When we were young Part (4)
ရေးသားသူ - (၂၄မျက်နှာ)
( Teenage Romance-comedy, Soft-core)
Chapter sixteen: : ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားဖူးခရီးစဥ်
“သားရေ....သန့်ဇင် ၊ သားကြီးရေ....ထတော့လေ....သုံးနာရီခွဲရှိနေပြီ ခဏနေ အိမ်ရှေ့ကို ကားရောက်လာတော့မှာ”
“အွန်း...အွန်း...ထပြီ...အင်း....အင်း..အွန်ဝွန်း....ဝါး”
မနက်ခင်းလင်းအားကြီး သုံးနာရီခွဲခန့် အချိန်တွင် အမေဖြစ်သူက အိပ်ယာလာနှိုးသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုအားတင်းပြီး ထလိုက်ရသည်။
ဆယ်တန်းစာမေးပွဲဖြေပြီးသည်မှာ နှစ်ရက်ခန့်သာ ရှိသေး၍ နှပ်ချင်သော်လည်း ကျိုက်ထီးရိုးသို့ ခရီးထွက်ရမည်ဖြစ်၍ အိပ်ချင်နေသေးသော မျက်လုံးကို အတင်းဖွင့်ကာ ထရလေသည်။
မနက်အစောကြီး မထနိုင်မည်ကို ကြိုသိထားသည့် သန့်ဇင်သည် ညကတည်းက ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ အဝတ်များထည့်ပြီးဖြစ်သည် ။
ထို့ကြောင့် အိမ်သာတက် သွားတိုက် မျက်နှာသစ်ပြီး အဝတ်အစားတစ်ချို့လဲကာ ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည် ၊ အမေဖြစ်သူက....
“သား....အကုန်ပြင်ပြီးပြီလား”
“ဟုတ်...အမေ”
“ရော့...အမေ့အထုတ်ရော မင်းညီမအထုတ်ပါ ကားပေါ်တင်လိုက်...မင်းလည်းတက်နှင့်”
“ဝှါးးးး....ဟုတ်”
“အင်း..အင်း မြန်မြန်လုပ် ၊ မင်းညီမ အိမ်သာတက်ပြီးရင် အမေတို့လာခဲ့မယ်...ပစ္စည်းတွေ စုံမစုံသေချာစစ်ဦး ”
“ဟုတ်....”
သန့်ဇင်ကိုသည် အမေဖြစ်သူ၏ ညွန်ကြားချက်အတိုင်း အထုတ်အပိုးများကို Light truck ကားကြီးပေါ်တွင်တင်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်းတက်ထိုင်လိုက်သည် ။
ခဏကြာတော့ အမေနှင့် ညီမလေးလည်း အဖိုးကိုနှုတ်ဆက်ကာ ကားပေါ်တက်လာလေသည် ၊ ပြီးနောက် ကားဆရာကို ဆေးရုံဝန်းထဲသို့ လူခေါ်ရန်မောင်းခိုင်းလိုက်လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုကတော့ ကားပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ရင်း ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျ အိပ်ငိုက်လာ သည် ၊ ဆေးရုံဝန်းထဲရောက်ပြီး ကားဘရိတ်အုတ်လိုက်တော့မှ သတိပြန်လည်လာသည် ........
ဝန်ထမ်းအိမ်ယာရှေ့တွင် အသင့်စောင့်နေကြသည့် အမေတို့သူနာပြုဌာနက အဖွဲ့များက ကားပေါ်သို့ မဟန်နီအပါအဝင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တက်လာကြသဖြင့် သန့်ဇင်ကို ခဏဆင်းပေး လိုက်သည်။
ကျိုက်ထီးရိုးခရီးစဥ်တွင် ပါဝင်သောသူများသည် သူနာပြုဌာနက ရွယ်စုံဆိုက်ဒ်စုံ Nurse မများ ဖြစ်သောကြောင့် ယောကျာ်းလေးဆို၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက်သာ ပါဝင်လေသည် ၊ မီးများမီးနိုင် ရေများရေနိုင် ဟူသည့်စကားအတိုင်း သူတို့၏ ပွစိပွစိ စကားသံများ ကြားသည့်အခါ အိပ်ငိုက်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဖီးလ်ကျဲလာသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ဘေးတွင်ထိုင်လိုက်လာသည့် မမဟန်နီက သန့်ဇင်ကို၏ လက်မောင်းကို ပုတ်ကာ....
“မောင်လေး.....ငိုက်မနေနဲ့တော့ ၆ထပ်ကွေ့ရောက်နေပြီ ၊ လမ်းကဟိုယိမ်းဒီယိမ်းနဲ့ အိပ်လို့ ရမှာမဟုတ်ဖူး”
“အွန်း...ဟုတ်တယ် အမ....ဝါး”
“မတွေ့ဖြစ်တာတောင်ကြာပြီနော်.... အသားတွေဖြူလာသလိုပဲ ၊ စာမေးပွဲရော ဖြေနိုင်လား”
“ဟုတ်အမ....သင်္ချာနေ့ကတော့ မေးခွန်းသတ်တယ် ၊ အောင်တော့အောင်ပါတယ်လေ.... ဆယ်တန်းတစ်နှစ်လုံး အခန်းတွင်းအောင်းနေရတော့ ဖြူလာတာပါ”
“ဟုတ်တယ်...အမရဲ့ ညီမတစ်ဝမ်းကွဲလည်း သင်္ချာနေ့က သိပ်မဖြေနိုင်ဖူးပြောတယ်”
“အွန်း...ဟုတ်တယ်...ဝါးးးး”
“ရော့...အိပ်ချင်ပြေ...လိမ္မော်သီးစား”
“အွန်း..အမ ကျေးဇူးပဲ ၊ အမရော ကောင်လေးနဲ့အဆင်ပြေလား”
“ဘယ်တစ်ယောက်လဲ”
“ကျွန်တော် ကိုးတန်းတုန်းက အမတွဲနေတယ်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လေ”
“အဲ့တစ်ယောက်နဲ့ပြတ်သွားပြီ ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ အမကလူလွတ်ပဲ...ဟဲဟဲ ”
“အော်....”
“မောင်လေးရော.....အရင်ကြိုက်နေတယ်လို့ပြောတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
“အွန်း....တိုးတိုးလေးပြောပြမယ်...အနားကိုတိုး ၊ ကျွန်တော်သူ့ကိုဖွင့်ပြောလိုက်ပြီ....”
“အဲ့လယ့်..... ဟိုကဘာပြန်ပြောလဲ”
“ဆယ်တန်းအမှတ် ၄၀၀ ကျော်ရင် အဖြေပြန်ပေးမယ်လို့တော့ ပြောတာပဲ”
“မင်းကောင်မလေးက အလာကြီးပါလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ် သူကလည်းစာတော်တာကိုး ၊ အော သူ့ဓာတ်ပုံကျွန်တော့်ဆီမှာရှိတယ် အမကို မပြရသေးဖူးမလား”
“လုပ်ပါ...ပြပါဦး”
“ခဏနော်....ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဂျင်းဘောင်းဘီ အိပ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားလို့... ရပြီ”
“အယ်.....ယောင်းမလေးက ချစ်စရာလေးပါလား...ခစ်ခစ် ၊ မင်းကရှယ်ကိုမှ ရွေးကြိုက်တာပဲ”
“ဟီးဟီး...ဒီလိုပါပဲဗျာ”
မဟန်နီက အိမ့်မျက်ချယ်အား ချစ်စရာလေးဟုပြော၍ သန့်ဇင်ကို ကျေနပ်သွားသည် ၊ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး ရသလောက်ဆက်ငိုက်နေ လိုက်သည်။
မန္တလေးမရောက်ခင် ထုံးဘိုလမ်းခွဲသို့ရောက်သောအခါ မိုးသောက်ပြီး နေထွက်ပြီဖြစ်၍ အိပ်မငိုက်တော့ပဲ လမ်းတစ်လျောက်ရှိ စပါးခင်းများကိုကြည့်ရင်း လိုက်လာလေသည်။
ယာဥ်ရပ်နားစခန်း တစ်နေရာသို့အရောက်တွင် ကားခဏရပ်ပြီး မနက်စာစားကြပြီး ခရီးပြန်ဆက်လာကြသည်။
မကြာသေးခင်ကမှ အသစ်ဖွင့်ထားသည့် မန္တလေး-ရန်ကုန် ကွန်ကရစ်အမြန်လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ကားဆရာက အမြန်မောင်းသဖြင့် ဆံပင်များဦးထုတ်များပင် လွင့်ပျံသွားကြသည်။
လမ်းတစ်လျောက်တွင် သူနာပြုအဖွဲ့ ပြောဆိုနေကြသည့် ရုံးတွင်းဟာသများ ပြဿနာများကို နားထောင်ရင်း လိုက်လာခဲ့ရာ ပျင်းရသည်ကိုမရှိချေ ။
အမေတို့အဖွဲ့ထဲက ရွှေဆွဲကြိုး တုတ်တုတ်ကြီး ဝတ်ထားသည့် သူနာပြုဆရာမကြီးပြောသည့် ဟာသဇာတ်လမ်းကို သန့်ဇင်ကို အလွန်သဘောကျသွားသည်။
ထိုသူနာပြု အဒေါ်ကြီး၏ ဟာသဇာတ်လမ်းကို ဖောက်သည်ချရလျင်.......
( ဆေးရုံတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်..... ခွဲစိတ်ခန်းဝင်ရမည့် လူနာများသည် ခွဲစိတ်မည့် အင်္ဂါများ အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ အမွှေးအမျှင်များကို သန့်စင်ရလေသည်။
ဆေးရုံတွင် ထိုကဲ့သို့ သန့်စင်ပေး ( အမွှေးရိတ်ပေး) ပြီး ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက်ရှိလေသည် ၊ တစ်ရက်သောအခါတွင် ခွဲခန်းဝင်မည့် အမျိုးသားလူနာ၏ အောက်ပိုင်း( ဘောမွှေး )ကို အမွှေးရိတ်ပေးရသည်.....ထိုဝန်ဆောင်မှုအတွက် ပိုက်ဆံ တစ်ထောင်တောင်းခံလေသည်။
ထို့နောက်တွင် အမျိုးသားလူနာနှင့် ကုတင်ချင်းကပ်လျက်တွင်ရှိသည့် အမျိုးသမီး လူနာအား သန့်ရှင်းပေး ( အဖုတ်မွှေးရိတ်ပေး) ရပြန်သည် ၊ ထိုဝန်ဆောင်မှုအတွက် အဒေါ်ကြီးက ပိုက်ဆံ တစ်ထောင့်ငါးရာတောင်းသည်။
ထိုအခါ အမျိုးသမီးလူနာက အမွှေးရိတ်ပေးတာချင်း အတူတူ သူမကို ငါးရာကျပ် ပိုတောင်းရကောင်းလားဟူ၍ အတွန့်တက်တော့လေသည် ၊ ဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် အဒေါ်ကြီးက ကွန်ပလိန်းအတက်ခံရသော်လည်း မျက်နှာမပျက်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည့် စကားကြောင့် ဘေးနားရှိ လူနာများသာမက သူနာပြုများပါ ရယ်မောကြကုန်သည် ဟူ၏....
သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးသည့် အဒေါ်ကြီးပြောလိုက်သည်မှာ.....
“ ရှင်က ပိုက်ဆံလေးငါးရာပိုတောင်းတာကြတော့ပြောတယ် ၊ ရှင့်အမွှေးက ရိတ်ရပိုခက်တယ် ဆိုတာကြတော့ ထည့်မပြောပါလား”
“ အို....လူလူချင်း အတူတူပဲဟာ ၊ ဟိုဖက်ကုတင်က ဦးလေးကြီးကျ ရှင်ကတစ်ထောင်ပဲ တောင်းတာကိုး”
“ ဟဲ့....အဲ့လူကြီးဟာက အမွှေးရိတ်ရလွယ်တယ်လေ လက်ကိုင်ပါတယ်....လက်ကိုင် ၊ ရှင့်ဟာက ဘာလက်ကိုင်မှမပါပဲ ဗြောင်ကြီးကိုရိတ်ရတာ ကြားထဲမညပ်အောင်လည်း ဂရုစိုက်ပေးရသေးတယ်..အဲ့တော့ ငါးရာပိုတောင်းတာ ကျွန်မမှားလားပြော” ဟူ၍ဖြစ်လေ၏ )
သန့်ဇင်ကိုသည် သူနာပြုအဖွဲ့ပြောသည့် ရုံးတွင်း ဟာသများ ပေါက်တကရအစုံကို နားထောင်ပြီး ရယ်မောရင်း လိုက်လာခဲ့သည် ၊ ကားဆရာကလည်း ညနေပိုင်း ကျိုက်ထီးရိုးသို့ အရောက်ဟု ရည်မှန်းထားသည့်ပုံပေါ်သည်...
တစ်နာရီ ဘယ်နှစ်မိုင်နှုန်းပင် မသိအောင် မောင်းနှင်ပြီး သကာလ ညနေ ၆နာရီသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ကျိုက်ထိုမြို့အဝင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
ကျိုက်ထိုမြို့တွင် ညနေစာစားကြပြီး ငှားလာသည့်ကားကို တောင်ခြေတွင်ထားခဲ့ကာ ကင်မွန်းစခန်းမှနေ၍ ကျိုက်ထီးရိုးတောင်ပေါ်သို့ တောင်တက်ကားများဖြင့် တက်ကြသည် ။ ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ည၈နာရီခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည် ။
ရောက်ရောက်ချင်း အဖွဲ့လိုက် ဘုရားဝတ်ပြုကြပြီး အနားယူရန်အတွက် ဘွတ်ကင် လုပ်ထားသည့် တည်းခိုခန်းဆီသို့ ချီတက်ကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကို၏ အမေဖြစ်သူက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သောကြောင့် အရှေ့ဆုံးကနေ ဦးဆောင်ပြီး သွားသည်။
တည်းခိုခန်းသို့ ရောက်သောအခါတွင် မိသားစုအခန်း နှစ်ခန်းယူပြီး အဝတ်ထုတ်များချကာ အနားယူကြသည် ၊ မဟန်နီမှာ သန့်ဇင်ကိုတို့ မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသောကြောင့် သားအမိသုံးယောက်နှင့် တစ်ခန်းယူပြီး ကျန်ရှိသော သူနာပြုအဖွဲ့များက တစ်ခန်းယူကြလေသည်။
မိသားစုအခန်းတွင် နှစ်ယောက်အိပ် ကုတင်နှစ်လုံးပါပြီး အတန်အသင့် ကျယ်ဝန်းသည်....ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာမှာ အခန်းနှင့်တစ်ဆက်ထည်းမဟုတ်ပဲ အမျိုးသား အမျိုးသမီးခွဲထားသည့် အများသုံးရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာကိုသာ သုံးရလေသည်။
အခန်းထဲတွင် အဝတ်အစားအိတ်များ နေရာချကာ ခဏနားပြီးချိန်တွင် ယောကျာ်းလေး ဖြစ်သူ သန့်ဇင်က ပထမဆုံးရေသွားချိုးသည် ၊ သူရေချိုးပြီးပြန်အလာ အခန်းစောင့်မယ့်လူ ရှိကာမှ ကျန်ရှိသော အမျိုးသမီးများ ရေသွားချိုးကြသည်။
ရေချိုးပြီးအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အမေဖြစ်သူကတစ်ကုတင်အိပ်၍ မဟန်နီနှင့် ညီမလေးက တစ်ကုတင် အိပ်ကြသည် ၊ ညီမဖြစ်သူက အိပ်ယာအပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး အမေနှင့်အိပ်နေကြဖြစ်သောကြောင့် အိပ်မပျော်သဖြင့် ဂျီကျရာ အမေက အိပ်ယာပြောင်းပြီး အိပ်လိုက်ရသည် ။
မဟန်နီက နှစ်ယောက်အိပ်ကုတင်တွင် လူသုံးယောက်ကြပ်နေမည်ဆိုး၍ သန့်ဇင်ကိုရှိသည့် အိပ်ယာဖက်သို့ ပြောင်းလာသည် ။
အမေဖြစ်သူက မိန်းခလေးသုံးယောက်အိပ်ရန် ပြောသော်လည်း မဟန်နီက...
“အမကြီးလည်းတစ်လမ်းလုံး ပင်ပန်းလာတာ ၊ သုံးယောက်ဆိုတော့ အိပ်ရတာ ကျပ်နေလိမ့်မယ်....သမီး သန့်ဇင်နဲ့ပဲအိပ်လိုက်မယ် ၊ မောင်နှမတွေပဲဟာ ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး” ဟု ပြောပြီး ကုတင်ရွေ့လာသည်။
ထိုအခါ နံရံဘက်အခြမ်းသို့လှည့်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲတွင် ဝမ်းသာလုံးဆို့သွားပြီး ဖိုးကြိုင်းတုတ် ဖြစ်သွားသည် ။
အမေတို့ရှိ၍ ဘာမှမလုပ်ရသည့် တိုင်အောင် မဟန်နီအား ဖက်တာလိုလိုခွတာလိုလိုနှင့် ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်ခွင့်ရပြီ မဟုတ်လော ........ဟိဟိ...တွေးရင်းနှင့်ပင် လီးကတောင်ချင်လာလေပြီ။
မဟန်နီက အခန်းမီးပိတ်လိုက်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ ဘယ်ဖက်အခြမ်းတွင် ဝင်အိပ်လိုက်ကာ စောင်ကိုအသာခြုံလိုက်သည် ။
အမေဖြစ်သူရောက်လာပြီဖြစ်၍ သန့်ဇင်၏ညီမဖြစ်သူက ဂျီမကျတော့ပဲ အိပ်ပျော်သွားသည်....
အမေဖြစ်သူလည်း ခရီးပန်းပြီဖြစ်သောကြောင့် ငါးမိနစ်ခန့် အတွင်းပင် အိပ်မောကျသွားပြီး ဟောက်သံများပင် ထွက်လာလေသည်။
အကြံဆိုးကြီးဖြင့် အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေသည့် သန့်ဇင်ကမူ အိပ်မပျော်နိုင်သေးပဲ မဟန်နီ၏ ကိုယ်သင်းရနံကြောင့် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ဂျိုကြွနေသည် ။ နံရံဖက်သို့ လှည့်အိပ်နေရာမှ မဟန်နီဖက့်ခြမ်းသို့ လှည့်လိုက်သည်....
ထိုအခါ အိပ်ပျော်သေးဟန်မတူသော မဟန်နီက လေသံတိုးတိုးဖြင့်......
“မောင်လေး...အိပ်မပျော်သေးဖူးလား”
“အင်း....ဟုတ်တယ် အမရဲ့ကိုယ်သင်းနံ့က အိပ်မရအောင် ကျွန်တော့်ကို နှိုးစွနေတယ်.အွန်း”
စားနေကြ ကြောင်ဖားငယ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သန့်ဇင်က မဟန်နီနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် စကားပြောရင်းပင် လက်ဖြင့်ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး သူ့ဖက်သို့ဆွဲလိုက်သည် ။
မဟန်နီကလည်း အမှောင်ရီဝိုးတဝါးထဲတွင် သွားပေါ်အောင်ပြုံးလိုက်သည်ထင်သည်.... သူမကလည်း သန့်ဇင်၏ နောက်ကျောကိုပြန်ဖက်ပြီး ဂုတ်ပိုးကို ဖွဖွလေးအနမ်းပေး လိုက်သည်။
“အွန်း....မ”
“ကျွန်တော်လည်း ပြန်နမ်းပေးမယ်...ပြွတ်...ပြွတ်”
“ဟိတ်...ကောင်လေး ဂုတ်ပိုးကိုနမ်းတာ အသံမထွက်စေနဲ့လေ ၊ မင်းအမေဟိုဖက်မှာ ရှိတယ်... အဲ့...ငါ့ပေါင်ကြားထဲ လာထောက်နေတာဘာကြီးလဲ”
“လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကြီးလေ....ခရီးသွားတော့လိုရမယ်ရ ဆောင်လာတာ...ဟဲဟဲ”
“ပြစမ်း...အဲ့ဓာတ်မီးကြီးကို လက်နဲ့နှိပ်ကြည့်မယ်”
“အား....မမ...ဖြည်းဖြည်း”
“ရှူး.....အသံမထွက်ပါနဲ့ဆို”
“အွန်း....ဟွန်း”
မဟန်နီက သန့်ဇင်ကို၏ ဂွကြားကိုစမ်းပြီး ဘောင်းဘီထဲလက်နှိုက်လိုက်ကာ တောင်မတ်နေသော လိင်တံကို ဆွဲယူလိုက်သောကြောင့် အနည်းငယ်နာသွားသဖြင့် ငြည်းလိုက်မိသည်။
သို့သော်လည်း ဂွင်းမထုဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် နူးညံ့သော လက်အတွေ့နှင့်ပင် လိင်တံထိပ်တွင် အရည်ကြည်များ စို့တက်လာပြီး ဖင်သားများပင် ကျုံ့တက် သွားလေသည်။
သန့်ဇင်က ဒီစစ်ပွဲကို စကားနှင့်စိန်ခေါ်လိုက်သော်လည်း လက်ဦးဆရာဖြစ်သူ မဟန်နီ၏ တိုက်စစ်အောက်တွင် ကျရှုံးသွားရသည်။
လည်တိုင်နှင့်ဂုတ်ပိုးကို နှုတ်ခမ်းသား ပျော့အိအိလေးနှင့် စုပ်နမ်းပြီး လျာနှင့်ကစားပေးသော အထိအတွေ့........ လိင်တံ၏ အပေါ်ယံ အရေပြားကို ပုံမှန်လေး ပေါ်အောက်ဆွဲပေးပြီး ဂွင်းထုပေးသော အထိအတွေ့အောက်တွင် မှင်တက်ပြီး အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာလေသည်။
သို့သော်လည်း ဆရာကောင်းတပည့်ပီသသော သန့်ဇင်ကိုက မဟန်နီ၏ ရင်သားများဆီ ဦးတည်ပြီး ခံစစ်ဖွင့်လိုက်သည် ၊ သူမ၏ ရင်သားအိအိများကို ဖိချေလိုက် ညှစ်ကိုင်လိုက်ဖြင့် ကစားပေးသော်လည်း အတွင်းခံ (ဘော်လီ) ဝတ်ထားသဖြင့် ထင်သလောက် ခရီးမတွင်ချေ။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်က စစ်မျက်နှာပြင်ကို ပေါင်ကြားရပ်ဝန်းရှိ သုံးမြှောင့်လွင်ပြင်သို့ ပြောင်းတိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ စစ်သူကြီးများဖြစ်သော သူရဲကောင်းငါးဖော်တို့သည် ပထမဂိတ်ဖြစ်သော ထမိန်တံတိုင်းနှင့် ဒုတိယဂိတ်ဖြစ်သော ပင်တီတံတိုင်းတို့ကို ဖြိုချပြီးနောက် သုံးမြှောင့်ဒေသရှိ မြက်ခင်းလွင်ပြင်သို့ ဖြတ်ကျော်ရသည်။
မဟန်နီ၏ နောက်ဆုံးတံတိုင်းဖြစ်သည့် ခရုခွံပုံစံ အဖုတ်တံတိုင်း၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သည့် အပေါ်နံရံက လုံးဝန်းဝန်းအစိလေးကို လက်ခလယ်သူရဲကောင်းက ဖိချေပြီး တိုက်စစ်ဆင် လေသည်။
စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်သော လက်သူကြွယ်နှင့် လက်ခလည် သူရဲကောင်းတို့က ခရုခွံပုံစံတံတိုင်း၏ စိုစွတ်သောအတွင်းနံရံပိုင်းအထိ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ဗျူဟာပရိယာယ်ဖြင့် ဝင်တိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အဖုတ်နှိုက်တိုက်ကွက်ကြောင့် မဟန်နီမှာ ငြည်းသံလေးများ တိုးတိုးထွက်လာပြီး ဂွင်းတိုက်ပေးနေသောလက်မှာ အရှိန်လျော့သွားသည်။
သူမ အခြေအနေကို ကြည့်ရသည်မှာ ရည်းစားနှင့်ပြတ်ပြီး အထိအတွေ့ ငတ်နေပုံပေါ်လေသည် ၊ သန့်ဇင်တိုက်စစ်ဆင်ပြီး မကြာမှီမှာပင် သူမ၏ခြေထောက်အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံး တုန်တက်လာပြီး အရည်များထွက်လာကာ ပထမတစ်ချီကိုအရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
“အီး...အင်း....အင်း...အင်း...မောင်လေး...အာ့”
“ပလစ်...ပလစ်..ပလစ်...ဗျစ်..ဗျစ်..ဗျစ်”
“မောင်လေး...အာ့...အာ့...ပြီးပြီ...အင်း..အင်း..အင်း...အီးးး”
မဟန်နီတစ်ယောက် မမျှော်လင့်ပဲ တစ်ချီရှုံးသွားပြီးသည့်အခါတွင် ခဏအနားယူပြီး ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ကပ္ပါယ်အိတ်ကို ဖွဖွလေးစွပြီး ခေါင်းကို အောက်လျောကာ လီးထိပ်ဖျားကို ပါးစပ်နှင့်ငုံပြီး ပလွေပေးလေတော့သည်။
ဂွင်းတိုက်ပေးသည့် တိုက်စစ်ကို အတန်အသင့် ခုခံနိုင်သော်လည်း သူမအာငွေ့နှင့် လျာအစွမ်းကိုတော့ မခုခံနိုင်တော့ပဲ အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ပလွေအပေးခံရသည်မှာ ဖီလ်းအရမ်းတက်လာသဖြင့် ဖင်ကိုကော့ပြီး သူမ၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ အပေါ်အောက် ဆွဲချမိသည်။
မဟန်နီကတော့ လီးကိုပါးချိုင့်အောင် လေစုတ်ပြီး လျာနှင့်ကစားပေးနေဆဲ...........ပြီးချင်သည့် ခံစားချက်တစ်ချို့က လိင်တံတစ်လျောက် ကျဥ်တက်လာပြီး အောင့်အီးထားသမျှကို ဖြေလျော့မိလိုက် လေတော့သည်။
“အား...ရှီး.....မမ...ပြီးပြီ...ထုတ်လိုက်တော့....အင်း”
“ပြစ်....ပြစ်...ပြစ်..ပြစ်”
သန့်ဇင်ကို သတိပေးအပြီးတွင် မဟန်နီက လိင်တံကို ပါးစပ်ထဲကနေထုတ်လိုက်ကာ ဂွင်းထုပြီး အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည် ။
သန့်ဇင်၏ သုတ်ရည်ဖြူဖြူများက အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တွန်းထွက်လာပြီး သူမ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ပန်းထုတ်မိလေတော့သည် ၊ စုဆောင်းထားသော အရည်များကများလွန်းသဖြင့် မဟန်နီ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီးပါး စိုရွှဲသွားသည်။
ထို့နောက် နှစ်ပြည်ထောင်တိုက်ပွဲကိုအဆုံးသတ်ကာ နှစ်ယောက်လုံး သန့်စင်ခန်းသို့သွားပြီး ရေဆေးလိုက်ရသည် ၊ ပြီးနောက် အခန်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ဖက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားကြလေတော့သည်။
မနေ့က တစ်ဖွဲ့လုံးခရီးပန်းလာကြ၍ မနက်၈နာရီခွဲလောက်မှ အိပ်ရာနိုးလာကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုကတော့ အကုန်လုံးထပြီးချိန် ၉နာရီအထိနှပ်နေပြီး မဟန်နီက အတင်းလာနှိုးမှပင် အိပ်ယာထလေသည် ၊ မဟန်နီက....
“မောင်လေး....ထတော့....အပျင်းကြီးမနေနဲ့ ၉နာရီထိုးနေပြီ”
“ဝါး....အမေတို့ကရော”
“မနက်စာစားဖို့ ထွက်သွားကြပြီ ၊ အမက မင်းကိုစောင့်နိုးပြီး လိုက်ခဲ့မယ်လို့ပြောထားတာ”
“ဟုတ်အမ....သုံးမိနစ်ပဲစောင့် အနောက်သွားလိုက်ဦးမယ်”
“အေးအေး...မြန်မြန်လုပ်”
“ဟုတ်...အမ”
သန့်ဇင်လည်း အနောက်သို့ခဏသွားကာ မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။အခန်းထဲရောက်တော့ မဟန်နီတစ်ယောက် အဝတ်လဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးစိစိဖြစ်သွားသည်။ သူမနှင့် သန့်ဇင်က အတွင်းသိအစင်းသိဖြစ်၍ ထမိန်ရင်လျားမခံတော့ပဲ ဘော်လီကို ပလိန်းကြီးလဲဝတ်လေသည်။
မဟန်နီရဲ့ ချိုချိုနှစ်လုံးကို သန့်ဇင်မြင်တော့ မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ပြီး အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်ကာ စကွိ...စကွိ ဖြင့် ကိုင်ပြီးစလိုက်သေးသည် ။
သူမက အဝတ်လဲနေသည်ကို နှောင့်ယှက်ရကောင်းလားဟု မျက်စောင်းထိုးကြည့်မှ စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် အနောက်ပြန်ဆုတ် သွားသည် ၊ နှစ်ယောက်လုံး အဝတ်အစားလဲပြီး အခန်းတံခါးကို သော့သေချာခတ်ကာ မနက်စာစားရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့သည်။
တည်းခိုးခန်းဘေးနားရှိ မြန်မာထမင်းဆိုင်လေးတွင် ထိုင်စားနေသည့် သူတို့အဖွဲ့ကိုတွေ့တော့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ အမေကြိုတင်မှာထားပေးသည့် ပဲပြုတ်ထမင်းကြော်ကို စားကြသည်။
ထိုဆိုင်လေး၌ပင် မနက်စာထမင်းကြော်စားပြီး လက်ဖက်ရည် ကော်ဖီသောက်ကာ ဟာနေသောဗိုက်ကို ဖြည့်တင်းလိုက်ကြသည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့တက်ပြီး ပန်းဆီမီးတို့ဖြင့် ပူဇော်ရှစ်ခိုးကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် အဖွဲ့ထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသော ယောကျာ်းလေး ဖြစ်သောကြောင့် စေတီတော်ကို ရွှေသင်္ကန်းပူဇော်ရာတွင် သူပဲဒိုင်ခံပြီး ပူဇော်ပေးရသည်။
ထို့နောက် ရင်ပြင်တစ်လျောက် လမ်းလျောက်ပြီး ရှူ့ခင်းကောင်းသည့်နေရာတွင် ထိုင်ပြီး စကားပြောကြလေသည်။
ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားရင်ပြင်ပေါ်ကနေ ပြန်လာသည့်နောက်တွင် အသက်ကြီးသူများက တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်နားကြပြီး အရွယ်ကောင်းသူများက အနီးတဝိုက်ရှိ နာမည်ကြီးသော နေရာများဖြစ်သည့် မုဆိုးတောင်ဘုရား ၊ ရွှေနန်းကျင်ရုပ်တု ၊ လွမ်းစေတီ...မြစေတီ အစရှိသည့် အထင်ကရနေရာများသို့ သွားလည်ကြပြီး မွန်းလွဲအချိန်လောက်တွင် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာခဲ့ကြသည်။
တည်းခိုခန်းပြန်ရောက်တော့ မနက်က စားသည့် ထမင်းဆိုင်လေးမှာပင် နေ့လည်စာစားကြပြီး နေ့လည်ခင်း တစ်ရေးတစ်မောအိပ်ကာ အနားယူကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း ဆယ်တန်း စာမေးပွဲဖြေထားသည့် အရှိန်ရော.....ခရီးပန်း အိပ်ရေးပျက်သည့် အရှိန်ပါပေါင်းပြီး အတိုးချအိပ်လိုက်ရာ ညနေ၄နာရီခွဲမှပင် နိုးလာသည်။
သန့်ဇင်ကို အိပ်ယာနိုးလာတော့ အခန်းထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိတော့...သူ့ကိုမနိုးပဲ အပြင်သွားနှင့်ကြလေပြီ ၊ သန့်ဇင်လည်း အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်ထည်းနေရသည်မှာ ပျင်းလာ၍ ရေချိုးပြီး အခန်းသော့ခါတ်ခဲ့ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။
ရင်ပြင်ပေါ်သို့ မရောက်ခင် ဘုရားစောင်းတန်း တစ်နေရာသို့ ရောက်သောအခါ
“သန့်ဇင်..သန့်ဇင်”ဟု အော်ခေါ်သံကြားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဖျော်ရည်ဆိုင်လေးတွင် ကြံရည်သောက်နေကြသည့် မဟန်နီတို့အဖွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။
သန့်ဇင်လည်း သူတို့နှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းပြီး ကြံရည်ချိုချိုတစ်ခွက် မှာသောက်သည် ၊ စားပွဲဝိုင်းတွင် သူ့အမေနှင့် ရွှေဆွဲကြိုးနှင့်သူနာပြုကြီးကို မတွေ့သဖြင့် သန့်ဇင်က....
“မဟန်နီ...အမေတို့ရော ၊ ဘယ်သွားကြတာလဲ”
“အော်....သူတို့ရင်ပြင်ပေါ်မှာရှိသေးတယ် ၊ အလှူခံဌာနမှာ ပိုက်ဆံလှူမလို့ တန်းစီနေကြတာ ဟော ဟိုမှာလာကြပြီ”
“အော....အမေ့ ၊ ဒီဖက်မယ်”
“မောင်လေး...အော်မနေနဲ့ သူတို့သိတယ် ၊ အလာကတည်းက ဒီဆိုင်မှာ ကြံရည်သောက်မယ် ပြောထားကြတာ”
“ကျွန်တော်မှ မသိတာ...ဟဲဟဲ ၊ အိပ်နေတာကို နှိုးလည်းမနိုးကြဖူး”
“အမကနှိုးမလို့ပဲ....မောင်လေးအမေက ပင်ပန်းနေတာ အိပ်ပါစေဆိုလို့ ထားခဲ့တာ ၊ တစ်ကိုယ်လုံး မွှေးကြိုင်လို့ပါလား...ရေချိုးခဲ့တယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ် အိပ်ယာနိုးတော့ ချွေးစေးတွေထွက်နေတာနဲ့ လန်းသွားအောင် ချိုးလိုက်တာ”
“အော်....အမတို့လည်း အပြန်မှချိုးရဦးမယ် ၊ မိန်းခလေးရေချိုးခန်းက လူအရမ်းများတယ် စောင့်ရတာကိုအကြာကြီး”
“အမျိုးသားအခန်းတော့ လူသိပ်မရှိပါဖူး...အေးဆေးပဲ”
“ဟုတ်လား...”
“အင်း”
သန့်ဇင်ကို အမေတို့ရောက်လာပြီးချိန်တွင် ထိုဆိုင်လေးမှာပင် လက်ဖက်သုတ်နှင့် တခြားအသုတ်များမှာပြီး ထမင်းဖြူနှင့် ညနေစာကိုစားလိုက်ကြသည် ။
ပြီးနောက် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ကြပြီး အခန်းထဲမှာပင် အနားယူကြလေတော့သည် ၊ ညနေစာစားပြီး တစ်နာရီလောက်ကြာတော့ ရေမချိုးရသေးသည့် မဟန်နီတို့အဖွဲ့က ရေသွားချိုးကြသည်။
ရေချိုးပြီးချိန်တွင် ဘုရားဖူးနောက်ဆုံးရက်ဖြစ်၍ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ လမ်းလျောက်သွားကြသည် ၊ ကျိုက်ထီးရိုးစေတီတော် ရင်ပြင်၏ ညခင်းအလှသည် အေးချမ်းသာယာပြီး ကျက်သရေရှိလွန်းလှသည် ။
လျပ်စစ်မီးသီးများ ဆီမီးခွက်များ၏ မီးရောင်ကြောင့် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် ကျိုက်ထီးရိုးစေတီတော်ကြီးမှာ ရွှေဝါရောင်လင်းထိန်ပြီး သပ္ပါယ်လှသည်။
ကျိုက်ထီးရိုးဘုရား ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ ရှူ့မျော်ခင်းများကြည့်နိုင်သည့် စောင်းတန်းတွင် အဖွဲ့လိုက် အတူထိုင်ပြီး ရောက်တက်ရာရာ စကားများပြောနေကြသည်။
သန့်ဇင်ကတော့ လူကြီးများ၏ စကားဝိုင်းကို စိတ်မဝင်စားသဖြင့် ကမ်းပါးစွန်း ဝရံတာကိုမှီရပ်ရင်း ဟိုဒီငေးကြည့်နေသည်။
ကျိုင်ထီးရိုးတောင်ပေါ်သို့ တိုက်ခတ်လာသည့် လေနုအေးလေးက သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အေးမြစေပြီး ကြက်သီးမွှေးညှင်းများပင် ထလာစေသည် ၊ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျောက်နေသည့် ရွယ်တူကောင်မလေးတစ်ချို့ကိုကြည့်ပြီး အိမ့်မျက်ချယ်ကို သတိရမိသည်။
ခရီးတွေအများကြီးထွက်တက်တဲ့ သူမအိမ်သားများသည်လည်း အခုချိန်ဆိုလျင် တစ်နေရာသို့ ခရီးသွားနေမည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည် ၊ အချစ်ဝတ္ထုတွေထဲကလို ကျိုက်ထီးရိုး ရင်ပြင်ပေါ်တွင် အမှတ်မထင်ဆုံတွေ့ရလျင် ကောင်းမည်ဟု စိတ်ကူးယဥ်မိပြန်သည်။
သို့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝက စိတ်ကူးယဥ်ရေးထားသည့် ဝတ္ထုစာသားများနှင့် ကွာခြားလွန်းသဖြင့် ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ချေ ၊ အကယ်၍ ကျိုက်ထီးရိုးသို့ ဘုရားဖူး ရောက်နေသည်ဟု ယူဆလျင်တောင်မှ ကျိတ်ကျိတ်တိုးနေသည့် ဘုရားဖူးလူများကြားထဲ သူမနှင့်ဆုံနိုင်ချေ ရာခိုင်နှုန်း သိပ်ရှိမည်မဟုတ်။
သန့်ဇင်ကို တောင်တွေးမြောက်တွေး လျောက်တွေးနေခိုက် သူ့ပုဆိုးကို တစ်ယောက်ယောက်က ဆွဲလိုက်သည်ကို သတိထားမိ၍ အနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ညီမလေးဖြစ်နေလေသည်။
ညီမလေးက တည်းခိုခန်းပြန်ရအောင်ဟု အမေက ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်ဟု ပြောသဖြင့် သန့်ဇင်လည်း သူမလက်ကိုဆွဲကာ အဖွဲ့ဆီ ပြန်ခဲ့လေသည်။
တည်းခိုခန်းသို့ပြန်ရောက်တော့ အမေက မနက်ဖြန်မနက် ၅နာရီပြန်ဆင်းမည်ဖြစ်ဟု အသိပေးသည်။
သန့်ဇင်နှင့် မဟန်နီတို့က ညီမလေးဖြစ်သူနှင့် အခန်းထဲတွင် ဆော့ကစား နေကြသည်မှာ အရှိန်မသတ်နိုင်ချေ ။ညီမလေးကလည်း အဖော်တွေဆုံ၍ ပျော်ရွှင်နေရှာသည်....သို့သော်လည်း ည ၁၀နာရီသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် အမေက အကုန်လုံးအိပ်ကြရန် ဗီတိုအာဏာနှင့် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
ထိုအခါမှသာ ညီမလေးလည်း ငြိမ်သွားပြီး အခန်းမီးကိုပိတ်ကာ အိပ်ရာကိုယ်စီ ဝင်ကြသည် ၊ ခဏကြာတွင် အမေ့ရဲ့ ဟောက်သံထွက်လာတော့ သန့်ဇင်သည် ကျောပေးပြီး အိပ်နေသော မဟန်နီကို ခါးကနေသိုင်းဖက်လိုက်ပြီး မို့မောက်နေသည့် တင်ပဆုံကို လိင်တံဖြင့် ပွတ်ဆွဲပြီး ထောက်လှမ်းရေး စလုပ်တော့သည်။
မဟန်နီကလည်း အိပ်ပျော်သေးပုံမပေါ်ပဲ လက်ကိုနောက်ပြစ်ကာ ထောက်လှမ်းရေး လုပ်နေသည့် သန့်ဇင်လီးကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုကလည်း မဟန်နီ၏ လည်ဂုတ်လေးကို အသံမထွက်အောင်စုတ်နမ်းပြီး ရင်သားတွေကို အင်္ကျီအပေါ်ကနေ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကလက်သည် မဟန်နီ၏ အင်္ကျီအောက်မှ လျောဝင်သွားပြီး ဘရာအပေါ်ကနေ ရင်သားကို ထပ်ကိုင်ကြည့်သည် ၊ သူမက ဒီလိုအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကို လက်ကမြင်းလိမ့်မည်ဟု ကြိုတွက်ထားပုံပေါ်သည်.........
