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ပိတ်ရက်တုန်းက ဆိုင်ကယ်မှောက်လို့ နည်းနည်းထိသွားတာ”
“အော်....ဟုတ်တယ် တံဆောင်ဆစ်မှာ အနာဖြစ်ရင်ခံရခက်တယ်ကွ ၊ အနာချက်နေတုံး အကွေးအဆန့်လုပ်လိုက်တိုင်း နာနေတာ”
“အင်း....အခု ဆောင်းတွင်းဝင်လာပြီး ရာသီဥတုကအေးတော့ ပိုဆိုးတယ်ကွ ၊ စာရေးတိုင်းကို နာနေတာ”
ရူပဗေဒဆရာမသည် အတန်းရှေ့၌ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ပုစ္ဆာတွက်ပြနေချိန် ဖြစ်သည် ၊ သန့်ဇင်လည်း အများနည်းတူ ဆရာမစာရှင်းပြသည်ကို နားထောင်ပြီး ပုစ္ဆာကိုလိုက်တွက် နေချိန်ဖြစ်လေသည်။
တကျွတ်ကျွတ် စုတ်သတ်နေသော သန့်ဇင်ကိုအား သူ့ဘေးနားထိုင်သော သီဟဗလက မေးမြန်းသောအခါ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ တံတောင်ဆစ်ကအနာသည် အနာချက်၍ ပျောက်ခါနီးတိုင်း ယောင်ယောင်ပြီး အကွေးအဆန့် ပြုလုပ်မိသောကြောင့် တော်တော်နှင့်မပျောက်နိုင်ပဲ ရှိနေသည် ၊ ပိုဆိုးသည်က ဆောင်းဝင်ပြီဖြစ်၍ မနက်အိပ်ယာနိုးတိုင်း အနာက တဆစ်ဆစ် နာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ညက မျိုးမင်းထက်အကို၏ ဆိုင်ကယ်လည်း မြှောင်းထဲကျသွားသဖြင့် မီးသီးကွဲပြီး ဂွေပါကောက်သွားသဖြင့် သူ့အကိုနှင့် မနည်းစာရင်းရှင်းလိုက်ရသည်။
သုံးယောက်လုံး ဒါဏ်ရာကြီးကြီးမားမားမရသော်လည်း အနည်းငယ်ပွန်းပဲ့သည်တော့ ရှိသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက ခြေကျင်းဝတ်အနည်းငယ်လည်သွား၍ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေတာလေးတော့ ရှိလေသည်။
နေ့လည်စာ ထမင်းစားကျောင်းဆင်းသောအခါ အောင်အောင်ဦးဆီသွားပြီး အခြေအနေ သွားမေးကြသည်။
ခြေထောက်က ကောင်းသွားပြီဖြစ်သော်လည်း မျိုးမင်းထက်ကိုတော့ အခုထိအခဲကျေပုံမပေါ်....
အခဲမကျေဆို ဆိုင်ကယ်မှောက်သောကိစ္စနှင့် ပါတ်သတ်ပြီး Ktv သွားတာ သူ့အဒေါ်များသိသွားသဖြင့် နှစ်လစာ မုန့်ဖိုးအဖြတ်ခံလိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။
သတင်းကျွတ်ပိတ်ရက် ဒါဏ်ရာရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် အ.ထ.က ၄ဖက်သို့ အလည်မသွားဖြစ် တော့ချေ ၊ အောင်အောင်ဦးနှင့် အဖော်စပ်၍ မရသည်ကတစ်ကြောင်း....လက်က ဒါဏ်ရာများကို မျက်ချယ်မြင်သွားလျင် ဆရာမကြီးလေသံဖြင့် ဟောပြောမည်ကို စိတ်ညစ်သည်က တစ်ကြောင်း..... နောက်ဆုံးစာမေးပွဲနှင့် တဖြည်းဖြည်းနီးလာသဖြင့် စာများ ပိုလုပ်နေရသည်များကြောင့် အခန်းအပြင်သို့ပင် သိပ်မထွက်ဖြစ်တော့ချေ။
December လရောက်တော့ Bio အတွဲယူခဲ့သည်ကို သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် နောင်တရခါစ ပြုလာသည် ၊ အရေးကြီးသည့် အခန်းများဖြစ်သော သုံးခန်းကိုပင် ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် မေ့လိုက်ကျက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။
အရှေ့က အခန်းများဆိုလျင် ဝေါဟာရ စကားလုံးကအစ အသံမထွက်တတ်တော့၍ အခက်တွေ့နေသည်။
ဘော်ဒါဆောင်ကလည်း ဂုဏ်ထူးများများနှင့် အောက်ချက်ကောင်းအောင် အတင်းမောင်း တော့လေသည် ။
တစ်လတစ်ခါ အိမ်ပြန်ခွင့်ကိုပင် ပိတ်လိုက်သည်.... ကျောင်းသားများသည် ညစာကျက်ချိန်၌ပင် အလေမလိုက်နိုင်တော့ပဲ ဗျာများနေရလေပြီ ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း Bio အတွက် အရေးကြီးသည့် အခန်းများကို သေချာကျက်လိုက် ချရေးလိုက်နှင့် ချွေးဇောပြန်အောင် Revision ပြန်ပြီး သေချာပြန်ရကာမှ သက်ပြင်းချနိုင်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက ဂုဏ်ထူးမှတ်ထက် အမှတ်ပေါင်းများများရရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ကိုယ်ပိုင်သော တစ်ဘာသာထည်းကို ဖိမလုပ်ပဲ ခြောက်ဘာသာလုံးကို မျှမျှတတ လေ့လာရ၍ ပိုပင်ပန်းသည် ၊ အမှတ်ကောင်းကောင်းရပြီး တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်းတစ်ခု တက်ရရန် ရည်မှန်းထားလေသည်။
ဆယ်တန်းအမှတ် ၃၀၀ ကျော်လောက်နှင့်တော့ သူ့အိမ်အခြေအနေနှင့် တက္ကသိုလ်ကို Day တက်ခိုင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိထားသည် ။
အမှတ်မကောင်းလျင် အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး အဝေးသင်တက်ရကိန်းက ပိုများလေသည် ၊ ထိုထက်ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူချစ်ရတဲ့ အိမ့်မျက်ချယ်က သူ့အား ဂတိမတည်သောသူဟု အထင်အမြင်သေးသွားမည်ကို မလိုလားချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူအားနည်းသော အင်္ဂလိပ်ဘာသာကို ကြိုးစားပြီးလုပ်သော်လည်း ငယ်စဥ်ကတည်းက အခြေခံသိပ်မကောင်းခဲ့၍ Pilot စာမေးပွဲဖြေတိုင်း အမှတ် ၆၀ ကျော်နှင့်သာ ကျေနပ်ရသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်သည့်ဘာသာများတွင် အမှတ်ကောင်းပြီး အတွက်အချက်လုပ်ရသည့် သင်္ချာနှင့် ရူပဗေဒ ဘာသာရပ်များတွင် ဂုဏ်ထူးမှတ် ထွက်နိုင်ချေရှိ၍ အဆောင်ကဆရာများက အတင်းမောင်းတော့သည်။
ဒီဇင်ဘာလနောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရကျောင်းရှိ ဆရာများက စာကိုအလေးပေးမသင်တော့.... ဘော်ဒါဆောင်က သင်သောစာများကိုပင် ပြန်လည်လေ့လာခိုင်းသည်။
အလေလိုက်သည့် ကျောင်းသားအချို့က ပျော်ပျော်ပါးပါး လုပ်နေကြသော်လည်း သန့်ဇင်ကို ၊ သီဟဗလနှင့် စာဂျပိုးအဖွဲ့ဝင်များကမူ စာအတူလုပ်လိုက် ခဏနားပြီး လေဖုတ်လိုက်နှင့် Revision ကာလကို ဖြတ်သန်းကြသည်။
ဇန်နဝါရီလထဲတွင် ဘာသာရပ်များ အကုန်နီးပါး Revision ပြန်ပြီးဖြစ်၍ လွှတ်ရမည့် အခန်းများကို မကြည့်တော့ပဲ ဂုဏ်ထူးမှတ် အပိုစာသားရနိုင်ချေရှိသည်များကိုသာ လေ့လာနေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အောင်အောင်ဦးရှိသော Eco အခန်းသို့ပင် သွားမလည်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည် ၊ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲက သူ့ဘဝအတွက်ရော အချစ်ရေးအတွက်ပါ အရေးကြီးသည်မဟုတ်လား။
ဘယ်လောက်ပင် စိတ်အာရုံစိုက်ပြီး စာလေ့လာပါစေမူ သစ်ရွက်ဟောင်းများကြွေပြီး ရွက်သစ်များထွက်လာသည့် နွေဦးရာသီသို့အရောက်တွင် ကျောင်းသားများသည် စာမေးပွဲကိုမေ့ပြီး အနည်းနှင့်အများ စိတ်အာရုံ လွင့်ပျံ့နေကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း Chemistry Formula များကို ပါးစပ်ကပွစိပွစိနှင့်ဆိုနေသော်လည်း စိတ်အာရုံကမူ ပြတင်းပေါက်အပြင်သို့ငေးပြီး လွင့်ပျံ့နေလေသည်။
ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကိုကြည့်ပြီး ကလေးများဆော့နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဘာရယ်မဟုတ် ဆယ်နှစ်တာ တက်ခဲ့ရသည့် ကျောင်းကြီးနှင့် ခွဲရတော့မည်ဟုတွေးပြီး စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းမိသည်။
အငယ်တုန်းက ကျောင်းမတက်ချင်၍ ကျောင်းပြေးရသော်လည်း အပြီးအပိုင်ထွက်ခွာရတော့မည်ဟု တွေးမိသောအခါ စိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်ရသည်။
သန့်ဇင်သည် အ.ထ.က ၂ ကျောင်းကြီး၏ ငယ်မွေးခြံပေါက်ဖြစ်သောကြောင့် ကျောင်းထဲတွင် အမှတ်တရများစွာရှိသည် ၊ သူအပြစ်လုပ်တိုင်း ရိုက်ပြီးဆုံးမခဲ့သည့် ဆရာ ဆရာမများကို သံယောဇဥ်အပြည့်ရှိသည်....