ရေလာမြှောင်းပေးသည့် အနေဖြင့် ဝတ်ထားသည့် ဘရာခွက်က ဖော့ကြီးကြီးနှင့်ဖြစ်နေပြီး အပေါ်အောက်ဆွဲတင်ဆွဲချ၍ လွယ်ကူသည်။
သူမဝတ်ထားသည့် ဘရာခွက်ကို အပေါ်သို့အသာလေးဆွဲတင်လိုက်ပြီး ပျော့စိစိနှင့် ကိုင်လို့ကောင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ နို့အုံလုံးလုံးကို ညှစ်ချေပြီး အရသာခံလိုက် လေသည်။
ပြီးနောက် မဟန်နီ၏ နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ညှိုးနှင့်လက်မကြားသို့ ညှပ်ကာ ဖိချေပေးပြီး သူမ၏ အားနည်းချက်ဖြစ်သည့် နားရွက်လေးကို ငုံနမ်းကာ လျာဖြင့် ကစားပေးလိုက်သည်။
“အင်း...”
သန့်ဇင်ကို၏ တိုက်ကွက်က သူမ၏ အရှိုက်ကိုထိသွားသဖြင့် ပါးစပ်ကယောင်ပြီး ငြည်းသံလေးကို ဖွင့်ဟလာသည် ။
သန့်ဇင်က နို့အုံကိုစိတ်ကြိုက်ကစားပြီးသောအခါ ပြေလျော့စပြုနေသည့် ထမိန်အောက်ကနေ လက်လျိုပြီး ဆီးခုံဖောင်းဖောင်းလေးအောက်ရှိ အဖုတ်ပေါ်သို့ နယ်မြေချဲ့လိုက်သည်။
သန့်ဇင်တစ်ယောက် မဟန်နီ၏ အဖုတ်ကို လက်ဝါးဖြင့်ငုံပြီး ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ အောက်ခံပင်တီ ဝတ်မထားသဖြင့် ကြမ်းတမ်းတမ်းရှတတ အမွှေးကောက်ကောက်များနှင့် နူးညံ့သော ဖားခုံဖောင်းလေးကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့လိုက်ရသည် ။
ကုတင်ပေါ်တွင် စအိပ်ခါစတွင် သူ့အားမသိချင်ယောင် ဆောင်နေသော်လည်း သူမသည်လည်းပဲ သန့်ဇင်လို အကြံဆိုးကြီးရှိမှန်း သိရှိသွားရသည်။
မဟန်နီက သန့်ဇင်၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် စိတ်အရမ်းပါနေပြီဖြစ်ရာ အဖုတ်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်ကတည်းက အရည်ကြည်များစိမ့်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည် ။
သူမ၏ အက်ကွဲကြောင်းလေးတစ်လျောက်ကို လက်ခလည်ဖြင့် အပေါ်အောက်စုန်ဆန်ပြီး ကစားပေးလိုက်တော့ စောက်ဖုတ်၏ကြွက်သားမျာသည် ရှုံ့ပွရှုံ့ပွ ဖြစ်လာပြီး အရည်များ စိုရွှဲလာလေသည် ။
မဟန်နီသည် သန့်ဇင်၏ လိင်တံကို ဆုပ်ကိုင်ပေးနေသော်လည်း အနောက်သို့ လက်ပြန်ကြီး ဖြစ်နေ၍ သူမထင်သလောက် ခရီးမတွင်ချေ ၊ သန့်ဇင်ကို လီးကလည်း အရမ်းတင်းပြီး တောင်မတ်နေပြီဖြစ်၍ သူ့ပုဆိုးရော မဟန်နီထမိန်ပါ ခြေထောက်နှင့် အသာလေး ဆွဲချွတ်လိုက် လေသည်။
ထို့နောက် ဘေးတစောင်းလှဲနေသည့် မဟန်နီ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ပေါင်ကနေ အသာလေးမကာ လီးကို အဖုတ်အမြှောင်းကြားအပေါ်သို့ တင်ပြီး ပြန်ချလိုက်သည်။
ထိုအခါ သန့်ဇင်၏ လိင်တံသည် ပေါင်အရင်းကြားထဲ ညပ်နေသလိုဖြစ်နေပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လုပ်လိုက်တိုင်း လီးဒစ်ဖူးက အဖုတ်အမြှောင်းကြားကို ပွတ်ဆွဲမိသည်။
မဟန်နီ၏ ဝင်သက်ထွက်သက်များသည် မြန်ဆန်လာပြီး အဖုတ်ကို မထိတထိဖြစ်နေသော လီးထိပ်ဖူးကို အားမရသဖြင့် ဖင်ကိုအနောက်ကော့ပြီး အပွတ်ခံသည်။
သန့်ဇင်ကို လက်ကလည်း သူမရင်သားများကို ပွတ်သတ်ပေးပြီး နို့သီးခေါင်းများကို ညှပ်ကာကစားပေး လေသည်.....သူမ၏ လည်တိုင်တစ်လျောက်နှင့် ရင်ညွန့်ပိုင်းကိုလည်း အသံမထွက်စေပဲ လျာဖြင့်လျက်ပြီး အနမ်းတွေချွေနေမိသည်။
“အင်း....အင်း....အင်း...အင်း...ဟင်း...ဟင်း...ရှူး.....ဟင်း...အင်း”
“ဟင်း...ဟင်း...အင်း...မောင်လေး”
“မွ....အင်း...ဘာလဲ အမ”
“အင်း.....မမ ပိပိအထဲက အရမ်းယားနေပြီ ၊ မောင်လေးဟာကို ထည့်လိုက်တော့”
“အမ...ကျွန်တော်တို့ အကာအကွယ်...မပါ”
“အာ...ထည့်လိုက်ပါ...မနက်ဖြန်ပြန်ရောက်မှ အမဘာသာကြည့်ရှင်းလိုက်မယ်...ဟုတ်ပြီလား”
“အမ်း...”
“ထည့်ပေးပါတော့ကွာ....အထဲကအရမ်းလိုချင်နေပြီ......အင်း...ဟုတ်တယ်...အာ့”
“ရှူးးးးး....အမ အမေနိုးသွားလိမ့်မယ်”
“အား.....ကောင်းလိုက်တာအမရယ်....အထဲကပူနွေးပြီး စိုစွတ်နေတာပဲ...အင်း”
“အင်း...ဟင်း...ဟင်း...မမလည်း ကြိုက်တယ်...စွတ်စ်....အင်း...ဟင်း...အင်း ”
ကာယကံရှင်က အထူးတလည် တောင်းဆိုနေတော့လည်း သန့်ဇင်ကိုမှာ အပျော်ပေါ် အပျော်ဆင့်သွားပြီး ရင်တွေဘာတွေပါ ခုန်မိသွားသည်။
သူမ၏ ခြေထောက်ကို အနည်းငယ်မလိုက်ပြီး လိင်တံကို အဖုတ်နှင့်တေ့ချိန်လိုက်သည်....စိတ်မရှည်သော မဟန်နီက လိင်တံကို သူမကိုယ်တိုင် လက်နှင့်ကိုင်ပြီး အဖုတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
မဟန်နီ၏ ပိပိဖောင်းဖောင်းလေးထဲသို့ လီးကို ကွန်ဒုံးဟူသည့် အတားအဆီးမပါပဲ ထည့်သွင်းခံလိုက်ရသည့် အခါတွင် “အား..လား...လား ၊ ဟိုက်ရှားလဘား....” ဟု သန့်ဇင်ကို စိတ်ထဲတွင် ကောင်းလွန်းသဖြင့် အော်ငြည်းမိလိုက်သည်။
အရင်က သူမပိပိထဲသို့ အလည်အပတ်ရောက်ဖူးသော်လည်း မိုးကာဝတ်ထားသည်ဖြစ်၍ သဘာဝရဲ့ အထိအတွေ့ကို မခံစားဖူးခဲ့ချေ။
မမဟန်နီ၏ ပိပိအတွင်းသားများက မျော်လင့်နေသည့် လိင်တံကြီးဝင်လာသော အခါတွင် ဝိုင်းဝန်း၍ ဆုပ်ညှစ်ကြပြီး အရသာထူးကို ပေးစွမ်းသည် ၊ သန့်ဇင်ကို ခဏစိတ်လွတ်သွားပြီး သူမရဲ့ခါးကိုကိုင်ကာ နှစ်ချက်သုံးချက်လောက် ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုး မိလိုက်သည်။
မဟန်နီက လက်ကိုအနောက်ပြစ်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ကိုတွန်းကာ အချက်ပေးတော့မှ အသိဝင်လာပြီး အရှိန်လျော့လိုက်ရသည်။
ထိုသို့ဖြင့် အတူတူခြုံထားသည့် စောင်ကြီးအောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မဟန်နီတို့သည် အသံမထွက်စေပဲ ကပ်ဒိုးလေး သံဝါသပြုနေကြသည်။
လိင်ဆက်ဆံသည့် အတွေ့အကြုံ အနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုသည် လိင်တံကိုအဖုတ်ကဆွဲညှစ်တိုင်း သုတ်ရည်မထွက်အောင် စိတ်ကိုထိန်းပြီး ဆက်ဆံနေသည်။
စောင်ခြုံပြီး ကပ်ဒိုးလေးဆက်ဆံရင်း ၇မိနစ်ခန့်ကြာတော့ မဟန်နီ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို မြန်ဆန်လာပြီး အီးအီးအဲအဲနှင့် ငြည်းသံလေးများလည်း ပွင့်ထွက်လာသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို သိမ်းကျုံးဖက်ကာ ဂုတ်ပိုးကို လျာဖြင့်နမ်းပေးရင်းဖြင့် အဖုတ်ထဲသို့ အဝင်အထွက်လုပ်နေသည့် လိင်တံကိုလည်း ဒစ်ဖူးလေးကျန်ရုံမျှ ဆွဲထုတ်ပြီး ပြန်အထည့်တွင် လိင်တံအဆုံးထိ သွင်းလိုးပေးလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ဆောင့်လိုးချက်များအောက်တွင် မဟန်နီတစ်ယောက် စိတ်လွတ်ပြီး ငြည်းသံများ အနည်းငယ်ကျယ်လာသဖြင့် ပါးစပ်ကိုလက်နှင့် အုပ်ပေးလိုက်ရသည်။
မကြာမှီပင် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်လာပြီး ဖင်ကိုအနောက်ပြစ်ရင်း သန့်ဇင်၏ ဆောင့်လိုးချက်များကို ကော့ခံကာ အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း မဟန်နီ အဖုတ်အတွင်းသားများ၏ ဆွဲစုပ်ပေးသည့် အရသာကို ခံစားရင်း စိတ်ကိုလျော့ကာ ငါးချက်ခြောက်ချက်လောက် ဆက်တိုက်ဆောင့်လိုးလိုက်ပြီး သုတ်ရည်များကို အဖုတ်ပူပူနွေးနွေးအထဲတွင်ပင် ထည့်သွင်းပေးလိုက်လေတော့သည်။
“အင်း...ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း...မောင်လေး..အွန်း...အွန်း...အွန်း”
“ဝွန်း....ဝွန်း...ဝွန်း...ဝွန်း..ဝွန်း” ( မဟန်နီ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်လိုက်သည့် အသံ)
“စွတ်စ်.....ဟင်း....ဟင်း.....အင်း..အင်း...အင်း..အင်း”
“အင်း...အင်း...အင်း...အင်း...အင်းးးးးးးးးးးးးး ဟင်းးးးးးးးးးး”
“ဝူး.....ဟင်း....ဟွန်း...အွန်းးးး”
သန့်ဇင်ကိုသည် ကာမခရီးဆုံးသို့ ရောက်ရှိပြီးသည့်အချိန်တွင် အဖုတ်အတွင်းမှ ထွက်ကျလာသည့် အရည်များကို ပုဆိုးဖြင့်သုတ်ကာ သန့်ရှင်းပေးလိုက်သည် ။
ပြီးနောက် မနက်အစောထရမည်ဖြစ်၍ ဒုတိယအချီမဆက်တော့ပဲ ပုဆိုးများ ထမိန်များပြန်ဝတ်ကာ အိပ်ပျော်အောင် အိပ်ကြတော့လေသည်။
နှစ်ရှည်ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အရသာခံကာ သောက်ရသကဲ့သို့ အဖုတ်ထဲတွင် လီးစိမ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ဆံပြီး တစ်ချီတစ်မောင်းပြီးသွားသောအခါတွင် ငယ်ရွယ်သူ အဖိုနှင့်အမနှစ်ဦး၏ ကာမဆန္ဒများသည် ပြေလျော့ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည် ။
ထိုအခါတွင် တစ်ကိုယ်လုံး၌ရှိသော အကြောအချဥ်များသည် ပြေလျော့ပြီး စိတ်ဖိအားဒါဏ်များမှ လွတ်မြောက်သွားကာ နှစ်ချိုက်စွာ အိပ်မောကျခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့ လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Seventeen: : Can You be my girlfriend?
ကျိုက်ထီးရိုး ဘုရားဖူးခရီးစဥ်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အိမ်၌ အားယားနေသည် ။ ကျောင်းတက်နေစဥ်ကာလကမှု ယခုလို လွပ်လွပ်လပ်လပ် အားအားယားယား နေချင်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့နေရသောအခါတွင်မှု အင်မတန်မှ ပျင်းရိဖွယ် ကောင်းသည်။
တစ်ခါတစ်ရံ မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်သို့ သွားလည်သော်လည်း သကောင့်သားက တွမ်တီဖိုးဆဲဗင်း ဂိမ်းဆော့နေ၍ အခန်းအပြင်ကိုပင် မထွက်ချေ။
နေ့စဥ်နေ့တိုင်းလိိုလို အိမ်ရှေ့ကွတ်ပြစ်တွင် ဒူးလှုပ်ပြီး ဝတ္ထုစာအုပ်ဖတ်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား အမေဖြစ်သူက အလုပ်လုပ်ချင်လားဟု မေးသည် ။
ကိုယ်တိုင်ပိုက်ဆံရှာ ကြည့်ချင်နေပြီဖြစ်သော သန့်ဇင်ကလည်း အမေ့၏ မေးခွန်းမဆုံးခင်မှာပင် အဖြေပြန်ပေး လိုက်သည် ။
ထို့ကြောင့် အမေဖြစ်သူက သူမမိတ်ဆွေ၏ မိတ္တူဆွဲ...စာစီစာရိုက်လုပ်ပေးသည့် ဆိုင်ကြီးတွင် ပြောပြီး အလုပ်သွင်းပေးလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အမေ့မိတ်ဆွေ ဆိုင်ရှင်ဦလေးကြီးဆိုင်တွင် အပ်ပြီးနောက်ရက်မှစ၍ ထမင်းချိုင့်လေးဆွဲကာ မနက်၈နာရီ အရောက်သွားရသည် ။
ထိုမိတ္တူဆိုင်တွင် Copy ဆွဲခြင်း.... Riso လိပ်ခြင်း.......စာရွက်ညှပ်ခြင်း.........ဖိတ်စာများခေါက်ခြင်း အစရှိသည့် အလုပ်များကို အောက်ခြေကစ၍ သင်ကြားရလေသည်။
မိတ္တူဆိုင်တွင် မနက်ရှစ်နာရီကစ၍ ညနေ ငါးနာရီအထိ မနားတမ်းအလုပ်လုပ်ရသော်လည်း သူစိတ်ဝင်စားသည့် အလုပ်ဖြစ်၍ ပင်ပန်းသော်လည်း သန့်ဇင်ကို ပျော်သည် ။
ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးကလည်း အလုပ်ခိုင်းလျင် မြန်မြန်သွက်သွက်လုပ်ပြီး ဖင်ပေါ့သော သန့်ဇင်အား သဘောကျစပြုလာသည်။
ထို့ကြောင့် ဆိုင်တွင် အပ်ထားသည့်အလုပ်များ ပါးသည့်နေ့ရက်များတွင် ကွန်ပျူတာအခြေခံနှင့် စာစီစာရိုက်ပညာကို သင်ကြားပေးသည်။
ကွန်ပျူတာပညာကို သန့်ဇင်ကို အစကတည်းက စိတ်ဝင်စားခဲ့ပြီး သင်ယူလိုသောကြောင့် တခဏအတွင်းမှာပင် စာစီစာရိုက်ပညာ တတ်မြောက်ခဲ့သည် ။
Adoble Photoshop သင်ကြားပေးသည့် အခါတွင်လည်း ပန်းချီပါရမီအခံရှိသည့် သန့်ဇင်အဖို့ ရေငတ်တုန်း ရေတွင်းထဲကျသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးလည်း ဓာတ်ပုံပါသည့် ပန်းဖလက်များ ၊ ဗီနိုင်းများ လာရောက်ကာ အပ်နှံကြသည့်အခါတွင် သူကိုယ်တိုင်ခေါင်းစားပြီး ပြင်နေစရာ မလိုတော့ပဲ အရောင်များ၏ သဘောတရားကိုနားလည်သည့် သန့်ဇင်ကိုပင် လုပ်ခိုင်းလိုက်တော့သည်။
သူပြင်ပေးသည့် ဗီနိုင်များ.. ပန်းဖလက်များ... ဓာတ်ပုံများသည် အရောင်အသွေး ကာလာဒီဇိုင်းလှသဖြင့် အလုပ်အပ်သူများ ပိုမိုများလာလေသည်။
ဆိုင်ရှင်ဦးလေးကြီးသည် သန့်ဇင်ကိုအား သဘောကျသဖြင့် သဘောတူထားသည့် နဂိုလစာ ငါးသောင်းအပြင် ဘောနပ်အနေနှင့် နှစ်သောင်းပိုပေးသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့ဘဝ၏ ပထမဆုံးလစာကို အမေ့အားနှစ်သောင်းကန်တော့ပြီး အဖိုးကိုလည်း အိုဗာတင်းဗူးနှင့် မုန့်အချို့ကို ဝယ်ကန်တော့လိုက်သည် ။
ဆယ်တန်းကတည်းက သူလိုချင်နေခဲ့သည့် အပြာရောင်အကွက်နှင့် အပေါ်ထပ်လက်ရှည် အင်္ကျီအပါးကိုလည်း ဝယ်လိုက်သေးသည်။
အမေနှင့်အဖိုးကိုကန်တော့ပြီး ပိုသည့်ပိုက်ဆံကိုတော့ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲသို့ပင်ထည့်ကာ သိမ်းထားလိုက်သည် ၊ အမြဲတမ်းလိုလို ပြားချပ်နေခဲ့သော သူ၏ပိုက်ဆံအိတ်လေး ဖောင်းလာသည်ကိုကြည့်ပြီး ပီတိဖြစ်မိသည် ။
ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက အိမ့်မျက်ချယ်၏ ဓာတ်ပုံကလည်း သူ့ကိုဂုဏ်ပြုပေးနေသယောင်ပင်.......သန့်ဇင်ကိုသည် ဘုရားဖူးပြန်လာသည့် အချိန်မှစပြီး မိတ္တူဆိုင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သူထင်ထားခဲ့သလောက် မျက်ချယ်ကို မလွမ်းအားချေ ။
အလုပ်ပါးသည့် နေ့လည် နေ့ခင်းများတွင်တော့ အပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီးကိုမော့ကြည့်ပြီး သူမကို သတိရသည်။
သို့သော်လည်း နွေရာသီသည် ပွင့်လင်းရာသီဖြစ်သည့်အလျောက် ရှင်ပြုနားသအလှူများ...... မင်္ဂလာဆောင်များပေါသဖြင့် မိတ္တူဆိုင်လေးမှာ အမြဲတမ်သလိုလိုပင် အလှုပ်ရှုပ်နေရသည် ။
သင်္ကြန်ပိတ်ရက်များသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် မျိုးမင်းထက်နှင့် သူ့မိဘများက အိမ်သို့ရောက်ရှိလာပြီး ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းမထွက်ခင် ကံတက်စေရန် ကိုရင်ဝတ်ပေး ကြမည်ဟု ပြောလာလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် သင်္ကြန်တွင်း ကိုရင်ဝတ်သည့် အစီအစဥ်တွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက် အပါအဝင် အောင်အောင်ဦးပါ အဆစ်ပါလာသဖြင့် အဖွဲ့တောင့်သွားသည်။
မိဘများက ကမြင်းကြောထပြီး ပြဿနာရှာတတ်သော သူတို့သုံးယောက်အကြောင်း သိသောကြောင့် စည်းကမ်းကြီးသည့် မဟာစည်သတိပဋ္ဌာန် ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင်ပင် ကိုရင်ဝတ်စေ လေသည်။
သင်္ကြန်တွင်းကာလ တရားစခန်းရှိသောကြောင့် အပြင်၌ ရေကစားပြီး ပျော်ပါးနေချိန်တွင် ကိုရင်သုံးပါးသည် ဓမ္မာရုံပေါ်တွင် တရားမှတ်ရင်း အောင့်သီးအောင့်သက်သက်နှင့် ဖြတ်ကျော်ရပြန်သည်။
ဘုန်းကြီးကျောင်း၏ ကပ်လျက်လမ်းမှ ရေပက်ခံထွက်လာသည့် လူဝတ်ကြောင်များက
“ဟေ့...ဟေ့...ဟေ့ ၊ ယေး...ယေး ” နှင့် အော်သွားလျင် စိတ်ထဲ မရိုးမယွဖြစ်ပြီး ဖင်တကြွကြွ ဖြစ်ကြရသည်။
နှစ်ဆန်း ၂ ရက်နေ့တွင် ကိုရင်ဝတ်မှ လူဝတ်ပြန်လဲသောအခါ မျိုးမင်းထက်သည် အပျော်လွန်ပြီး ထခုန်မိသဖြင့် ဝတ်လက်စပုဆိုးကို နင်းမိပြီး နောက်ပြန်လဲကျသွားသေးသည်။
သို့သော်လည်း သူပြောကြစကားအတိုင်း “အေးဆေး...သားကြီး...အေးဆေး”ဟု အပြောမပျက်ချေ ။သင်္ကြန်တွင်းပြီးသောအခါ သန့်ဇင်ကိုသည် မိတ္တူဆိုင်တွင် အလုပ်ပြန်ဆင်းရသည် ။
သင်္ကြန်တွင်း မတိုင်ခင်ကလောက် အလုပ်မရှုပ်သော်လည်း ရုံးစာများ...ကြော်ငြာကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ရသဖြင့် မအားလပ်ချေ။
မျက်ချယ်ဆီသို့ ဖုန်းဆက်ရန် ကြံစည်မိသော်လည်း သတ္တိမရှိသေး၍ မဆက်ဖြစ်သေး....အချိန်များသည် တရွေ့ရွေ့ဖြင့် ကုန်လွန်ရင်း ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်သည့် ၆ လပိုင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့လေပြီ။
သန့်ဇင်ကိုကတော့ ခြောက်ဘာသာလုံး ကောင်းမွန်စွာ ဖြေဆိုခဲ့နိုင်သည်ဖြစ်၍ စိတ်ချလက်ချနေနိုင်သော်လည်း အရင်က ဆိုးသွမ်းထားသည့် အရှိန်ကြောင့် အမေဖြစ်သူကတော့ စိတ်ပူနေလျက် ရှိလေသည်။ အောင်စာရင်းထွက်မည့် မနက်လေးနာရီခန့်တွင် ဆယ်တန်းအဆောင်ဘော်ဒါမှူးက ဘေးအိမ်သို့ ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြားပေးသည် ။
သန့်ဇင်ကို အိပ်မောကျနေဆဲ အချိန်တွင် အမေဖြစ်သူက အိမ်ပေါ်သို့ တဝုန်းဝုန်းနှင့်တက်လာပြီး လှုပ်နိုးကာ ရူပဗေဒနှင့် ဇီဝဗေဒ နှစ်ဘာသာ ဂုဏ်ထူးထွက်သည့် သတင်းကို ပြောပြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ငယ်စဥ်ကတည်းက အတန်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် အပြောင်းအလဲမရှိ ဆိုးသွမ်း ပေတေနေခဲ့သူဖြစ်သည် ။
ထို့ကြောင့် နှစ်ဘာသာ ဂုဏ်ထူးထွက်သည်ကို အမေဖြစ်သူက မယုံကြည်နိုင်သေးသဖြင့် မနက်မိုးလင်းတော့ ကျောင်းရှေ့ Board တွင် တစ်ခါသွားကြည့်သေးလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုကတော့ နှစ်ဘာသာပါတာထက် သူဂုဏ်ထူးမျှော်မှန်းထားသည့် သင်္ချာဘာသာ မေးခွန်းသတ်၍ မပါလာသည်ကို နှမြောတသဖြစ်မိသည်။
ယခင်ကသူ့အား ကြည့်မရခဲ့သော အဖိုးဖြစ်သူကပင်
“ ဒီကောင်လေး နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့အမျိုးဖက်က သွေးပြပြီ” ဟု ကြုံးဝါးပြီး ရက်ကွက်ထဲရှိ အိမ်တစ်ကာပတ်လည်ကာ ကြွားဝါလေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေဖြစ်သူကလည်း အမျိုးတကာဆီဖုန်းဆက်ပြီး ဂုဏ်ယူစွာ ဟီးဟီးဟားဟားဖြင့် အကြောင်းပတ်ကြားသည် ။
သန့်ဇင်ကိုကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း အလျင်းမရှိပဲ မျက်ချယ်ဆီကိုသာ ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြားရန် စိတ်အားထက်သန် နေလေသည်။ သူအလုပ်လုပ်နေသော မိတ္တူဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးလေးကြီးကလည်း တစ်ဘာသာကို တစ်သောင်းဆုချရာ မုန့်ဖိုးနှစ်သောင်းရပြန်သည်။
ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်သည့် ရက်သတ္တပတ်လုံးသည် သန့်ဇင်ကိုအတွက် မျက်နှာသာပေးခံရသည့် ရက်များ ဖြစ်လေသည်။ အဖိုးဖြစ်သူက ဘဏ်တွင်စုထားသည့် ပင်စင်လစာနှင့် သန့်ဇင်ကိုအား တရုတ်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးဝယ်ပေးသည် ။
အမေဖြစ်သူကလည်း ရက်ကွက်ထဲ မုန့်ဟင်းခါးချက်ပြီး ကုသိုလ်ပြုလိုက်သေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကတော့ အိမ့်မျက်ချယ်ဆီသို့ ဖုန်းဆက်လျင် ကောင်းမလား မကောင်းဖူးလားဟု စဥ်းစားတွေဝေနေဆဲပင်......နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းဆက်မည်ဟု သန့်ဇင်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး မိတ္တူဆိုင်မှာ အလုပ်ဆင်းပြီးအပြန်တွင် ဖုန်းဆိုင်သို့ဝင်လိုက်သည်။
ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက စာရွက်ပိုင်းလေးနှင့် ရေးမှတ်ထားသည့် မျက်ချယ်တို့အိမ်ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး ထွက်ပေါ်လာမည့် စကားသံကို ရင်ခုန်စွာဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေလေသည်။
“တူ....တူ...တူ”
“ဂလပ်....ဟယ်လို...ဟယ်လို”
“................”
ဖုန်းပြန်ကိုင်သည့် တစ်ဖက်ကသူသည် မျက်ချယ်မဟုတ်ပဲ ယောကျာ်းအသံကြီး ထွက်လာသောကြောင့် သူ့အဖေကြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူခန့်မှန်းမိပြီး စိုးရိမ်သွားသည် ။
နဂိုကမှ ရင်တုန်ပန်းတုန်နှင့် စိတ်လှုပ်ရှားရသည့်ထဲ မျက်ချယ်မဟုတ်တောင် မားသားကြီး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဖားသားကြီးနှင့်မှ တည့်တည့်တိုးလေသည်။
“ဟယ်လို....ဟယ်လို....မကြားဖူးလား အခုဆက်နေတာ ဘယ်သူလဲမသိဖူး”
“ဟယ်....ဟယ်လို ”
“အေး...ပြောကွ ”
“ဟို...ဟို...ဟို မျက်ချယ်တို့ အိမ်ကလားမသိဖူး ခင်ဗျ”
“အော်...သမီးသူငယ်ချင်းလား”
“ဟုတ်တယ် အန်ကယ်”
“ခဏစောင့်နော် မောင်ရင် ၊ သမီးရေ...သမီး.....ဖုန်းလာနေတယ် နာမည်ဘယ်သူ....”
“ဟုတ်...သန့်ဇင်ပါ”
“သမီးရေ..အော် အေး...သမီးသူငယ်ချင်း သန့်ဇင်တဲ့ ရော့”
“ဟယ်လို...သန့်ဇင်”
“ဟယ်လို...ချယ်....ဟူး”
အခုတစ်ခေါက်တွင်တော့ သူမျှော်လင့်ခဲ့ရသည့် သူမအသံလေးကို ကြားရလေပြီ.....
သူမထံ ဖုန်းဆက်ရသည်မှာ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်သည့် နေ့တုန်းကထက်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိ၍ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကာ စကားသံများ တုန်ရင်နေလေသည်။
“သန့်ဇင်...နင့်အသံတွေ တုန်နေပါလား...ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး..ဒီအတိုင်းပဲ...ဟဲ ချယ် နင့်ကိုလွမ်းလို့ ငါဖုန်းဆက်လိုက်တာ”
“ခိခိ....နင့်အသံက လွမ်းနေတာနဲ့မတူပါဖူး.၊ နွေရာသီကြီး ဆောင်းတွင်းရောက်နေတဲ့ အတိုင်းပဲ”
“မနောက်နဲ့ဟာ ငါတကယ်ပြောတာ”
“ဟဲ့ ငါကအိမ်မှာလေ...နင်သတိထားပြော”
“အော်...အေး ဆောတီး..ဆောတီး”
“နင်နှစ်ဘာသာ ဂုဏ်ထူးပါတယ်ဆို.... သူသူဟန်ကပြောလို့ သိပြီးပြီ”
“အင်း...နင်ကတော့ ခြောက်ဘာသာဂုဏ်ထူးပါတယ်မလား ၊ စာပန်းအိမ်ရှေ့က ကြေငြာဘုတ်ကြီးမှာ နင့်ဓာတ်ပုံကြီးတွေ့တယ်”
“အေးဟယ်...ချယ့်ပုံကြီးက ပြူးပြူးပြဲပြဲနဲ့ ရှက်စရာကြီး”
“အွန်း...ဒါနဲ့ နင် သင်္ချာကိုဘယ်လိုဂုဏ်ထူးထွက်အောင်ဖြေလိုက်တာလဲ ၊ လေးစားတယ်ဟာ”
“အော်...သင်္ချာက အရှေ့ခန်းက ပုစ္ဆာတွေသာခက်တာ လူအများလွှတ်ကြတဲ့ အနောက်ခန်းက ပုစ္ဆာတွေက လွယ်တယ် ၊ ချယ်က တစ်အုပ်လုံးကြည့်တော့ လွယ်တဲ့ ပုစ္ဆာတွေပဲ ရွေးပြီးဖြေ လိုက်တာ”
“အော်.... ဘာသီအိုရီ...ညာသီအိုရမ်နဲ့ သုံးမြှောင်တွေ လေးထောင့်တွေကြည့်ပြီး ဖြေရတဲ့ ပုစ္ဆာတွေမလား”
“အေး...ဟုတ်တယ် ၊ အဲ့တာတွေကလွယ်တော့ ချယ်ကံကောင်းသွားတာပါ”
“အင်း....ချယ် ၊ နင်သိလား”
“သိဖူး....ခစ်ခစ်”
“ငါနှစ်ဘာသာ ဂုဏ်ထူးထွက်တော့ အမှတ်ပေါင်း လေးရာကျော်မှာတော့ အသေအချာပဲ.... အဲ့တာလေ နင်ငါ့ကိုဂတိပေးထားတဲ့အတိုင်း....”
“အဲ...သန့်ဇင် ချယ့်အမေက သူ့ကိုကူလုပ်ဖို့ခေါ်နေပြီ...ဒါပဲနော်”
“နင်စကားလမ်းကြောင်းမလွဲပါနဲ့ဟာ...ခဏနေပါဦး နင်ကလည်း”
“စကားလွှဲတာမဟုတ်ဖူး....တကယ်ခေါ်နေတာ ၊ သန့်ဇင် နင်အဲ့နားမှာ ရေးမှတ်လို့ အဆင်ပြေလား”
“အမ်း...”
“ဒါဆို အမြန်လိုက်မှတ် ၀၉-၄၀၅၇၆၄၉၇ ၊ အဲ့တာချယ့်ဖုန်းနံပါတ် မနက်ဖြန် ဒီလိုအချိန်မှာ ပြန်ဆက်လိုက်....ဒါပဲနော်”
“ဂွက်”
“........”
မျက်ချယ်နှင့် စကားပြောနေဆဲ အဓိကအကြောင်းအရာသို့ ရောက်ကာမှ သူမအမေက တကယ်ခေါ်သည်လား.... ဖုန်းချချင်၍ တမင်ပြောသည်လားမသိ ၊ ဖုန်းသည် “ဂွက်” ကနည်း ကျသွားပြီး သန့်ဇင်ကိုလည်း ဟက်ကော့ကြီးဖြစ်သွားကာ မြန်ဆန်နေသည့် ရင်ခုန်သံများပင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ဖုန်းလက်ကိုင်ကို ဖုန်းခွက်တွင်ပြန်ချပြီး ကြာသည့်မိနစ်ကိုကြည့်လိုက်ရာ နှစ်မိနစ်ပဲ ကြာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးအား ဖုန်းဘေလ် ရှင်းပြီး အိမ်သို့ပင် ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုနေ့ည အိပ်ယာပေါ်တွင် မျက်ချယ်ဆီသို့ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြန်လည်စဥ်းစားမိသည် ၊ သူ့အဖေကြီးကလည်း သဘောကောင်းလွန်းလှသည်....
သမီးဖြစ်သူထံ ယောကျာ်းလေး တစ်ယောက်ဖုန်းခေါ်သည်ကိုပင် တုန်လှုပ်ဟန်မပြပဲ လူပင်ခေါ်ပေးလိုက်သေးသည် ၊ မြန်မာဇာတ်ကားထဲက သူဌေးကြီးတွေလို သမီးကို အသေနှမြောသည့် ပုံစံမျိုးမဟုတ်၍ စိတ်ထဲထူးဆန်းနေမိသည်။
မျက်ချယ်နှင့် ဖုန်းထဲတွင်စကားပြောရသည်မှာ အပြင်မှာလောက် သိပ်အသက်မပါလှချေ ၊ အိမ်ဖုန်းနှင့်ပြောရသည်ဖြစ်၍ ဘေးနားတွင် အမေ (သို့)အဖေရှိခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင် လေသည်။
ဘာပဲပြောပြော မကြားရသည်မှာကြာပြီဖြစ်သော သူမ၏အသံလေးအား ကြားရသည်မှာ ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းပြီး အလွမ်းပြေရသည်။
မနက်ဖြန်လည်း သူမဆီဖုန်းဆက်ရန် ဖုန်းနံပါတ်အသစ်ပေးထားသေးသည် မဟုတ်လော ၊ ဒီနေ့တော့ အဖြေတောင်းသည့်ကိစ္စနားရောက်မှ ဖုန်းချခံလိုက်ရ၍ မချင့်မရဲဖြစ်မိသော်လည်း မနက်ဖြန် ဖုန်းပြောလျင်တော့ ဒီကိစ္စကို သေချာပြောရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်....
ဟိဟိ မတော်လို့များ ရည်းစားတွေဖြစ်သွားခဲ့လျင် ဘာတွေလုပ်ရမည်နည်းဟူသော ခေါင်းစဥ်ကို စဥ်းစားရင်း စိတ်ကူးနှင့်ရူးကာ ညကို တော်တော်နှင့် အိပ်မပျော်နိုင်ပဲ ဖြစ်သွားလေသည်။
မနက်ရောက်သောအခါ အိပ်ရာထနောက်ကြ၍ ကိစ္စဝိစ္စများကို အမြန်လုပ်ပြီး အလုပ်ဆီသို့ သွားသည် ၊ စက်ဘီးနှင့်မဟုတ်တော့ပဲ ဆိုင်ကယ်နှင့်ဖြစ်သွားသောကြောင့် မိတ္တူဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ သူထင်သလောက် နောက်မကျချေ။
ညနေသို့ရောက်လျင် သူမနှင့် ဖုန်းဆက်ရန်ချိန်းထားသည်ဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် တက်ကြွနေသည် ။
လုပ်စရာရှိသည့်အလုပ်များကို မြန်မြန်ဆန်ဆန်လုပ်ပြီး ကွန်ပျူတာရှေ့ထိုင်ကာ အဖြေတောင်းသည့်ကိစ္စကို မည်သို့စကားအစပျိုး၍ ပြောရင်ကောင်းမလဲဟု စဥ်းစားနေသည်။
ညနေအလုပ်ဆင်းချိန်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ပစ္စည်းများကို မြန်မြန်သိမ်းပြီး ဆိုင်ရှင်ဦးလေးအား နှုတ်ဆက်ကာ ဆိုင်ကယ်လီဗာကို မြန်မြန်ဆွဲပြီး ဖုန်းဆိုင်သို့ အမြန်သွားသည်။
ဆိုင်သို့ရောက်သောအခါ မနေ့ကသူမှတ်ထားခဲ့သည့် စာရွက်လေးကို ပြန်ထုတ်ကာ ဖုန်းခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။
“တီ...တီ...တီ....တူ....တီတီတီ.....တူ....တူ.....တူ....တူ...တူ”
“ဟယ်လို....သန့်ဇင်လား”
“ဟယ်လို....သန့်ဇင်မဟုတ်ပါဖူး...ပန်ချီဆရာလေးပါ...ဟဲဟဲ”
“အွန်း...ချယ်ပြောအုံးမယ် မနေ့က သူကအိမ်ဖုန်းနဲ့လည်းဆက်သေးတယ် ၊ ဟိုကိစ္စကိုလည်း အတင်းမေးနေတာ အရိပ်အကဲလည်းမသိဖူးတော့”
“အဲ....မနေ့က စိတ်လှုပ်ရှားပြီး တစ်မျိုးဖြစ်နေတော့ မတွေးမိလိုက်လို့ပါ ဆောတီး ၊ ဘေးနားမှာ အမေတို့ရှိလို့လား”
“အဲ့လိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဖူး ၊ အမေတို့အခန်းထဲမှာ အထိုင်ဖုန်းတစ်ခုရှိသေးတယ်လေ သူတို့ကြားထဲကနားထောင်နေမှာဆိုးလို့ပါ”
“အော်....ဒီဖုန်းကရော ချယ့်ဖုန်းလား ”
“အွင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ဆယ်တန်းအောင်စာရင်းထွက်တော့ အဖေက ရန်ကုန်ကနေ ဝယ်လာခဲ့ပေးတာ....ဖုန်းကဒ်တွေကလည်း ပေါက်စျေးက ငါးသောင်း တစ်သိန်းလောက်ပဲ ရှိတော့တာရယ်”
“အော်...”