နောက်ပြီး သူလှမ်းကြည့်နေသည့် နှစ်ရှည် ပရုတ်ပင်ကြီးအောက်တွင်လည်း မျက်ချယ်နှင့် အမှတ်တရလေးတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။
တစ်နှစ်မှတစ်ခါဖွင့်သည့် ကွန်ပျူတာခန်းတွင် သူမနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည် ၊ ပရုတ်ပင်ကြီး အောက်တွင် ရန်မဖြစ်တော့ပါဖူးဟု သူမကိုဂတိပေးဖြစ်ခဲ့သည်။
ငယ်စဥ်က မျိုးမင်းထက်တို့ အောင်အောင်ဦးတို့နှင့်လည်း တစ်ကျောင်းလုံးအနှံ့ ဆော့ကစားခဲ့ဖူးလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် ထိုသို့ အတွေးတွေ လွင့်ပျံ့နေစဥ် သူ့နောက်ကျောကို တစ်ယောက်ယောက်က လာဖက်ပြီး စကားပြောသောကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားသည်။
“စောက်...$$ ဘယ်သူတုံးဟ”
“သားကြီး...ငါပါကွ”
“အော...မျိုးမင်းထက်ပါလား...ဒီကို ဘယ်လိုလုပ်ရောက်လာတာလဲ”
“မင်းကိုလွမ်းလို့လေကွာ...ငါတို့ကျောင်းဖက်လည်း မင်းမလာတာကြာလို့”
“အေး....စာတွေနဲ့ လုံးနေရလို့”
“အော်....ရှယ်ကို စာကြိုးစားနေတယ်ပေါ့လေ”
“အဲ့လိုလည်း မဟုတ်ပါဖူးကွာ...အောင်အောင်ဦးဆီသွားပြီးပြီလား”
“အေး အခုပဲ သူ့ဆီကပြန်လာတာ ဆရာသမားက ငါ့အမြင်မကြည်သေးလို့ မနည်းချော့ခဲ့ရတယ်”
“အင်း သူအရင်လတုန်းက မုန့်ဖိုးအဖြတ်ခံရလို့ တင်းနေတာလေ”
“ဟဲဟဲ အောင်အောင်ဦးကိစ္စ ထားပါတော့ ၊ အခုမင်းငါနဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့ဦး”
“ဘယ်လိုက်ခဲ့ရမှာလဲ...မုန့်ဝယ်ကျွေးမလို့လား”
“မဟုတ်ဖူး...ငါတို့ကျောင်းလိုက်ခဲ့ ”
“တော်ပါပြီကွာ....ပြီးရင်လမ်းပြန်လျောက်ရမှာ အဝေးကြီးကို”
“မင်းရဲ့ ချယ်လေးကခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ လာခေါ်တာ ၊ မလိုက်လဲနေကွာ”
“သူက ငါ့ကိုခေါ်ပါ့မလားဟ...မစပါနဲ့ကွာ...စာတွေက မေ့ရတဲ့ကြားထဲ”
“တကယ်ပြောတာဟ...မင်းကိုပြောစရာရှိလို့နေမယ်”
“အဲ့တာဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့ ၊ မဟုတ်လို့ကတော့ မင်းကို လည်ပင်းညှစ်မှာနော်”
“သွားမယ်လာ...မင်းကြည့်ရတာ စာဂျပိုးရုပ်ပေါက်နေပြီ ၊ စောက်မြင်ကတ်စရာကြီး”
“အေးပါကွာ..”