“အင်း....နင်မနေ့ကဘာပြောမလို့လဲ ပြော..... ချယ်အခု ခြံဝန်းထဲမှာ ပြောလို့ရတယ်”
“ဟဲ....ဟိုလေ ငါဆယ်တန်း အမှတ် ၄၀၀ ကျော်ရင် နင်အဖြေပြန်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စလေ..အဲ့တာ”
“အင်း......”
“အဲ့တာ နင်ဘယ်လိုစဥ်းစားထားလဲလို့”
“...............”
“ဟယ်လို...ချယ်…”
“အင်း...သန့်ဇင် အခုက အမှတ်စာရင်းမှမထွက်သေးတာ ၊ နင်အမှတ်လေးရာကျော်မှန်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ”
“အွန့်....ဒီလိုပဲ ခန့်မှန်းကြည့်တာလေ”
“ချယ်က အမှတ် ၄၀၀ ကျော်မှ ပေးမယ်ပြောတာလေ ၊ အခုက မသေချာသေးဖူးလေ....ရော်”
“အွန်းးး..ဟွန်”
“ခိခိ....သန့်ဇင်..နင့်အသံကိုက အိမ်ကကြောင်လေး အစာတောင်းနေသလိုပဲ.... မပြောချင်ဖူး”
“ဟွန်....”
“ဒါနဲ့သန့်ဇင်... သောက်ကြာနေ့ကြ ငါတို့အပြင်မှာတွေ့ကြမလား”
“အမ်.....တွေ့မယ်လေ”
“နင်အိမ်မှာအားတယ်မလား...ချယ့်ရဲ့ ကွန်ပျူတာသင်တန်းက သောက်ကြာနေ့ပဲ အားလို့”
“အင်း..ငါက မိတ္တူဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာ...ရတယ် ငါဦးလေးဆီမှာ ခွင့်တောင်းလိုက်မယ်”
“အင်း...ဒီတစ်ပါတ် သောက်ကြာနော်....ချယ်တို့ ဘယ်မှာဆုံကြမလဲ”
“ငါနင့်အိမ်ကိုလာကြိုရမလား”
“အမလေး...မဖြစ်ပါဖူး.ချယ့်အမေသိရင် မိုးမီးလောင်သွားလိမ့်မယ်”
“အဲ့တာဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“ နင်စျေးလေးနားက သျှမ်းရိုးမ ဖိနပ်ဆိုင်သိတယ်မလား...”
“အင်း...”
“အဲ့ဘေးက အိမ်ကချယ့်သူငယ်ချင်းအိမ် ၊ အဲ့ဒီ့နားကို အမေတို့ကို လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်မယ်”
“ဟုတ်ပြီ...ငါလာကြိုမယ်လေ ၊ ဘယ်နှစ်နာရီလဲ”
“မနက် ၉နာရီလောက်ပေါ့....အင်း...အဲ့တာဆို ဒါပဲနော် သန့်ဇင် ၊ ချယ်ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်”
“အင်း....သောကြာနေ့မှ တွေ့မယ်နော်”
“အွင်း...ဒါပဲ..”
“တူ...တူ..တူ”
“Yes Yes. ...ဟုတ်ပြီကွ”
သန့်ဇင်သည် မျက်ချယ်နှင့် အပြင်မှာချိန်းတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်၍ မမျော်လင့်ပဲ ပိုက်ဆံထုတ်ကြီး ကောက်ရသည့် သူသဖွယ် ပျော်ရွင်သွားပြီး လက်သီးလက်မောင်းတန်းကာ “ဟုတ်ပြီကွ” ဟု ကြွေးကြော်မိသည်။
ဖုန်းဆိုင် ပိုင်ရှင်အဒေါ်ကြီးက ပျော်ရွင်နေသော သူ့အား ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုရမ်းခါလိုက်လေသည်။
သောကြာနေ့ မနက်ခင်းတွင်ဖြစ်သည်...... သန့်ဇင်ကိုသည် မနက်အစော ၆နာရီ ကတည်းက အိပ်ရာကနေထပြီး ရေချိုးကာ အမွှေးနံ့သာများ လိမ်းကျံကာ ပြင်ဆင်နေသည်။
မနက်စာ ထမင်းစားဝိုင်းတွင် မွှေးကြိုင်လန်းဆန်းနေသော သန့်ဇင်အား အကုန်လုံး မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ကြည့်နေကြသည်။
အခါတိုင်းဆိုလျင် ဒီကောင်က မနက်အစောရေချိုးဖို့မပြောနှင့် မျက်ချေးပင်ပြောင်အောင် မျက်နှာမသစ်ပဲ ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် ထမင်းဝိုင်းကို ဝင်စားနေကြ..... ကိုယ်နံ့ပြင်း၍ တစ်ခါတစ်လေ ရေချိုးဖို့ပြောလျင်တောင်
“နွေရာသီပဲဟာ...ချွေးနံ့ရှိမှာပေါ့ဗျ ၊ အလုပ်ကပြန်မှ တစ်ခါတည်း ပေါင်းပြီးချိုးလိုက်မယ်” ဟု ပြောနေကြ ဖြစ်လေသည်။
အဖိုးဖြစ်သူက သူ့မြေးပြောင်းလဲနေသည်ကိုကြည့်ရင်း “ဒီနေ့တော့ ထီထိုးရမယ်ဟေ့” ဟု နောက်လေသည် ၊ ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် ပန်းကန်များကူသိမ်းရင်း အမေ့အား
“အမေ...သားဒီနေ့ အလုပ်ကခွင့်ယူထားတယ်”
“အော်...ဒါကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးမွှေးကြိုင်နေတာကိုး...မျိုးမင်းထက်တို့နဲ့လား ဘယ်သွားကြ မလို့လဲ”
“အင်း...ဟိုနားဒီနားပါပဲ ၊ ဘယ်သွားမလဲ မသိသေးဖူးရယ်”
“ကောင်မလေးတွေရော ပါတာလား”
“အဲ...ဘယ်ကသာ မပါပါဖူးအမေကလည်း”
“အေးပါ...အေးပါ ၊ သုံးစရာပိုက်ဆံရှိတယ်မလား...အခုတလော မင်းကထောနေတာပါလေ”
“ရှိတယ်အမေ...ဒါဆိုသွားပြီနော်”
“အေးအေး...ဆိုင်ကယ်ဦးထုတ်ဆောင်းသွားနော်”
“ဟုတ်”
သန့်ဇင်သည် ၈နာရီခွဲ အချိန်အရောက်တွင် အိမ်မှထွက်ခဲ့ပြီး မျက်ချယ်နှင့် ချိန်းထားသည့် စျေးလေးအနားသို့ ရောက်ခဲ့သည် ။
သူမက ရောက်သေးပုံမပေါ်သောကြောင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ တရုတ်စာသင်ကျောင်းနားတွင် ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည် ။ ၉ နာရီထိုးပြီး ခဏအကြာတွင် သူမတို့အိမ်ရဲ့ ကားအဖြူလေးက သူ့အရှေ့ကနေဖြတ်သွားပြီး တစ်နေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်မျှော်လင့်ထားသလိုပင် ကားအဖြူလေးထဲက ဂျင်းဘောင်းဘီ အပြာရောင်နှင့် အဖြူရောင်တီရှပ်လေးဝတ်ထားသည့် အိမ့်မျက်ချယ် ထွက်လာသည် ။
သူ့အမေက စကားခဏပြောပြီး ကားကိုမောင်းကာ ပြန်ထွက်သွားသည် ။ မျက်ချယ်က ဓာတ်တိုင်နားတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း လွယ်ထားသည့် ပိုက်ဆံအိတ်ကြိုးကို ကိုင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေလေရဲ....
သန့်ဇင်က စနောက်ချင်သဖြင့် သူမအနောက်သို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် လျောက်သွားပြီး ပုခုံးကို လက်နှင့်အသာတို့လိုက်သည်။
မျက်ချယ်က အနောက်ကိုလှည့်လာတော့ သူကခြောက်လှန့် လိုက်သည်။
“ဟိတ်!!!”
“အမလေး...ပလုတ်တုတ်ကြီး....လန့်တာ သန့်ဇင်ရယ်”
“ဟဲဟဲ”
“နင်စောင့်နေတာကြာပြီလား ၊ စက်ဘီးယူလာတာလား”
“မဟုတ်ဖူး...ဆိုင်ကယ်နဲ့ လာတာ ၊ တရုတ်ကျောင်းနားမှာထားခဲ့တာ လာ သွားရအောင်”
“အင်း...ချယ်လည်း သူငယ်ချင်း မိဘတွေ တွေ့သွားမှာ ဆိုးနေတာ သွားမယ်..သွားမယ် ၊ နင်အရှေ့ကသွား”
“အင်း”
မျက်ချယ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်သွားမည်ဆိုး၍ထင့်....သန့်ဇင်၏ အနောက် မလှမ်းမကမ်းကနေသာ ကပ်ပြီးလိုက်လာသည် ။
ဆိုင်ကယ်ထားခဲ့သည့် ခပ်လှမ်းလှမ်း နေရာသို့ရောက်မှ သူမကပြုံးပြပြီး စကားပြန်ပြောတော့သည်။
“သန့်ဇင်...ငါတို့ဘယ်သွားကြမလဲ”
“နင် အချိန်ဘယ်လောက်ရလဲ”
“အင်း....ညနေ ၄နာရီလောက်အထိရတယ် ၊ အမေ့ကို အဲ့လောက်မှ လာကြိုဖို့ ပြောထားတယ်”
“ဒါဆို ကန်တော်ကြီးသွားကြတာပေါ့ ၊ ကြားရက်ဆိုတော့ လူသိပ်မရှိလောက်ဖူး”
“အင်း သွားကြတာပေါ့ ၊ ချယ်လည်း လူရှင်းတာသဘောကျတယ် အိမ်ကမြင်သွားမှာ ကြောက်တယ်”
“လာ...ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်...ရော့ ဦးထုတ်ဆောင်းလိုက်”
“အင်း.....အာ့”
“ခဏ..ခဏ...ချယ် ငါလုပ်ပေးမယ် ၊ နင့်ဆံပင်က မေးသိုင်းကြိုးနဲ့ ညှိနေလို့....အင်း ရပြီ”
“ကဲ.....သွားရအောင်လေ”
သန့်ဇင်သည် မျက်ချယ်အား ဆိုင်ကယ်အနောက်ကနေ တင်ခေါ်လာပြီး မြို့ပတ်လမ်း တစ်လျောက် ပုံမှန်လေးမောင်းကာ အမျိုးသားကန်တော်ကြီးဥယျာဥ်သို့ သွားကြသည်။
လမ်းတစ်လျောက်တွင် သူမက သန့်ဇင်ကို၏ ခါးကိုဖက်ကာ အနောက်ကနေ အသံတိတ် လိုက်ခဲ့ပြီး ငြိမ်သက်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အရှေ့ကနေ ဆိုင်ကယ်မောင်းရင်း ခါးကိုဖက်ထားသည့် သူမလက်၏ အထိအတွေ့နှင့် ကိုယ်သင်းရနံ့ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ရင်ခုန်နေမိသည်။
သူမလည်း သူ့လိုပင် ရေအစောချိုးခဲ့သည်ထင်သည်....ခေါင်းလျော်ရည်ရနံ့သင်းသင်းနှင့် သူမဆီက ရနေကြဖြစ်သည့် ကိုယ်သင်းရနံ့လေးကို သိသိသာသာ ရှူရှိုက်နေရသည်။
ကန်တော်ကြီးကိုရောက်တော့ လူပါးသော နေ့ဖြစ်သဖြင့် အရှေ့အပေါက်ကနေပင် လက်မှတ်ဖြတ်ပြီး အထဲသို့ ဆိုင်ကယ်စီးဝင်ကာ ကလေးကစားကွင်းနှင့် မျက်စောင်းထိုးတွင်ရှိသော ဆိုင်ကယ်စတန်းတွင် အပ်ခဲ့လိုက်သည်။
နွေရာသီဖြစ်သောကြောင့် ပွင့်သောပန်းများများစားစား မရှိသော်လည်း သစ်ပင်ပန်းမန် ပေါများသည့် ဥယျာဥ်ဖြစ်သောကြောင့် နွေပန်းများ အရိပ်ရအပင်များကြားတွင် အေးချမ်း သာယာလျက်ရှိသည်။
လမ်းတစ်လျောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုက မျက်ချယ်အနားသို့ သိသိသာသာကပ်သွားပြီး ဘယ်ကနေ စကားစပြီးပြောရင် ကောင်းမလဲဟု စဥ်းစားနေလေသည်။
သူစဥ်းစားနေသခိုက်ပင် မျက်ချယ်က သူမထုံးစံအတိုင်း ပုခုံးခုန်တိုက်ပြီး စကားစတော့သည်။
“ဟိတ်...သန့်ဇင် နင်ဘာတွေတွေးနေတာလဲ”
“အမ်း...ဒီလိုပါပဲ”
“နင့်အရပ်ကြီးကလည်း ရှည်လာလိုက်တာ ၊ ပုခုံးကို ခုန်ပြီးတိုက်မှရတော့တယ်”
“အွန်း....နင်ကတော့ ဆံပင်တွေရှည်လာတယ်”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ အမေကလည်း ဆယ်တန်းပြီးပြီဆိုတော့ အရင်ကလို ဆံပင်အတို ပြန်မညှပ်ခိုင်းတော့ဖူး”
“နင်က ဂုတ်ဝဲလေးနဲ့လည်းလိုက်ပါတယ် ၊ ငါနင့်ကိုစကြွေတုန်းကလဲ အဲ့ဆံပင်ကေလေးနဲ့”
“အယ်....အဲ့တာ ရှစ်တန်းတုန်းကလေ ၊ ချယ်ကတော့ ဆံပင်အရှည်ပဲပိုကြိုက်တယ်”
“အင်း....ဒီလိုလေးကြတော့လည်း တမျိုးလှတာပါပဲ ၊ နည်းနည်းတော့ လူကြီးဆန်တာပေါ့”
“ချယ်တို့က တက္ကသိုလ်တောင်တက်ရတော့မယ်လေ....အခုတောင် ကန်တော်ကြီး ဝင်ကြေးကို လူကြီးနှစ်ယောက်စာ ဖြတ်ခဲ့ရတာမလား”
“အင်း....”
“သန့်ဇင် ဟိုနားသစ်ပင်အောက်က ခုံပေါ်သွားထိုင်ရအောင် ၊ လမ်းလျောက်ရတာ ညောင်းလာပြီ”
“အွင်း”
မျက်ချယ်ညွှန်ပြသည့် စွယ်တော်ပင် အောက်ရှိ ထိုင်ခုံတန်းလေးတွင် နှစ်ယောက်အတူ ထိုင်လိုက်ကြပြီး အမောဖြေကြသည် ။
နွေရာသီမို့ ရာသီဥတုက ပူအိုက်နေသော်လည်း တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်သည့် လေပြေညှင်းကြောင့် အမောပြေရသည်။
သူ့ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသည့် မျက်ချယ်က သူ့အား မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ သစ်ပင်ပေါ်သို့မော့ကြည့်ရင်း ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို လှုပ်ရမ်းနေလေသည်။
“ချယ်...”
“အွန်း....ဘာလဲ”
သန့်ဇင်က သူမဘေးနားသို့ ပေါင်ချင်းထိအောင် တိုးကပ်လိုက်သည်........
“ချယ်....နင်ငါ့ကို အဖြေပေးတော့”
“...........”
“ချယ်....”
“အွန်း.....”
“အဖြေပေးပါတော့ဆို....”
“သိဖူး......”
“ချယ်....လို့”
“..................”
သန့်ဇင်က ကလေးလေးတစ်ယောက်လို သူလိုချင်သည့် အဖြေကိုတောင်းဆိုသည် ၊ မျက်ချယ်က နှုတ်ခမ်းလေးစူပုတ်ပြီး ခေါင်းကိုမော့ကာ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသော်လည်း သူမမျက်လုံးတွေက ရယ်ချင်နေကြောင်း သိသာနေသည်။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုက နောက်မဆုတ်တော့ပဲ ခုံတန်းကိုထောက်ထားသည့် သူမလက်ဖမိုးလေးကို လက်ဝါးဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပွဲသိမ်းတိုက်ကွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ချယ်...ငါ့ကို အဖြေပေးပါတော့ဆို”
“အင်း.....”
သန့်ဇင်ကိုက လက်ကိုကိုင်ပြီး မျက်ချယ်နှင့် မျက်လုံးချင်းဆိုင်ပြီး အဖြေတောင်းတော့ သူမက တစ်ဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲကာ “ အင်း....” ဟု မတိုးမပွင့်လေးပြောပြီး အဖြေပြန်ပေး လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက အခြေအနေကောင်းသည့် အဖြေမှန်းသိသော်လည်း ဒီလောက်နှင့် မကျေနပ်နိုင်..... သူမဖက်ကလည်း မီးစိမ်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမပုခုံးလေးကို အသာဖက်လိုက်ပြီး အနားနားကပ်ကာ ထပ်မေးပြန်သည်။
“ချယ်.....အဲ့တာဆို ငါ့ကိုချစ်တယ်ပေါ့နော”
“အင်း...လို့ ၊ ဒါပဲမေးနေတော့တာပဲ”
“ဒါပေမယ့် ပါးစပ်က ချစ်တယ်လို့ ပြောတာကြားချင်လို့ပါ....နော်”
“သိဖူးကွာ....ဟင့် ၊ ဘယ်လိုနေရမှန်းတောင်မသိတော့ဖူး”
“ဘယ်လိုမှမနေနဲ့....ချစ်တယ်လို့သာပြောလိုက်”
“အင်း......ချစ်တယ်”
“Yes. ...Yes. ...Yes”
သန့်ဇင်ကိုအဖို့ လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာလုံးလုံး ချစ်ခင်စုံမက် မြတ်နိုးခဲ့ရသည့် အိမ့်မျက်ချယ်ထံမှ “ ချစ်တယ်” ဟူသည့် စကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ပီတိဖြစ်မိသွားပြီး ဘယ်ဖက်လက်ဖြင့် လက်သီးဆုပ်ကာ “ Yes Yes” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်လေသည်။
( ညာဖက်လက်သည် အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပုခုံးကိုဖက်ထားရ၍ မအားလပ်ချေ....)
ချစ်ရတဲ့ ရည်းစားအသစ်စက်စက်လေး အိမ့်မျက်ချယ်ကတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲပြီး ခေါင်းကိုအောက်သို့ အတင်းငုံ့နေလေသည်။
သန့်ဇင်က ချစ်သူရဲ့ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည့် ဆံနွယ်များကို နားရွက်အနောက်သို့ ပင့်တင်ပေးလိုက်ပြီး နာမည်လေးကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ချယ်...”
“အင်း....”
“မွ....”
သန့်ဇင်၏ ခေါ်သံကြောင့် ခေါင်းမော့လာပြီး တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်သော မျက်ချယ်အား ပါးပြင်ပေါ်သို့ လျှတ်တပြတ် အနမ်းတစ်ပွင့် ချွေလိုက်လေသည်.....
“အွန့်......”
“............”
“သန့်ဇင်...လာ ရွံ့နွံတောဖက် လမ်းလျောက်ရအောင် ထတော့”
“ထိုင်နေတာ...ခဏလေးပဲရှိသေးတာကို အမောပြေပြီမို့လို့လား”
“ခဏလေးရှိသေးလို့ပေါ့.... သူများကို အတင်းအဖြေတောင်းပြီး အာဘွားလည်း အပေးခံလိုက် ရသေးတယ်”
“ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ”
“ထတော့...သွားမယ်”
“အင်း...ချယ့်သဘော”
သန့်ဇင်ကိုသည် ထိုင်ရာမှ လမ်းလျောက်ဒိတ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ပုခုံးကို ဖက်ထားမြဲ ဖက်ထားလျက်..... မျက်ချယ်အပေါ်ထပ်ဝတ်လာသည့် ခါးရှည်အင်္ကျီသားကချောသဖြင့် ပုခုံးကိုဖက်လိုက်တိုင်း အောက်သို့ လျောလျောကျသွားသဖြင့် အပေါ်သို့ ပြန်တင်ရပြန်သည်။
လမ်းအတူလျောက်ရင်း မျက်ချယ်က အင်္ကျီလျောကျသည်ကို စိတ်မရှည်တော့သဖြင့်.....
“သန့်ဇင်....ပုခုံးကို မဖက်နဲ့တော့ဟာ....အင်္ကျီက လျောလျောကျနေတာ ၊ လက်တွဲပြီးပဲ လျောက်ကြမယ်လေ”
“အင်း....ဟုတ်ပြီ”
“ရွံ့နွံ့တောဖြတ်တဲ့ တံတားက အောက်ဖက်လမ်းကနေသွားရမယ်ထင်တယ်”
“ဟုတ်တယ်...လာ အောက်လမ်းကသွားရအောင် ချယ်”
“အမလေး ပလုတ်တုတ်....ဘာကြီးလဲ ပုတ်သင်ညိုလည်း မဟုတ်ဖူး”
“ပုတ်သင်ညိုအကောင်ပဲ ပုတက်ထင်တာပဲ...ဘာမှမဖြစ်ပါဖူးလာ”
“ချယ်...ကြောက်တယ်နော်”
ရွံ့နွံတောတံတားကိုဖြတ်သည့် အဝင်ဂိတ်တွင် ဖွတ်လိုလို ပုတက်လိုလို အကောင်ကိုတွေ့ပြီး ကြောက်ကာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် လုပ်နေသည့် မျက်ချယ်အား သန့်ဇင်က လက်ကိုတွဲပြီး အရှေ့ကနေဦးဆောင်သွားသည်။
သောကြာနေ့မို့လို့လားမသိ.....လျောက်လမ်းတံတားတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှမရှိပဲ သူတို့နှစ်ဦးသာ ရှိနေသည်။
လူပြတ်သော နေရာဖြစ်၍ မျက်ချယ်သည်လည်းပဲ သန့်ဇင်၏ လက်မောင်းကို ခိုပြီး ခေါင်းလေးကိုမှီကာ လိုက်လာလေသည် ၊ သန့်ဇင်က လမ်းလျောက်ရင်းနှင့်ပင် သူမနဖူးလေးကို အသာလေး မွှေးမွှေးပေးလိုက်သည်။
“အွန့်....”
“သန့်ဇင်...”
“အင်း...”
“နင်က ရိုးတာလိုလို...အတာလိုလိုနဲ့ အရမ်းလည်တယ်နော်”
“မလည်ပါဖူး...ချယ်ကလည်း”
“အမှတ်စာရင်းတောင် မထွက်သေးပဲနဲ့ အဖြေကိုမရရအောင်လည်း တောင်းတတ်တယ် ၊ မပြောမဆိုနဲ့ သူများကို အာဘွားတွေပေးတယ်”
“ကိုယ့်ရည်းစားကို အကြင်နာပေးတာပဲဟာ....မွ”
“အွန့်....ကြောက်ပြီ ၊ သူကပြောလေကဲလေ...”
“ဟဲ...ဟဲ”
“ချယ့်ကို ကုန်းပိုး....ခဏခုန်တက်လိုက်မယ်”
“အာ့...”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...မပိုးနိုင်ဖူးလား ၊ ချယ်ပြန်ဆင်းပေးရမလား”
“မဟုတ်ပါဖူး....ရုတ်ကရပ်ဆိုတော့ လန့်သွားလို့ပါ”
“ခစ်ခစ်....ကဲ ငယ်ကျွန်ကြီးရေ....တံတားအဆုံးထိရောက်အောင် ခေါ်သွားပေးပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ မမလေးရေ”
“ခစ်ခစ်ခစ်....ဟိဟိ”
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ သေးသေးလေးဖြစ်သော်လည်း ဝိတ်ပါလေသည် ၊ သို့သော်လည်း သူမကို ကုန်းပိုးရသည်မှာ အနည်းငယ်လေးသော်လည်း သန့်ဇင်ကို စိတ်ကျေနပ်မိသည်။
သူမ၏ ဆံနွယ်များက တစ်ချက်တစ်ချက် ပါးပြင်နှင့်ထိမိပြီး ယားကျိကျိ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာချင်းနီးနီးကပ်ကပ်နေရ၍ အသက်ရှူသံ မျှင်းမျှင်းလေးကိုပင် ကြားနေရပြီး ဖီလင်တစ်မျိုးလေး ဖြစ်နေလေသည်။ တံတားအဆုံးကိုရောက်တော့ သူမက ကျောပြင်ပေါ်ကနေပြန်ဆင်းပြီး သန့်ဇင်ကို၏ ဂုတ်ပိုးကို နှိပ်ပေးသည် ၊ သန့်ဇင်က....
“ ကျောပိုးတာနဲ့....လည်ဂုတ်နဲ့က ဘာမှမဆိုင်ပဲ ၊ ညောင်းတာကခါးလေ”
“ခစ်ခစ်...ချယ်က သိမှမသိပဲ...ခါးက ဘယ်လိုနှိပ်ရတာလဲ...ဒီလိုလား....”
“အာ့...အာ့...ယားတယ် မလုပ်နဲ့ ယားပါတယ်ဆို”
“ရဖူး....နှိပ်ပေးချင်တာ.....ခစ်ခစ်ခစ်”
“ချယ်နော်.....ယားတယ်လို့”
“ဟဲဟဲဟဲ....တော်ပြီ...တော်ပြီ ၊ တော်ကြာနေ သူများကို အညှိုးနဲ့ ပါးတွေနမ်းနေဦးမယ်”
“ပြောမှသတိရသွားပြီ....လာထား”
“အဲ.....ကြောက်တယ်...ကြောက်တယ်.၊ သန့်ဇင်....အွန်း....”
“အင်း...မွ...မွ...မွ”
“ဟွန့်.....ပြေးလို့လွတ်ရိုးလား...ဟဲဟဲ”
“ချယ့်ကို သုံးခါနမ်းရင် သန့်ဇင်ကိုလည်း သုံးခါ ခါးကိုနှိပ်ပေးမယ်....အွန့်...အွန့်”
“အမလေး...ယားတယ်ဗျ”
“ဟင်....ယောင်တာကြီးလည်း....ခစ်ခစ်ခစ်”
“ဟဲဟဲ”
ထိုသို့ဖြင့် အသစ်စက်စက် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကျီစယ်ရင်းနှင့် ဝါးရုံတောဖက်သို့ ရောက်လာကြသည်။
တစ်နေရာအရောက်တွင် နွေရာသီ၌ ထွက်လာသည့် အရွက်နုများကို စားပြီး ပင့်ကူအိမ်နှင့်ညှိကာ တွဲလောင်းကျနေသည့် ခူကောင်များ ပြည့်နှက်နေသော ချယ်ရီပင်ကြီးနားသို့ ရောက်လာသောအခါ မျက်ချယ်က အကောင်ကြောက်သဖြင့် လန့်သွားလေသည်။
“ချယ်....ဟိုမှာ ခူကောင်တွေ”
“အမလေး....အများကြီးပဲတော့....အူယားစရာကြီး”
“အွန့်....”
“ဟိတ်...ကြောက်ပါတယ်ဆို...မတွန်းနဲ့ဟာ ၊ နင်နော်”
“စတာပါချယ်ရယ်....”
“ဟွန့်...မသိဖူး လူများကကြောက်ပါတယ်ဆို ၊ နောက်အဲ့လိုမစနဲ့နော်”
“ရက်စ်..ဆား”
“ချယ်....”
“အင်း....”
“ငါတို့အခု ရည်းစားတွေဖြစ်သွားပြီနော်”
“ဟုတ်တယ်....နင်တက္ကသိုလ်ရောက်လို့ ဘာဘာညာညာအသံကြားရင်တော့ အသေပဲနော် ၊ သိလား သန့်ဇင်”
“အင်းပါ....ငါ့ဘဝမှာ သူစိမ်းမိန်းခလေးဆိုလို့ ချယ့်ကိုပဲ ချစ်တာပါ”
“အွန်း....အပြောကတော့ ” ( သူမ ကျေနပ်သွားသည် )
“ချယ်....”
“ဘာလဲလို့”
“ငါကနင့်ထက် ၇ လလောက် ပိုကြီးတယ်နော်...”
“ငါ့မွေးနေ့ကိုသိတယ်ပေါ့”
“သိတယ်...ဒီဇင်ဘာ ၁၆ရက်လေ”
“ဘယ်ကနေ စုံစမ်းထားတာလဲ....ကျောင်းသားကဒ်ကနေကြည့်ထားတာလား”
“အင်း...”
“ချယ်ရောပဲ သန့်ဇင်မွေးနေ့ကို အဲ့ကနေမှတ်ထားတာ”
“အဲ့တာဆို မွေးနေ့က ဘယ်ရက်လဲ”
“အင်း...နင့်မွေးနေ့က ငါးလပိုင်း နှစ်ဆယ့်သုံးရက် ဟုတ်တယ်ဟုတ်”
“တော်တယ်...အာဘွား...မွ...မွ”
“ဘာမှလည်းမဆိုင်ဖူး”
“ချယ်...အဲ့တာ ငါတို့ရည်းစားဖြစ်ပြီဆိုတော့ ငါ့ကို သန့်ဇင်လို့မခေါ်ပဲ ( ကို) လို့ခေါ်ပါ့လား”
“အွင်း...ရှက်စရာကြီး ၊ အခုတော့ခဏစောင့်ဦး...ချယ်ကြိုးစားပြီးခေါ်ကြည့်ပေးမယ်”
“ ရပါတယ်ဟာ ဖြည်းဖြည်းပေါ့”
“အခုတော့ အရင်လိုပဲ နင်နဲ့ငါနဲ့ပြောကြတာပေါ့ ၊ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြောင်းသွားမှာပါ”
“ချယ်...မုန့်ဆိုင်သွားရအောင် ၊ ဗိုက်ဆာနေပြီ”
“ချယ်ရောပဲ...လာ မြန်မြန်ပြေးမယ်”
“......................”
ကန်တော်ကြီးဥယျာဥ်၏ ရေကန်ဘေးနားတွင် ရှိသောမုန့်ဆိုင်လေးတွင် နှစ်ယောက်အတူ ထိုင်ပြီး အာလူးကြော်...ထမင်းဆီစမ်း...လက်ဖက်သုတ်နှင့် အချိုရည်တို့ကို မှာစားကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့သည် ထမင်းစားရင်း ဆယ်တန်းစာမေးပွဲအကြောင်း.... သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း.... အမှတ်စာရင်းထွက်လာလျင် ရွေးချယ်ပြီးတက်ရမည့် တက္ကသိုလ်များ အကြောင်းပြော ဖြစ်ကြသည်။
ထမင်းစားပြီးသောအခါ သန့်ဇင်ကိုက ကုန်ကျငွေ ရှင်းပေးလိုက်သည် ၊ မျက်ချယ်က ထုံးစံအတိုင်း သူမရှင်းမယ်ပြောပြီး ငွေအတင်းချေသော်လည်း သန့်ဇင်က ပထမဆုံး ဒိတ်တွင် ယောကျာ်းလေးဖက်က ရှင်းပေးချင်သည်ဟု ပြောကာမှပင် အလျော့ပေးလိုက်လေသည်။
ပြီးနောက် နန်းမြင့်မျှော်စင်ဖက်သို့ လမ်းလျောက်သွားသည့်အချိန်တွင် သူမက အတွန့်တက်ပြန်သည်။
“သန့်ဇင်....နင်ဘာလို့ရှင်းလိုက်တာလဲ...ချယ်ရှင်းမယ်လို့ ပြောနေတာကို”
“ရပါတယ်ဟာ...ကျောင်းတုန်းကလည်း နင်ပဲမုန့်ဝယ်ကျွေးနေကြကို ၊ ငါကအခု အလုပ်လုပ်ပြီး ရှာထားတဲ့ဟာနဲ့ဝယ်ကျွေးတာပါ...”
“အဲ့တာကြောင့်မို့ ချယ်က ပြောတာပေါ့ ၊ နင်ပင်ပင်ပန်းပန်းနဲ့ ရှာထားတာတွေ မသုံးစေချင်လို့”
“ကိုယ့်ကောင်မလေးနဲ့ကိုယ်လျောက်လည်တုန်း မသုံးရင် ဘယ်မှာသုံးရမှာလဲ”
“စုထားလေ..တက္ကသိုလ်သွားရင် ဖုန်းလိုမှာ...ပိုက်ဆံစုပြီး ဖုန်းဝယ်လိုက်”
“အင်း....အစိုးရက ဖုန်းဆင်းကဒ်တွေ ၁၅၀၀ အထိစျေးချပေးမယ်လို့ ကြားထားလို့.... ထောင့်ငါးရာတန် ဆင်းကဒ်စောင့်နေတာ”
“အင်း....နင်လည်းဖုန်းဝယ်ပြီးရင် ချယ်နဲ့ပြောလို့ရပြီ ၊ တခြားကောင်မလေးတွေနဲ့ မပြောရဖူးနော်”
“အွန်း.....ချယ်ကလည်း အူအရမ်းတိုတာပဲ”
“သိဖူး.....တက္ကသိုလ်ရောက်လို့ နောက်ရည်းစားအသစ်ထားမယ်ဆို ချယ့်ကိုကြိုပြောနော် ၊ ချယ်နောက်ဆုတ်ပေးမယ်”
“အဲ့လိုတွေမပြောနဲ့ဟာ ငါမကြိုက်ဖူး...ပြီးတော့ ငါ့နင့်အပေါ် သစ္စာဖောက်မှာလည်းမဟုတ်ဖူး”
“အင်းပါ....ပြီးတာပဲ ချယ့်ကို ဂတိပေးလား”
“ပေးတယ်...ရော့....ဂတိ 🤙”
“အင်း....ဂတိ 🤙 ”
“ခစ်..ခစ်...ခစ်”
ဘယ်လိုကောင်မလေးလဲမသိ.... သူမအလိုမကျသည့်အခါ မျက်နှာလေးက စူပုတ်သွားပြီး သဘောကျသည့် အခါတွင်လည်း မျက်စိလေးကိုမှေးအောင် တခစ်ခစ်နှင့် ပြုံးရယ်တတ် သည်။
ထိုကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းလှပါသော ချယ့်ရဲ့ လက်ကိုဆွဲကာ နန်းမြင့်မျှော်စင်ဖက်သို့ အတူသွားကြသည်။
နန်းမြင့်မျှော်စင်ရှိသော တောင်ကုန်းပေါ်သို့ အရောက်တွင် နှစ်ယောက်လုံး တော်တော်ညောင်းပြီး ပြိုင်းနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဓာတ်လှေကားဖြင့်သာ မျှော်စင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့သည်။
အပေါ်သို့အရောက်တွင် မြင်ရသော ရှူ့မျှော်ကွင်းနှင့် အေးမြလတ်ဆတ်သော လေပြင်းကြောင့် လမ်းလျောက်၍ မောနေသည့် အမောများ ပြေပျောက်သွားသည်။
မျက်ချယ်က ဓာတ်ပုံရိုက်မည်ဟုဆိုကာ သူမပိုက်ဆံအိတ်လေးထဲက ( SAMSUNG Glaxy S2 ) ဖုန်းလေးကိုထုတ်လိုက်ပြီး သန့်ဇင်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းသည် ။
ပြီးနောက် အရှေ့ကင်မရာသို့ ပြောင်းပြီး နှစ်ယောက်တွဲစုံတွဲ ဓာတ်ပုံ ( ဆယ်ဖီ ) ရိုက်လိုက် သေးသည်။ ထို့နောက်တွင် လေရသော တစ်နေရာတွင် နှစ်ယောက်သားအတူထိုင်ပြီး စကားပြောရင်း နားကြသည်။
သန့်ဇင်က မျက်ချယ်၏ Touch screen ဖြင့်ဖုန်းကို မမြင်ဖူးသဖြင့် စူးစမ်း စပ်စု ကြည့်နေသည်.....
သူလည်း တက္ကသိုလ်သို့ မသွားခင် ပိုက်ဆံစုပြီး ဒါမျိုး ဖုန်းတစ်လုံးလောက် ဝယ်ဦးမည်ဟု သန့်ဇင်ကို စိတ်ကူးလိုက်သည် ။
သူမက ရထားပေါ်တွင်ပြေးရသည့် ( Sufway Surf) game ကို ဖွင့်ပြီး တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ ဆော့လိုက်ကြသေးသည်။
ချစ်ရသူနှင့် အတူလျောက်လည်ဖြစ်၍လားမသိ..... သောကြာနေ့၏ နေ့လည်ခင်းပိုင်းသည် အလျင်အမြန်ပင် ကုန်ဆုံးသွားသည်ဟု သန့်ဇင်ကို စိတ်ထဲ ထင်မြင်မိသည် ။
သူတို့နှစ်ယောက် နန်းမြင့်မျှော်စင်မှ ပြန်လာပြီး ရေကန်နားသို့ ပြန်အရောက်တွင် မွန်းလွဲသုံးနာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။
လမ်းလျောက်ရင်း တစ်နေရာသို့အရောက်တွင် မျက်ချယ်က တွဲထားသည့်လက်ကိုဖြုတ်ပြီး သစ်ပင်တစ်ပင်ဆီသို့ အပြေးသွားသည် ။ သန့်ဇင်ကတော့ ပုံမှန်လမ်းလျောက်ရင်း သူမအနားသို့ ရောက်သွားလေသည်။
“ချယ်...ဘာလို့ပြေးသွားတာလဲ...အော် ဒီအပင်ရဲ့ အရွက်တွေက လှလိုက်တာ ၊ ဒါဘာအပင်...”
“နင်တကယ်မသိတာလား...သန့်ဇင်”
“ငါကြားတော့ကြားဖူးတယ်...သူ့နာမည်က ဆန်းဆန်းလေး”
“မေပယ်လ် (Maple)ပင်လေ....အော် မေမြို့သားဖြစ်ပြီး ဒါတောင်မသိဖူးလား”
“အင်း....”
“လာ...ဒီအပင်အောက်မှာပဲ ခဏထိုင်နားပြီးပြန်ကြတာပေါ့”
“အင်း....ဟား...ညောင်းလိုက်တာ...အွန်း...လှဲလိုက်ပါဦးမယ်”
“ချယ်လည်းညောင်းတယ်...သူ့လိုတစ်ခါလောက် လှဲအိပ်ကြည့်တာပေါ့”
သန့်ဇင်ကတော့ သူ့ဝသီအတိုင်း မေပယ်လ်ပင်အောက်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကျောခင်းပြီး လှဲချလိုက်သည်။
မျက်ချယ်ကလည်း သူ့လိုလှဲကြည့်မည်ဆို၍ သူမခေါင်းအုံးရန်အတွက် သူ့ရဲ့ ဘယ်ဖက်လက်မောင်းကို ထိုးပေးလိုက်သည်။
သူမရဲ့ ဦးခေါင်းလေးက သူ့လက်မောင်းပေါ် အသာကျလာပြီး နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းအတူတူ ချမိကြသည်။
“ဟူး....”