ထိုနောက် သန့်ဇင်သည် မျိုးမင်းထက်နှင့်အတူ အ.ထ.က ၄ သို့ အတူသွားပြီး မျက်ချယ်အား သွားတွေ့သည်။
မျက်ချယ်တို့အခန်းနားရောက်တော့ မျိုးမင်းထက်က “ ငါဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်” ဟုပြောပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
သူမရဲ့ အတန်းပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူသူဟန်က စာလုပ်နေသည့် မျက်ချယ်၏ လက်မောင်းကို အသာပုတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းကြားပေးသည်။
ထိုအခါ မျက်ချယ်က ဘောပင်ကိုအသာချပြီး လွယ်အိတ်ထဲကနေ ဘောပင်အိတ်တစ်ခုကိုယူကာ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
စာမေးပွဲနီး၍လားမသိ....ချယ့်ကိုကြည့်ရသည်မှာ နှုံးချိနေသယောင် ထင်ရသည် ၊ ဆံပင်ရှည်ကလည်း မဖီးသဖြင့် ဖောင်းပွရှုပ်ထွေးနေပြီး မျက်မှန် အနီရောင်ကိုင်းလေး အောက်ရှိ မျက်လုံးအစုံကလည်း ဖောင်းအစ်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုမြင်တော့ သူမက ခပ်ပြုံးပြုံးနှင့် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာသည်။
“သန့်ဇင်....နင်ဒီဖက်မလာတာတောင်ကြာပြီ ၊ ဘာလဲ...စာတွေကျိတ်လုပ်နေတာလား”
“အင်း...နင့်ကိုအမှီလိုက်မှာဆိုတော့ အပြေးလိုက်နေတာ ၊ ဒါပေမယ့် နင့်ကိုကြည့်ရတာ ငါ့ထက် ပိုဂါနေသလိုပဲ”
“ခစ်ခစ်....ရော့..နင့်အတွက်”
“ဘာကြီးလဲ”
“ဘောပင်အိတ်လေ...အထဲမှာ စာရေးကိရိယာအစုံပါတယ် ၊ စာမေးပွဲကြရင်သုံးဖို့.... ဘောပင်တွေကိုလည်း မှင်လိုက်အောင် ခြစ်ပေးထားတယ်”
“အေး...ကျေးဇူးပဲ လေးလုံးရေ”
“ဘာလေးလုံး အဲ့လိုမခေါ်ပါနဲ့ဆို ၊ ငါ့ကိုအဲ့လိုခေါ်ရင် နင့်ကိုလည်း လန်ဘားလို့ခေါ်မှာနော်”
“စတာပါ ခင်ညာ ၊ ငါတော့နင့်ကို ဘာမှပေးစရာမရှိဖူး....”
“ဆယ်တန်းဖြေပြီး အားရင် ငါ့ကိုပန်းချီအလကားသင်ပေးပေါ့...နင့်အိမ်မှာရှိတဲ့ မုန့်တွေလည်း ကျွေးရမယ်”
“ဘယ်ကတည်းက စဥ်းစားထားတယ်မသိဖူး ၊ ငါကရပါတယ်လို့ ပြောမယ်မှတ်နေတာ”
“ဟိဟိ....နင် စာမေးပွဲဖြေရမယ့် ခုံနံပါတ်ထွက်ပြီလား ၊ ဘယ်ကျောင်းမှာကျလဲ”
“ငါခုံနံပါတ်က မမ-*** ၊ အ.ထ.က ၁ မှာဖြေရမှာ...နင်ရော”
“ဟုတ်လား ချယ်လည်း ထ ၁ မှာပဲ...နင့်ခုံနံပါတ်နဲ့ ၅၀လောက်ပဲကွာတာ ၊ ချယ့် ခုံနံပါတ်က မမ- *** ”
“အော်အင်း...အဲ့တာဆို တစ်ကျောင်းထဲအတူတူဖြေရမှာပေါ့”
“အေးပါ...နင်စာတွေရနေပြီမလား ၊ အင်္ဂလိပ်စာလည်း သေချာလုပ်အုံးနော်... Grammer တွေကိုလည်း မသိရင်တောင် သေချာဖြေ..ပြန်စစ်ဖို့လည်းမမေ့နဲ့...တချို့ တက္ကသိုလ်တွေက အမှတ်ပေါင်းတင်မကဖူး...ပျမ်းမျှအမှတ်တွေပါကြည့်တာ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမ..”
“သန့်ဇင်...ချယ်အကောင်းပြောနေတာနော် ၊ သေချာစစ်ပြီးမှ အခန်းထဲကထွက် အခုတော့ စာတွေကို သေချာကျေညက်အောင်လုပ်...သိလား”
“အင်း...နင်လည်း ခေါင်းလေးပါလေးဖီးပါဦး ၊ မျက်မှန်ပါဝါတွေလည်း တိုးနေဦးမယ်”
“အင်းပါ....အဲ တစ်နာရီမတ်တင်းနေပြီ နင်ပြန်တော့လေ ကျောင်းတက်တော့မယ်”
“အွန်း....ချယ်”
“အင်း...ပြော သန့်ဇင်”
“ စာကိုပဲဖိလုပ်မနေနဲ့....နင့်ရဲ့ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ဦးနော်”
“အွန်း...”
“နင်ကတော့ စာကိစ္စစိတ်ပူစရာမလိုပါဖူး....ကျန်းမာရေးကိုသာ ဂရုစိုက်နော် ချယ်...ငါသွားပြီ”
“အွန်း...ချယ်လည်း အထဲပြန်ဝင်တော့မယ်”
“......”
မျက်ချယ်ပေးသည့် ဘောပင်အိတ်လက်ဆောင်ကိုယူပြီး မျိုးမင်းထက်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကျောင်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။
အခန်းထဲသို့ပြန်ရောက်သောအခါတွင် ကြည်နူးစွာဖြင့် ဘောပင်များ ခဲဆံဘောပင်များကို တစ်ချောင်းစီထုတ်ကြည့်ပြီး သေချာပြန်ထည့်ကာ သိမ်းထားလိုက်သည်။
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ခွန်အားပေးမှုကြောင့် သန့်ဇင်ကို၏ရင်ထဲတွင် အားသစ်တစ်ခု ပြန်ဖြစ်ပြီး လွင့်ပျံနေသော စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်စုစည်းကာ မကျေညက်သေးသည့် ဘာသာရပ်များကို အားစိုက်ပြီး ကြိုးစားဖြစ်ခဲ့သည်။
ဆယ်တန်းမေးခွန်းဟောင်းများကို ပြန်လေ့လာပြီး မေးလေ့ရှိသည့် မေးခွန်းပုံစံများ အမှတ်ရနိုင်မည့် အဖြေပုံစံများကို သေချာလေ့လာပြီး အချိန်များ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။
ဒီလိုနှင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ရောက်ရှိခဲ့သည် ၊ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမည့် ရက်သတ္တပတ်တွင် ဆယ်တန်းကျောင်းသားများသည် အိမ်ရှိမိဘများ၏ ပစားပေးခြင်းကို ခံရပြီး လက်ညိုးညွှန်ရာ ရေထွက်သည့် ရှင်ဘုရင်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေကလည်း နေ့တိုင်းလိုလို အဆောင်သို့လာကြည့်ပြီး လိုတာရှိလျင် အားနာမနေပဲ အမေ့ကိုပြောဟု မှာကြားရှာသည် ။
သို့သော်လည်း အဆောင်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ အိမ်တိုင်းလိုလို မုန့်ပဲသရေစာများ ဖျော်ရည်များကို လာပေးကြသဖြင့် အလျှံအပယ်ဖြစ်နေကြသည် ၊ အခါတိုင်းရှားပါးလွန်းခဲ့သော Shark ဖျော်ရည်ဗူးများပင် ဖာလိုက်ရောက်ချလာသဖြင့် စတိုးဆိုင်သို့ ဖောက်သည်ပြန်ပေးရမည့် အခြေအနေဖြစ်နေလေသည်။
မြန်မာစာ စတင်ဖြေဆိုသော မနက်တွင် သန့်ဇင်က သူကျသောအခန်းဘေးနား ဝန်းကျင်တွင် မျက်ချယ်ဖြေရမည့် အခန်းကို ခုံနံပါတ်ဖြင့် လိုက်ရှာကြည့်ရာ သုံးခန်းကျော်၌ ရှာတွေ့သွားသည်။
အခန်းနံရံတွင်ကပ်ထားသည့် ခုံနံပါတ်စာရင်းကို ကုန်းကြည့်နေသခိုက် အနောက်က တစ်ယောက်ယောက်က ပုခုံးတို့ပြီး ခေါ်လိုက်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ချယ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မျက်ချယ်သည် အဖြူအစိမ်းဝတ်စုံနှင့် တောက်ပြောင်နေပြီး ဆံပင်ရှည်ကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် စုစည်းထားသည် ၊ သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားလေးကို ပါးပါးလေးလိမ်းပြီး လှပကျော့ရှင်း နေလေသည်။ သူမက....
“ဟိတ်...ဘာတွေကြည့်နေတာလဲ”
“နင်ဖြေရမယ့်အခန်းရှာနေတာလေ”
“အော်....နင့်အခန်းကရော ဘယ်မှာလဲ”
“ဟို....ဒီကနေကြည့်ရင် ညာဖက် သုံးခန်းမြောက်က”
“အင်း....စာတွေသေချာရပြီမလား ”
“မြန်မာစာကတော့အေးဆေးပါ ၊ မနက်ဖြန် အင်္ဂလိပ်စာကြ မေးခွန်းမခက်ဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ”
“မြန်မာစာလည်း မပေါ့နဲ့နော်...ခက်ဆစ်တွေ အလင်္ကာတွေ သေချာပြန်စစ်နော်”
“အင်း....စဖြေရတော့မယ်ဆိုတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ ၊ ရင်ထဲတလှပ်လှပ်နဲ့”
“ချယ်ရောပဲ....စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ”
“စာမေးပွဲခန်းဖွင့်တော့မယ်ထင်တယ်....ချယ် ငါသွားပြီနော်”
“အင်း ဖြေနိုင်ပါစေနော်”
“နင်ရောပဲ...ချယ်”
“အွန်း...”