“ခစ်ခစ်ခစ်...”
“ချယ်....ဒီအရွက်တွေက လှတယ်နော်...တစ်မျိုးလေး”
“ဟုတ်တယ်...မေပယ်လ်ရွက်တွေက ဆောင်းဦးဆိုရင်ပိုလှတယ် ၊ အနီရောင်လေးလိုလို လိမ္မော်ရောင်လေးလိုလိုနဲ့ သိပ်လှတာ”
“အင်း ကို့အတွက်ကတော့ ချယ်ကပိုလှတယ်”
“အွင်း...ရှက်တာ...စကားကတော့ ပြောတတ်တယ်နော်”
“စကားတင်မဟုတ်ပါဖူး ဂတိလည်းတည်ပါတယ်နော်”
“ဟုတ်လို့လား....”
“ဟုတ်ပါတယ်ဗျာ..”
“ဒါဆို ချယ့်ကိုပေးတဲ့ ပထမဆုံးဂတိကဘာလဲ”
“အင်း....ရှစ်တန်းနှစ်တုံးကထင်တာပဲ ၊ စာကြိုးစားပြီး A ခန်းရောက်အောင်လုပ်မယ် ဆိုတာလေ”
“နင်မှတ်မှိသားပဲ....”
“ချယ့်စကားအတိုင်းပြောရရင်....ဂတိတည်တဲ့ သန့်ဇင်ကိုပါနော်...အဲ့လယ့်”
“ခစ်...ခစ်”
“ချယ်က ရန်မဖြစ်နဲ့ဆိုလို့ ရန်လည်းမဖြစ်တော့ဖူး ၊ အမှတ်လေးရာကိစ္စကတော့ ကျော်မှာပါလေ....ဟဲဟဲ”
“ဘာလဲ...သူလိုချင်တဲ့ အဖြေရသွားပြီဆိုတော့ ဂရုမစိုက်တော့တာလား”
“ဟုတ်ရပါဖူးဗျာ...”
“ကို....”
“.........”
“မွ....”
“ဟိတ်...ကောင်မလေး သူများကြပြောပြီး သူကြခိုးနမ်းတယ်နော်”
“ခစ်ခစ်...မကြိုက်ရင်လည်း မပေးတော့ပါဖူး”
“ကြိုက်တယ်လို့....နောက်တစ်ချက်လောက်..”
“မွ”
သန့်ဇင်ကို၏ ဂတိစကားများအကြောင်းပြောနေခိုက်တွင် မျက်ချယ်က ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ခိုးနမ်းလိုက်သည်။
နောက်တစ်ခေါက်ထပ်နမ်းခိုင်းသည့် အခါတွင်မူ သန့်ဇင်က သူမဖက်သို့ မျက်နှာကိုလှည့်လိုက်သောကြောင့် မထင်မှတ်ပဲ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်မိသွားလေသည်။
ချစ်သူနှစ်ယောက်လုံး၏ ပထမဆုံးအနမ်းသည် ချိုမြမြနှင့် စိုစွတ်အိစက်နေသည်....... တဏှာရာဂနှင့် လိင်စိတ်တက်မက်မှုမပါသည့် အဖြူရောင်အနမ်းတချို့သည် စိမ်းနုရောင်သန်းနေသည့် မေပယ်လ် အပင်ကြီးအောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။
ထိုအနမ်း တစ်ပွင့်ကြောင့် ချစ်သူနှစ်ဦး၏ ရင်ခုန်သံများနှင့် အသက်ရှူသံများက နှစ်ကိုယ့်တစ်စိတ်ဖြစ်သွားပြီး အရာအားလုံးသည် တစ်ထပ်ထည်းလိုလို ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်.......
ကန်တော်ကြီး၏ တည်ငြိမ်လျက်ရှိနေသည့် ရေပြင်ပေါ်မှ ဖြတ်သန်းလာသည့် လေပြေ လေညှင်းတချို့နှင့် သစ်ပင်ပေါ်က မေပယ်လ်ရွက်များ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သန့်ဇင်ကို အတိုင်းသား ခံစားရသည်။
နောက်ပြီး ချစ်ရပါသော မျက်ချယ်၏ မြန်ဆန်နေသည့် နှလုံးခုန်သံကိုလည်း ထပ်တူထပ်မျှခံစားမိသည်။
သူမ၏ ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို မြတ်နိုးတပ်မက်စွာဖြင့် အပေါ်အောက်ဖွဖွလေး အနမ်းပေးရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ခေတ္တအဆက်ပြတ်သွားပြီး သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ အလင်း၏အရှိန်ဖြင့် ရောက်ရှိသွားတော့လေသည်။
မေပယ်လ် (Maple ) အပင်ကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ဂီတရှိုးများ... ပရိုမိုးရှင်းပွဲများ လုပ်သည့် စတိတ်စင်လေး ရှိလေသည်။
ထိုစတိတ်စင်အနားတွင် စနေ...တနင်္ဂနွေ အားလပ်ရက်အတွက် ပွဲတစ်ခုခု ပြင်ဆင်နေပြီး Sound Box ကနေ သီချင်းသံအချို့သည် ချစ်သူနှစ်ဦး အနားသို့ ပျံ့နှံ့လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်ချယ်တို့သည် ပထမဆုံးအနမ်းအပြီး ကြည်နူးဖွယ်အချိန်တွင် နှစ်ဦးလုံး စကားမပြောပဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ခဏအကြာတွင် မျက်ချယ်က အိပ်နေရာမှ ထလိုက်ပြီး မျက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် ကြွေကျနေသည့် မေပယ်လ်ရွက်တချို့ကို သွားကောက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ထထိုင်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်တွေကို ကောက်ကြည့်လိုက်... လှရင်သိမ်းပြီး..မလှရင်ပြန်ချလိုက်လုပ်နေသည့် ချစ်သူကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထိုစဥ် ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ စတိတ်စင်ဖက်မှ သီချင်းသံတချို့က အသံပိုကျယ်လာကာ ကြည်လင်စွာ ကြားရသည်။
သူတို့ဖွင့်ထားကြသည့် သီချင်းမှာ မူရင်းအဆိုတော် စိုးလွင်လွင်၏ သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်ပြီး အာဇာနည်က ပြန်ဆိုထားသည့် “ဂန္တဝင်ဆည်းဆာ” ဖြစ်လေသည်။
( 🎼🎼 ညနေခင်းရဲ့လေပြေထဲမှာ....မင်းဆံနွယ်တွေ အတောင်ပံဖြန့်တဲ့အခါ...🎼🎼
ပန်းပွင့်လေးတွေရှက်သွေးဖြာ....🎼 ကျေးငှက်လေးတွေ တေးမဆိုတော့ပါ....🎼
🎼🎼 ဟိုမှာမြက်ခင်းစိမ်းများ ဦးညွတ်လို့....မေလာရာလမ်းခင်းပေးကြရှာ...🎼🎼
စမ်းချောင်းလေးတွေတောင်ငိုနေပြီကွာ....🎼 မေ့ဆံပင်လေးတွေ သိပ်လှတဲ့ အရှိန်အဝါ 🎼
🎼🎼 ကမ္ဘာမြေတခွင်ကို....မင်းဆံနွယ်တွေ...🎼 လွှမ်းခြုံထားမှာလားကွာ...🎼🎼
တိမ်တွေပေါ်မှာ....🎼 ရွှေနေခြည်ဟာ....ရောင်စဥ်ဖြန်းပက်ကာ....🎼🎼
🎼🎼 ဆံပင်တွေကို နမ်းတဲ့အခါ....လေဟုန်မှာလူးလွန့်သွား...🎼🎼
ဆံနွယ်လေးတွေ...သံစဥ်တေးလိပ်ပြာ...🎼🎼 )
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Eighteen : : Bagan Trip
“အောင်အောင်ဦး....ဟေ့ရောင် ၊ ငါဘယ်ဖုန်းယူရင်ကောင်းမလဲ”
“မသိဖူးလေကွာ...ငါလည်း ဖုန်းမှမဝယ်ဖူးတာ”
“ဟိုအမ...ဒီစခရင်နည်းနည်းကြီးတာထဲက တစ်ချက်ပြပေးပါလား”
“အင်း...မောင်လေး ၊ ဒီကောင်က နည်းနည်းပိုကျယ်တယ်...အကြမ်းလည်းခံတယ်”
“ဘာမော်ဒယ်လဲဗျ”
“တရုတ်... ဟာဝေးဖုန်းပဲ ( G – 610 ) ”
“စျေးကရော ဘယ်လောက်ရှိလဲ”
“....ခဏနော် မောင်နှစ်သိန်းမပြည့်တပြည့်လေးပဲလေး စျေးကြည့်ပေးမယ်...အင်း တစ်သိန်းနဲ့ *****”
“အော်ဟုတ်...အဲ့တာလေးပဲယူလိုက်မယ်”
“မောင်လေး မန်မိုရီကဒ်ရော ဝယ်ဦးမလား”
“ဟုတ်.... 16 gb ကဘယ်လောက်လဲ”
“ခုနှစ်ထောင့်ငါးရာ...ယူမလား ၊ သူက တစ်သက်တာအာမခံရှိတယ်”
“အော်...ဟုတ် ယူလိုက်ပါ့မယ်”
“ဖုန်းကဒ်ကရော.... တစ်ခါထည်းထည့်သွားမှာလား”
“မေ့လို့...ကျွန်တော်ပါလာတယ် ၊ ထည့်ပေးပါဦး”
“ဟုတ်ပြီ...ဟုတ်ပြီ ၊ ဖုန်းကာဗာနဲ့ မှန်အပေါ်ကပ်တဲ့ဟာတော့ အမတို့ဆိုင်ကနေ လက်ဆောင် ပေးလိုက်မယ်နော်....လိုချင်တဲ့ကာဗာ ရွေးလိုက်ပါဦး”
“ဟုတ်...”
သန့်ဇင်ကိုသည် အရင်တစ်ပတ်က ရက်ကွက်ရုံးတွင် စာရင်းသွင်းပြီး ဝယ်ယူခဲ့သည့် ထောင့်ငါးရာတန် MPT sim card ကို ဖုန်းထဲသို့ ချိုးပြီးထည့်ရန် ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူလိုချင်သည့် ကာဗာဒီဇိုင်းကို ရွေးချယ်နေသည်။
သူနှင့်အတူပါလာသည့် အောင်အောင်ဦးကတော့ မှန်ကောင်တာထဲတွင် ထည့်ထားသည့် ဖုန်းအမျိုးမျိုးကို လျောက်ငေးကြည့်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ကာဗာရွေးပြီးသောအခါ ဆိုင်ရှင်အမကြီးက ဖုန်းအတွက်လိုအပ်သည့် Application တွေ သွင်းပေးမည်ဟုပြောပြီး ခဏစောင့်ခိုင်းသည် ၊ သီချင်းလည်း သွင်းပေးသည်ဟု ပြော၍ သူကြိုက်နှစ်သက်သော တေးစီးရီး နှစ်ခွေသုံးခွေ သွင်းခိုင်းလိုက်သည်။
ဖုန်းထဲသို့ Application နှင့် သီချင်းများ သွင်းနေသခိုက်တွင် အောင်အောင်ဦးနှင့်အတူ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စောင့်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် လောလောလတ်လတ် ထုတ်ယူလာသည့် ဆယ်တန်းအမှတ်စာရင်းကို ဖောက်ကြည့်ကြသည် ။
အမှန်တကယ်တော့ ဒီနေ့၏ အဓိက အလုပ်မှာ အောင်အောင်ဦးနှင့် အတူတူ စာတိုက်ကိုလာရင်း အမှတ်စာရင်းလာထုတ်ကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။
အမှတ်စာရင်းထုတ်ပြီး အပြန်တွင် သန့်ဇင်က ဖုန်းဝယ်ချင်သည်ဟုပြော၍ ဘဏ်သို့သွားကာ စုထားသည့်ပိုက်ဆံများထုတ်ခဲ့ပြီး ဖုန်းဆိုင်သို့ ရောက်ရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။
နှစ်ယောက်သား ဖုန်းဆိုင်သို့ရောက်ပြီး လျောက်ငမ်းနေရာမှ အမှတ်စာရင်းကို မေ့သွားကြပြီး ကြည့်လို့ဝကာမှပင် ပြန်သတိရကြလေတော့သည် ၊ သန့်ဇင်က....
“အောင်အောင်ဦး....ငါ့စာအိတ်ပေးစမ်းပါ ၊ အမှတ်တွေကြည့်ရအောင်”
“ရော့...ငါလည်း အစကအိမ်ရောက်မှကြည့်မလို့ ၊ အခုတော့မနေနိုင်တော့ဖူး”
“အေး...ကြည့်ကြတာပေါ့ကွာ ၊ အမှတ်လေးရာတော့ ကျော်ကောင်းပါရဲ့...”
“မင်းက နှစ်ဘာသာဂုဏ်ထူးပါထားတာပဲ ၊ လေးရာတော့ကျော်မှာပါ”
“အင်း...အတူတူ ဖောက်ကြည့်ရအောင်...ဝမ်း..တူး..သရီး”
“ရွှပ်...ရွှပ်”
သန့်ဇင်ကိုလည်း အောင်အောင်ဦးနှင်အတူတူ တိုင်ပင်ခေါ်ပြီး စာအိတ်အညိုရောင်ကြီးထဲက တစ်ထွာခန့်အရွယ်ရှိသည့် စာရွက်အဖြူလေးကို ထုတ်ယူလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူ၏ အမှတ်စာရင်းကို ဘာသာအလိုက် အရင်ကြည့်လိုက်လေသည်။
ဘာသာတော်တော်များ များသည် အမှတ် ၇၀ ကျော်ပြီး သူအားနည်းသည့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာပင် ၆၅ မှတ်ရသည် ၊ ဂုဏ်ထူးထွက်နိုင်သော်လည်း မေးခွန်းအသတ်ခံခဲ့ရသည့် သင်္ချာဘာသာ၏ ၇၃ မှတ်ကိုကြည့်ရင်း နှမြောသလိုလို ဖြစ်မိသည် ။
သင်္ချာဘာသာ မေးခွန်းအသတ်ခံရသည်ကို ပြန်တွေးမိတော့ တရှုံ့ရှုံ့နှင့်ငိုကြွေးခဲ့သည့် အီမိုလူဆိုးကြီးကို ပြန်သတိရပြီး ရယ်မိပြန်သည်။
“သန့်ဇင်...ပြုံးစိစိနဲ့ ရယ်နေပါလား ၊ အမှတ်ပေါင်း လေးရာကျော်တယ်မလား”
“အေး... စုစုပေါင်းအမှတ်က ၄၃၂ မှတ် ၊ မင်းရော”
“ငါက ၄၀၂ မှတ်...ဒီလောက်ရတာကို တော်တော်များနေပါပြီ ၊ အမှတ်စာရင်းနဲ့အတူတူ ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ စာအုပ်က ဘာကြီးလဲမသိဖူး”
“တက္ကသိုလ်တွေက ခေါ်တဲ့အမှတ်စာရင်းတွေနေမယ် ၊ တက္ကသိုလ် လျောက်တဲ့ လျောက်လွှာလည်း ပါလာတယ်”
“သန့်ဇင်.... မင်းဘယ်တက္ကသိုလ်လျောက်မှာလည်း”
“ဦးစားပေးအနေနဲ့ကတော့ ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်ပဲ ၊ ၄၀၀ ကျော်တယ်ဆိုတော့ ရလောက်ပါတယ် ၊ မင်းရော....”
“ငါတော့ ဘာလျောက်ရမှန်းတောင်မသိသေးဖူး ၊ မင်းနဲ့အတူတူ ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် လည်းလျောက်ကြည့်မယ်...ကျန်တဲ့ ဟာတွေရော ကြည့်ပြီးထည့်လိုက်မယ်”
“မင်းက ဘာကိုဝါသနာပါတာလဲ”
“ငါကတော့ ဒီဇိုင်နာဖြစ်ချင်တာပဲ....ငါ့အိမ်က အဒေါ်တွေကတော့ သိတဲ့အတိုင်းပဲ သူတို့က Gtc ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့လိုဟာတက်စေချင်တာ”
“အင်း....”
“ဘာပဲပြောပြော ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆယ်တန်းကို မှတ်လေးရာနီးပါးရမယ်လောက်တောင် မထင်ထားခဲ့ဖူးမလား”
“ဟားဟား...ဟုတ်ပ ၊ ငါတို့ကလည်း အငယ်တုန်းကဆိုးကြတာကိုး အိမ်ကအမေကဆိုရင် နှစ်ဘာသာဂုဏ်ထူးထွက်တာကို မယုံနိုင်ဖူးဖြစ်နေတာ”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ငါ့အဒေါ်တွေကလည်း မင်းအမှတ် ၄၃၂ မှတ်ရတာသိရင် ငါ့ကိုဆူကြဦးမှာ...သန့်ဇင်တောင် ဒီလောက်ရတယ်ဆိုပြီးတော့...”
“အင်း...”
“သန့်ဇင်...မင်းဖုန်းရပြီထင်တယ်...”
“အော်...အေး”
ဆိုင်ရှင်အမကြီးက ဖုန်းအတွက်လိုအပ်သည့် Apk များသွင်းပေးပြီး ဖုန်းကိုပေးသည် ၊ သန့်ဇင်လည်း ကျသင့်ငွေကိုရှင်းပေးပြီး အသုံးပြုရန်အတွက် သူမသိသည့် လုပ်ဆောင်ပုံများကို တစ်ခါထည်းမေးမြန်းလေသည်။
သူစိတ်ကြိုက် မေးမြန်းပြီးနောက် ဖုန်းကိုယူကာ ဆိုင်ထဲကနေပြန်ထွက်လာခဲ့သည်... ဖုန်းအသစ်စက်စက်ကို ကြည့်ပြီး ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်ထဲသို့ သေချာထည့်လိုက်သည် ၊ လေးလ ငါးလစာလောက် စုဆောင်းခဲ့ရသည့် ငွေလည်း ပြောင်ပြီဟု တွေးမိလိုက်သေးသည်။
အောင်အောင်ဦးနှင့်အတူတူ ဆိုင်ကယ်စီးပြီး သူ့ကိုအရင်ဆုံး ပြန်ပို့ပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည် ။
အိမ်သို့ရောက်သောအခါတွင် အဖိုးကို အမှတ်စာရင်းပြလိုက်လေရာ အဖိုးက ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်နှင့် ကြည့်ပြီး ချီးမွန်းသည် ။
အမေကတော့ ရုံးဆင်းနေသည်ဖြစ်၍ ညနေမှပြတော့မည်ဟု အဖိုးကိုပြောပြီး အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ ပြန်တက်လာပြီး ရွေးချယ်ရမည့် တက္ကသိုလ်များစာရင်းစာအုပ်ကို ဖတ်ရှူ့နေလေတော့သည်။
စာအုပ်ဖတ်ပြီးချိန်တွင် သူဝယ်လာခဲ့သည့် ဖုန်းအသစ်ကိုကလိရင်း content ထဲတွင် သူအလွတ်ရသည့် ချယ့်၏ဖုန်းနံပါတ်နှင့် အမေ့ဖုန်းနံပါတ်ကို အရင်မှတ်လိုက်သည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ဖုန်းရှိသော်လည်း သူ့အိမ်မသွားဖြစ်၍ နံပါတ်မတောင်းဖြစ်သေး.....
နောက်နေ့ မိတ္တူဆိုင်အပြန်မှ ဖုန်းနံပါတ်တောင်းရင်း သူ့ဖုန်းထဲက ဘောလုံးကန်သည့် ဂိမ်းကိုပါ ကူးလိုက်မည်ဟု တွေးလိုက်သေးသည်။
မျက်ချယ်နှင့်ဖုန်းဆက်ရန် ချိန်းဆိုထားသည့် ညနေ၆နာရီသို့ရောက်တော့ နားကြပ်ကိုတပ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“တူ.....တူ...ဟယ်လို ”
“ဟယ်လို....မျက်ချယ်လားမသိဖူး”
“ဟုတ်ကဲ့ရှင့်...အခုပြောနေတာ ဘယ်သူလဲမသိဖူး”
“ညီမလေး မျက်ချယ်အနေနဲ့ ဒီလအတွက် သင်တန်းကြေး မပေးရသေးလို့ လှမ်းအကြောင်းကြားတာပါ”
“ရှင်...ကွန်ပျူတာသင်တန်းကလား ဟိုတစ်နေ့ကမှ ကျွန်မအဖေသွင်းပေးခဲ့တယ်လေ”
“မဟုတ်ပါဖူး... ပန်းချီသင်တန်းကပါ ၊ သင်တန်းကြေးက အာဘွားသုံးချက်....ဟဲဟဲ”
“အော်....ကို.လား ဘာကြီးမှန်းလဲမသိဖူး သူများက လန့်သွားတာပဲ”
“ဟဲဟဲ”
“ကို ဖုန်းဝယ်လိုက်ပြီလား...ဒါကြောင့်မို့ အထိုင်ဖုန်းမဟုတ်ပဲ နံပါတ်အသစ်နဲ့ဖြစ်နေတာကိုး”
“ချယ်ကလည်း ကို့အသံကိုတောင် မမှတ်မှိဖူးလား”
“အင်း....ဒီအသံရင်းနှီးပါတယ်လို့ သေချာနားထောင်နေတာ.....ခစ် ၊ အဲ...ကို့”
“ဘာလဲခင်ဗျ”
“ဘာလဲမလုပ်နဲ့.... ဒီနေ့အမှတ်စာရင်းတွေထုတ်ပြီးပြီမလား ဘယ်လောက်ရလဲ”
“အွင်း.....၄၃၂မှတ်ရပါတယ် ခင်ဗျ ၊ မမလေးကရော”
“ကျွန်မကတော့ ၄၉၅မှတ်ပါ....ကြွားတာတော့မဟုတ်ရပါဖူးရှင့်”
“ အမလေး...ချယ်ဘယ်လိုများ အဲ့အမှတ်ရအောင်ဖြေတာလဲ ၊ ကိုဆို ၄၀၀ ကျော်ဖို့တောင် လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်နဲ့ စာလုပ်ရတာ”
“ကိုက အငယ်ကတည်းကမှ စာမကြိုးစားတာကို....ငိငိ”
“တကယ်တော့အဲ့တာ ချယ့်အပြစ်”
“ဟင်...ဘာမှလည်းမဆိုင်ဖူး”
“ဟုတ်တယ်လေ ၊ ကိုကချယ်နဲ့ စောစောတွေ့ရင် စာကိုစောစောပိုပြီး ကြိုးစားဖြစ်မှာပေါ့”
“ဟွန့်...သူကဖြင့် အမြဲတမ်း D အခန်းနဲ့ E အခန်းမှာ တဝဲလယ်လယ်လုပ်နေပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် ချယ်နဲ့တွေ့မှာလဲ”
“အင့်....အရှိုက်ကိုထိသွားပြီ....ဟဲဟဲ”
“ကို....”
“ဟင်...”
“ဘယ်တက္ကသိုလ်လျောက်မှာလဲ...ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်လား”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ အဲ့တာကဦးစားပေး...ကျန်တာကတော့ ကို့အမှတ်နဲ့ မှီတဲ့ ကျောင်းတွေ လျောက်ထည့်လိုက်တယ်...”
“အော်....”
“ချယ်ကတော့ ဆေးတက္ကသိုလ်လျောက်မှာမလား”
“ဟုတ်တယ်....တော်သေးတာပေါ့ ၊ ကိုကသာ ချယ့်အမှတ်ကို များတယ်ပြောနေတာ.... တက္ကသိုလ်လမ်းညွန်စာအုပ်ဖတ်ကြည့်တော့ ဒီနှစ်ဆေးကျောင်းက မိန်းခလေးအမှတ်ကို မှီတယ်ဆိုရုံလေးပဲ”
“ချယ်က အငယ်ကတည်းက ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်ခဲ့တာလား”
“ဟုတ်တယ်...အဲ့တာကြောင့် ကျောင်းမှာအသေအကြေကြိုးစားခဲ့တာ”
“အင်း....ဆရာဝန်ကတော့ဟုတ်ပါပြီ.. လိုင်းကွဲသေးတယ်မလား...ဟို သွားဆရာဝန်တို့ ကလေးအထူးကုတို့ဘာတို့...ချယ်က ဘယ်ဆရာဝန်ဖြစ်ချင်တာလဲ”
“ခွဲစိတ်ဆရာဝန်မကြီးဖြစ်ချင်တာ....ဟဲဟဲ...နည်းနည်းများ ကြီးကျယ်လွန်းသွားသလား”
“အင်း...အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ကိုတော့နားမလည်ဖူး ၊ ဆရာဝန်ဆို အတူတူပဲမဟုတ်ဖူးလား”
“အာ...ကိုကလည်း ၊ မတူဖူးလေ... ခွဲစိတ်ဆရာဝန်တွေက အရမ်းလည်းတာဝန်ကြီးတယ်..... တိကျသေချာမှရတာ တက္ကသိုလ်ရောက်ရင်လည်း ချယ်အရင်ကထက် စာပိုလုပ်ရအုံးမှာ”
“ကိုကတော့ တက္ကသိုလ်တက်ရမယ်ဆိုလို့ ပျော်နေတုန်းရှိသေးတယ် ၊ သူနဲ့ဖုန်းပြောမှပဲ စာအကြောင်းသတိရသွားတော့တယ်...”
“ကိုလည်း တက္ကသိုလ်ရောက်ပြီဆိုပြီး ဟေးလေးဝါးလားလုပ်ပြီး စာလုပ်တာကိုမပေါ့နဲ့နော်”
“ဟုတ်...”
“အင်း... ခြေရှုပ်တယ်လို့သတင်းကြားရင် ချယ်နဲ့အပြတ်ပဲနော်...သိလား”
“အင်းပါ...တစ်နေကုန်ပျော်ခဲ့သမျှ ချယ်နဲ့ဖုန်းပြောမှပဲ ကြောက်တောင်ကြောက်လာပြီ... အခုမှ အမှတ်စာရင်းလေးထွက်လို့ ပျော်တုံးရှိသေးတယ် ၊ စာလုပ်နော်နဲ့...ခြေမရှုပ်နဲ့နော်ဆိုပြီး ချိန်းခြောက်ခံရတာနဲ့ ၊ ရည်းစားနဲ့ဖုန်းပြောနေတာလား အိမ်ကအမေနဲ့ပြောနေတာလား လို့တောင် မသဲကွဲတော့ဖူး”
“ခစ်ခစ်ခစ်...ကိုကလည်း ချယ်ကစိတ်ပူလို့ ပြောတာပါနော်....၊ အပြောမခံချင်ရင် နောက်ဖုန်းမဆက်နဲ့ပေါ့”
“အဲ့လိုမဟုတ်ရပါဖူး....မမလေးရယ် ၊ နောက်လည်း ပြောစရာရှိရင် အားမနာပဲ ပြောဆိုဆုံးမပါ ခင်ဗျာ”
“ခစ်...ခစ်..ခစ်..ကို့..”
“ဟင်...”
“အာဘွား....အာဘွား...အာဘွား”
“ပန်ချီသင်တန်းဖိုးလား....”
“ဟုတ်တယ်လေ...”
“ဒါဆို ကိုကလည်း...အာဘွား...အာဘွား..အာဘွား...မွ..မွ..မွ”
“အဲ့တာကရော...ဘာလဲ”
“ချယ်ကချစ်စရာကောင်းလို့ ဒီအတိုင်းပေးတာ...ဟဲဟဲ”
“ဒါပဲကိုရေ....အမေ့ကို ကူလုပ်ပေးလိုက်ဦးမယ်”
“ဟုတ်ပြီ...ကိုလည်း ရွေးထားတဲ့ တက္ကသိုလ်စာရင်းကို အမေ့ကိုသွားပြောလိုက်ဦးမယ်”
“Good night naw”
“Good night”
တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်လျောက်လွှာကို ရုံးမှပြန်လာသည့် အမေ့အား သွားပြလိုက်သည် ၊ အမေက သူရွေးထားသည့် တက္ကသိုလ်တွေကို တစ်ချက်ဖတ်ကြည့်ပြီး သားလျောက်ထားတာ ကောင်းပါတယ်ဟုပင် ပြောသည် ၊ ပြီးနောက် ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ အမှတ်စာရင်းကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ....
“ဟင်း...အရင်တုန်းက ငါ့သားလေး ဆယ်တန်းတောင် ဖြောင့်အောင်ဖြေနိုင်ပါ့မလားလို့ စိတ်ပူခဲ့ရတာ ၊ သူများမိဘတွေလိုလည်း ဂုဏ်ထူးဘာညာမျှော်လင့်ခဲ့တာမဟုတ်ဖူး...... အခုကြတော့လည်း ဂုဏ်ထူးပါတဲ့အပြင် အမှတ်ကလည်းကောင်းတော့ တက္ကသိုလ်တောင် Day ထားရလိမ့်အုံးမယ်”
“အမေ့ဟာက ချီးမွန်းတာလား...စားရိတ်ကုန်မှာဆိုးလို့ ပြောတာလား မသဲကွဲဖူး”
“ချီးကျူးတာပါ ငါ့သားကြီးရယ်..... အစက မင်းကပေတေတေနဲ့ဆိုတော့ ဆယ်တန်းကို အောင်ရင်တောင် အဝေးသင်လောက်နဲ့ ပြီးပြီလို့ထင်ထားရာကနေ ဒီလိုဖြစ်လာလို့ ပြောမိတာပါ..”
“ဟဲဟဲ...အဲ့ဒါဆို လျောက်လွှာကို ဒီလိုပဲတင်လိုက်တော့မယ်နော်”
“အေးပါ...အေးပါ ၊ ဟိုကောင်လေးတွေရော ဘာတွေလျောက်ကြလဲ.... မျိုးမင်းထက်တို့ အောင်အောင်ဦးတို့”
“အောင်အောင်ဦးကတော့ ကျွန်တော်နဲ့အတူတူ ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်လျောက်ကြည့်မယ်လို့ တော့ပြောတာပဲ...ဟိုကောင်တော့မသိသေးဖူးရယ်”
“အော်...ဟိုကလေးမလေးရော...ဟိုနှစ် နွေရာသီတုန်းကလာတဲ့ ကောင်မလေးလေ...ဘာ မျက်ချယ်ကိုပြောတာ”
“သူကခြောက်ဘာသာဂုဏ်ထူးထွက်တယ်....ဆေးကျောင်းလျောက်မယ်လို့တော့ ကြားတာပဲ”
“သားကသူနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိတယ်ပေါ့”
“အဲ....ဒီလိုပဲ ဒီနေ့ဖုန်းဝယ်လာတော့ ဖုန်းနံပါတ်သိတဲ့သူတွေ လျောက်ဆက်ရင်း သိလာတာပါ”
“အေးပါ..အေးပါ ၊ အမေလည်းခဏနားဦးမယ်”
“ဟုတ်..အမေ ”
သန့်ဇင်ကိုသည် နောက်တစ်နေ့သို့ရောက်သောအခါတွင် မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်ဖက် သွားလည်သည် ၊ သန့်ဇင်က အမှတ် ၄၀၀ ကျော်ပြီး သူက ၃၆၀ ကျော်ကျော်ပဲ ရသောကြောင့် မျိုးမင်းထက်တစ်ယောက် မိဘများ၏ ဆူခံထိနေလေသည်။
သန့်ဇင်က မင်းဘာကျောင်းလျောက်လဲဟု မျိုးမင်းထက်ကိုမေးတော့ ဆရာသမား ငါ့အမှတ်နဲ့ ကောင်းကောင်းမှီတာဆိုလို့ နည်းပညာတက္ကသိုလ် ( GTC )ပဲရှိတော့ အဲ့တာပဲ ရေးလိုက်သည်ဟု ပြောလေသည်။
နောက်ပြီး သူသည် အစကတည်းက ဘယ်ကျောင်းကိုပင် တက်ရတက်ရ ကိစ္စမရှိဖူးဟုတွေးထားကြောင်း ၊ အချိန်တန်လျင် သူ့အဖေအလုပ်ကိုပဲ ပြန်လုပ်ရမှာ ဖြစ်ကြောင်း တက္ကသိုလ်တက်သည်မှာ လူငယ်သဘာဝအရသာခံရင်း ဖွန်ကြောင်ရန်သာ ဖြစ်ကြောင်း ၊ ထို့ကြောင့် မိန်းခလေးများ မရှိသည့် စစ်တက္ကသိုလ်ကလွဲပြီး ကျန်ရှိသည့် ကျောင်းများက အဆင်ပြေကြောင်း အပြည့်အစုံပင် ပြောလိုက်သည်။
နောက်သုံးလကြာသောအခါ ပညာသင်ကြားခွင့်ရသည့် တက္ကသိုလ်အကြောင်းပြန်စာကို စာတိုက်ကနေတစ်ဆင့် ရသည် ။
သန့်ဇင်ကိုမျှော်မှန်းထားသလိုပင် စဥ့်ကိုင်မြို့တွင် တည်ထားသည့် ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် ( မန္တလေး ) သို့ အောင်အောင်ဦးနှင့် အတူတူ ဝင်ခွင့်ရသည် ၊ မျိုးမင်းထက်ကလည်း ကျောက်ဆည် GTC ကျောင်းတွင် ဝင်ခွင့်ရပြီး အိမ့်မျက်ချယ်လည်း သူမရည်မှန်းထားသည့် ဆေးတက္ကသိုလ် ( မန္တလေး) သို့ ဝင်ခွင့်ကျလာ လေသည်။
ထိုဝင်ခွင့် ကျလာသည့်နေ့ကစပြီး သန့်ဇင်ကိုနှင့် အပေါင်းအပါများမှာ တက္ကသိုလ်တက်ချင်သည့် ရောဂါထတော့သည် ၊ ကိုယ်တက်ရမည့် တက္ကသိုလ် အကြောင်းကို နီးစပ်ရာတွင် တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားဖြင့် စုံစမ်းကြပြီး ပြင်ဆင်ကြရသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူများနည်းတူ ဟိုဟာဒီဟာ လျောက်ဖတ်ရင်း ကျောင်းတက်လျင် ယူရမည့် ပစ္စည်းများ..အိပ်ရာလိပ်များ စသည်တို့ကို ပြင်ဆင်ကာ ကျောင်းသွားတက်ရန် ဖင်တကြွကြွဖြစ်နေလေပြီ။
တစ်ပါတ်တစ်ခါ မျက်ချယ်နှင့် ဖုန်းဆက်သောအခါတွင်လည်း တက္ကသိုလ်မသွားခင် တစ်ခေါက်လောက်ချိန်းတွေ့ရန် ပူဆာလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်မြို့ထဲနေ သမီးရည်းစားများ ဖြစ်သော်လည်း အပြင်တွင် ခဏခဏချိန်းတွေ့ရန် အခွင့်မသာခဲ့ချေ ၊ မျက်ချယ် တက်ရသည့် သင်တန်းများက အားလပ်ချိန်သိပ်မရှိအောင်ပင် များသည်ကတစ်ကြောင်း.... သန့်ဇင်ကို ကလည်း ကွန်ပျူတာမိတ္တူဆိုင်တွင် အချိန်ပြည့် အလုပ်လုပ်နေရသည်က တစ်ကြောင်းမို့ ချိန်းတွေ့ရန် အခွင့်အလမ်းမသာခဲ့။
အိမ့်မျက်ချယ်ဆီက ချစ်ပါသည်ဟူသည့် အဖြေကိုရပြီး တရားဝင်ရည်းစားဖြစ်ခဲ့သည့် ကန်တော်ကြီးဥယျာဥ်ထဲတွင် ချိန်းတွေ့သောနေ့သည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပထမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံး ချိန်းတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် မျက်ချယ်က သင်တန်းတွေနှင့် မအားမလပ် ဖြစ်နေပြီး သန့်ဇင်ကလည်း မိတ္တူဆိုင်တွင် တစ်နေကုန်အလုပ်လုပ်ရသဖြင့် မတွေ့ဖြစ်ခဲ့......
သို့သော်လည်း တစ်ပါတ်တစ်ခါ သောက်ကြာနေ့ညနေ ၆နာရီသို့ ရောက်တိုင်း အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် တယ်လီဖုန်းဆက်ရန် ချိန်းထားပြီး စကားပြောကြသည်။
သူမကလည်း အိမ်မသိအောင်ခိုးပြောရသည်...သန့်ဇင်ကလည်း ဖုန်းမဝယ်ရသေးသဖြင့် တယ်လီဖုန်းဆိုင်သို့သွားပြီး ပိုင်ရှင်အမကြီးရှေ့တွင် ရှေ့မျက်နှာနောက်ထားပြီး ချစ်ကြောင်း ကြိုက်ကြောင်း ပြောခဲ့ရလေသည်။
( တယ်လီဖုန်းဆိုင်တွင် မိနစ်နှင့်မှတ်ကာ ဘေလ်ရှင်းပြီး ရည်းစားနှင့် စကားပြောခဲ့ရသော ခေါတ်ကိုမှီသည့်သူများက ထိုခံစားချက်ကို သိကြလိမ့်မည်ဟု ထင်ပါသည် ၊ ဆိုင်ရှင်က အပျိုကြီးမမအရွယ်မျိုးဆိုလျင်ပိုဆိုးသည်..... လွယ်တော့မလွယ်ဖူး မျက်နှာပြောင်ရတာပေါ့ ဟိဟိ )
သန့်ဇင်ကိုက တက္ကသိုလ်သို့မသွားခင် အပြင်တွင်ချိန်းတွေ့ရန် တောင်းဆိုသောအခါတွင် သူမကသဘောတူသော်လည်း အချိန်သိပ်မရသဖြင့် ကော်ဖီဆိုင်လေးတွင်သာ ချိန်းတွေ့ပြီး ကျေနပ်ခဲ့ရသည်။
သူမကိုချိန်းတွေ့ရသည်မှာ နိုင်ငံတော်သမ္မတနှင့် တွေ့ဆုံရန်ထက်ပင်ခက်ခဲသည်ဟု ပြောတော့ သူမ၏ ချစ်စဖွယ် မျက်စောင်းထိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ဒီဇင်ဘာလဆန်းသို့ရောက်သည့်အခါတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးသည် တစ်ကျောင်းထဲဖြစ်၍ နှစ်အိမ်ပေါင်းကာ ကားတစ်စီးအတူငှားပြီး အဝတ်သေတ္တာများ ပစ္စည်းပစ္စယများနှင့်အတူတူ စဥ့်ကိုင်မြို့သို့ ဆင်းခဲ့ကြသည်။
ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်ဝန်းထဲသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ကျောင်းသားရေးကာသို့သွားကာ ကျောင်းအရင်အပ်ကြသည်။
ကျောင်းအပ်ပြီးသည့်အချိန်တွင် အောင်အောင်ဦး၏ အဒေါ်များ ကြိုတင်ချိတ်ဆက် ထားသည့် ယောကျာ်းလေးအဆောင်တွင် နှစ်ယောက်ခန်းတစ်ခန်းယူလိုက်ကြပြီး ပါလာသည့် ပစ္စည်းများကို နေရာချကြသည် ၊ ညနေလေးနာရီခန့်တွင် လိုက်ပို့ကြသော မိဘများက ကားနှင့်ပြန်သွားကြလေတော့သည်။
ထို့နောက်တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား အသစ်စက်စက်များဖြစ်သော အောင်အောင်ဦးနှင့် သန့်ဇင်ကိုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အောင်အောင်ဦးက သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေပြစ်လက်ပြစ် အနားယူပြီး သူ့အဒေါ်များ၏ ပွစိပွစိစကားသံကို မကြားရတော့သဖြင့် အဟောသုခံ ချမ်းသာပေစွဟု ပြောလေသည်။
သန့်ဇင်ကတော့ ရည်းစားရှိသောသူဖြစ်သောကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့်ဖြင့် ဖက်လုံးကိုခွရင်း သူရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း မျက်ချယ်ဆီသို့ ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြား လေသည်။
သန့်ဇင်က တက္ကသိုလ်အဆောင်ရောက်၍ ရည်းစားနှင့် ဖုန်းလွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြော၍ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်ချယ်လေးကတော့ မန္တလေးက အဒေါ်အိမ်တွင်နေရသဖြင့် သိပ်မလွတ်လပ်ချေ။
သို့သော်လည်း ကျောင်းစတက်ရသည့် နေ့ကစပြီး ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် သူမနှင့် ဖုန်းပြောဖြစ်သည် ၊ သန့်ဇင်က ပိုက်ဆံကို အချိန်အဆနှင့် သုံးစွဲရသူဖြစ်သောကြောင့် သူမထံ ဖုန်းခဏခဏ မဆက်နိုင်ခဲ့ချေ....