မျက်ချယ်ကိုနှုတ်ဆက်ပြီး ကိုယ်ဖြေဆိုရမည့် အခန်းသို့ သန့်ဇင်ကိုပြန်လှည့်လာခဲ့သည် ၊ ငါးမိနစ်လောက်ကြာတော့ စာမေးပွဲအခန်းဖွင့်ပြီဖြစ်၍ စောစောပင် အထဲဝင်နေလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူ၏ဘေးနားတွင် ဖြေဆိုမည့် ကျောင်းသားရောက်ရှိလာလေသည်။
သန့်ဇင်နှင့် တစ်ခုံထည်းကျသည့် ကျောင်းသားမှာ ကျောင်းသားဟုသာဆိုရသော်လည်း လမ်းသရဲရုပ်ပေါက်နေသည် ။
ကြည့်ရသည်မှာ နှစ်နှစ်လောက်ကျထားသည့် Repater ကြီး ဖြစ်ပုံပေါ်ပြီး မျက်နှာက ကျောက်ပေါက်မာနှင့် ခက်ထန်လှသည်။
ဆံပင်ကေကလည်း အီမိုကေပုံစံအရှည်ကြီးဖြစ်ပြီး အဝါရောင်တောက်တောက် ဆိုးထားသေးသည်.....
လက်ချောင်းများတွင်လည်း တက်တူးတချို့ကိုတွေ့သဖြင့် အပြင်ကနေ လာဖြေသည့် ကျောင်းသားဖြစ်မည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။
မေးခွန်းစဝေသော အချိန်ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကိုအာရုံမထားတော့ပဲ မေးခွန်းကို သေချာဖတ်ပြီး စတင်ဖြေဆိုတော့သည်။
မြန်မာစာဆိုသည်မှာ အချိန်မနည်းလုဖြေရသည့် ဘာသာဖြစ်၍ ယားလို့ပင်မကုတ်အား စာစီစာကုံးကိုလည်း အနည်းဆုံး လေးမျက်နှာပြည့်အောင် ရေးချင်သေးသည် ၊ ထို့ကြောင့် လက်ရေးလှမလှကို သေချာဂရုမစိုက်အားပဲ အပုဒ်စေ့ဖြေရန်နှင့် သပ်ရပ်ရုံသာ အာရုံစိုက်တော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အလင်္ကာများ မေးခွန်းရှည်များ ဖြေပြီး၍ စာစီစာကုံး မေးခွန်းကို ရွေးနေသည့်အချိန်တွင် ဘေးသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အီမိုကောင်ကြီးက ဖြေပြီး၍ မှောက်အိပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ကြည့်ရသည်မှာ ရသလောက်ဖြေပြီး အောင်မှတ်ရတော့ မှောက်အိပ်နေခြင်း ဖြစ်ရမည်.....စာပွဲခုံပေါ်တွင် ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ယာရောက်နေသကဲ့သို့ နှစ်ချိုက်စွာ အိပ်မောကျနေရှာသည်။
သန့်ဇင်က သူပိုင်နိုင်မည့် စာစီစာကုံးခေါင်းစဥ်တစ်ခုကိုယူပြီး လက်ကိုမော်တာတပ်ထားသည့် အတိုင်း စတင်ဖြေဆိုတော့သည် ။
စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာခွဲအရောက်တွင် အချိန်ပြည့်ရန် ငါးမိနစ်သာ လိုတော့သဖြင့် လက်စသတ်လိုက်ပြီး အစအဆုံး နံပါတ်တပ်မတပ်ကအစ ပြန်စစ်ဆေးတော့ လေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် မြန်မာဘာသာကို လျောလျောရှူရှူဖြင့် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့လေသည် ၊ အင်္ဂလိပ်ဘာသာ ဖြေဆိုရသည့် ရက်တွင်လည်း မေးခွန်းလွယ်၍ ကောင်းမွန်စွာပင် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။
အင်္ဂလိပ်စာ အားနည်းသည့် သန့်ဇင်ကိုပင် မေးခွန်းဖတ်ပြီး ပြုံးပြုံးနှင့် ဖြေဆိုသည်...... သူကြောက်သည့် Grammer မေးခွန်းပင် နှစ်ကြောင်းလောက်သာ မေးခွန်းလှည့်ထားသည်။
ဘေးနားထိုင်နေသည့် အီမိုကောင်ကြီးပင် မေးခွန်းတွေလျောက်ဖတ်ပြီး ဖြေဆိုကာ စာရွက်အပိုပင် တောင်းလိုက်သေးသည်။
သင်္ချာဘာသာ ဖြေဆိုရမည့် ရက်ကိုရောက်တော့ အခါတိုင်းလိုပင် စာမေးပွဲ အခန်းထဲသို့ စောစောဝင်ခဲ့သည်။
မနေ့ကဖြေရသည်မှာ အားရ၍လားမသိ သူ့ဘေးနားထိုင်သည့် အီမိုကောင်ကြီးပင် သူ့ထက်စောရောက်နေလေသည်။
သန့်ဇင် ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တော့ မျက်မှန်းတန်းမိနေပြီဖြစ်၍ အီမိုကောင်ကြီးက မနှစ်လိုဖွယ်ရာ ပြုံးပြနှုတ်ဆက်သဖြင့် သူလည်း ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရသည်။
သင်္ချာမေးခွန်း စတင်ဝေပြီး လက်ထဲရောက်သောအခါတွင် မေးခွန်းအားလုံးကို ခြုံငြုံပြီး ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
တချို့သော ပုစ္ဆာများက မြင်ပင်မမြင်ဖူးသဖြင့် သန့်ဇင်ကို အပါအဝင် ကျောင်းသားများအားလုံး အသံတိုးတိုးထွက်လာကြသည် ၊ မေးခွန်းကတော့ ခက်လေ သတ်လေပြီ......