( ထိုစဥ်က MPT ကဒ်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုလျင် တစ်မိနစ်ကို ငါးဆယ်ခန့် ကောက်ခံသော်လည်း လိုင်းမကောင်းသေးချေ)
မျက်ချယ်ကတော့ သူမစာမကျက်ဖြစ်သည့် ညအခါများတွင် နှစ်နာရီသုံးနာရီခန့် ကြာသည်အထိ ဖုန်းပြောလေ့ရှိလေသည် ၊ သမီးရည်းစားသဘာဝ စကားပြောရသည်မှာ ဘယ်နှစ်နာရီကြာကြာ ပြောစရာကုန်သွားသည်ဟုသိပ်မရှိချေ ။
သူမက သန့်ဇင်တို့၏ ကျောင်းတွင် ဘယ်လိုအထောက်တော် လွှတ်ထားသည်မသိ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဘယ်ကန်တင်းတွင် နေ့လည်စာစားသည်ကအစ အတန်းထဲတွင် အိပ်ငိုက်သည်က အဆုံး သိနေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်အူတိုတတ်သည်ကို သိသောကြောင့် အတန်းထဲက ဘယ်ကောင်မလေးကတော့ ဘယ်လိုပဲဟု စနောက်သောအခါတွင် ဟန်ပင်မဆောင်နိုင်ပဲ စိတ်ဆိုးစိတ်ကောက်၍ ချော့ရသည်မှာ မကြာခဏပင် ဖြစ်သည် ။
တက္ကသိုလ်တက်ရင်း ဒုတိယလသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် မျက်ချယ်တို့ကျောင်းက ကျူတိုရီရယ် မကြာခဏဖြေရ သဖြင့် ဖုန်းဆက်သည့် အကြိမ်ရေမှာ လျော့ကျသွားသည်။
သန့်ဇင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းကသင်သော စားများဖြင့်နားပန်းလုံးလိုက် ဖုန်းထဲကဂိမ်းများဆော့ရင်းဖြင့်သာ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့လေသည်။
တစ်ရက်သော အားလပ်ရက်၏ ညနေခင်းတွင် နေပူသောကြောင့် ဘောလုံးမကန်ချင်သဖြင့် အခန်းတွင်းအောင်းနေသည့် သန့်ဇင်ကိုသည် ပျင်းရိလာသဖြင့် စကားမပြောဖြစ်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်ဆီသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်......
“ဟယ်လို...သားကြီး ”
“အေး....မျိုးကြီး မင်းအားတယ်မလား ၊ ငါပျင်းလို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်တာ”
“မအားဖူးကွ...”
“ဟေ...ဘာလုပ်နေလို့လဲ ငါပြီးမှပြန်ဆက်လိုက်မယ်”
“ဂွင်းထုနေလို့....ဟိဟိ”
“ခွေးသား...အဆဲမခံရတာကြာလို့ အဆဲတောင်းနေတာလား”
“ဟဲဟဲ....ငါကလည်း မင်းအသံကြားရင်ကို စချင်နေတာ”
“မင်းစော်မရသေးဖူးလားကွာ...အခုထိလက်သမားလုပ်နေတုန်းရှိသေးတယ်”
“အောင်မာ....မင်းကဆယ်တန်းပြီးကတည်းက စော်ရှိတယ်ဆိုပြီး ငါ့ကိုနှိမ်တာပေါ့လေ ၊ ပြောပါဦး မျက်ချယ်နဲ့က ဘယ်အဆင့်ထိရောက်ပြီမို့လို့လဲ”
“ဟမ်...ငါကမင်းကိုဘာလို့ပြောပြရမှာလဲ”
“ဟားဟား....မင်းအဲ့လို ပြန်ပြောကတည်းက ဘာမှမဘာသေးဖူးဆိုတာ ဝန်ခံလိုက် ၊ ငါလည်း စော်တော့ရပြီ နည်းနည်းအမိုက်စားလေးဝိုက်နေလို့ ကြာနေတာ...ဟိဟိ ပြီးမှ ဓာတ်ပုံကို Viber ကနေပို့လိုက်မယ် ၊ Viber ဖွင့်ထားတယ်မလား”
“အေး...ငါဟိုတလောတုန်းကမှ ဖွင့်ထားတာ”
“အမိုက်စားလေးဆိုလို့ပြောရအုံးမယ်....ငါတို့ထ(.၂)က သူသူဟန်က သူတို့ Civil Eng မေဂျာမှာ Queen ဖြစ်ပြီး ရေပန်းစားနေတယ်”
“ကိုးတန်းတုန်းက စာပေးပြီးပြီပဲ....အခုထပ်လိုက်ချင်သေးလို့လား”
“တော်ပါပြီကွာ အခုစော်လေးလည်း ချစ်စရာကောင်းပါတယ် ၊ သူသူဟန်ကတော့ တကယ်ကြီး လှလာတာကွ ကျောင်းတုန်းကနဲ့ကိုမတူဖူး”
“အထက်တန်းတုန်းကလည်း ချောပါတယ်ကွာ....ငါ့မှာ မင်းစာပေးတုန်းကလည်း လိုက်ပေးရတယ် ၊ အခန်းထဲက သီဟဗလဆိုတဲ့ကောင်တုန်းကလည်း ထ ၁ဖက် စာအိတ်လိုက်ဝယ်ပေးပြီး ခွေးအဆွဲခံလိုက်ရသေးတယ်”
“အခုဟာက အပျိုဖားဖားကြီးဖြစ်လာတာဆိုတော့ ပိုလှတာပေါ့ကွာ...သိတယ်မလား ၊ အဖုအထစ်လေးတွေက ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းနဲ့ ဆိုတော့ ဟီဟိ...”
“မျိုးမင်းထက်...မင်းလည်း တစ်နေ့တစ်နေ့ အဲ့စိတ်နဲ့ပဲသေတော့မှာပဲ”
“ဟဲဟဲ...ငါအခုစော်ရပြီဆိုတော့ ဒီဆမ်မက်စတာ အပိုင်ချုပ်ပြီး နောက်တစ်ဖြတ်ကြရင် တည်းခိုခန်းသွားဖို့ စျေးတောင်စုံစမ်းပြီးသွားပြီ”
“မင်းဟာက အရှေ့ကိုကြိုမရောက်လွန်းဖူးလားကွာ ၊ အဖြေရတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“နှစ်ရက်...ဟိဟိ ၊ အပြင်မှာတောင် တစ်ခါပဲတွေ့ရသေးတယ်.... မင်းကိုကြိုပြောပြတာ”
“အေးပါကွာ...စာရောလိုက်နိုင်တယ်မလား”
“အေး လုပ်တော့လုပ်နေတာပဲ ၊ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း စာအကြောင်းထည့်မပြောကြေးကွာ”
“ဟား...ဟုတ်ပါပြီ”
“မင်းရဲ့ မျက်ချယ် လေးလုံးလေးနဲ့ရော သွားတွေ့ဖြစ်သေးလား”
“ဟင့်အင်း... ဗယ်လင်တိုင်းဒေးနီးမှ သွားတွေ့မလားလို့လေ”
“အဲ့လယ့်....အခြေအနေထူးရင် ငါ့ကိုပြောပြနော်..သားကြီး သိတယ်မလား”
“အေးပါကွာ မင်းလည်းပြောပြပေါ့”
“စိတ်ချ..စိတ်ချ...ဒါပဲကွာ ရှော်တီလေးဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ဦးမယ်...ဒါပဲ”
“အေး..အေး ဒါပဲ”
မျိုးမင်းထက်ဖုန်းချသွားပြီးနောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုလည်း ဖုန်းကိုအားသွင်းပြီး ဒီတစ်ပတ် ကျူတိုရီရယ်ဖြေရမည့် ဘာသာရပ်စာအုပ်ကို ဖတ်နေလိုက်သည်။
ထိုစဥ် အိမ့်မျက်ချယ်၏ ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် ကုတင်ပေါ်ကနေပြန်ဆင်းကာ ဖုန်းကို အားသွင်းကြိုးဖြုတ်ပြီး ပြန်ကိုင်ရ လေသည်။
“ဟယ်လို....ချယ် ပြော”
“ကို့...ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ”
“စာဖတ်နေတာ....တနင်္လာနေ့ကြ ကျူတိုဖြေရမှာမလို့”
“ကို...ချယ့်ကိုမလိမ်နဲ့နော် ၊ စောနက ကို့ဆီဖုန်းခေါ်တော့ မအားသေးပါရှင်လို့ကြားတယ်.... ဘယ်ကောင်မလေးနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလဲ”
“အော်...မျိုးမင်းထက်နဲ့ပြောနေတာပါ”
“ဟုတ်လို့လား....ကိုနော်”
“ဟုတ်ပါတယ်ချယ်ရယ်....မယုံရင် Call log ကို Screenshoot ရိုက်ပြီး Viber ကနေပို့လိုက်မယ်”
“အင်း....အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲ ၊ ချယ်ထင်တာက ကိုနောက်တစ်ယောက်များ တွေ့နေတာလားလို့”
“မဟုတ်ပါဖူးကွာ...”
“အင်း....ချယ်ပြောဖူးတယ်နော် ၊ နောက်တစ်ယောက်ထားချင်ရင် ချယ့်ကိုကြိုပြောလို့”
“ကြိုပြောစရာမလိုလောက်ပါဖူး...ချယ်ကကို့ထက်တောင် ပိုသိနေသလားလို့ ၊ ချယ့်ရဲ့ အထောက်တော်က ကို့အကြောင်းမပြောဖူးလား”
“အခုတလောတော့ ငြိမ်ကုတ်ကုတ်လေးပဲနေနေတယ်လို့တော့ ပြောတယ်”
“ဟုတ်လား”
“အင်း... ကို့သူငယ်ချင်းနဲ့ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ”
“မျိုးမင်းထက်နဲ့လား ဟိုအကြောင်း...ဒီအကြောင်းပေါ့ ၊ သူသူဟန်လည်း GTC မှာ The whole queen ဖြစ်နေတယ်ဆို”
“ဟုတ်တယ်....ကိုပြောမှသတိရတယ် ”
“ဘာကိုလဲ”
“သူသူဟန်က ချယ့်ကို အကူအညီတောင်းထားတာ”
“အင်း...အဲ့တော့”
“သူကကျောင်းမှာ Queen ဖြစ်ပြီး ရေပန်းစားနေတော့ ကောင်လေးတွေက အမျိုးမျိုးလိုက်နေ ကြတာ”
“အဲ့တာကတော့ ထ.၂ ကတည်းကပါပဲ”
“ချယ်ပြောတာကို ဆုံးအောင်နားထောင်ပါဦး ၊ အဲ့တာ သူက ဖုန်းဆက်ပြီးကြောင်တဲ့သူတွေကို ရည်းစားရှိတယ်လို့ ပြောထားတယ်တဲ့”
“အင်း...ကိုနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“ဆုံးအောင်နားထောင်ပါဆို....တဂယ်ပဲ ကိုကတော့လေ”
“အင်းပါ...ပြော..ပြော”
“သူသူဟန်က ဖွန်ကြောင်တဲ့ကောင်တွေကို အဲ့လိုတွေပြောထားတော့လည်း ညာနေတာကို ရိပ်မိပြီး ဆက်လိုက်နေကြတုံးပဲတဲ့ ၊ အဲ့တာ သူက ရည်းစားအပြအနေနဲ့ ကူညီပေးဖို့ ကို့ကို အကူအညီတောင်းချင်တာ....ဒါကြောင့် ချယ့်ဆီ အရင်ပြောတာတဲ့”
“ဟင်....ကို့မှာ ရည်းစားရှိတယ်လေ ၊ ချယ်ကကို့ကို ရောင်းစားတာလား”
“ဟယ်...ကိုကလည်း ရည်းစားအပြအနေနဲ့ တစ်ခါလောက် လူလုံးသွားပြရုံပဲကို ၊ ပြီးတော့ သူသူဟန်က အိမ်ကပေးစားတဲ့သူနဲ့ပဲယူမှာကို ကိုရောချယ်ရော သိတာပဲဟာ...နော် ၊ လုပ်ပေးလိုက်ပါ”
“ဟမ်....အဲ့လိုကြီးက တစ်မျိုးကြီးပဲနော် ၊ ဟို သူတို့ကျောင်းမှာ ကို့သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်ရှိတာပဲဟာ ဒါမှမဟုတ်လည်း တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းရင် ရတဲ့ဟာကို”
“အော်...ကိုရယ် ၊ တစ်ကျောင်းထဲကလူဆိုရင် ဟန်ဆောင်တာသိသာသွားမှာပေါ့....ပြီးတော့ တစ်ရက်ထည်းတွဲပြလို့မှမဖြစ်တာ ၊ အဝေးကလူဆိုရင်တော့ တစ်ရက်လောက် မျက်နှာပြပြီး ပြန်သွားတယ်ပေါ့....အဲ့တာဆိုပြီးတာပဲ”
“ဟင်.....အဲ့တာကို ချယ်က သဘောတူလိုက်တာလား ၊ ကိုကချယ်အူတိုတတ်တယ် မှတ်နေတာ”
“သူငယ်ချင်းက အကူအညီတောင်းတာကိုး...ပြီးတော့သူသူဟန်က ချယ့်ဆီကနေ ကို့ကို လုယူမှာမှမဟုတ်တာ”
“ဟင်း....အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲ ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမှာလဲ”
“နောက်တစ်ပတ် စနေတနင်္ဂနွေ.... ကိုအားတယ်မလား”
“အားတယ်...”
“သူသူဟန်က သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပုဂံကိုတစ်ညအိပ် ဘုရားဖူးသွားမလို့တဲ့ အတွဲတွေလည်း ပါမယ်ထင်တယ် ၊ ကိုလည်း သူတို့နဲ့ရောလိုက်သွားပြီး တစ်လမ်းလုံး အတွဲဟန်ဆောင်ပေးရုံပဲ”
“အွင်း.....တစ်မျိုးတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ”
“ကိုရယ်....ကူညီပေးလိုက်ပါ ၊ သူသူဟန်က ကျောင်းတုန်းပ ကိုနဲ့ချယ့်ကို သဘောတူပြီး အောင်သွယ်ပေးခဲ့တာရယ်....ကိုချယ့်ဆီက အဖြေရတာရဲ့ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းက သူပြောပေးလို့”
“ဟုတ်လား...ကိုတောင်မသိဖူး...”
“အင်း...ဟုတ်ပ ၊ စာသင်နေရင်းလည်း သန့်ဇင်တော့ နင့်ကိုဘယ်လိုကြည့်နေတာ ဘာညာနဲ့ ပြောပေးခဲ့တာ”
“အဲ့လိုလား....”
“နောက်ပြီး ချယ့်ရဲ့ ပတ်စ်ပို့ပုံကိုလည်း သူပေးခဲ့တယ်ဆို ၊ ကို့ဆီမှာရှိသေးတယ်မလား”
“အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ ထည့်ထားပါတယ်ခင်ဗျာ”
“အင်း....ချစ်တယ်နော်”
“ချစ်ရင်...အာဘွားပေး”
“ဟွန်း...မွ..မွ..မွ ချယ့်ကိုလည်း ပြန်ပေးဦး”
“အာဘွား...မွ..မွ”
“ကို့...သူသူဟန် ဖုန်းနံပါတ် ကို့ဆီ မက်ဆေ့ပို့လိုက်မယ် ၊ ကို Viber ကနေသူနဲ့ အချိန်းအချက် လုပ်ထားလိုက်”
“အင်းပါ...”
“အဲ့ကလေးမကိုလည်း ချယ်က တစ်ခါထည်းပြောထားတယ်.... နင် ငါ့ဘဲကို လက်ကိုင်တာ ပုခုံးမှီတာလောက်ပဲ ခွင့်ပြုတယ်လို့ ၊ အဆင့်ကျော်ရင်နင် ပါးကျိုးမယ်လို့ပြောလိုက်တယ်”
“ကြမ်းလှချေလား....သူပဲအကူအညီပေးပြီးတော့ ၊ သူပဲခြိမ်းခြောက်နေပြန်ပြီ”
“တစ်နေ့တစ်နေ့ ချယ့်ဆီ ဖုန်းတွေတဂွမ်ဂွမ်ဆက်ပြီး အဲ့အကြောင်းပဲညည်းနေလို့ မတတ်တာတာနဲ့ သဘောတူလိုက်ရတာ”
“အော်...”
“ငယ်သူငယ်ချင်းလည်း မုန့်ပဲဝေစားနိုင်မယ်....ဘဲကိုတော့ ဝေမျှမကျွေးနိုင်ပါဖူးတော်...ခိခိ”
“ဟုတ်ပါပြီခင်ဗျာ ”
“အင်း....ဒါပဲ...ဒါပဲ သူသူဟန်ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ် မက်ဆေ့ပို့ထားလိုက်မယ်”
“အင်း..အင်း ဟုတ်ပြီ...ဒါပဲ”
“.............”
မျက်ချယ်ဆီမှ ဖုန်းချပြီး မကြာခင်မှာပင် သူသူဟန်၏ ဖုန်းနံပါတ်က message ထဲကို ဝင်လာသည် ၊ ဖုန်းနံပါတ်ကို Copy Paste လုပ်ပြီး Viber Content ထဲတွင် မှတ်လိုက်ပြီး Hi ထားလိုက်သည် ။
သူသူဟန်ကို ကူညီပေးရမည်ဆိုကတည်းက သန့်ဇင်ကို၏ မနောအာရုံထဲတွင် ခံစားချက်တို့သိပ်မကောင်းချေ။
လွန်လေခဲ့ပြီးသော အချိန်ကာလများက သူသူဟန်နှင့်ပတ်သတ်ပြီး ရည်းစားစာ လိုက်ပေးသည့် သူငယ်ချင်းများကို ကူညီပေးရာတွင် ရန်ပွဲတစ်ပွဲနှင့် ခွေးလိုက်ဆွဲသည်ကို ခံခဲ့ရဖူးသည် ၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူကိုယ်တိုင် ပြဿနာရှာမိတော့မည်လားဟု တွေးပူမိပြီး သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်မိလိုက် လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ပတ်လုံးလုံး ကျောင်းကိစ္စများနှင့် အလုပ်များနေပြီး သူသူဟန်၏ အကူအညီတောင်းခံမှုကို မေ့လျော့နေခဲ့သည် ၊ ကြာသပတေးနေ့ရောက်ကာမှ အင်တာနက်လိုင်းကို ဖွင့်ကြည့်မိလိုက်တော့ Viber ထဲတွင် သူသူဟန်ပို့ထားသည့် Message များတွေ့ပြီး သတိရမိသွားသည်။
စနေနေ့ မနက်စောစောသို့ အရောက်တွင် သူသူဟန်နှင့် အချိန်းအချက်လုပ်ထားသည့်အတိုင်း ဘောလုံးကန်မည့်ပွဲကိုဖျက်ပြီး ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် တည်ရှိသော စဥ့်ကိုင်မြို့မှ ကျောက်ဆည်မြို့သို့ ဆိုင်ကယ်နှင့် ဆင်းသွားသည် ။
ကျောက်ဆည် GTC သို့အရောက်တွင် သူသူဟန်နေထိုင်သည့် အမျိုးသမီးအဆောင်သို့ ဟိုမေးဒီမေးနှင့် သွားရလေသည် ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမနေထိုင်သည့် အဆောင်အရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည် ၊ အဆောင်အရှေ့တွင် သူတို့ငှားထားသည့် Light truck ကားကြီးလည်း ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်ကို ဒေါက်ထောက်ရင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ တပ်ထားသည့် နားကြပ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ပြန်အထည့်တွင် တစ်ယောက်ယောက်က အနောက်ကနေ ခါးကိုသိုင်းဖက်လိုက်သောကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားလေသည်။
“Fuck! !! လန့်တာကွာ....”
“ခစ်ခစ်ခစ်....ဘာကိုလန့်တာလဲ ၊ ကိုကလည်း”
“ဟင်....သူသူ...အား...နာတယ်”
“ရှူး....သန့်ဇင် ငါနင့်ကိုဘယ်လိုပြောထားတာလဲ ၊ ငါ့ကို သဲ လို့ခေါ်ပါဆို.... ငါ့သူငယ်ချင်းတွေ အဆောင်ကနေကြည့်နေကြတယ်.....အလိုက်အထိုက်နေ”
“အော်...အင်း..သူသူ..အဲ သဲ”
“ငါ့ကိုဖက်လိုက်...သေချာဖက်နော်”
“အေးပါ...အေးပါ”
သူသူဟန်သည် သန့်ဇင်ကိုအား မတွေ့ရတာကြာပြီဖြစ်သည့် ရည်းစားကိုပွေ့ဖက်သလိုပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
သူသူဟန်သည် အရင်ကထက် အရပ်ပိုရှည်လာပြီး သန့်ဇင်နှင့်ပင် မတိမ်းမယိမ်းအနေအထား ဖြစ်နေလေပြီ ၊ သူမက အမြန်ဆွဲဖက်လိုက်သည်ဖြစ်၍ မျက်နှာကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်လိုက်ရသေးချေ။
မိန်းခလေးတစ်ယောက်၏ ကိုယ်သင်းရနံ့က သန့်ဇင်ကို၏နှာခေါင်းထဲတွင် တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည် ၊ သူသူဟန်သည် စံပယ်ပန်းရနံ့ပါသည့် အမွှေးအကြိုင်တစ်ခုခုကို သုံးထားပုံပေါ်လေသည်.....
သူမက အားပါးတရပွေ့ဖက်လိုက်တော့ သန့်ဇင်ကို၏ ရင်အုပ်နှင့် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခွင့်ရသည့် အသားစိုင်များက အိစိအိစိနှင့်ပင်........
သူသူဟန်က အားပါးတရဖက်လိုက်သော်လည်း အားတုံ့အားနာဖြစ်နေသည့် သန့်ဇင်ကမူ လက်ကိုဘယ်နားကိုင်ပြီး ပွေ့ဖက်ရမည်မသိသဖြင့် သူမ၏ နောက်ကျောကိုသာ အသာလေး ပြန်လည်ပွေ့ဖက်ပြီး ငြိမ်နေလိုက်သည် ။
နှစ်ယောက်သား ရင်ချင်းအပ်ထားသဖြင့် သူမ၏ စနေနှစ်ခိုင်သည် သန့်ဇင်ရင်အုပ်ပေါ် ဖိကပ်လျက်ရှိနေပြီး အဝတ်အစားများ ခံထားသော်လည်း နူးညံ့သည့် အထိအတွေ့ကို အတိုင်းသား ခံစားရသည်။
ဆယ်စက္ကန့်လောက် ပွေ့ဖက်ပြီးသည့်အချိန်တွင် သူသူဟန်သည် ဖက်ထားရာမှ ဖြေးဖြေးချင်း ပြန်ခွာလိုက်သည် ၊ ထိုအခါမှပင် သန့်ဇင်လည်း နေရာခက်နေရာမှ ပြန်လည်ပြေလျော့သွား လေတော့သည် ၊ သူသူဟန်က....
“သန့်ဇင်....ငါ့ကိုပဲကြည့် ၊ အထဲက ကောင်မလေးတွေကို စိုးရိမ်ပြီး မကြည့်နေနဲ့လေ”
“အော်...အေး...ချယ်”
“ဖြန်း...အာ့”
“သန့်ဇင်...နင်နော် ၊ အခုထိ တ...ချယ်...ချယ်နဲ့ လုပ်မနေနဲ့.... ဒီနှစ်ရက်တော့ ငါ့ရည်းစားဆိုတာ မေ့မနေနဲ့ဦး”
“အေး....ယောင်သွားလို့ပါဟာ ၊ နင်ကသာသာလေးရိုက်ပါဟ...နာတာ”
“ဖြန်း...အာ့”
“ဆောတီး...ဆောတီး သူသူဟန်...အမ်း မှားလို့ သဲ...သဲ”
“ငါတော့ နင့်ကိုအကူအညီတောင်းမိတာမှားပြီထင်တယ်”
“ဟဲဟဲ...အစမို့လို့ပါ ၊ နင့်သူငယ်ချင်းတွေ အဆောင်အပေါ်ကနေ အထုတ်တွေနဲ့ ဆင်းလာကြပြီ”
“ငါ့ပုခုံးကိုဖက်ထားနော်....သဲလို့ခေါ်ဖို့လည်းမမေ့နဲ့”
“အေးပါ...အေးပါ”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူသူဟန်တို့ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ခေါ်နေသခိုက် သူမသူငယ်ချင်းအုပ်စုက အနားသို့ ရောက်လာကြသည် ၊ သူသူဟန်က ပြုံးစိစိနှင့် သူမသူငယ်ချင်းများအား သန့်ဇင်ကိုနှင့် မိတ်ဆက်ပေးသည်....
“ဟဲ့......ကလေးမတွေ ၊ ဒါကငါ့ရဲ့ ရည်းစားခေါ်မလား...ဘဲဘဲလို့ပဲခေါ်မလား...ထားပါတော့ ဟိဟိ သူ့နာမည်က သန့်ဇင်ကိုတဲ့ ...ငါတို့မြို့ကပဲ”
“အင်း....”
“ကို....ဒါက သဲ သူငယ်ချင်းတွေလေ ၊ ကို့ကို ပြောပြောနေကြ....သူက **** ၊ သူက *** ၊ သူက ***”
“အော်...ဟုတ်ကဲ့ပါ ဟဲဟဲ”
သန့်ဇင်ကိုသည် ရည်းစားအတုအဖြစ် ဟန်ဆောင်ရသည်မှာ အခုထိဇာတ်ရည်မလည်သေး....
သူသူဟန်ကမိတ်ဆက်ပေးသော်လည်း ရယ်ကျဲကျဲနှင့်သာ ခေါင်းညိမ့်ပြပြီး ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ရသည် ။
အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား သူသူဟန်က အနားကနေ ဥပါယ်တမျဥ်နှင့် ပထုတ်လိုက်လေသည်။
“ကို...ကားပေါ်မှာခဏစောင့်နော် ၊ သဲ အဝတ်အစားအိတ် သွားယူလိုက်ဦးမယ်”
“အင်း...အင်း၊ ဆိုင်ကယ်ကရော”
“အော်...ဟုတ်သားပဲ ၊ ကို သော့ပေး...သဲ အထဲထည့်ထားလိုက်မယ်”
“ရော့....”
သန့်ဇင်လည်း ကားပေါ်တွင်ခဏထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်...ခဏကြာတော့ သူမတို့အဖွဲ့သည် ကားပေါ်သို့တက်လာကြရာ ကူညီပေးလိုက်ရသေးသည် ၊ မိန်းခလေးအဖွဲ့ လူစုံသောအခါတွင် ယောကျာ်းလေးအဆောင်သို့ ထပ်သွားခေါ်ကြသည် ။
ထိုအဆောင်တွင် သူသူဟန်တို့ အဖွဲ့ထဲမှ မိန်းခလေးနှစ်ယောက်၏ ရည်းစားဖြစ်ပုံရသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို တင်ခေါ်ခဲ့လေသည်။
ပုဂံသို့ ဘုရားဖူးသွားသည့်အဖွဲ့တွင် မိန်းခလေးက လေးယောက် ၊ ယောကျာ်းလေး သုံးယောက်နှင့် စုစုပေါင်း ခုနှစ်ယောက် အဖွဲ့ ဖြစ်သွားသည်။
ထိုအဖွဲ့အထဲတွင် သူသူဟန်နှင့် သန့်ဇင်တို့မှာ ဟန်ဆောင်စုံတွဲဖြစ်ကြပြီး ကျန်သည့်နှစ်တွဲသည် စုံတွဲအစစ်များ ဖြစ်ကြလေရာ ကျန်ရှိသော “ နွေးနွေး” ဟူသည့် ကောင်မလေးမှာ မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နှင့် တစ်ကိုယ်တော်သမားလေး ဖြစ်နေရရှာသည်။
ကားပေါ်တွင် သူသူဟန်က သန့်ဇင်အနားသို့ အတင်းကပ်ကာ ပုခုံးကိုမှီပြီး ပတ်ချွဲနှပ်ချဲဖြင့် လိုက်လာသည် ၊ GTC ရှိ ပုရိသအပေါင်းတို့သည် သန့်ဇင်ကိုနေရာတွင် ဝင်ချင်ကြသော်လည်း သူ့အတွက်မှု မျက်ချယ်အား သစ္စာဖောက်ရသည့် ခံစားချက် တစ်မျိုးကြီးလိုလို ဖြစ်နေရာ နေရထိုင်ရတာ မကောင်းချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် လမ်းတစ်လျောက်တွင် ရှူ့မျှော်ခင်းများကိုကြည့်ပြီး ကားစီးလာခဲ့သည် ၊ သူသူဟန်ကတော့ အကယ်ဒမီရ မင်းသမီးတစ်လက်လို ရည်းစားနေရာတွင် ပီပြင်စွာ သရုပ်ဆောင်နေသည် ၊ ကားထဲတွင်ပါလာသည့် ယောကျာ်းလေးနှစ်ယောက်ကတောင် သန့်ဇင်အား ယောကျာ်းချင်း မနာလိုသောမျက်လုံးမျိုးနှင့် ကြည့်နေကြသည်ဟု ခံစားမိသည်။
ယောကျာ်းတွေ အသေရရ အရှင်ရရလိုချင်စရာ စွဲမက်ချင်စရာကောင်းအောင်လည်း သူသူဟန်က အလွန်လှသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုအနေနဲ့ကတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက တွေ့မြင်နေကြ မျက်နှာဖြစ်သော်လည်း အခုမှစတွေ့သည့် မျက်လုံးမျိုးနှင့်ကြည့်လျင် အလွန် ကွာခြားသွားပြီဖြစ်သည်။
သူသူဟန်သည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဖြစ်လာသည်တွင် ပြင်တက်ဆင်တက်လာပြီး နဂိုရှိ၍ နားကိုင်းထွက်ဆိုသကဲ့သို့ ယခင်ကထက် ပိုချောပိုလှလာသည်မှာ အမှန်ပင်....
အရပ်အမြင့် အနေနှင့်လည်း ၅ပေ ၈လက်မခန့်ရှိ၍ ကောင်မလေးတစ်ယောက်အနေနှင့် ရှည်သည်ဟု ပြောရမည်။
“မင်းကြိုက် ပေါင်တံရှည်” ဆိုသည့် ဆိုရိုးအတိုင်း အောက်ပိုင်းရှည်သူဖြစ်ပြီး ခြေတိုင်လေးများကလည်း သွယ်လျပြီး အသားအရေကလည်း ဆင်စွယ်ရောင် ဝင်းလဲ့နေသည်။
ယခင်ကထက်ဖွံ့ဖြိုးလာသည့် အမျိုးသမီးခန္တာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများကလည်း မျိုးမင်းထက် ပြောသလိုပင် သူ့အရပ်နှင့်သူ အချိုးကျ၍ စွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည် ၊ ဆံပင်ရှည်ကိုလည်း အလိပ်လိုက်လေး ကောက်ထားသဖြင့် ဘေးတိုက် အနေအထားဖြင့် ကြည့်လျင် မော်ဒယ် “နွယ်ဒါလီထွန်း” နှင့်ပင် ခပ်ဆင်ဆင် တူလေသည်။
GTC က ကောင်လေးများ အရူးအမူးစွဲလမ်းကြသည်မှာ အပြစ်ဟုမဆိုနိုင်ချေ ၊ သူသူဟန်အား လမ်းတွင်ဖျတ်ကနည်း တွေ့ပြီး လည်ပြန် မငေးကြည့်ပဲ မနေနိုင်လောက်အောင်ပင် ချောလွန်း လှသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်အား အလွန်ချစ်ပါသော်လည်း သူသူဟန်နှင့် တစ်ခန်းထဲတွင် အပိတ်ခံထားရလျင် ပြစ်မှားမိမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်ဖြစ်သည်။
အခုလည်း သူသူဟန်က ပုခုံးပေါ်တွင် မှီအိပ်လာပြီး တကယ်အိပ်ချင်လာ၍ လားမသိ......... တစ်ချက်တစ်ချက် ငိုက်ကျလာ၍ သန့်ဇင်က သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းအုံးကာ အိပ်စေ လိုက်သည်။
ဘေးတိုက်အနေအထားဖြင့် အိပ်မောကျနေသည့် သူသူဟန်၏ ရင်သားအပေါ်ပိုင်းကို ပါလာသည့် ကောင်လေးနှစ်ယောက်က ခိုးခိုးပြီးကြည့်နေသဖြင့် သန့်ဇင်က အပေါ်ထပ်အင်္ကျီနှင့် စောင်သဖွယ် ခြုံပေးလိုက်ရသည်။
ခရီးအစတွင် သန့်ဇင်ကိုက မျက်ချယ်အပေါ် အပြစ်ရှိသည့် စိတ်ကို ထားမိနေသောကြောင့် စိတ်တင်းကျပ်နေပြီး နေထိုင်မကောင်းသော်လည်း သွားနေရင်းဖြင့် “သူမကိုယ်တိုင် ခွင့်ပြုတာပါလေ” ဟု ဖြေတွေးပြီး အလိုက်အထိုက်နေလိုက်ကာမှပင် အသက်ရှူချောင်သွား တော့လေသည်။
ကျောက်ဆည်ကနေ မနက်အစော ၆နာရီကျော်တွင်စထွက်လာခဲ့ရာ ကားဆရာ၏ ကားမောင်းကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် နေ့လည် တစ်နာရီခန့်တွင် ပုဂံရှေးဟောင်းမြို့တော်တို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ညောင်ဦးမြို့သို့အဝင်တွင် မြန်မာထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ဝင်ပြီး နေ့လည်စာစားကြကာ တန်ခိုးကြီးဘုရားများကို လည်ပတ် ဖူးမျှော်ကြသည်။
သန့်ဇင်လည်း သူသူဟန်၏ ရည်းစားအနေဖြင့် နေသားကျလာပြီဖြစ်ရာ အပြုအမူများက တကယ့်ချစ်သူများလို ဖြစ်သွားကြသည် ။
ဘုရားတစ်ဆူဖူးလိုက်.... ဓာတ်ပုံအတူရိုက်လိုက် နောက်ဘုရားတစ်ဆူသို့ ကူးပြောင်းလိုက်နှင့် နေ့လည်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည်။
ညနေခင်းသို့အရောက်တွင် ကျန်စစ်သားမင်းကြီး တည်ထားခဲ့သည့် အာနန္ဒာဘုရားကြီး အနားရှိ ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုတွင် ညအိပ်ခွင့်တောင်းပြီး တည်းခိုကြသည် ၊ ဘုရားဖူး ရာသီမဟုတ်သဖြင့် လူပါးသောကြောင့် ကျောင်းဝန်းထဲရှိ ဧည့်ဆောင်တစ်ခုတွင် တည်းခိုခွင့်ရလေသည် ။
ထိုတည်းခိုဆောင်တွင် အိပ်ခန်းသုံးခန်းပါဝင်ပြီး ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာပါ တွဲလျက်ပါဝင်သည် ၊ ဘုရားဖူးရာသီမဟုတ်သည်ကို သန့်ဇင်ကို ကျေးဇူးတင်မိသွားသည်.....
သူငါးတန်း အရွယ်တုန်းက ဆွေမျိုးများနှင့် ဘုရားဖူးအတူလာပြီး လူတွေပြွတ်သိပ်နေသော ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ညအိပ်ခဲ့ရသည်ကို အခုထိမမေ့နိုင်သေးချေ။
တည်းခိုဆောင်ရသောအခါ မိန်းခလေး လေးယောက်ကတစ်ခန်း ၊ ယောကျာ်းလေး သုံးယောက် တစ်ခန်း နေရာယူလိုက်ကြပြီး ခဏအနားယူကာ တစ်ယောက်တစ်လှည့်ဆီ ရေချိုးကြသည်။
တစ်နေကုန် ဖုန်တလုံးလုံးချွေးတစီစီးနှင့် ကားစီးကာ လျောက်လည်ခဲ့ရသမျှ ရေချိုပြီးကာမှပဲ နေရထိုင်ရ ကောင်းသွားတော့သည်။
တစ်ဖွဲ့လုံးရေချိုးပြီးသည့်အချိန်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းကနေ လမ်းလျောက်ပြီး အနီးအနားရှိ ထမင်းဆိုင်တွင် ညနေစာစားကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်နေကုန် သူ့အနားတွင် လက်တွဲလိုက် ခိုကပ်လိုက်နှင့် တကပ်ကပ်လုပ်နေသည့် သူသူဟန်အား သူ့ရည်းစားလိုလိုပင် စိတ်ထဲထင်နေမိသည်။
သို့သော်လည်း အဖွဲ့ထဲတွင် တစ်ကိုယ်တည်းသမား ဖြစ်နေရှာသော “နွေးနွေး” ဆိုသည့် ကောင်မလေးအား သူသူဟန်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့ အတွဲက အဖော်ပြုပေးသည် ။
ထမင်းဆိုင်မှ တည်းခိုသည့် ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ အပြန်လမ်းတွင် ယွန်းလုပ်ငန်းတစ်ခု တွေ့သည်နှင့် အဖွဲလိုက်ဝင်ပြီး စပ်စုကြသေးသည်။
တည်းခိုဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွင် ယောကျာ်းလေးများနှင့် မိန်းခလေးများ ကိုယ့်အခန်းကို ဝင်ပြီးနားကြတော့သည် ။
သူနှင့်အတူနေသည့် ကောင်လေးနှစ်ယောက် နှင့်စကားစမည်ပြောကြည့်တော့ သူတို့က သူသူဟန်၏ ရည်းစားအဖြစ် အထင်ကြီးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ခြင်းကို ခံရလေသည်။
ခဏအကြာတွင် ကျောင်းတူသူငယ်ချင်းနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ကောင်လေးနှစ်ယောက်က စကားအတူပြောကြ၍ ထိုအကြောင်းအရာများကို နားမလည်သည့် သန့်ဇင်က သင်းကွဲ ဖြစ်သွားပြန်သည်။
အခန်းထဲမအောင်းချင်၍ အပြင်သို့ထွက်ပြီး လမ်းလျောက်ရင်း မျက်ချယ်ကို သတိရမိသဖြင့် ဖုန်းခေါ်လိုက်လေသည်။
“တီ....တီ....တီ ဟယ်လို”
“အင်း....ကို့ ပြော ၊ ချယ်က ဒီနေ့ကိုဖုန်းမဆက်တော့ဖူးလားလို့ ထင်နေတာ”
“ဘာလို့မဆက်ရမှာလဲ...ကို့မှာ ချယ့်တစ်ယောက်ထည်းရှိတာကို”
“အွမ်း...အပိုတွေပြောပြန်ပြီ ၊ ပုဂံမှာ လည်ရတာပျော်ရဲ့လား”
“ပျော်သလိုလို...မပျော်သလိုလို ပါပဲ ချယ်ရယ် ၊ အူကြောင်ကြောင်ကြီး”
“ခစ်ခစ်....ချယ့်ကိုလွမ်းနေတာမလား”
“အွန်း...ဟုတ်တယ်”
“ခစ်...ခစ်..ခစ်”
“ကို့အနားကို သူသူဟန် လမ်းလျောက်လာနေပြီ...သူနဲ့ပြောဦးမလား”
“ပြောမယ်ကို....စပီကာဖွင့်လိုက်”
“သူသူဟန်....ချယ်က နင်နဲ့ပြောမလို့တဲ့..ရော့”
သူသူဟန်က သန့်ဇင်၏ ဖုန်းကိုယူလိုက်ပြီး ဆံပင်ကိုနားရွက်နောက်သပ်လိုက်ကာ စပြောလေ တော့သည်။
“ဟယ်လို...ချယ်”
“အင်း...မိသူ အခြေအနေ”
“မကောင်းတကောင်း....နင့်လူက တစ်နေကုန် ကြောက်ရုပ်ကြီးလိုပါအေ ၊ သူကမိန်းခလေး ဖြစ်တဲ့ငါ့ထက်ကို အရှက်သည်းနေတာ သိလား”
“နင်က ဘယ်လိုတွေလုပ်လို့လဲ”
“ဟင်...နင်ခွင့်ပြုထားတဲ့အတိုင်း လက်တွဲရုံ ပုခုံးမှီရုံပါပဲ ဟိဟိ”
“ဘာ...ဟိဟိလဲ ကောင်မ နင်နော်... သူများဘဲကို တအားကြီး အသားမယူနဲ့”
“ဟားဟား....အခုက ငါ့လက်ထဲမှာပါ ၊ ဘာလုပ်လုပ်ပေါ့....ခစ်ခစ်”
“မိသူ...နင်ကပြောလေ ကဲလေပါလား... ပါးကျိုးမယ်နော်”
“အမလေး...ပိုင်ရှင်ကသာ စိတ်ပူနေတာ ၊ သူ့လူကဖြင့် ဘုရားဖြစ်မယ့် အုတ်နီခဲကြီးလိုပဲ မလှုတ်တလှုတ်နဲ့ကို... နင်တို့နှစ်ယောက်ကလည်းရယ်ရတယ်”
“မိသူရယ်...ငါကလည်း စတာပါ ၊ ဒီနှစ်ရက်တော့ နင့်ကို အပိုင်ပေးထားလိုက်ပြီ”
“အေး...အေး ပြောပြီးစလစ် နံပါတ်တစ်နော်...”
“................................”
“..............”
အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် သူသူဟန်တို့ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ပြီး သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူ အမျိုးသားဘာဘီအရုပ်လေးလို စိတ်ထဲခံစားလိုက်ရသည် ။
သူတို့ မိန်းခလေး သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပြောပါစေဟု တွေးပြီး အပြင်ကိုရှောင်ထွက်ခဲ့သည်။
ခဏကြာတော့ သူသူဟန်က သန့်ဇင်ကို ဖုန်းပြန်လာပေးလေသည် ၊ သူမက ဖုန်းဘေလ်ကဒ် လို၍ သွားဝယ်ရန် အဖော်လိုက်ခဲ့ပေးပါဦးဟု အကူအညီတောင်းသဖြင့် လိုက်သွားပေးရ သေးသည်။
ဒီနှစ်ရက်တော့ ငါက သူသူဟန်ရဲ့ မစားရအညှော်ခံ ရည်းစားပဲဟာ...ရှိစေတော့...
တည်းခိုဆောင်ကိုပြန်ရောက်တော့ ည ၈နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်၍ အကုန်လုံးမီးပိတ်အိပ်ကာ အနားယူကြသည်၊ တစ်နေကုန်ပင်ပန်းထားသဖြင့် ခဏအတွင်းမှာပင် အိပ်ပျော်သွား လေတော့သည်....
သို့သော် ခဏအကြာတွင် အခန်းတံခါးပိတ်ထား၍ ပူလောင်အိုက်စပ်လာပြီး ချွေးစေးများ ထွက်လာကာ အိပ်တစ်ဝက် နိုးတစ်ဝက် အနေအထားဖြစ်သွားသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် ခြင်နှစ်ကောင်က သန့်ဇင်၏ စောင်မခြုံထားသည့် ခေါင်းပိုင်းနားတွင် “ တ...ဝီ...ဝီ” ဖြင့် ပတ်ပျံနေသောကြောင့် ဒေါသထွက်ပြီးနိုးလာသည်။
ထို့နောက်တွင် ခြင်သံများကြောင့် ထပ်ပြီး အိပ်၍ မပျော်နိုင်တော့ချေ ။
သူတို့နေရာယူထားသည့် အခန်းသည် အနောက်အရပ်ကို မျက်နှာမူထား၍လားမသိ..... နေ့လည်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး ပူထားခဲ့သမျှ အုတ်ကနေ အငွေ့ပျံကာ ရေနွေးငွေ့နှင့် ပြည့်နေသော အခန်းသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ရင်လည်း ခြင်များ ထပ်ဝင်လာမည်ဆိုး၍ မဖွင့်ရဲချေ။
GTC က ဆရာသမားနှစ်ယောက်ကတော့ ချည်စောင်ကို ခေါင်းမူးခြုံပြီး တခေါခေါနှင့် အိပ်ပျော်နေကြသည်။
သန့်ဇင်ကတော့ ခေါင်းမူးခြုံကာ မအိပ်တတ်သဖြင့် ချွေးစေးများဖြင့် ဒေါသထွက်ကာ လူးလိမ့်နေရသည်....ဘေးနားရှိ ဖုန်းက နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ၁၀နာရီ ကျော်နေလေပြီ။
အခန်းထဲတွင် သည်းခံပြီး အိပ်ပါသော်လည်း အိပ်မပျော်တော့သဖြင့် ခေါင်အုံးနှင့် ချည်စောင်လေးကိုဆွဲကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည် ၊ သူတို့အခန်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အခန်းအလွတ်တစ်ခု ရှိပြီး မီးလုံးကျွန်းနေသဖြင့် ဘယ်သူမှ မနေဖြစ်ပဲ ကျန်နေခဲ့လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ထိုအခန်းထဲသို့ တခါးဖွင့်ဝင်လိုက်ပြီး ကလန့်ကို ပြန်ချကြည့်ရာ ကလန့်မှာလည်း ကျိုးနေကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် အသာလေးပြန်စိလိုက် လေသည် ၊ မီးသီးကျွမ်း နေသဖြင့် တစ်ခန်းလုံးမှောင်မဲနေပြီး ဘာမှမမြင်ရချေ...
အပြင်က မီးသီးရောင် မှုန်ပြပြလေးကိုသာ တံခါးကြားထဲကနေ မြင်တွေ့နေရသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သရဲတွေဘာတွေ မကြောက်နိုင်တော့ပဲ အောက်တွင်ခင်းထားသည့် ဖျာပေါ်တွင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ခေါင်းအုံးချအိပ်လိုက်သည် ၊ ဒီအခန်းတွင်လည်း ခြင်တစ်ကောင်နှစ်ကောင် ရှိသော်လည်း အရှေ့အရပ်တွင် တည်ထားသော အခန်းဖြစ်သဖြင့် အနောက်အခန်းလောက်မပူချေ။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် ရီဝေဝေပြန်ဖြစ်လာပြီး တိမ်တွေပေါ်တွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ အိပ်ပျော်ခါနီးလာလေသည် ၊ ထိုစဥ်.....
“ဘတ်..!!!”
“အုစ်...Fuck!!!”
သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ပူပူနွေးနွေး အရာဝတ္ထုတစ်ခု ကျလာသဖြင့် လိပ်ပြာလွင့်မတက် လန့်ဖြန့်သွားသည် ၊ ဒီမှောင်မှောင်မဲမဲနှင့် အေးစက်စက် အခန်းထဲသို့ စဝင်ကာစတွင် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထမိသော်လည်း အိပ်ချင်နေသည်ကတစ်ကြောင်း.... ဘုန်းကြီးကျောင်းဖြစ်၍ နာနာဘာဝများ မရှိလောက်ဟု တွေးထင်မိခဲ့၍ မကြောက်လန့်ခဲ့ချေ။
အခုတော့ သူအိပ်ပျော်ခါနီးတွင် ပူပူနွေးနွေး အရာဝတ္ထုကြီးသည် ရင်ဘတ်အပေါ်သို့ ကျလာသဖြင့် လန့်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောအချဥ်များသည် တောင့်တင်းသွားသည် ။
အသက်ရှူရပ်မတက် ရင်ခုန်သံများလည်း မြန်ဆန်လာပြီး ဘဝတွင် အစွန်းဆုံသောအကြောက်တရားနှင့် ပထမဦးဆုံး ထိတွေ့မိခဲ့သည်။
“သန့်ဇင်...!”
“အမ်...ဟမ်...နင် သူသူဟန်လား”
“အေး...ဆောရီး ၊ နင်ငါ့ကိုလန့်သွားတာလား”
“လဖွတ်ထဲမှပဲ...လန့်တာပေါ့ဟ ၊ ဒီအခန်းထဲ ငါတစ်ယောက်ထည်း ရှိတယ်ထင်နေတာ..... နေပါဦး နင်တို့က ဟိုဖက်အခန်းမှာ အိပ်တာမဟုတ်ဖူးလား”
“ဟင်း...ဟင်း ငါနင့်ရင်ဘတ်ပေါ်လက်တင်ထားတာ နင်ရင်တွေအရမ်းခုန်နေတယ်နော်.... ကြောက်လို့လား...ခိခိ”
“ဟူး...ကြောက်တာပေါ့ဟာ ၊ နင်တို့အခန်းကပူလို့ ဒီဖက်ရောက်လာတာလား”
“ဟုတ်တယ်....နင့်လိုပဲလေ ၊ ငါနဲ့နွေးနွေးတို့ နှစ်ယောက် ဒီအခန်းကူးလာတာ”
“အော်.....ဖြစ်ရတယ်”
“နွေးနွေးကတော့ အိပ်ပျော်သွားပြီ ၊ ငါက စောနက ရှူးပေါက်ပြီး ပြန်ဝင်အိပ်နေတုန်း နင်ကတံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်လာတာတွေ့တော့ စမယ်ဆိုပြီး ငြိမ်နေတာ...ခစ်”
“အေးပါကွာ...အခန်းက ဦးထားတဲ့သူရှိတော့လည်း ဟိုဖက်ပြန်တော့မယ်”
“ဟင့်အင်း...နင်မပြန်နဲ့”
“သူသူဟန်...နင်ဘာလုပ်တာလဲ”
“....................”
“သူသူဟန်..နင်....”
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ဖက်အခန်းသို့ ပြန်ထွက်မည်အလုပ်တွင် သူသူဟန်က ပေးမထွက်ပဲ အတင်းဖက်ကာ သန့်ဇင်၏ လည်တိုင်တစ်လျောက်ကို အတင်းနမ်းလေတော့သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း အာသဝေါကုန်ခန်းသည့် ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်သောကြောင့် လည်ပင်းကို ယားကျိကျိနှင့်နမ်းပေးနေသည့် သူမနှုတ်ခမ်း၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် မျောပါသွား မိသည်။
သူသူဟန်ကလည်း သန့်ဇင်ကို အလွှတ်မပေးရန် စိတ်ကိုတဆုံးဖြတ်ပြီးပုံပေါ်လေသည် ၊ ရင်အုပ်ကို လက်တစ်ခုလုံးဖြင့် အတင်းဖက်ကာ ခန္တာကိုယ်အား သန့်ဇင်ဖက်သို့ ယိမ်းပြီး အုပ်မိုးကာ လည်ပင်းကိုပင် တရစပ် နမ်းတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ပထမအစတွင် ဆန့်ကျင်ဖက်လိင်၏ အထိအတွေ့နောက် ကောက်ကောက်ပါ သွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသည့် အသိစိတ်တစ်ချို့က အိမ့်မျက်ချယ်ကို သတိရမိလိုက် သဖြင့် သူသူဟန်အား ပုခုံးကနေဖက်ပြီး ခွာလိုက်လေသည်.....
“သူသူဟန်....ငါတို့ ဒီလိုဖြစ်လို့မရဖူးလေ ၊ မျက်ချယ်ရှိသေးတယ်လေဟာ”
“သန့်ဇင်..... နင်မျက်ချယ်ကို ဘယ်လောက်ချစ်မှန်း ငါသိပါတယ်ဟာ ၊ အခုလိုမျိုး အခြေအနေတောင် သူ့ကိုစဥ်းစားမိသေးတယ်နော်”
“ငါတို့မဖြစ်သင့်တာတွေ မဖြစ်အောင်ပါဟာ”
“သန့်ဇင်...ငါကနင့်ကိုကြိုက်နေတာမှမဟုတ်တာ ၊ တခြား ကောင်မလေးတွေလို အိမ်ကသဘောတူတဲ့ ယောကျာ်းကို တန်းမယူခင် ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် တစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ နေကြည့်ချင်တာ”
“ဒါပေမယ့်...”
“ဒီနှစ်ရက်ပဲ ငါ့ရဲ့ရည်းစားအဖြစ်နေပေးပါ....တောင်းဆိုပါတယ်နော် ၊ ငါ့ကို တစ်ခါလောက် ခွင့်ပြုပါလား”
“မကောင်းဖူးလေဟာ...နင့်အိမ်က ပေးစားတဲ့သူ..အဲ့ကောင်လေးရော”
“အဲ့ကောင်ကအခုရည်းစားနဲ့.... ငါလည်း သူ့ကိုရည်းစားထားဖို့ နှစ်ဦးသဘောတူထားတယ် ၊ အချိန်တန်မှ ယူချင်ယူ အခုတော့ စိတ်ကြိုက်နေကြမယ်လို့”
“ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ ချယ်ရှိတယ်လေ....အခုလိုမျိုး...”
“ရှူး...တိုးတိုး ဘေးမှာ တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်နော် ၊ နိုးသွားလိမ့်မယ်...”
“အမ်...”
“သန့်ဇင်ရာ...ငါတော့ မနေနိုင်တော့ဖူး....ပြွတ်...ပြွတ်...”
“သူသူ..”
“နော်လို့...ပြွတ်စ်...ပြွတ်စ်”
သူသူဟန်က သန့်ဇင်ကိုအား စကားနှင့် နားချ၍မရသဖြင့် မိန်းမမာယာသုံးကာ နှုတ်ခမ်းကို မထိတထိဖိနမ်းပြီး ဆွဲဆောင်လေတော့သည် ၊ သန့်ဇင်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အကောင်းနှင့် အဆိုးလွန်ဆွဲလျက်ရှိနေပြီး နောက်ဆုံး မိန်းမပျိုတစ်ဦး၏ ကိုယ်ငွေ့နှင့် အထိအတွေ့ အောက်တွင် ကျရှုံးရတော့သည်။
လူကြီးသူမများပြောသည့် ဆိတ်ကွယ်ရာတွင် အဖိုနှင့်မ အတူတူနေလျင် ဖောက်လွဲဖောက်ပြန် ဖြစ်တတ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ၊ သဘာဝတရားက ထုဆစ်ထားသည့် ဖိုနှင့်မ သံလိုက်နှစ်ခုသည် ပတ်ဝန်းကျင်နှင့်ဝေးရာသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် အလိုလိုပူးးကပ်သွားတက်သည်မှာ လောကဘဘာဝတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။
သူသူဟန်က နှုတ်ခမ်းပါးလေးနှင့် မထိတထိနမ်းပြီး ဆွပေးသဖြင့် ခန္တာကိုယ်ထဲရှိ အဖိုဟော်မုန်းများသည် သွေးကြောတစ်လျောက် ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး ယင်းထလာသည် ၊ သူသူဟန်၏ နောက်ကျောပြင်ကို လက်နှစ်ဖက်နှင့် အားပါးတရပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အပေါ်နှုတ်ခမ်း...အောက်နှုတ်ခမ်းကို စုပ်နမ်းကာ လျာဖြင့် ကျူးကျော်လေသည်။
သူမ၏နှုတ်ခမ်းလေးသည် စိုစွတ်နူးညံ့နေပြီး ညအိပ်ရာဝင်သွားတိုက်သည်တွင် လေးညှင်းပါသည့် သွားတိုက်ဆေးသုံးထားသည်ထင်၏ ၊ ခံတွင်းနံ့လေးသည် လေးညှင်းနံ မွှေးပျံ့နေပြီး နူးညံ့သည့် နှုတ်ခမ်းသားပါးပါးလေးကလည်း ဂျယ်လီတုံးလေးလိုပင်.......
သူသူဟန်က ရေလာမြှောင်းပေးသည့် အလိုတူအလိုပါဖြစ်သဖြင့် စေ့ထားသော ပါးစပ်လေးကို အသာလေးဟလိုက်ပြီး ဆွဲစုပ်ယူလိုက်သည် ၊ သူမက အနမ်းပေးသည့် အတွေ့အကြုံမရှိသော်လည်း သန့်ဇင်၏ သင်ကြားမှုနောက်သို့ အမှီလိုက်နိုင်သည်။
ပါးစပ်ထဲကျူးကျော်လာသည့် သန့်ဇင်၏လျာကို မထိခလုတ် ပြန်ကစားပြီး သန့်ဇင်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အဝင်လည်လာလေသည်။
အစကတည်းက ဒီအကွက်ကိုချောင်းနေသည့် သန့်ဇင်သည် သူသူဟန်၏လျာလေး ပါးစပ်ထဲ ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးစုံကစားပြီး နမ်းပေးလိုက်သည် ၊ သူတို့နှစ်ယောက် နမ်းနေသည့် သုံးမိနစ်ခန့်တွင်ပင် သူသူဟန်သည် အနမ်းများအောက်တွင် မျောလာပြီး တအင်းအင်းငြီးကာ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူ့အပေါ်တွင် အုပ်မိုးထားသည့် သူသူဟန်အား ဘယ်ဖက်ဘေးသို့ ဆွဲချလိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူသူဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အုပ်မိုးကာ နားသယ်နှင့် လည်တိုင်တစ်လျောက်ကို နမ်းရင်း သူမ၏ ညဝတ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဆွဲဖြုတ်လိုက်သည်။
သူသူဟန်သည် ညဝတ်အင်္ကျီအောက်တွင် အောက်ခံဘော်လီမဝတ်ထားသဖြင့် သူမ၏ ဖြူဥ နေသည့် သားမြတ်နှစ်စုံသည် ပေါ်ထွက်လာသည် ၊ အမှောင်အခန်းထဲတွင် ဖြစ်သော်လည်း မျက်စိကအမှောင်တွင် နေသားကြပြီဖြစ်၏ ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့ နေရသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ထွေထွေထူးထူး မစဥ်းစားနေတော့ပဲ သူမ၏ ရင်သားနှစ်မွှာကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်ယူကစားလိုက်ပြီး လျာနှင့်ပင် ကလိပေးလိုက်သေးသည် ၊ သူသူဟန်သည် ဖျာပေါ်တွင် တအင့်အင့်ဖြင့် ငြည်းကာ လူးလွန့်နေရင်း သန့်ဇင်၏ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ဆံပင်များကို ဖွနေလေသည်။
သန့်ဇင်သည် နို့နှစ်လုံးအား ထိပ်သီးလေးများ မာတောင်လာအောင် ဟိုဖက်ဒီဖက် ပြောင်းစို့ပြီးချိန်တွင် တဖြည်းဖြည်းအောက်သို့လျောလာပြီး နူးညံ့သည့် ဗိုက်သားလေးများကို နှာခေါင်းနှင့် နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။
“အင်း....ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း”
“ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်...မွ...မွ..မွ”
“အင်း....သန့်ဇင်...အင်း”
“အာ့....စွတ်စ်....အီး....အီး...အင်းး...အင်းး”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဗိုက်သားပြင်ပေါ်ကနေတစ်ဆင့် သူမ၏ ညအိပ်ဘောင်းဘီအပွကို အဆုံးထိ ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး စောက်မွှေးရေးရေးလေးများဖုံးအုပ်နေသည့် သူမ၏ စောက်ပတ်လေးကို လျာဖြင့် တန်းယက်လိုက်သည်။
သူသူဟန်သည် ဘေးနားတွင် သူ့သူငယ်ချင်း အိပ်နေသည်ကို မေ့လျော့သွားပြီး “အာ့...”ဟု အော်ငြည်းကာ တအီးအီးဖြင့် အရသာတွေ့နေ လေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုကလည်း ဘာကိုမှဂရုမစိုက်တော့ပဲ အဖုတ်ထဲတွင် ခေါင်းအပ်ကာ ဘာဂျာကို အာရုံစိုက်ပြီး မှုတ်ပေးနေမိသည် ။
“လူသာနေမယ် ပညာကမနေဖူး” ဟူသည့် စကားအတိုင်း သူတက်မြောက်ထားသည့် အစိစုပ်ကွက် လျာထိုးလျာစုပ်ကွက်များနှင့် ပြုစုလိုက် သောအခါ အရိုင်းမလေး သူသူဟန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လူးရင်း ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ်ကာ ခဏခဏ ပြီးဆုံးခြင်းအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
သန့်ဇင်လည်း ခရီးတစ်ဝက်ရောက်ပြီးမှ နောက်မဆုတ်ချင်တော့သဖြင့် အင်္ကျီရော... ဘောင်းဘီတိုပါချွတ်လိုက်ပြီး သူသူဟန်၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လှေကြီးထိုး အနေအထားနှင့်ပင် နေရာယူလိုက်သည်။
သူသူဟန်က သူ့အား ရမ္မက်ထန်သည့် ရီဝေဝေမျက်လုံးများနှင့် ကြည့်နေသည်ကို အမှောင်ထဲကပင် ခံစားလိုက်ရသည် ။
သန့်ဇင်သည် နှိုးစွခံရပြီး စိတ်ကြွ၍ဖုဖောင်းနေသော သူသူဟန်၏ စောက်ပတ်ကို လီးထိပ်ဖြင့် တေ့လိုက်ပြီး အပေါ်အောက် အသာလေးဆွဲနေလိုက်သည် ၊ အပေါ်အောက်ဆွဲရင်း စောက်ပတ်လေး၏ အစိကို လီးဒစ်ဖြင့် ပွတ်ထိသွားတိုင်း သူမသည် အသက်ရှူမဝသည့် လူနာတစ်ယောက်လို တဟင်းဟင်းဖြင့် အသက်ရှူလေသည်။
ဆယ်ချက်မျှအပေါ်အောက်ဆွဲပြီး အချိန်တွင် သန့်ဇင်က လီးဒစ်ကိုစပြီး စောက်ပတ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည် ၊ လီးဒစ်သည် သူသူဟန်၏ အဖုတ်လေးထဲသို့ တစ်ရစ်ချင်း ဝင်သွား လေသည်....အရည်များစိုရွှဲနေ၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျောလျောရှူရှူဝင်သွားသော်လည်း လိင်တံ၏ တစ်ဝက်သို့အရောက်တွင် အမှေးပါးနှင့်တစ်သွားလေသည်။
ထိုအပျိုမြှေးပါးကို ဖြေးဖြေးချင်းဖောက်မည်လုပ်တိုင်း သူသူဟန်က တကျွတ်ကျွတ်နှင့် စုတ်သတ်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားသဖြင့် သန့်ဇင်ကို အခက်တွေ့နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမစိတ်ပြောင်းစေရန် အောက်ကိုကုန်းကာ နှုတ်ခမ်းချင်း စုတ်နမ်းလိုက်ပြီး သူမမျောပါလာသည့် အချိန်မှ ခါးကိုအားယူပြီး လီးကိုကော့ကာ အဆုံးထိ ထည့်သွင်းပေးလိုက် လေတော့သည်။
“အုစ်.......အွန်းးးးး...အွန်းးး..အွန်းးးးး နာတယ်...သန့်ဇင် !!!!”
“ရှူး.......ပြွတ်...ပြွတ်....ပြွတ်စ်”
“အား....ရှီးးး...အွန်း”
“အင်း....အင်း...ဟင့်....ဟင့်.....အင့်”
သန့်ဇင်သည် သူသူဟန်ကိုချော့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ကာ နို့အုံလေးကို နယ်ကိုင်ရင်း စတင်ဆက်ဆံလေတော့သည် ။
အောက်တွင် စောက်ပတ်ထဲသို့ လီးကပုံမှန်လေး အထုတ်အသွင်းလုပ်ပေးပြီး အပေါ်က အနမ်းများကတော့ အပြင်းအထန် တိုက်စစ်ဆင် လေသည် ၊ သူမ၏ ပါးပြင် ၊ နှုတ်ခမ်း...လည်တိုင်နှင့် နားရွက်ကို အပေါ်တက်အောက်ဆင်း တဖွဖွ အနမ်းပေးနေလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အပေါ်ကပေးသော အထိအတွေ့နှင့် ယောကျာ်းတန်ဆာမှပေးသည့် အရသာ အသစ်ကြောင့် သူသူဟန်သည် နာကျဥ်သည့်ဒါဏ်များ တဖြည်းဖြည်းပျောက်လာကာ သဘာဝ၏ ကာမအရသာတက်လာသည် ၊ သူမသည် သန့်ဇင်၏ အနမ်းများကို တန်ပြန်နမ်းရှုံ့ရင်း မြူစွယ်သည်။
သူမကလည်း အားကျမခံ သန့်ဇင်၏ လည်တိုင်ကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွဲခိုပြီး ရင်အုပ်နှင့် လည်တိုင်ကို စုတ်နမ်းပေးသည် ၊ နောက်ပြီး သန့်ဇင်ကိုရဲ့ ဂျိုင်းကြားထဲသို့ပင် နမ်းပြီး ယောကျာ်းလေး၏ ချွေးနံ့ကိုအရသာခံကာ တစ်ဝကြီးရှူရှိုက်လိုက်သေးသည် ။
မိန်းခလေး များသည်လည်း ယောကျာ်းလေးများလိုပင် ဆန့်ကျင်ဖက် လိင်အပေါ်တွင် လုပ်ကြည့်ချင်သည့် လိင်အာသီသ ဆန္ဒများ (Dark Side ) ရှိသည်ဟု တွေးမိလိုက်သေးသည်။
ထိုသို့ အောက်တွင်နေသော်လည်း အပေးကောင်းသည့် သူမ၏ လုပ်ရပ်များကြောင့် သန့်ဇင်ကို၏ ဆောင့်လိုးချက်များမှာ အရှိန်တက်လာလေသည်။
“ဖတ်....ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အွန်း....အွန်း...အွန်း...သန့်ဇင်ရယ်...နင့်ရဲ့ဟာကြီးက ငါ့ထဲကိုပြည့်ကျပ်နေတာပဲ...အား..စွတ်”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“ကားပေါ်မှာကတည်းက နင့်ရဲ့ ချွေးနံ့ကိုစွဲမိနေတာ...အင်း...ပြွတ်...ပြွတ်..ပြွတ်စ်”
“အင်း....အင်း...အင်း...အင်း”
“ငါ့ဟာကလုပ်လို့ကောင်းတယ်မလားဟင်...သန့်ဇင်....အင်း...အင်း...အားအား”
“ကောင်းတယ်....စွတ်စ်...စီးကြပ်နေတာပဲ....အွန်း....ငါမြန်မြန်ဆောင့်မယ်နော်”
“ရတယ်....နင်စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပေးပါတော့....ဟင့်...အင့်...အင့်..အင့်”
“ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အားးးး...သန့်ဇင်ရာ...ငါကောင်းလာပြီ....အင်း...အင်း..အင်း....အင်းးးးးး..ရှီးးးးးးးးးးးးးးး”
သူသူဟန်၏ အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက သန့်ဇင်၏လိင်တံကို လေးဖက်လေးလံကနေ ဆွဲညှစ်ပြီးပျစ်ချွဲချွဲအရည်တချို့ ထွက်လာသဖြင့် သူမပြီးသွားပြီဟု သိလိုက်သည် ။
သူမ၏ အပေးကောင်း အပြောကောင်းမှုကြောင့် ပြီးချင်နီးနီးဖြစ်နေသော်လည်း သန့်ဇင်က သူ့စိတ်ကြိုက် လေးဖက်ကုန်းအနေအထားကို ပြင်ခိုင်းလိုက်ပြီး လီးကိုပြန်ထည့်လိုက်သည်။
သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး တင်ပဆုံတောင့်သောသူဖြစ်သောကြောင့် လေးဖက်ကုန်းခိုင်း လိုက်သောအခါ ခါးသွယ်သွယ် ဖင်လုံးလုံးဖြင့် စွဲဆောင်မှု့အားကောင်းလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကို ပိုပြီးကြိုက်နှစ်သက်မိသည်မှာ နို့နှစ်ရောင်ဝင်းပြီး ချောမွတ်နေသည့် ဖင်နှစ်ခြမ်းနှင့် အနာအဆာမရှိသည့် အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးပင် ဖြစ်သည်။
သူအရင်က ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသည့် မဟန်နီ၏ဖင်သည့် တောင့်တင်းသော်လည်း သူသူဟန်လို ဆင်းလုံးချောမဟုတ်ပဲ အဖုတွေအကွက်တွေ အနည်းငယ်ရှိသည် ။
သူသူဟန်၏ ဖင်လုံးလေးသည် သူတစ်ချက်တစ်ချက်ဆောင့်လိုးလိုက်တိုင်း လှိုင်းတွန့်လေးများသဖွယ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး လီးအဝင်အထွက်လုပ်သောအခါ ကျွံကျွံထွက်လာသည့် အဖုတ်၏ နှုတ်ခမ်းသား နီရဲရဲလေးကိုကြည့်ရင်း အရသာတွေ့နေလေသည်။
“အား......အောင့်တယ်ကွာ...သန့်ဇင်...နင့်ဟာကြီးက...အား...ဖြည်းဖြည်းနော်”
“အင်းပါ....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အွန်း...အွန်း...အွန်း...အွန်း...အွန်း....ငါပြန်ကောင်းလာပြီ....လုပ်ပေး...လုပ်ပေး”
“အင်း....အင်း...အင်း...အင်း”
“ပလစ်...ပလစ်...ပလစ်...ဇွိ...ဇွိ..ဇွိ”
“အားးး..သန့်ဇင်ရာ...အား....ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်ဖတ်ဖတ်....အား...အား...အား...အားး.အားးးးး”
သန့်ဇင်ကိုလည်း ခံစားမှုများ အစွန်းအဆုံထိ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမ၏အဖုတ်ထဲတွင်ပင် သုတ်ရည်များကို တဆစ်ဆစ်ဖြင့် ပန်းထုတ်မိလိုက်သည် ။
သူသူဟန်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ပြိုလဲကျသွားကာ ဖင်ဗူးတောင်းထောင်လျက် မျော့ကာမှိန်းနေလေပြီ။
ထိုစဥ် ဘေးနားက တချွတ်ချွတ်မည်သံကြားသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူသူဟန်၏ သူငယ်ချင်းမလေး နွေးနွေးချောင်းကြည့်နေသည်ကို မိသွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူသူဟန်သည် အစပိုင်းတွင် သူမမနိုးစေရန် သတိထားခဲ့သော်လည်း လိင်စိတ်တက်လာသည့် အချိန်တွင်မူ မေ့လျော့သွားခဲ့လေသည်။
နွေးနွေးဆိုသည့်ကောင်မလေးသည် သူမ၏ ချောင်းကြည့်သောမျက်လုံးများကို လူမိသွားသဖြင့် နံရံဖက်သို့ အမြန်လှည့်လိုက်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် သူ၏ အဖြစ်အပျက်ကိုတွေးရင်း ရယ်ချင်မိလာသည်....
သူ့အဖြစ်သည် ဂျပန်အောကားထဲက သူငယ်ချင်းကောင်မလေး နှစ်ယောက်ကြားတွင် ဝင်အိပ်ပြီး တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ကို ဝင်လိုးသော အပြာမင်းသားကြီးကဲ့သို့ပင်....
သန့်ဇင်သည် သူမအဖုတ်ထဲကနေလီးကို “ပလွတ်”ကနည်းချွတ်လိုက်တော့ နှစ်ယောက်လုံး၏ အရည်များနှင့် သွေးစအနည်းငယ်တို့သည် အဖုတ်ထဲမှ တသွင်သွင်စီးကျလာသည်။
သန့်ဇင်သည် သူ၏ ညအိပ်အင်္ကျီနှင့်ပင် သန့်ရှင်းပေးလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီနှင့် အင်္ကျီကြယ်သီးကို ပြန်ဝတ်ပေးကာ စောင်ပါခြုံပေးလိုက်လေသည် ၊ သူသူဟန်ကတော့ သူမလိုချင်သည့် စိတ်ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားပြီ ဖြစ်၍ ချက်ချင်းအိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
သန့်ဇင်ကို၏လီးသည် တစ်ချီပြီး၍ ပျော့မလိုဖြစ်သွားသော်လည်း ဘေးတစ်စောင်း အိပ်နေသည့် နွေးနွေးဆိုသော ကောင်မလေးနှင့် မျက်လုံးချင်းစုံမိသောအခါတွင် သူကြည့်ဖူးသည့် အပြာကားကို ပြန်တွေးမိရင်း စိတ်ရိုင်းတွေ ဝင်လာမိပြန်သည်။
ထို့ကြောင့် ဘောင်းဘီကို ပြန်မဝတ်သေးပဲ သူ့နေရာဖြစ်သော အခန်း၏အလည်တွင် ပက်လက်လှန် လှဲချလိုက်သည် ။
( မူလအစတွင် သူသူဟန်သည် အလယ်ကဖြစ်သော်လည်း သန့်ဇင်က ဘယ်ဖက်သို့ တွန်းပို့ပြီး ဖောင်းဒိုင်းလိုက်၍ ထောင့်စွန်းတွင် အိပ်ပျော်နေလေပြီ ဖြစ်သည်)
သန့်ဇင်ကိုသည် အိပ်မပျော်နိုင်သေးပဲ မျက်လုံးကြောင်ကာ လီးကလည်း တောင်နေဆဲ ဖြစ်နေသည် ၊ သူ၏ညာဖက်တွင် တစ်စောင်းလေးလှဲနေသော နွေးနွေးဆိုသည့် ကောင်မလေးအား အကွက်ရွေ့ကြည့်ရင်ကောင်းမလားဟု တွေးမိနေပြန်သည်။
သန့်ဇင်သည် အစပိုင်းတွင် သူသူဟန်နှင့် မငြိစွန်းရန်ကြိုစားခဲ့သော်လည်း မိန်းမပျိုလေး၏ အထိအတွေ့နှင့် သုတ်သွေးကိုသောက်သုံးပြီးသည့် နောက်တွင် အဖိုသဘာဝအရ ကျန်ရှိနေသေးသည့် အမကိုပါ စိတ်ရိုင်းဝင်ပြီး သိမ်းပိုက်ချင်လာသည်။
ထို့ကြောင့် ညာဖက်သို့ တစောင်းလှည့်ကာ နွေးနွေးဆိုသည့် ကောင်မလေးအနားသို့ ကပ်လိုက်သည်.....
ဒီသန်းခေါင်ထက်တော့ ညပိုမနက်နိုင်တော့ ၊ သေမြေကြီး...ရှင်ရွှေထီးဟု မိုက်ရူးရဲဆန်စွာတွေးပြီး ခပ်သေးသေး ကောင်မလေးကို အနောက်ကနေ သိုင်းဖက်လိုက် လေသည်။
“အင့်....ဟင်း....ဟင်း...ဟင်း”
နွေးနွေးဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသော်လည်း မြန်ဆန်သည့် နှလုံးခုန်သံနှင့် အသက်ရှူသံက အိပ်မပျော်သေးကြောင်း သက်သေထူနေသည် ၊ သန့်ဇင်သည် သူဖက်လိုက်သည်ကို ရုန်းကန်ခြင်းမပြုပဲ ငြိမ်ခံနေသဖြင့် အခြေအနေ ကောင်းသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။
သန့်ဇင်သည်...သူမ၏ ဂုတ်ပိုးသားလေးကို ဖွဖွလေးနမ်းလိုက်သည် ၊ သူမ၏ ကိုယ်သင်းရနံ့ကတော့ မြန်မာဆန်သည့် သနပ်ခါးအနံ့လေးပင် ဖြစ်သည် ၊ သန့်ဇင်က အရဲစွန့်ပြီး နို့အုံသေးသေးလေးကို အင်္ကျီအပေါ်ကနေ အသာလေးဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားသည်။
မိန်းမအကြောနပ်စပြုနေပြီဖြစ်သော မောင်သန့်ဇင်သည် အချိန်မဆွဲတော့ပဲ သူမဝတ်ထားသည့် ဂါဝန်ကို အပေါ်သို့ခါးထိရောက်အောင်တွန်းပို့လိုက်ပြီး အောက်ခံ ပင်တီကို လက်ဖြင့် ဒူးနားအထိ ဆွဲချွတ်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမ၏ အဖုတ်လေးပေါ်သို့ လက်ဝါးအုပ်ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါတွင် အရည်များစိုစိုရွဲနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။
စောနက သူမသူသယ်ချင်း သူသူဟန်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့ ဆက်ဆံနေသည်ကို အစလယ်အဆုံး အထူးတန်းကနေ ကြည့်ရှူ့ထားပုံပေါ်လေသည် ၊ သန့်ဇင်က အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးကို အသာပွတ်ပြီး အစိလေးကို ချေပေးလိုက်သောအခါတွင် တုန့်ကနည်းတုန့်ကနည်းဖြစ်ကာ အရည်များထွက်လာပြီး ပီးသွားသည်။
သန့်ဇင်လည်း အလိုတူအလိုပါဖြစ်သည်ဟု သေချာသည်နှင့် သူမ၏ ခြေထောက်တစ်ချောင်းကို အပေါ်သို့ထောင်ပြီး လီးကိုတေ့ထည့်လိုက်သည် ၊ အရည်များ ရွဲနေသဖြင့် လီးက တထစ်ထစ်နှင့် အဆုံးထိဝင်သွားပြီး ဆီးခုံချင်းပင် တေ့မိသွားသည် ။
ဆရာမလေး နွေးနွေးကတော့ “အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်သူသည် နှိုးရခက်၏” ဟူသည့် စကားပုံအတိုင်း အခုထိ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေဆဲပင်....