သန့်ဇင်ကိုလည်း သင်္ချာဘာသာဂုဏ်ထူးမှန်းထားသည့် စိတ်ကို ဖြေလျော့လိုက်ပြီး ဖြေရလွယ်သည်ဟုထင်ရသည့် ပုစ္ဆာများကို မြန်မြန်ဖြေရှင်းလိုက်သည် ၊ သူနားမလည်သည့် မေးခွန်းများကိုကျော်ခဲ့ပြီး ရသည့်ပုစ္ဆာများကို တွက်ချက်ကာ အမှတ်တွက်လိုက်လေသည်.....
တစ်ပုဒ်နှစ်ပုဒ်....အင်း....ရှစ်ပုဒ် အင်း အောင်မှတ်တော့ ရပါပြီလေ ဟု တွေးပြီးကာမှ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားတော့သည် ။
ထို့နောက် အမှတ်ရလွယ်မည့် ဓမ္မဓိဋ္ဌာန် သင်္ချာပုစ္ဆာများကို တွက်နေသခိုက် “တရှုံ့ရှုံ့နှင့်” ငိုသံကြား၍ ဘေးသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အီမိုကေနှင့် လူဆိုးအကိုကြီး ငိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အီမိုကောင်ကြီးကိုကြည့်ရသည်မှာ မေးခွန်းသတ်၍ ယူကျုံးမရဖြစ်ပြီး ဗူးသီးလုံးအရွယ်ခန့် မျက်ရည်ပေါက်များနှင့် ငိုနေသည်မှာ နှပ်များပင်ထွက်နေပြီ။
မျက်ရည်စက်များက ကျောက်ပေါက်မာများရှိသည့် ပါးပြင်ပေါ်ကနေဖြတ်သန်းလာပြီး လောဂရပ်သမ်စာအုပ် အပေါ်သို့ တစ်စက်ချင်းကျလာသည် ၊ သူ့ကြည့်ရသည်မှာ အင်မတန်မှ သနားစဖွယ်ကောင်းသဖြင့် သန့်ဇင်ပင် လိုက်ငိုရမှာလိုလို ရယ်ရမှာလိုလို ဖြစ်မိသွားသည်။
“အိ..အိ...ရွှတ်...ရွှတ်..ရွှတ်”
“သားလေး...ဘာလို့ငိုနေတာလဲ ၊ မငိုနဲ့..တိတ် ရသလောက်ပဲဖြေ...လော့စာအုပ်ပေါ် မျက်ရည်တွေ ရွှဲကုန်ပြီ သားမကြည့်တော့ရင် ဆရာမသိမ်းလိုက်တော့မယ်နော်”
“အီး....ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့....ရွှတ်...ရွှတ်...အီး ဟီးဟီး”
အီမိုကောင်ကြီးငိုသည်ကို အခန်းစောင့်ဆရာမပင် မကြည့်ရက်တော့၍ လာချော့ယူရသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် စစချင်းတွင် သနားမိသော်လည်း ခက်ခဲသော မေးခွန်းပုစ္ဆာများကိုဖတ်ရင်း သူ၏ နှာရှုံ့သံကြားသောအခါ ရယ်ချင်မိလာသည်။
လှည့်ကြည့်မိသောအခါတွင် လူမိုက်ရုပ်ကြီးနှင့် ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ငိုနေသည်ကိုတွေ့တော့ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ လက်ဝါးအုပ်ပြီး ရယ်မိသည်။
သင်္ချာဘာသာဖြေဆိုသောနေ့က မြန်မာတစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဆယ်တန်းကျောင်းသားများ စိတ်ညစ်ပြီး ခေါင်းတစ်ရမ်းရမ်းဖြင့် ထွက်လာသည့်အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုက ပြုံးစိစိနှင့် ထွက်လာသောကြောင့် အမေဖြစ်သူက “ငါ့သားရူးများသွားပြီလား” ဟု မသင်္ကာသော မျက်လုံးများနှင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
သင်္ချာဘာသာမေးခွန်းလှည့်ပြီး ကျန်သည့်ဘာသာများတွင် လွယ်သည်မဟုတ် ခက်သည်မဟုတ်သော ပုံမှန်မေးခွန်းများကိုသာ ဖြေဆိုရသည်။