သန့်ဇင်သည် အနောက်ကနေပင် ကပ်ဒိုးလေးညှောင့်လိုးကာ ဖီးလ်ခံလိုက်သည် ၊ သူမ၏ ဂုတ်သားလေးများ လည်တိုင်နှင့် နားရွက်ကိုလည်း လျာဖြင့်စုပ်နမ်းရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံမှန်လေး ဆောင့်လိုးပေးလိုက်သည့်အခါတွင် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည့် ကောင်မလေးပင် “ တအင်း...အင်း” ဖြင့်ညီးညူသံထွက်လာလေတော့သည်။
နွေးနွေးဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် လက်ရှိဘဲမရှိသော်လည်း လိင်ဆက်ဆံသည့် အတွေ့အကြုံတော့ ရှိပုံပေါ်သည်။
သန့်ဇင်၏ အနောက်ကနေ ဆောင့်လိုးချက်များကို အရှေ့ကနေ စည်းချက်ညီစွာကော့ပေးရင်း အပေးအယူညီမျှစွာ ဆက်ဆံကြသည် ၊ ဆယ့်ငါးမိနစ်လောက် ညှောင့်လိုးပြီးတွင် သန့်ဇင်ရောသူမပါ ပြိုင်တူပြီးသွားကြတော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း စိတ်ကြိုက်သောင်းကျန်းပြီးသောအခါတွင် ခေါင်းအုံးနှင့်စောင်ကို ပြန်ယူလာခဲ့ပြီး ယောကျာ်းလေးများအခန်းထဲသို့ပင်ပြန်ကာ အိပ်လိုက်ရာ တစ်ချိုးထည်း အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။
မနက်ခင်း အိပ်ရာနိုးသည့်အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ညကအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် သတိရပြီး နောင်တရစပြုလာသည် ၊ သူသူဟန်နှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်က ကိစ္စမရှိလျင်တောင် နွေးနွေးဟူသည့်ကောင်မလေးကိုပင် လိုက်ပွဲအနေနှင့် စားခဲ့သေးသည် ။
ပိုဆိုးသည်က နှစ်ယောက်လုံးနှင့်ဆက်ဆံရာတွင် အပြင်မထုတ်ပဲ အထဲတွင်ပြီးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့လိပ်ပြာသူမလုံ ဖြစ်နေသော်လည်း ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း အေးအေးဆေးဆေးပင်... မနက်စာ ထမင်းစားပြီးသောအခါတွင် အစောထကြပြီး ဗူးဘုရားသို့ သွားဖူးကြသည်။
ဗူးဘုရား၏ ဘုရားစောင်းတန်းတွင် ဆေးဆိုင်တွေ့သည်နှင့် သန့်ဇင်ကိုသည် တားဆေးသွားဝယ်ပြီး သူသူဟန်နှင့် နွေးနွေးဆိုသည့် ကောင်မလေးကို မျက်နှာပူစွာဖြင့် သွားပေးလိုက်သည်။
ဗူးဘုရားမှတစ်ဆင့် ဧရာဝတီမြစ်တစ်ဖက်ကမ်းကို စက်လှေဖြင့်ကူးကာ တူရွင်းတောင်ဖက် တက်ပြီးဘုရားဖူးကြသည် ၊ ထိုမှအပြန်တွင် ပုဂံအမျိုးသားပြတိုက်သို့ သွားလည်ကြပြီး ကျောက်ဆည်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည် ။
သန့်ဇင်သည် အိပ်ရေးမဝသဖြင့် လမ်းတစ်လျောက်တွင် သူသူဟန်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။
ကျောက်ဆည်သို့ပြန်အရောက်တွင် သူသူဟန်က သူမ၏ အဆောင်ရှေ့တွင် သန့်ဇင်ကိုအား ခဏစောင့်စေသည်။
ဆယ်မိနစ်ကြာတော့ သူမအဆောင်တွင် သိမ်းထားခဲ့သည့် ဆိုင်ကယ်အား တွန်းပြီး ထုတ်လာသည် ၊ သူမက....
“ကဲ....ဆိုင်ကယ်ရပါပြီရှင်...”
“ ကျေးဇူးပါ...အဲ့တာဆို ငါပြန်တော့မယ်နော် သဲ အဲ..သူသူဟန်”
“အေးပါ...ငါကနင့်ကိုကျေးဇူးတင်ရမှာပါ ၊ နောက်လထဲတစ်ခါလောက် ပြန်လာခဲ့လေ”
“ဟင်...ပြန်လာရအုံးမှာလား”
“အေးပေါ့ဟ...နောက်တစ်ခါကြ ကျောင်းကကန်တင်းထဲ ထမင်းအတူထိုင်စားပေးရုံလောက် ပါပဲ”
“အော်...”
“ဒီ့ထက်ပိုလာရင်လည်း မျက်ချယ်က ငါ့ကို လာသတ်လိမ့်မယ်”
“...အဲ့တာဆို ပြန်ပြီနော်”
“ဒါပဲလား အာဘွားပေးသွားဦးလေ”
“အမ်...”
“မအမ်နဲ့...ကားပေါ်မှာ ဟိုကောင်တွေကြည့်နေတယ် ”
“အင်း...မွ”
“ခစ်ခစ်...သန့်ဇင်ရယ် နင်က နေ့ခင်းဆိုရင် အရှက်ကြီးတာလိုလို မထုံတက်တေးလေးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ၊ ညရောက်ရင်တော့ ကျားကြီးဖြစ်သွားတာနော်.... တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက်ကို ကျေလုမတက်ပဲ”
“ဟဲဟဲ..”
“ချယ်လေးတော့ နင်နဲ့ မခံသာလောက်ဖူး....အမလေး အမလေး..တွေးရင်းကြက်သီးထလာပြီ”
“အဲ့တာငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လျို့ဝှက်ချက်နော်”
“အေးပါ..မဟုတ်ရင် နှစ်ကောင်လုံးသေမှာ ၊ မနေ့ညတုန်းက ငါလည်းစိတ်ရူးပေါက်သွားလို့ ဆောတီးနော်...”
“ရပါတယ်ဟာ...ပြန်ပြီနော် ၊ ငါပေးထားတဲ့ ဆေးလည်းသောက်ဦး”
“ အင်း နင်လည်းဆိုင်ကယ်သေချာစီး ၊ ငါလည်းချယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖုန်းဆက်လိုက် ဦးမယ်”
“အင်း...”
သူသူဟန်နှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်စီးရင်း စဥ့်ကိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့ လေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Nineteen: : Happy Valentine's Day
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကုတင်အောက်ရှိ သံသတ္တာသော့ကိုဖွင့်ပြီး တစ်ခုခုကို အပူတပြင်း လိုက်ရှာနေသည် ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကြည့်နေသည့် အောင်အောင်ဦးက သူ့သူငယ်ချင်းဘာလုပ်နေတာလဲဟု မျက်တောင်မခတ်စတမ်း ကြည့်နေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက...
“သန့်ဇင်....ဘာတွေအဲ့လောက်ရှာနေတာလဲ”
“အရင်လတုန်းက ငါမသုံးပဲစုထားတဲ့ ပိုက်ဆံသုံးသောင်းကို ဘယ်ပုဆိုးကြားထဲ ညှပ်မိမှန်း မသိတော့လို့ ရှာနေတာ”
“ချစ်သူများနေ့ နီးပြီဆိုတော့ ဘက်ဂျက်ရှာရပြီပေါ့”
“အဲ့နေ့အတွက်ပဲ စုထားတာကွ ၊ လဖွတ်....မရှာရင်ကြတွေ့တွေ့နေတာ...အော တွေ့ပြီ”
“ရည်းစားရှိတဲ့သူတွေများ အပူအပင်တွေများချက်....ကျွတ်...ကျွတ်”
“မင်းလည်း စော်ထားတော့လေကွာ ၊ တက္ကသိုလ်ပဲရောက်နေပြီ... မင်းအဒေါ်တွေ ဘာမှ မပြောလောက်တော့ပါဖူး”
“တော်ပါ....ငါမထားချင်သေးပါဖူး”
“ငါတို့ကျောင်းမှာလည်း စော်လန်းလန်းလေးတွေရှိပါတယ် ၊ ချိတ်ပေးရမလား”
“ငါစိတ်မဝင်စားဖူး...”
“ဒါဆို မင်းကဘာစိတ်ဝင်စားတာလဲကွ”
“ငါ မျိုးမင်းထက်ရော...မင်းရော လူစုံတဲ့အခေါက်မှ ပြောပြပါတော့မယ်...ဒါနဲ့ မျက်ချယ်ကို ဘာပေးမှာလဲ”
“သူကတော့ အရုပ်မလိုချင်ဖူးလို့ပြောတယ်ကွ ၊ ငါလည်း ဘာပေးရမလဲ မသိသေးဖူး”
“သူ့အတွက် အင်္ကျီတို့ဘာတို့ရော...ဖိနပ်တို့ နှုတ်ခမ်းနီတို့”
“အင်း.... V day ဆိုတော့ အဓိကအနေနဲ့ ချောကလက် ကောင်းကောင်းလေး ဝယ်ကျွေးချင်တယ် ၊ ပိုတဲ့ဟာတော့ ဆင်တူ အင်္ကျီဝယ်ရင်ကောင်းမလားလို့ပဲ”
“အင်း...မဆိုးပါဖူးလေ ၊ V day က စနေနေ့ကြတယ်နော်...တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ကျောင်းဝန်းထဲအတွဲတွေ ဗလပွဖြစ်နေမှာ...မင်းရော မန်းလေးတက်မှာလား”
“အင်း....ချယ်က ပြင်ဦးလွင်တက်ချင်တယ်ပြောနေတာ”
“မင်းတို့ကလည်း လည်စရာနေရာတွေ ဒီလောက်ပေါနေတာကို ၊ ဘယ့်နှယ့် မေမြို့ကို ပြန်တက်မှာလဲ”
“ဆရာမလေး သဘောပဲဟာ....မေမြို့လည်းမဆိုးပါဖူးလေ ၊ အေးအေးချမ်းချမ်း လည်ရတာပေါ့...”
“အင်း”
“အောင်ဦး....မင်းညနေအားတယ်မလား ၊ ငါမြို့ထဲဖက်သွားပြီး အင်္ကျီရယ်...... ချောကလက်ရယ် သွားဝယ်မလို့ လိုက်ခဲ့ပေးပါဦး”
“လိုက်ရမှာပေါ့ကွာ....ငါလည်း တစ်ယောက်ထည်းအဆောင်မှာပျင်းနေရမှာနဲ့ အတော်ပဲ”
“အေး...”
ထိုသို့ဖြင့် ညနေကျောင်းဆင်းသောအခါတွင် စဥ့်ကိုင်မြို့ထဲရှိ ပစ္စည်းစုံသော စတိုးဆိုင်ကြီး တစ်ခုသို့ စျေးဝယ်ထွက်ကြသည် ၊ သန့်ဇင်က ပုံစံမလှသော်လည်း အရသာကောင်းပုံ ပေါက်သည့် ဆွစ်ဇာလန်ထုတ် ချောကလက်တစ်တောင့်ကို ဝယ်လိုက်သည်။
Couple Shirts ဝယ်သည့် အခါတွင်မူ အောင်အောင်ဦးက ဖက်ရှင်အမြင်ရှိ၍ မျက်ချယ်ရော သန့်ဇင်ပါ နှစ်ယောက်လုံးနှင့် လိုက်လောက်မည့် ဒီဇိုင်းနှင့် အရောင်ကို ရွေးဝယ်ကြသည်။
အဝတ်အစားနှင့် ပတ်သတ်လျင် ဂျီအီးဂျာအီးများသော အောင်အောင်ဦးသည် ကာယကံရှင် သန့်ဇင်ကိုထက် ဇီဇာပိုကြောင်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် အပြာနုရောင် တီရှပ်လေးကို တွေ့ကာမှ ဇာတ်လမ်းပြီးသွားတော့သည်။
သောကြာနေ့ညသို့ ရောက်သောအခါတွင် သန့်ဇင်သည် သူ၏ဖုန်းဆက်ရမည့် တာဝန်အရ မျက်ချယ်ဆီ ဖုန်းခေါ်ပြောသည်။
“ဟယ်လို....ချယ်”
“ကို....ခဏနော် ၊ ချယ်နားကြပ်ရှာလိုက်ဦးမယ်”
“အင်း....အင်း”
“..............”
“ရပြီကို့.....ဟဲဟဲ ၊ မနက်ဖြန် ကိုနဲ့လျောက်လည်ရင် ဘာဝတ်ရမလဲလို့ အင်္ကျီတွေလျောက်ဖွပြီး ကုတင်ပေါ်ပုံနေလို့ နားကြပ်ကတော်တော်နဲ့ရှာမတွေ့ဖူး”
“အော်....ကိုနဲ့ဆင်တူအင်္ကျီဝတ်မယ်ဆို”
“အင်းလေ....အပြာနုရောင်လေးဆိုတော့ အောက်ကဘာဘောင်းဘီနဲ့လိုက်မလဲလို့ ရှာနေတာ ၊ ဆိုင်ကယ်စီးရင် လေတိုက်မှာဆိုတော့ အပေါ်ထပ်အပါးလေးလည်းလိုတယ်လေ”
“အွင်း....ဒါနဲ့ မနက်ဖြန် ချယ်ကဘယ်ကိုသွားချင်တာလဲ”
“ပြင်ဦးလွင်တက်မယ်လေ..”
“အဲ့တာတော့သိတာပေါ့..ကိုက ဘယ်နေရာသွားမှာကြမှာလဲလို့မေးတာ”
“ချယ်က ဓာတ်တော်ချိုင့် ရေတံခွန်ကို မရောက်ဖူးလို့...သွားလည်မလားလို့လေ ၊ ကိုရောက်ဖူးလား”
“မရောက်တော့မရောက်ဖူးဖူး ၊ အဲ့တာက တောင်ကမ်းပါးနားလေးအထိပဲ ဆိုင်ကယ်စီးလို့ ရတယ်ကြားတယ်နော်”
“အင်း...ချယ်လည်းစုံစမ်းထားတယ် ၊ ရေတံခွန်ရှိတဲ့ တောင်ကြားထဲ အထိရောက်အောင် တစ်မိုင်ခွဲစာလောက် လမ်းလျောက်ပြီးသွားရမှာတဲ့”
“အင်း....ချယ်သွားချင်ရင်ပြီးတာပါပဲ ၊ လမ်းကြမ်းမယ်ထင်တယ်နော်...ဒေါက်ဖိနပ်တွေ ဘာတွေမဝတ်ခဲ့နဲ့”
“တို့က အိမ့်မျက်ချယ်ပါနော်...ဒီလောက်တော့သိပါတယ်...ခိခိ”
“ကိုကတော့ ရေတွေ့ရင် ဆင်းပြီးဆော့ချင်တဲ့သူဆိုတော့ အဝတ်အစားအပိုတော့ ထည့်ခဲ့မှပါ”
“အင်း...ယူခဲ့လေ ၊ မနက်ဖြန် စောစောတက်လာခဲ့နော်...”
“အဲ့တာကဟုတ်တယ်...ဘယ်နားလာကြိုရမှာလဲ”
“ချယ်တို့ လမ်းထိပ်နားမှာ မင်းသီဟ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှိတယ် ၊ အဲ့နားလာကြိုလှည့်”
“ဟိုတစ်ခါက ချယ်ပြောပြတဲ့လမ်းကပဲဝင်လာခဲ့ရမှာမလား”
“ဟုတ်တယ်”
“အော်...အင်း မနက် ၅နာရီခွဲလောက်ဒီကနေထွက်ခဲ့မယ်လေ ၊ မန်းလေးအဝင် တိုးဂိတ်ကျော်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်”
“ဟုတ်ပါပြီရှင့်....ဆိုင်ကယ်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပြီး သေချာမောင်းခဲ့နော်...ကို”
“ဟုတ်...”
“ကို....သိလား”
“ဟင့်အင်း....သိဖူး”
“ခစ်ခစ်...ကိုကတော့လေ ၊ ချယ်ဒီမှာ အခန်းရှင်းရမှာရော အဝတ်တွေရော ရှုပ်နေလို့ အဲ့တာ”
“ဟုတ်ပါပြီ...ဖုန်းချပေးပါ့မယ်ခင်ဗျာ”
“အွင်း.....ချစ်တယ်နော်...အာဘွား...မွ...မွ”
“ကိုကလည်း...အာဘွား...မနက်ဖြန် အပြင်မှာတွေ့မှ အတိုးချပြီး အာဘွားပေးတော့မယ်”
“ဟွန့်....ကြောက်စရာကြီး”
“ဟဲဟဲ...ဟဲဟဲ”
“ဒါပဲကွယ်...ကို Good night naw”
“ချယ်ရောပဲ..... Good night”
စနေနေ့ မနက်အစောတွင် နိုးစက်မည်သံကြောင့် အိပ်ယာပေါ်က လူးလိမ့်ထပြီး အပြင်သွားရန် ပြင်ဆင်ရသည်။
စဥ်ကိုင်မြို့သည် မြေပြန့်မို့ ဆောင်တွင်းတွင် သိပ်မအေးသော်လည်း မနက်ခင်းအစောတွင်တော့ အနည်းငယ်အေးသဖြင့် ရေချိုးရန် စိတ်မကူးမိချေ။
သန့်ဇင်ကိုသည် မနေ့ညအိပ်ရာဝင်ခါနီးအချိန်ကတည်းက ရေမိုးသေချာချိုးပြီးသားဖြစ်၍ မျက်နှာကို သေချာသန့်စင်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ဆိုင်ကယ်ကိုခွပြီး မန္တလေးသို့ ထွက်ခွာတော့သည်။
အနောက်တွင်ပိုးထားသည့် ကျောပိုးအိတ်မှာ အဝတ်အစား အပိုတစ်စုံနှင့် ချောကလက်ဗူးကိုထည့်ထားပြီး တိုလီမိုလီများ ထည့်နိုင်ရန်အတွက် ယူလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မနက်ခင်းတွင် မန္တလေး- ရန်ကုန် ဟိုက်ဝေးလမ်းဟောင်းကြီးသည် လူသူကင်းရှင်း၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် လီဗာကို မြန်လို့မြန်မှန်းမသိအောင်ပင် ဆွဲမောင်းမိသည် ။
မန္တလေးသို့ အဝင်တိုးဂိတ်သို့ အရောက်တွင် မနက် ၆နာရီခွဲသာ ရှိသေးသည်ဖြစ်၍ ဆိုင်ကယ်အမြန် မောင်းခဲ့သည်ကို မျက်ချယ်ဆူမည်ဆိုးသောကြောင့် ခဏတဖြုတ် နားပြီးမှပင် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
မျက်ချယ်ဆီသို့ အကြောင်းကြားပြီးနောက် မြို့ထဲသို့ဝင်ရန် ခရီးဆက်ရလေသည် ၊ သူမနှင့် တွေ့ရန် ချိန်းဆိုထားသည့် မင်းသီဟ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်အရှေ့သို့ ရောက်သည့်အခါတွင် ဆိုင်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူမကိုတွေ့သဖြင့် ဆိုင်ကယ်ဇတ်သော့ခတ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ကို....အေးဖူးလား ၊ မနက်ကြီး ဆိုင်ကယ်စီးရတာ”
“အေးတာပေါ့...ဒါမဲ့ ပြင်ဦးလွင်မနက်ခင်းလောက်တော့ မအေးပါဖူးလေ”
“အွန်း....အနွေးထည်တော့ သေချာဝတ်ခဲ့သားပဲ ၊ ကို...ဗိုက်ဆာနေပြီမလား ”
“ပြောရက်တယ်ချယ်ရယ်....တဂွီဂွီနဲ့ပဲ...မှာရအောင်လေ ၊ ချယ်ရော စားပြီးပြီလား”
“ဟင့်အင်း...ချယ်လည်း စောနကမှရောက်တာ ၊ ကို့ကိုစောင့်နေတာ”
“အင်း...ဆာပြီ...ညီလေးရေ...မှာမယ်ဗျို့”
“ဟုတ်အကို”
“ချယ်...ဘာစားမှာလဲ”
“ဒီက ပဲပြုတ်ထမင်းဆီစမ်းနဲ့ ဆိတ်သားကြော်စားကောင်းတယ်....အဲ့လိုစားကြမလား”
“အင်း...ကောင်းသားပဲ ၊ အဲ့တာဆို ထမင်းဆီဆမ်းပဲပြုတ်နှစ်ပွဲနဲ့ ဆိတ်သားကြော်တစ်ပွဲ... ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည် ပုံမှန်ရှယ်တစ်ခွက် နဲ့ လက်ဖျော်ကော်ဖီ..ဟုတ်လား ချယ်”
“အင်း...”
“အဲ့တာဆိုညီလေး ၊ ဒါပဲကွာ....ထမင်းဆီဆမ်းကို မြန်မြန်လေး လုပ်ပေးဦးနော်”
“စိတ်ချပါ အကို”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဗိုက်ဆာနေသဖြင့် မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်သော မျက်ချယ်နှင့်ပင် အလွမ်းမသယ်နိုင်သေးပဲ ထမင်းကိုသာ ကုန်းစားနေသည် ၊ မျက်ချယ်ကတော့ သန့်ဇင်၏ ဘေးနားတွင် ကပ်ထိုင်ကာ ထမင်းကိုဖြေးဖြေးစားရင်း လိုအပ်သည့် တစ်ရှူးယူပေးခြင်း...... ရေနွေးငဲ့ပေးခြင်းများကို ဂရုတစိုက် ပြုလုပ်ပေးနေလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ထမင်းစားပြီးကာမှပင် နေသာထိုင်သာရှိသွားပြီး မျက်ချယ်ဖက်သို့လှည့်ကာ စကားပြောနိုင်တော့သည် ။
ထိုအခါ သူမက ပြုံးစိစိနှင့် မျက်စောင်းထိုးကြည့်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ် ထိုင်နေရင်းနှင့်ပင် သူမဝသီအတိုင်း ပုခုံးချင်း အသာလေး တိုက်လိုက်သည်။
ချစ်သူနှစ်ဦးသည် မနက်စာစားပြီးချိန်တွင် မန္တလေးမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီး ဇာတိမြို့ဖြစ်သော ပြင်ဦးလွင် (ခေါ်)မေမြို့သို့ ခရီးဆက်ကြသည် ။
ပြင်ဦးလွင်သို့ မရောက်ခင် အနီးစခန်း ကျေးရွာ၌ရှိသော “ဓာတ်တော်ချိုင့်ရေတံခွန်သို့” ဟူသည့် ဆိုင်းပုဒ်ညွန်ရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားခဲ့ပြီး ၈နာရီ ခန့်တွင် ရေတံခွန်သို့ဆင်းလျောက်ရမည့် လမ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။
ဆိုင်ကယ်အပ်ရန်ဟူသည့် နေရာတွင် ဆိုင်ကယ်အပ်ထားခဲ့ပြီး ရေတံခွန်သို့ဆင်းရမည့် ကျောက်စရစ်ခဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လမ်းပေါ် နှစ်ယောက်သား ဆင်းခဲ့ကြသည် ၊ အသွားလမ်းသည် လမ်းအဆင်းဖြစ်သဖြင့် အားစိုက်စရာမလိုပဲ နှစ်ယောက်သား စကားတပြောပြောနှင့် ဆင်းလာခဲ့သည် ။
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို၏ လက်မောင်းကို တွဲကာမှီရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို အနံ့ရသကဲ့သို့ ရှူရှိုက်လိုက် လေသည်။
“ကို့....ဒီအပေါ်ထပ်အင်္ကျီက အနံ့ရနေတယ်”
“ဘာအနံ့ရလို့လဲ... ပုဂံသွားပြီးတော့ သိပ်မပေတာနဲ့ မလျော်ဖြစ်ပဲ သိမ်းထားလို့ထင်တယ်... ဟိဟိ ၊ အနွေးထည်ဆိုတော့ မဝတ်ဖြစ်တာနဲ့ လျော်ဖို့မေ့နေတာ”
“ချယ်ပြောတာ...ချွေးအနံ့မဟုတ်ဖူး ၊ ရင်းနှီးတဲ့ ကောင်မလေးအနံ့ရနေလို့ ရှူကြည့်နေတာ.... လက်စသတ်တော့ ဟိုကလေးမ သူသူဟန်ကိုးးး”
“အော်...ကိုတော့ သတိမထားမိပါဖူး”
“ချယ်က အနံ့ခံကောင်းတယ်လေ...၊ ကောင်မ...ညမှဖုန်းဆက်အုံးမယ်...သူများရည်းစားကို ဘယ်လောက်များ မှီထားတယ်မသိဖူး သူ့အနံ့ကြီးကိုစွဲနေတာပဲ ၊ ဒါနဲ့ ကိုက အနံ့ပျောက်သွားမှာဆိုးလို့ တမင်မလျော်ပဲ ထားထားတာလား”
“အဲ....မဟုတ်ပါဖူး ၊ ချယ်ပဲအနံ့ရနေတာ..ကိုယ်ဖြင့် ဒီနေ့မနက်အစော ဆိုင်ကယ်စီးရမှာ အေးလို့ ထုတ်ဝတ်ဖြစ်လိုက်တာ”
“အွန်း...ပြီးတာပဲ”
“ဒီကိစ္စက ချယ်ကစတာပဲလေ...သူပဲအကူအညီပေးပါလို့ပြောထားပြီးတော့”
“အွန်း...အဲ့တာတော့ဟုတ်တယ် ၊ ချယ်လည်း ပြောတုံးကပြောပြီးတော့ ပြီးမှသဝန်တိုနေတာ... ပုဂံသွားတဲ့နေ့တုန်းကဆို ကို..ဖုန်းမခေါ်တော့ရင် စိတ်ကောက်တော့မလို့...ဟဲ”
“ချယ့်သူငယ်ချင်း သူသူဟန်ကိုလည်း ရည်းစားအစစ်လေး ဘာလေးထားဖို့ တိုက်တွန်း လိုက်ဦး”
“ပြောတာပဲ...သူ့ကိုက ဂျီအီးဂျာအီးများနေတာ”
“ဟုတ်ပါပြီ...ချယ် ဟိုမယ် ရောက်ပြီထင်တယ်နော် ၊ ရေသံတွေကြားရပြီ”
“အင်း...ကို ၊ မြန်မြန်သွားမယ်”
“ရောက်နေပြီကိုပဲ...ချယ်ကလည်း ဇွတ်”
“ခစ်...ခစ်..ခစ်”
သူတို့နှစ်ဦး၏ အဓိကခရီးစဥ်ဖြစ်သော ဓာတ်တော်ချိုင့်ရေတံခွန်သို့ ရောက်ရှိခဲ့လေပြီ ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် ပြင်ဦးလွင်သားဖြစ်သော်လည်း သွားလာရေး ခက်ခဲမှုကြောင့် လူကြီးများနှင့် ဓာတ်တော်ချိုင့်ရေတံခွန်သို့ မရောက်ဖူးခဲ့ချေ။
ရေတံခွန်ကြီးသည် သွားလာရခက်ခဲပြီး ကားလမ်းမပေါက်သည့်အတွက်ကြောင့်လားမသိ ၊ ပြင်ဦးလွင်တွင်ရှိသည့် တခြားသောရေတံခွန်များထက်စာလျင် ပိုမိုလှပနေသည် ။
တောင်ကြီးနှစ်လုံး၏ အောက်ခြေလျိုမြှောင်ထဲတွင် တည်ရှိသောကြောင့် သစ်ပင်များလည်း ပိုမိုပေါပြီး တောနက်ကာ ပို၍အေးချမ်းလေသည်။
ရေတံခွန်ဘေးတွင် စားဖွယ်သောက်ဖွယ်များရောင်းသည့် ဆိုင်မှာ နှစ်ဆိုင်ရှိသည် ၊ သူတို့နှစ်ဦးယူလာခဲ့သော ရေဗူးမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်၍ တစ်ဆိုင်သို့သွားဝယ်ရာ စျေးနှစ်ဆပေးရသည်။
သန့်ဇင်နှင့် မျက်ချယ်တို့သည် ကျောက်တုံးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရေတံခွန်ကြီးဖက်သို့ မျက်နှာမူပြီးကြည့်ရင်း ရေသောက်ကာ အမောဖြေကြသည်။
ရေတံခွန်ကြီးပေါ်မှ အရှိန်ဖြင့် စီးကျလာပြီး ဖွာစင်ထွက်လာသည့် ရေမှုန်ရေမွှားများက လေအဝှေ့တွင် အတူပါလာပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသလိုဖြစ်ပြီး အေးမြစေသည် ။
ရေတံခွန်စီးကျနေသည့် ရေအသံကလည်း လှိုင်းနှုန်းငြိမ်ပြီး တည်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျေးငှက်သံများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။
မျက်ချယ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့သည် အမောဖြေရင်း စကားပင်မပြောမိပဲ ရှူ့ခင်းကို ငေးကြည့်နေ မိသည် ။
ထိုစဥ် မျက်ချယ်က ပုခုံးကိုလာတိုက်သောအခါ သန့်ဇင်က ပြန်အလွတ်မပေးတော့ပဲ ပုခုံးကနေဆွဲဖက်ကာ ရင်ခွင်ထဲထည့်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံးအား အနမ်းတွေ ချွေလိုက်တော့သည်။
“အင့်....ကို အသက်ရှူရခက်တယ် ၊ ဖက်ထားတာလေး နည်းနည်းလျော့ပါဦး”
“အင်း...သိဖူး...မွ...မွ”
“ကို့...အသက်ရှူရကြပ်တယ်လို့”
“အဲ့တာဆို ကို့ကိုအာဘွားပြန်ပေး...အွန့်”
“ဟွန့်...မွ”
“ဟူး...အခုမှပဲ အသက်ရှူချောင်တော့တယ် ၊ သူများကို အရုပ်များမှတ်နေလားမသိဖူး...ဟွင့်”
“မတွေ့ရတာကြာလို့ အလွမ်းတွေကို အတိုးချမိတာပါ”
“သူလွမ်းတာကလည်း ကြောက်စရာကြီးပါလား...ဟင့်”
“ချယ်...ဟိုနားမှာ အဝတ်လဲဖို့နေရာရှိတယ် ၊ ကိုလည်း ရေဆော့ဖို့ အဝတ်လဲလိုက်ဦးမယ်.... ချယ်လည်း ကိုနဲ့ဆင်တူအင်္ကျီလဲလိုက်လေ”
“အင်း...သွားမယ်လေ”
အဝတ်လဲရန် ထရံနှင့်ဆောက်ထားသည့် တဲလေးအတွင်းသို့ တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီဝင်ကာ အဝတ်လဲကြပြီး ရေတံခွန်ဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။
သန့်ဇင်သည် ရေသိပ်မနက်သည့် တစ်နေရာတွင် ဆင်းကာရေကူးပြီး အနားယူနေလေသည်....
မျက်ချယ်ကတော့ အရိပ်ရသည့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး သီချင်းနားထောင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ငေးကြည့်နေလေရဲ့......
သန့်ဇင်သည် တောင်ပေါ်သားပီပီ ရေကန်...မြစ်..ချောင်းတွေ့လျင် ဆင်းကူးချင်သည့် စိတ်ကြောင့်သာ ရေထဲဆင်းခဲ့ရသည် ၊ ဓာတ်တော်ချိုင့်ရေတံခွန်၏ ရေက သူထင်ထားတာထက်ပိုပြီး ကြည်လင်ပြီး အေးမြနေလေသည် ။
အလယ်ပိုင်းဒေသဖြစ်သော စဥ့်ကိုင်မြို့တွင် ကျောင်းတက်ပြီး ပြင်ဦးလွင်၏ ဆောင်းရာသီ ရေအအေးဓာတ်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး ရေထဲရောက်ကာမှ ပြန်လည်သတိရလာသည်။
သူသည် ခါးလည်လောက်ထိ ရေထဲသို့ ရောက်အောင်ပင် အားတင်းကာ စိမ်ခဲ့ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမြုတ်အောင် အချိန်၅မိနစ်လောက် ယူခဲ့ရသည်။
ဓာတ်တော်ချိုင့် ရေတံခွန်သည် သွားလာရေးခက်ခဲသောကြောင့် အလည်အပတ်လာသူ သိပ်မရှိပဲ တစ်ဖွဲ့စနှစ်ဖွဲ့စလောက်သာရှိ၍ လူသူကင်းရှင်းကာ အေးချမ်းနေသည် ။
ဒီနေ့ ချစ်သူများနေ့လို အထူးနေ့မျိုးဆိုလျင် ကန်တော်ကြီး... ပိတ်ချင်းမြှောင်လိုနေရာမျိုးတွင် လူတွေပိတ်နေမည်မှာ အသေအချာပင်...
မျက်ချယ်နှင့် သန့်ဇင်တို့သည် သူတို့နှစ်ယောက်၏ ပထမဦးဆုံးသော ချစ်သူများနေ့အတွက် ရွေးချယ်သည့်နေရာ မှန်သွားပြီဟု ထင်မိကြသည် ၊ သို့သော် မကြာမှီအချိန်တွင် အနှောက်အယှက်တစ်ခုက မဖိတ်ခေါ်ပဲ ရောက်ချလာလေတော့သည်။
ထိုပြဿနာ၏ အစသည် အိမ့်မျက်ချယ်၏ တစ်ဝမ်းကွဲအမျိုးများ ရေတံခွန်သို့ အလည်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည် ။
သန့်ဇင်သည် မျက်ချယ်ထိုင်နေသည့် ကျောက်တုံး အပေါ်တွင်ထိုင်ကာ နေပူစာလှုံလိုက် ရေပြန်စိမ်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေလေသည် ။
ရေကူး၍ အနည်းငယ်အေးလာလျင် သူမအနားသွားပြီး သမီးရည်းစားသဘာဝ စကားများ တီတီတာတာပြောကာ သူမခွံ့ကျွေးနေသော လိမ္မော်သီးစိတ် များအား တစ်စိတ်ချင်း စားလေသည်။ ( ဇိမ်ပဲနော်...မသာက စာရေးဆရာတောင်အားကျလာပြီ...)
မျက်ချယ်က လိမ္မော်သီးအခွံကို လက်ဖြင့်နွှာနေရင်း တစ်ခုခုကိုမြင်သွားကာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားပြီး သန့်ဇင်ကို ကျောက်တုံးအပေါ်ကနေ ရေထဲသို့ တွန်းချလိုက်လေတော့သည်။
“အု...ချယ်...ဘာလုပ်”
သန့်ဇင်သည် ပါးစပ်ထဲက လိမ္မာ်သီးစိတ်ကို အရသာခံဝါးနေသခိုက် ကျောက်တုံးပေါ်မှ နောက်ပြန် အတွန်းချခံလိုက်ရ၍ လိပ်ပြာလန့်သွားသည် ၊ “ဗွမ်း”ကနည်း ရေထဲသို့ ကျသွားပြီး ရေအနက်က ရင်ခေါင်းခန့်ရှိသဖြင့် ခေါင်းပါမြုတ်သွားလေသည်။
ပြီးနောက် ရေထဲတွင် အားယူကာ မတ်တပ်ပြန်ရပ်ပြီး မျက်ချယ်အနားသို့ ပြန်သွားလေသည် ၊ သန့်ဇင်က သူမစနောက်သည်ထင်၍ ရေနှင့်လှမ်းပက်သည်.....
သူမက ရုပ်တည်ကြီးဖြင့် အနားသို့လာရန် လက်ပြခေါ်သဖြင့် အသာလေးကပ်သွားသည် ၊ သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့်...
“ကို့...ရေထဲပဲနေ ၊ အပေါ်တက်မလာနဲ့”
“ဘာလို့လဲ....”
“ဟိုနားက လာနေတဲ့အဖွဲ့က ချယ့်ရဲ့ အမတစ်ဝမ်းကွဲတွေနဲ့ တူနေလို့....ကို့ကို မြင်သွားမှာ စိုးလို့”
“ဟုတ်လို့လား...”
“ဟုတ်မယ်ထင်တာပဲ...တော်တော်တော့တူတယ် ၊ အဲ..ကို...ရေငုတ်...ရေငုတ်”
“ပလွတ် !!!” ( ရေငုတ်သံ)
မျက်ချယ်က ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်ဖြင့် ရေငုတ်ရန်ပြောလာသဖြင့် သန့်ဇင်လည်း ရေထဲငုတ်လိုက် ရသည်၊ စက္ကန့် လေးဆယ်သို့ ရောက်သောအခါတွင် ရေမငုတ်နိုင်သဖြင့် ခေါင်းလေးပြန်ပေါ်လာသည်။
သူမက အမျိုးတွေမြင်သွားမည်ကိုဆိုးကာ သန့်ဇင်ဖက်သို့ မျက်နှာစောင်းရင်း အသံတိုးတိုးဖြင့် ထောက်လှမ်းခိုင်းပြန်သည်။
“ကို...ချယ့်ကိုမြင်သွားကြပြီလားမသိဖူး”
“ခဏ....ကိုကြည့်ပေးမယ်”
“ကို့ကိုလည်း မမြင်စေနဲ့နော်....”
“ကိုကရေထဲမှာ ကျောက်တုံးတွေနဲ့ကွယ်နေတာ....မမြင်ရဖူးရယ်”
“အွန်း...ကြည့်ပေးပါဦး”
“အဲ...ချယ် မြင်သွားပြီထင်တယ် ၊ အမကြီးနှစ်ယောက် ဒီဖက်လာနေကြပြီ....”
“ကို့ကိုမြင်သွားလို့ မဖြစ်ဖူး...ပုန်းနေ ပုန်းနေ”
“ဟင်...ဘယ်မှာ ပုန်းရမှာလဲ”
“ရေငုတ်နေ..ရေငုတ်”
“ပလွတ် !!!” ( ရေငုတ်သံ)
သန့်ဇင်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ သဖြင့် သူမပြောသလိုပင် ရေထဲသို့ ပြန်ငုတ်နေရလေသည် ၊ ရေထဲတွင် အသက်အောင့်ရင်း ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့ဟု အကြံထုတ်နေမိသည်.... အခုချိန်မှ ထွက်ပြေးလျင်လည်း အချိန်မမှီတော့ချေ ။
ဘောင်းဘီတိုနှင့် ဖြစ်သဖြင့် အဝေးသို့ အသာလေးထွက်သွားရန်လည်း အဆင်မပြေ.... သူ၏တဘတ်နှင့် ရေလဲလုံချည်ကလည်း မျက်ချယ်ကိုင်ထားသည့် သူ့လွယ်အိတ်ထဲတွင် ဖြစ်နေသည်။
ရေထဲတွင် အသက်အောင့်နေသည့် စက္ကန့်နှစ်ဆယ်မြှောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အကြံတစ်ခုရသွားပြီး မျက်ချယ်နှင့်နီးသည့် ထိုနေရာကနေ တခြားတစ်နေရာသို့ ရေငုတ်ပြီး ကူးသွားလေသည် ။
သူ၏အကြံမှာ မျက်ချယ်ထိုင်နေသည့် ကျောက်တုံးနှင့်ဝေးရာသို့ ရေငုတ်ကူးသွားပြီး တစ်နေရာတွင်ပြန်ပေါ်ကာ နားရင်း ရေကူးရင်း တခြားသူသဖွယ် ဟန်ဆောင်နေရုံပင် ဖြစ်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အကြံမှာကောင်းသော်လည်း ရေကားမကူးတတ်သဖြင့် လိုရာခရီးသို့ မရောက်လိုက်ပဲ ထိုနေရာနှင့် နှစ်ပေအကွာသို့သာ ရောက်သွားသည်။
သန့်ဇင်သည် သူ့ကိုယ်သူ ပုဂံခေါတ်သူရဲကောင်း ညောင်ဦးဖီးသဖွယ် ထင်မှတ်ပြီး အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အမတစ်ဝမ်းကွဲတစ်ယောက်က မျက်ချယ်နှင့် စကားပြောနေပြီး ကျန်တစ်ယောက်သည် သန့်ဇင်ကိုရေငုတ်နေသည့် ရေစပ်နားတွင် ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ပြီး ရေပြင်ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ဆော့ကစားနေသည် ၊ ဒါတွေကို ရေငုတ်ကူးနေသည့် မေမြို့ညောင်ဦးဖီးကြီးက မသိချေ...။
“ဗွား...!!! ” ( ရေထဲမှပြန်တက်သံ)
“အမလေးတော့....လန့်သွားတာပဲ !!!”