သန့်ဇင်၏ ဘော်ဒါဖြစ်သော အီမိုကောင်ကြီးကတော့ သင်္ချာဖြေပြီးသည့်နေ့ကစပြီး စာမေးပွဲ ပြန်လာမဖြေတော့ချေ ၊ သန့်ဇင်သည် စာစစ်ပြီးသည့်အချိန်တိုင်း ဘေးလှည့်ကြည့်မိသော အချိန်များတွင် တရှုံ့ရှုံ့ငိုတတ်သည့် အီမိုကောင်ကြီးကို သတိရမိသည်။
နောက်ဆုံးဘာသာဖြစ်သော ဇီဝဗေဒကို ဖြေဆိုပြီးသောအခါတွင် မျက်ချယ်ဖြေသည့် အခန်းဖက်သို့ အပြေးသွားပြီး သွားတွေ့သည် ၊ သန့်ဇင်ကို သွားတွေ့တော့ သူမက ဝရံတာကို မှီပြီးစောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ချယ်.....ဖြေနိုင်လား”
“အင်း....နင်ရော ဖြေနိုင်လား.... ဂုဏ်ထူးမှန်းတယ်မလား”
“ Bio တော့မမှန်းရဲပါဖူးဟာ... ငါနင့်ကိုလာနှုတ်ဆက်တာ”
“အင်း...ချယ်လည်း သူသူဟန်ကိုစောင့်နေတာ ၊ အတူတူပြန်မလို့”
“အော်...ချယ်”
“အင်း...”
“ဟိုလေ...နင့်အိမ်မှာ ဖုန်းရှိရင် ဖုန်းနံပါတ် ငါ့ကိုပေးပါလား”
“ဘာလုပ်မလို့လဲ”
“ဟို....ဆယ်တန်းပြီးသွားရင် နင်နဲ့တွေ့ရဖို့ သိပ်မသေချာတော့ဖူးလေ ၊ အဲ့တာ နင်နဲ့ ဆက်သွယ်လို့ ရအောင်လို့”
“အွန်း....ချယ်ကဖုန်းတော့မရှိသေးဖူး ၊ အိမ်ဖုန်းနံပါတ်တော့ရှိတယ်...”
“ခဏ...ငါဘောပင်ထုတ်လိုက်ဦးမယ် ”
“064- ******”
“အင်း...ကျေးဇူးပဲ ၊ ဆယ်တန်းအမှတ်တွေထွက်ရင် နင့်ဆီဖုန်းဆက်လိုက်မယ် နင်ငါ့ကို ဂတိပေးထားတာရှိတယ်နော်”
“ဘာကြီးလဲ... ချယ်မသိပါဖူး”
“အွန်း မသိချင်ယောင်မဆောင်နဲ့လေ...ချယ် ငါ့ကိုကြည့်”
“အွန်း...ဘာလဲ”
“ငါတော့နင့်ကို လွမ်းနေရတော့မှာပဲဟာ...”
“အာ...ရှက်စရာကြီး ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ...သန့်ဇင်..နင်နော်”
“ချယ့်ကို သတိရနေတော့မှာပဲလို့”
“အွန်း....မသိဖူးဟာ ဟိုမှာ သူသူဟန်ထွက်လာပြီ ၊ ဒါပဲနော်...သွားပြီ”
“အင်းပါ ငါဖုန်းဆက်လိုက်မယ်နော်”
“မဆက်နဲ့...ဟွန့်”
အိမ့်မျက်ချယ်က ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး သူသူဟန်ဆီသို့ထွက်သွားပြီး လက်ချင်းချိတ်ကာ လမ်းလျောက်ပြန်သွားကြသည် ။
တစ်နေရာအရောက်တွင် သူမက အနောက်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြုံးပြကာ နှုတ်ဆက်သွားလေသည်။
သန့်ဇင်က သူမအိမ် ဖုန်းနံပါတ်ရေးထားသည့် စာရွက်ကို သေချာခေါက်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံအိတ်ကိုထုတ်လိုက်ကာ အကန့်သေးသေးတစ်ခုထဲတွင် သေချာညှပ်ထည့်လိုက်သည်။
ထိုအခါတွင် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ သိမ်းထားသည့် ပတ်စ်ပို့စ်ပုံလေးထဲက အိမ့်မျက်ချယ်၏ မျက်နှာလေးကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချမိလိုက်သည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း ရင်ထဲကစကားတစ်ခွန်းကို တီးတိုး ပြောလိုက်မိသည်။
“ဟူး....ဒီနှစ်နွေလည်း ငါနင့်ကိုလွမ်းနေရတော့မှာပဲ မျက်ချယ်”
~~~~~~~~~
အပိုင်း (၄) ဆက်ရန်>>>>>
No comments:
Post a Comment