“ဟဲဟဲဟဲ” ( သန့်ဇင်ကို၏ ရယ်သံ)
ရေစပ်နားတွင် ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ကာ ရေပြင်ကို လက်ဖြင့်ဆော့ကစားနေသည့် မျက်ချယ်၏ အမတစ်ဝမ်းကွဲသည် ရေထဲမှ ရုတ်တရပ်ပေါ်ထွက်လာသည့် သန့်ဇင်ကိုမြင်ပြီး ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ရုတ်တရပ် ဘာပြောရမှန်း မသိသဖြင့် သွား၃၂ ချောင်းလုံးပေါ်အောင် ရယ်ပြမိလိုက်လေသည်။
ထိုစဥ် အခြောက်ခံလိုက်ရသည့် အမကြီးက ကြောက်အားလန့်အားဖြင့် သူမလက်တွင် ကိုင်ထားသည့် ပိုက်ဆံအိတ်နှင့် သန့်ဇင်၏ခေါင်းကို စော်ပလော်တီးလိုက်သောကြောင့် အီစိမ့်သွားလေသည်။
“ဖုန်း!!!”
“အား....နာတယ်ဗျ”
“ဆောတီးနော်...မောင်လေး ၊ အမလည်း ရုတ်တရပ် လန့်သွားလို့ပါ....မင်းက ဗွားကနည်း ပေါ်လာတာကိုး”
“ကျွန်တော်လည်း ရေငုတ်ပြီးကူးနေတော့ ဘယ်ရောက်နေမှန်းမသိလိုက်လို့ပါ”
“ဆောရီးနော်....မောင်လေး...ဆောရီး”
“အင်း..အင်း ရပါတယ်ဗျာ”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့အကြောင်းရှိ၍ ရပါတယ်ဟုသာ ပြောလိုက်ရသော်လည်း မိချောင်းသားရေသားနှင့် ချုပ်ထားသည့် ပိုက်ဆံအိတ်၏ ထောင့်စွန်းနှင့် အခုတ်ခံလိုက်ရသည့် ဝေဒနာမှာ အသည်းခိုက်အောင် နာကျင်နေသည် ။
သူ့ခေါင်းသူ လက်နှင့် အသာလေးပွတ်ကိုင်ကြည့်သောအခါ ဘုလုံးလေးပင် ထနေလေပြီ.... ကျွတ်စ်.......
တော်သေးသည်က သန့်ဇင်အား မျက်ချယ်နှင့် အတူပါလာသည့် ရည်းစားဟု သံသယ မဝင်ပဲ ဒီအတိုင်းရေကူးနေသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ဟုသာ ကောက်ချက်အချခံလိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကို သွေးအေးသွားသောအချိန်တွင် ပြန်စဥ်းစားကြည့်ခါမှ သူ့တို့အတွဲ၏ အဖြစ်မှာ အစိုးရိမ်လွန်ပြီး လျောက်လုပ်နေမိမှန်း သိရှိရသည်။
မျက်ချယ်၏ အမဝမ်းကွဲများသည် အနားသို့ လာနေစဥ်အတွင်း သန့်ဇင်က ရေကူးနေလိုက်လျင် ဘယ်သူမှရိပ်မိမည်မဟုတ် ။
သို့သော်လည်း ချယ်ရော သူပါ စိုးရိမ်စိတ် များသွားသဖြင့် ကျောက်တုံးပေါ်မှ နောက်ပြန်ကျခြင်း ရေငုတ်ခြင်းများကို မစဥ်းစားမိပဲ ပြုလုပ်မိသွားခဲ့သည်။
မျက်ချယ်၏ အမဝမ်းကွဲမှာ ဘာတွေလေကြောရှည်နေသည်မသိ...... ဆယ်မိနစ်ရှိသည် တိုင်အောင်ပင် သူမအနားကမခွားသေးချေ ။
သန့်ဇင်လည်း ရေထဲစိမ်ရသည်မှာ အေးကိုက်လာပြီး ချမ်းစိမ့်နေပြီဖြစ်၍ အဝတ်အစားလဲချင်နေလေပြီ ၊ သို့သော်လည်း မျက်ချယ်၏ အမက လေဖုတ်၍ကောင်းနေဆဲ......
သန့်ဇင်သည် ရေထဲတွင် မစိမ်နိုင်တော့သဖြင့် ဘေးနားရှိ ရေညှိတက်နေသည့် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဒူးလေးထောင်ပြီး ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ကာ နေပူစာလှုံနေရသည် ။
ရေကအေးသဖြင့် အချမ်းမပြေသေးသည့် သန့်ဇင်ကိုသည် ခေါင်းသုံးလုံး အဖိုးအိုသဖွယ် ဒူးထောင်ပြီး ကျုံ့ကျုံ့လေးထိုင်ကာ မလှုတ်မယှက်နေနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ခြောက်နှစ်အရွယ် ကလေးနှစ်ယောက်သည် ရေစပ်နားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရေလယ်ခေါင်ရှိ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသာ သန့်ဇင်အား ရုပ်ထုကြီးမှတ်ပြီး လာကြည့်သည် ။
သန့်ဇင်ကိုက ပြုံးပြလိုက်သောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်သည် ကြောက်လန့်သွားကြပြီး သူတို့မိဘများထံ ပြန်ပြေးသွားတော့သည်။
“ကို....ကို”
“ဟော...ဟင်...ချယ်”
“ရှူး...တိုးတိုး ၊ ဒီဖက်ပြန်လာခဲ့တော့... ချယ်တို့ပြန်ရအောင်”
“အော်...အင်း”
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ခေါ်သံကြားသောအခါ မောင်သန့်ဇင်လည်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး ရေကူးကာ မူလကျောက်တုံးပေါ်သို့ ပြန်ကူးသွားသည် ၊ သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့်....
“ကို...ရော့ ၊ အဝတ်သွားလဲလိုက်...ချယ်တို့ပြန်ရအောင် အခြေအနေသိပ်မကောင်းဖူး”
“ချယ့်အမတွေက ပြန်သွားပြီလား”
“ဘယ်နှယ့်...သူတို့ကအခုမှရောက်တာ ၊ လူငယ်တွေက အရင်အောက်ရောက်လာတာတဲ့... အနောက်မှာ အဒေါ်တို့ရော အမေတို့ရောပါတယ်တဲ့”
“အဲ....”
“ကို...မြန်မြန်လုပ် ပြန်ရအောင် ၊ ဆင်တူအင်္ကျီပြန်မဝတ်နဲ့နော်..”
“အင်း...အင်း”
“ချယ်...အဝင်က နတ်စင်နားမှာစောင့်နေမယ် ၊ လာခဲ့နော်”
“အင်း...အင်း”
ကံကြမ္မာဆိုတာကြီးကလည်း ပြောရခက်သား...... လွန်ခဲ့သည့် မိနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်က ပျော်ရွှင်ဖွယ်အတိဖြစ်နေသည့် သူတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်သူများနေ့သည် ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့ လေပြီ ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အဝတ်ကို မြန်မြန်လဲပြီး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
မျက်ချယ်စောင့်နေသည့် ဆုံရပ်တွင် နှစ်ယောက်သား ပြန်လည်တွေ့ဆုံကြပြီး တောင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ခဲ့သည် ။
အဆင်းတုန်းက စကားတပြောပြောနှင့် သွားခဲ့သော်လည်း အပြန်တောင်တက်လမ်းသည် မတ်စောက်၍ အသက်ပင်လုရှူနေရသည် ၊ ကျောင်းတွင် ဘောလုံးကန်နေကြဖြစ်သော သန့်ဇင်ပင် မောဟိုက်နေရာ မျက်ချယ်မှာမူ ချွေးတရွဲရွဲဖြင့် မောနေရှာလေပြီ။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်တို့နှစ်ဦးသည် အရိပ်ရသည့် တောင်ကမ်းပါးတစ်နေရာတွင် ခဏထိုင်နား ကြသည် ၊ သန့်ဇင်က မျက်ချယ်ကို တစ်ရှူးဖြင့် ချွေးသုတ်ပေးလိုက်ပြီး အပူရှပ်မည်ဆိုး၍ အမောပြေကာမှ ရေဖွင့်တိုက်သည် ။
သူမ ရေသောက်ပြီးမှ သန့်ဇင်က ရေကို တဂွတ်ဂွတ်ဖြင့် သောက်လိုက်လေသည်။
ရေသောက်ပြီးနောက်တွင် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ရယ်မောကြသည် ၊ မျက်ချယ်က....
“ကိုက ဘာကိုရယ်တာလဲ...ချယ့်ကိုရယ်တာလား”
“မဟုတ်ပါဖူး...ချယ်ကရော”
“ချယ်တို့အတွဲရဲ့ အဖြစ်ကိုတွေးပြီးရယ်မိတာပါ ၊ ချယ်တို့လည်း တခြားအတွဲတွေလို မန္တလေးမြို့ထဲသို့ ကန်တော်ကြီးတို့ ဘာတို့သွားလည်ရင်ရရဲ့သားနဲ့ တောထဲရောက်နေ ကြတယ်လို့....ခစ်..ခစ်”
“ချယ်ပဲ... ဓာတ်တော်ချိုင့်ရေတံခွန်သွားချင်တယ်ဆို”
“ဟင့်...ကိုလည်း အလိုတူ အလိုပါပါပဲ”
“အခုမှပြန်တက်တာ သုံးပုံတစ်ပုံရှိသေးတယ် ၊ မောလိုက်တာဆို”
“ဟုတ်ပ....ချယ်လည်း အမေတို့နဲ့တွေ့မှာဆိုးလို့သာ စိတ်တင်းပြီး လိုက်တက်ရတာ ၊ ဟူး..... မောလိုက်တာ”
“ဒီကိုနောက်တစ်ခေါက် လာချင်သေးလား”
“ဟင့်အင်း...”
“ဟား...ဟား...ဟား..ဟား”
“ခစ်ခစ်...ခွိခွိခွိ”
“အား...မောပါတယ်ဆိုမှ ရယ်နေရတယ်...ဟွင်း”
“အမ်း...ချယ်...ဟိုမှာ ချယ့်အမေမလား”
“ကို...မနောက်နဲ့နော်”
“မဟုတ်ဖူး...အတည်ပြောနေတာ ၊ ယောက္ခမကြီး အစစ်မှအစစ် အပေါ်ကနေ ဆင်းလာကြတယ်”
“အဲ..ဟယ်....တကယ်ကြီးတော့... ကို...ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“ချယ်...ဟိုနားမှာ အပေါ်တက်တဲ့ လမ်းကျဥ်းလေးရှိတယ် ၊ ဖြတ်လမ်းထင်တယ် အဲ့ကနေ အပေါ်တက်ကြည့်တာပေါ့”
“အင်း...ဟုတ်ပြီလေ”
သန့်ဇင်က တောင်ပေါ်တက်သည့် လမ်းကြားလေးကိုတွေ့သဖြင့် မျက်ချယ်၏ အမေနှင့် ထိပ်တိုက်မတိုးမိစေရန် ထိုလမ်းကျဥ်းလေးကနေပင် နှစ်ယောက်သား တက်သွားကြသည်။
တဖြည်းဖြည်း အပေါ်သို့တက်လာရင်း နာရီဝက်ခန့်ကြာသောအခါတွင် တောင်အတက်မှာ မတ်စောက်လာပြီး လမ်းပျောက်သွားတော့သည်။
အရှေ့တွင်ဦးဆောင်ပြီး တက်နေသည့် သန့်ဇင်က တောင်ပေါ်တက်သည့် မူလလမ်းဆီသို့ ပြန်ရောက်အောင် လမ်းကြောကိုခန့်မှန်းပြီး သွားသော်လည်း ကျောက်စရစ်ခဲလမ်းကို ပြန်မရောက်တော့သဖြင့် အနည်းငယ် တွေဝေစပြုလာသည် ။
သူ၏ အနောက်တွင် ထပ်ကြပ်မကွာလိုက်တက်လာသော မျက်ချယ်၏ မျက်နှာကလည်း စိုးရိမ်စိတ်များနှင့် ဖြူဖတ်ဖတ်လေး ဖြစ်နေရှာလေပြီ ။
“ကို...ကို လမ်းကတက်ကအရမ်းခက်လာပြီနော် သတိထားပြီးသွား”
“အင်း...ချယ် အရှေ့ကသွား အတက်ကမတ်နေပြီ.... သစ်ကိုင်းတွေကို သေချာကိုင်သွား”
“အင်း....”
“ကို....”
“အင်း..”
“ချယ်ကြောက်လာပြီ...တောထဲ မျက်စိလည်နေပြီလားမသိဖူးနော်”
“အမ်း....အဲ့လောက်လည်းမကြောက်ပါနဲ့ ကိုတို့ လမ်းအရင်တွေ့အောင် ရှာကြတာပေါ့ ၊ ဒီနားက ရွာတွေအများကြီးရှိပါသေးတယ်”
“ကို့...ဘယ်ကနေ စတက်ရမှာလဲ”
“အင်း....ဟိုကမ်းပါးစွန်းလေးကို အရင်ကိုင်လိုက် ၊ ဖြည်းဖြည်းတက် ”
“ကို...အမြင့်ကြီးပဲ ၊ ချယ်ကြောက်တယ်”
“မကြောက်ပါနဲ့...ကို အောက်မှာရှိတယ်...သစ်ပင်တွေလည်း အများကြီးရှိတာပဲ ၊ ဖြည်းဖြည်းသွား ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး”
“အီး....ချယ်ကြောက်တယ် ကို...အင်း ”
“ချယ်...အောက်ကို ငုံ့မကြည့်နဲ့လေ... လမ်းတစ်ဝက်ရောက်နေပြီ ၊ ဖြည်းဖြည်းပဲ တက်သွား”
“အင်း…”
“ရောက်တော့မယ်...ရောက်တော့မယ် ကဲ...ချယ် လမ်းကိုမြင်ရပြီလား”
“အင်း....ကို မြန်မြန်တက်ခဲ့ ကျောက်စရစ်လမ်းပြန်တွေ့ပြီ လာလာ”
“အင်းပါ...ခဏနေပါဦး ၊ အပေါ်ရောက်တာနဲ့ လေသံက ချက်ချင်းကို ပြောင်းသွားတာပဲ”
“ချယ်က ကြောက်တာကိုးလို့...ဟဲ”
“ဒီတစ်ခါတော့ တို့က အိမ့်မျက်ချယ်ပါလို့ မပြောတော့ပါလား”
“ဟင့်... ယောကျာ်းကြီးဖြစ်ပြီး စကားနာထိုးနေပြန်ပြီ”
“ချယ် အကြောက်ပြေသွားအောင်လို့ စလိုက်တာပါ”
“ကဲ...လမ်းပြန်တွေ့ပါပြီ မမလေးရေ ၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ခရီးဆက်လိုက်ရအောင်”
“အွန်း...”
ကျောက်စရစ်ခင်းလမ်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီးချိန်တွင် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ဆက်တက်လိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် တောင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည် ၊ ပြီးနောက် အနီးစခန်းမှနေ၍ ပြင်ဦးလွင်မြို့ထဲသို့သွားကာ ထမင်းဆိုင်တစ်ခုတွင် ဝင်စားကြလေသည်။
တောင်ဆင်းတောင်တက်လုပ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းပြီး ဗိုက်ဆာစေသောကြောင့် ထမင်းပွဲကို နှစ်ယောက်သား ခေါင်းမဖော်တမ်း စားသောက်နေကြသည် ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး ထမင်းအတူစားနေချိန်တွင် သန့်ဇင်သည် မျက်ချယ်အား စနောက်လိုက်သည်။
“ချယ်....အနောက်မှာ ချယ့်အမျိုးတွေ ဆိုင်ထဲဝင်လာပြီ”
“ဟင်...”
“ခွိခွိခွိ”
“သန့်ဇင် အစုတ်ပလုတ် လူကိုလန့်သွားတာပဲ၊စောနကပဲ သက်စွန့်ဆံဖျား တောင်တက်လာတာ ၊ ထမင်းလေးတော့ ဖြောင့်အောင်စားပါရစေအုံး”
“ဟဲဟဲ...ဖြည်းဖြည်းစား ၊ ရေယူအုံးမလား ကို ငှဲ့ပေးမယ်”
“အင်း....ကို အခုမှ နေ့လည်တစ်နာရီရှိသေးတယ် ၊ ဘယ်သွားချင်သေးလဲ”
“အွင်း...လူလည်းရှင်းပြီး ချယ့်အမျိုးတွေလည်း မလိုက်လာနိုင်မယ့်နေရာသွားမယ်”
“ဘယ်နားလေးလဲ.....တရုတ်ဘုံကျောင်းလို့တော့ မပြောနဲ့နော်”
“ယူကလစ်တောဖက်သွားမယ်လေ ၊ အဲ့ဖက်မှာ လူသိပ်မရှိဖူးရယ် ကိုတို့နှစ်ယောက် စကားပြော အေးဆေးနားပြီးရင် အောက်ပြန်ဆင်းကြမယ်လေ”
“အင်း...ကို့သဘော”
“ချယ်...”
“ဝွန်း....ဘာလဲ” ( ထမင်းတစ်လုပ်ကို ဝါးနေရင်း ပြန်ထူးသည်)
“တစ်ခြားဝိုင်းကအတွဲတွေကိုကြည့်လိုက်...ရှိုးနဲ့စမိုးနဲ့ ၊ ကိုတို့အတွဲပဲ စုတ်ပြတ်ပြီး ဂါထွက်နေတာ”
“အဟိ....အု...အဟွတ်...အဟွတ်...အဟွတ်”
“ချယ်...ဖြည်းဖြည်းရယ်....ထမင်းသီးကုန်ပြီ...ရော့ ရေသောက်လိုက်”
“ဂလွတ်...ဂလွတ်”
“ဟုတ်ပ ကိုရယ်...သူများတွေက ချစ်သူများနေ့လည်ကြတာ ၊ တို့နှစ်ယောက်က လျိုထဲက ရေတံခွန်သွားပြီး နိုင်ငံခြားကားထဲကလို တောင်တက်လာကြတာ...ငိငိ”
“ချယ့် ပါးမှာထမင်းစေ့ပေနေတယ်...အဲ့ဖက်မဟုတ်ဖူး ၊ ငြိမ်ငြိမ်နေ...ကို သုတ်ပေးမယ်”
“ဒါပြီးရင်လည်း ယူကလစ်တောထဲပြန်သွားကြအုံးမယ်”
“မစိုးရိမ်ပါနဲ့....အဲ့တောက ဆိုင်ကယ်ပေါက်ပါတယ်..ဟားဟား”
“ကို...ပိုက်ဆံ ရှင်းဖို့ခေါ်လိုက်တော့ ၊ ချယ်စားပြီးပြီ”
“အင်း...အင်း”
ထိုသို့ဖြင့် ချစ်သူနှစ်ဦးသည် နေ့လည်စာထမင်းစားပြီးချိန်တွင် ယူကလစ်တောဖက်သို့ မောင်းနှင်ခဲ့ကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုခန့်မှန်းသလိုပင် ယူကလစ်တော၌ အဝင်ဝရှိ အိမ်လေးတစ်အိမ်ကလွဲပြီး အတွင်းတွင် မည်သူမျှမရှိချေ ၊ ယူကလစ်တောကို သွားသည့်လမ်းကိုလည်း သန့်ဇင်တို့လို မြို့ခံအများစုသာ သိကြသည်။
အဖြူရောင်သန်းနေသည့် ယူကလစ်ပင်ကြီးများသည် အတန်းလိုက်ပေါက်နေပြီး တစ်ဧကခန့်မျှ ကျယ်ဝန်းသည် ၊ အင်္ဂလိပ်ခေါတ်က ယူကလစ်ပင်များကို စီမံကိန်းနှင့် စိုက်ခဲ့ပြီး အပင်များသည် မြေအောက်ရေကို တစ်အားစုပ်ကာ ရေတွင်းရေကန်များ ခမ်းခြောက်သွားသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် ခုတ်ခဲ့ရသည်ဟု အဖိုးပြောခဲ့ဖူးသည်။
အခုတော့ လက်ကျန်ရှိတဲ့ ယူကလစ်တောထဲတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ ရောက်ရှိနေ လေပြီ ၊ ယူကလစ်တောကို သန့်ဇင်ကိုငယ်စဥ်က မျိုးမင်းထက်တို့နှင့် ငှက်ပြစ်ထွက်စဥ်က တစ်ခါသာရောက်ဖူးပြီး မျက်ချယ်နှင့်က ဒုတိယတစ်ခါပင် ဖြစ်လေသည်။
ယူကလစ်တော၏ တစ်နေရာတွင် ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်ထားခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်သား လက်တွဲပြီး လမ်းအတူလျောက်သည် ၊ နေရာထိုင်ခင်းကောင်းသည့် ယူကလစ်အပင်ကြီး တစ်ပင်၏ အောက်ခြေတွင် ဘေးချင်းယှဥ်ကာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အနားယူသည် ။
သန့်ဇင်က လွယ်အိတ်ထဲကနေ သူဝယ်လာခဲ့သည့် ချောကလက်ဗူးကို မျက်ချယ်အားပေးလေသည်။
သူမက တစ်ခါထည်းဖောက်ပြီး မြည်းကြည့်ချင်သည်ဟုဆို၍ ထိုနေရာ၌ပင် ဗူးကိုဖောက်လိုက်ပြီး တစ်ယောက်တစ်ခု စားကြည့်လိုက်ကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် မူလတန်းပြီးကတည်းက ချောကလက်အား မစားဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အခုပြန်စားကြည့်သော အခါတွင် အရသာခါးသက်သက် ဆိမ့်ဆိမ့်လေးကို ကြိုက်နှစ်သက်မိသွားသည်။
ဒါမှမဟုတ် စျေးကြီးပေးဝယ်ရသည့် ချောကလက်မို့ စားကောင်းနေခြင်းဖြစ်မည်ဟုလည်း တွေးမိပြန်သည် ။
ထိုစဥ် မျက်ချယ်က သူ၏ဘယ်ဖက်ပုခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းလေးမှီကာ အနားယူသည် ၊ သန့်ဇင်က ခေါင်းလေးကိုစောင်းကာ သူမနဖူးလေးအား အနမ်းပေးလိုက် လေသည် ။
“ကို....”
“အင်း...”
“ဒီတစ်ခေါက်တော့ အိပ်မပျော်ခင် နဖူးကို နမ်းတာပါ့လား”
“ဟင်...ဘယ်တုန်းက အိပ်ပျော်ပြီးမှ နမ်းလို့လဲ”
“ရှစ်တန်းနွေရာသီတုန်းကလေ မမှတ်မှိဖူးလား....” ( သူမက မျက်စောင်းထိုးပြီး ပြောသည်)
“အော်...တရုတ်ဘုံကျောင်းသွားလည်တုန်းကလား”
“ဟွန်း...လူလည်ကြီးနော်...မေ့ချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်”
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး..ချယ်ရယ်..ဟဲဟဲ ၊ အဲ့တုန်းက ကိုခိုးနမ်းတာကို ချယ်မသိဖူး မှတ်နေတာ”
“သိတာပေါ့...ချယ်က အိပ်ပျော်ပြီး မျောနေတုန်းရှိသေးတယ် ၊ နဖူးကိုလာနမ်းတာ လူကဖြင့် ရှစ်တန်းရှိသေးတယ်...နှာဗူးကြီး..ခစ်ခစ်”
“ဟဲ နှာဗူးလို့ အပြောခံရတာနဲ့တန်အောင် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ပေါ်တင်နမ်းပြီကွာ...လာထား”
“မွ...မွ...မွ...မွ”
“အင့်....ကို့...”
“အင်း..”
“ချယ်က ချွေးတွေနဲ့ကို...မနမ်းပါနဲ့လား”
“နမ်းမှာပဲကွာ....မွ”
“ကို့ပေါင်ပေါ်ထိုင်လိုက်...ချယ့်ကိုဖက်ထားချင်တယ်”
“အာ...ပြောလေကဲလေပါလား”
မျက်ချယ်သည် ပါးစပ်ကသာ ပွစိပွစိပြောနေသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုပေါင်ပေါ်သို့ ဘေးတစောင်းလေး ထိုင်လိုက်ပြီး သူမညာဖက်လက်က သန့်ဇင်၏ လည်ပင်းကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည် ။
သန့်ဇင်က သူ၏မျက်စိရှေ့သို့ရောက်သာသော သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး လည်တိုင်လေးနှင့် မျက်နှာလေးကို တရပ်စပ် အနမ်းပေးလေတော့သည်။
“အွန်း....အင်း....ပြွတ်စ်...ကို....ချယ်ကချွေးတွေနဲ့ကို အားနာစရာကြီး...ပြွတ်စ်..ဟင့်”
“ကိုလည်းချွေးတွေနဲ့ပဲဟာ”
“အင်း..ဟုတ်တယ် ၊ ကိုယ့်ချွေးနံ့က တစ်မျိုးလေးပဲ...မွ”
“ကို့လည်ပင်းကို နမ်းချင်ရင်နမ်းချင်တယ်ပြောတာမဟုတ်ဖူး...လူလည်မလေး”
“ပလစ်...ပလစ်...ကို့ဆီကပဲ ဒါမျိုးတွေတတ်လာတာလေ...ခစ်ခစ် ” ( လျှာကလေးထုတ်ပြီး ပြောင်ရင်း ပြောသည်)
သန့်ဇင်သည် အူယားစရာကောင်းအောင် လုပ်ပြနေသည့် ကောင်မလေးအား တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့နမ်းလိုက်သည် ။
သူမကလည်း သန့်ဇင်၏ အနမ်းများကို တန်ပြန်တုန့်ပြန်လေသည်.....
သူတို့နှစ်ဦး၏ ရည်းစားသက်တမ်းမှာ ကြာလာပြီဖြစ်သလို ချည်နှောင်ထားသည့် သံယောဇဥ်ကြိုးမှာလည်း ခိုင်မာနေပြီဖြစ်၍ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်လိုက်သော အခါတွင် နှစ်ကိုယ့်တစ်စိတ်လိုပင် ဖြစ်လာသည်။
ချစ်ရသူနှင့် အပြန်အလှန် နမ်းရှုံ့ထိတွေ့ကာ ခံစားချက်ချင်း ဖလှယ်ရသည်မှာ လောက၌ရှ်သော အချိန်စက်ဝိုင်းအတွင်းမှ ခဏတာ လွတ်မြောက်သွားသလိုပင်.......
သစ်တောအတွင်းမှ တိုက်ခတ်လာသည့် လေနုအေးကို ခံစားမိချိန်တွင် ချစ်သူနှစ်ဦး၏ ခန္တာကိုယ်နှစ်ခုသည် ယခင်ကထက်ပို၍ အချင်းချင်း ရစ်ပတ်မိကြသည် ။
သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်ခုန်သံ စည်းချက်သည် လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် သစ်ကိုင်းနှင့် ခွဲခွာခဲ့ရသည့် သစ်ရွက်များလိုပင် ငြိမ့်ညောင်းစွာဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း ကြွေကျရသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ လက်က မျက်ချယ်၏ နောက်ကျောပြင်ကို ပွတ်သတ်နေရင်းကနေ ရင်သားပေါ်သို့ ရောက်သွားသည် ၊ သန့်ဇင်က ရင်သားကိုကိုင်ရန် မရည်ရွယ်သော်လည်း လက်ကသူ့လိုလို ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်လေသည်......
မျက်ချယ်သည် သူမ၏ရင်သားပေါ်သို့ သန့်ဇင်၏လက်ဝါးကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားမိချိန်တွင် ကိုယ်လုံးလေး တုန့်ကနည်း ဖြစ်သွားသော်လည်း အနမ်းမပျက်ချေ ။
သန့်ဇင်သည်လည်း ယောင်ယမ်းပြီး ကိုင်မိရာကနေ သူမမငြင်းအပယ်သဖြင့် အရဲစွန့်ပြီး ဖွဖွလေး ညှစ်ကိုင်ကြည့်သည်။
မျက်ချယ်သည် ဆင်တူအင်္ကျီတီရှပ်နှင့် အောက်ခံအောက်ကဘရာစီယာ အပျော့လေးကိုသာ ဝတ်ထားသဖြင့် ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ အိစိအိစိနှင့် အရသာတွေ့လှသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ယခင်က အိမ့်မျက်ချယ်အား တဏှာမျက်လုံးနှင့် မကြည့်ဖူးသဖြင့် သူမရင်သားဆိုဒ် ဘယ်လောက်ရှိသည်ကိုပင် သတိမမူမိခဲ့..... အခုလို မမျှော်လင့်ပဲ သေသေချာချာ ကိုင်ကြည့်ရတော့လည်း သူ့ရဲ့ကောင်မလေးက ပုံမှန်ထက်အနည်းငယ်ကြီးသည့် ပစ္စည်းရှိ လူတန်းစားလေးပါလားဟု ကြံဖန်ပြီး ဂုဏ်ယူမိပြန်သည်။
မျက်ချယ်က နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းရသည်မှာ အသက်ရှူကြပ်ပြီး မောလာ၍လားမသိ... သန့်ဇင်နှင့် မျက်နှာချင်းခွာလိုက်ပြီး ပုခုံးကြားထဲတွင် ခေါင်းထိုးကာ မျက်လုံးလေးမှေးပြီး အိပ်နေလေတော့သည်။
သန့်ဇင်ကို၏ လက်နှစ်ဖက်ကတော့ သူမ၏ နူးနူးညံ့ညံ့ တောင်ကုန်းလေး ပေါ်တွင် ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေဆဲ.....
“ကို့....ယားတယ် လက်ကြီးက...ဖယ်ပါဦး ”
“အင်း...”
( “အင်း” ဟုသာပြောသော်လည်း ယောကျာ်းလေးဗီဇအရ မဖယ်ပေးရမှန်း သန့်ဇင်ကို သိလေသည် ၊ နို့အုံလေးကို ပွတ်သတ်ရင်း ရင်ထဲကလိကလိဖြစ်လာ၍ ခပ်ဖွဖွလေး ညှစ်ကိုင်လိုက်မိသည် )
“အင့်....ကို...ယားတယ်လို့ ၊ လက်ကြီးက ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ”
“အင်း...”
“ကို...တကယ်ပြောနေတာ ၊ အရမ်းမကိုင်နဲ့ ချယ့်ဟာလေး ပုံပျက်သွားလိမ့်မယ်”
“အင်း...အင်း...အိပ်တော့..အိပ်တော့”
သန့်ဇင်သည် ကိုင်ကြည့်ရသည်မှာ အားရပြီဖြစ်၍ သူမစကားနားထောင်သလိုလိုပင် ပြန်ပြောလိုက်သည် ။
ပြီးနောက် သူမ၏ ပုခုံးလေးကို အသာလေးပုတ်ပေးကာ ပွတ်သတ်ပေး လိုက်တော့ သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်ခဏအတွင်းပင် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း ဆိုင်ကယ်မောင်းရခြင်း ၊ တောင်တက်ရခြင်းတို့ကြောင့် ပင်ပန်းနေ၍ ယူကလစ်ပင်စည်ကြီး အနောက်သို့မှီပြီး မှိန်းနေရာကနေ လေက တဖြူးဖြူးတိုက်ခတ် ပေးသဖြင့် အိပ်ပျော်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့လေသည်။
ယူကလစ်တောထဲတွင် နှစ်ယောက်သား အိပ်ပျော်နေကြပြီး သုံးနာရီခွဲခန့်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်က အရင်နိုးလာသည်။
“အင်း.....ကို...ကို...ထတော့ သုံးနာရီကျော်နေပြီ ၊ ချယ်တို့ပြန်ရအောင်”
“အင်း....အား...ညောင်းလိုက်တာ ၊ ချယ် ဖယ်ပေးပါဦး...ကို ခြေထောက်တွေလည်း ကျဥ်နေပြီ”
“အင်း...ချယ့်ကိုယ်လုံးနဲ့ ဖိအိပ်ထားကို မနာဖူးလား”
“အွန်း...ဝါးး...ညောင်းတော့ညောင်းတယ် ၊ ပင်ပန်းနေတော့လည်း အိပ်ပျော်သွားတာပါပဲ”
“ကို...ရေသောက်လိုက်”
“အင်း...ဇတ်ကျောလေး ဘာလေးဆွဲပေးမယ်လို့တော့မရှိဖူး ၊ ရေသောက်တဲ့...အင်း”
“အိပ်ရာနိုးခါစ ရေဆာနေမယ်ထင်လို့ အကောင်းနဲ့လည်းတိုက်ရသေးတယ် ၊ နှိပ်ပေးမယ် နှိပ်ပေးမယ်...အင့်...အင့်..အင့် ရပြီလား”
“အာ့..အာ့ အာ့ နာတော့နာပေမယ့် အညောင်းပြေပါတယ်...ဟဲဟဲ”
“ပြန်ကြရအောင် ကိုရေ... မှောင်သွားလိမ့်မယ် ”
“အင်း...သွားကြမယ် ၊ အာဘွားပေးအုံး...”
“ကဲ...ကိုကိုရေ ၊ စျေးကလည်းစစ်တာဆို....အင့် ရပြီလား”
“အား...အခုမှပဲ အားပြန်ရှိသွားတော့မယ်”
“နောက်ကြ ထမင်းမကျွေးပဲ အာဘွားချည်းပဲ ပေးလိုက်ဦးမယ်”
“အဲ့လိုတော့ မဖြစ်ဖူးလေ...ဟဲဟဲ”
ယူကလစ်အပင်ကြီး အောက်တွင် ကျောမှီလျက် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် သန့်ဇင်၏ နောက်ကျောတွင် ညောင်းညာကိုက်ခဲနေလေပြီ ။
သို့သော်လည်း ခရီးဆက်ရအုံးမည်ဖြစ်၍ အားတင်းကာ ဆိုင်ကယ်မောင်းရင်း ပြင်ဦးလွင်မြို့မှ မန္တလေးသို့ တောင်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်းခဲ့တော့သည်။
မန္တလေးမြို့ထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် မျက်ချယ်က သူမ၏ အဒေါ်အိမ်ရှိသော လမ်းထိပ်က အသုတ်ဆိုင်လေးတွင် ဝင်နားမည်ဟု ပြောသဖြင့် ရပ်နားကြသည် ။
သူမသည် ထမင်းနှင့်အသုတ်မျိုးစုံကို မှာကြားခဲ့ပြီး အိမ်သို့ခဏပြန်ဦးမည်ဟုပြောပြီး သန့်ဇင်အား ထားခဲ့သည်။
ဆိုင်တွင်မှာထားသည့် တို့ဖူးသုတ်....မြင်းခွာရွက်သုတ်...လက်ဖက်သုတ်နှင့် အမဲသားခြောက် ဆီဆမ်းတို့ ရရှိသည့်အချိန်တွင် မျက်ချယ်က ကတ်ထူပုံးတစ်ခုကိုင်ကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာ လေသည် ။
“ချယ်...ဘာကြီးလဲ”
“ကို့ဖို့ V day လက်ဆောင်လေ...”
“အကြီးကြီးပဲ...ဘာကြီးလဲ ၊ ကိုကချောကလက်နဲ့ အင်္ကျီပဲပေးရတာ...”
“ကြည့်ကြည့်ပါဦး”
“အော်....Wireless Keyboard နဲ့ Mouse ပါလား ၊ ကျေးဇူးပဲ...”
“ဟွန့်...ဘာကျေးဇူးတုန်း ၊ ကိုယ့်ချစ်သူက လက်ဆောင်ပေးတဲ့ဟာကို”
“အင်းပါ...ကိုလည်း လိုချင်နေတာ”
“ ရပါတယ် ကိုရယ်..... အရင်တစ်ခါ ကိုပြောဖူးတယ်လေ ၊ အရင်စုထားတဲ့ပိုက်ဆံလေးနဲ့ ဒီနှစ်လပိတ်လို့ မိတ္တူဆိုင်မှာ သွားလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံလေးရရင် ပေါင်းပြီး Laptop တစ်လုံး ဝယ်မယ်လို့ ပြောဖူးတာ ချယ်..သတိရလို့ ပေးလိုက်တာ”
“အွန်း...ချစ်တယ်နော်”
“သူများစကားကြီးယူသုံးပြန်ပြီ....ဟင့် ၊ ချစ်ရင် စာကိုကောင်းကောင်းကျက်တော့နော်.... စာမေးပွဲကနီးနေပြီ”
“အမိန့်တော်အတိုင်းပါပဲ မမလေးရေ”
“ခစ်ခစ်ခစ်...စားကြရအောင်လေ”
“အွင်း...”
မျက်ချယ်နှင့်အတူ ညနေစာစားပြီးချိန်တွင် သူမကိုနှုတ်ဆက်ကာ စဥ့်ကိုင်မြို့သို့ လေးတွဲစွာ ဆိုင်ကယ်မောင်းပြီး ပြန်လာခဲ့ကြသည် ။
အဆောင်သို့ပြန်အရောက်တွင် သူမဆီသို့ ပြန်ရောက်ကြောင်း အကြောင်းကြားပြီး ရေအမြန်ချိုးကာ အိပ်ယာထဲသို့ ပက်လက်လှဲလေ တော့သည်။
ဒီနေ့သည် သန့်ဇင်ကိုအတွက် အလွန်တရာ ပင်ပန်းခဲ့ရသလောက် ကြည်နူးခဲ့ရသည့် ချစ်သူများနေ့ ( Valentine day) ပင် ဖြစ်သည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ် အတွက်လည်း ရင်ခုန်ခြင်း.. ကြောက်လန့်ခြင်း..... ကြည်နူးခြင်း စသည့် ခံစားမှုမျိုးစုံကို ရရှိစေခဲ့သည့် နေ့ရက်လေး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ည ၇နာရီခန့်တွင် အိပ်ယာပေါ်သို့ရောက်ပြီး မကြာမှီပင် တခေါခေါနှင့် အိပ်မောကျ သွားတော့သည် ။
သူ၏ အခန်းဖော်သူငယ်ချင်းဖြစ်သော အောင်အောင်ဦး သည်သန့်ဇင်အား ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ခါရမ်းလိုက် တော့လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty: : Second and the Last
“အား....လဖွတ်ထဲမှပဲ ၊ စာတွေကလည်း ရှေ့ကကျက်လိုက် နောက်ကမေ့လိုက်နဲ့”
“ငါလည်းအတူတူပါပဲကွ အောင်အောင်ဦးရ.... အရင်တစ်ပါတ်က ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက် ကျေအောင်ရတဲ့အပုဒ်ကို ပြန်နွေးနေတာ အသစ်လိုပါပဲကွာ”
“ဒါပေမယ့် မင်းကငါထက် ဉာဏ်ပိုကောင်းပါတယ် ၊ ကျက်စရာ အပုဒ်တိုတွေပဲ ကျန်တော့တာမလား”
“အင်း....မင်းကအခုတလော အားရင်အိပ်ချည်းအိပ်နေတာကိုးကွ”
“စာမေးပွဲနားနီးရင် စိတ်ဖိစီးလို့လားမသိဖူး....စားလို့ကောင်း အိပ်လို့ကောင်းပဲဟေ့”
“ဟား..ငါလည်းအတူတူပဲ ၊ တော်ပြီကွာ....စိတ်မပါတော့ဖူး နောက်နေ့မှကျက်တော့မယ်”
“အေး...ငါတော့ အခန်းထဲကျက်ရတာ အာရုံမလာလို့ အပြင်ထွက်ကျက်လိုက်ဦးမယ်”
“အောင်အောင်ဦး...မင်းကျောင်းဝန်းထဲသွားမှာလား”
“အေး....”
“အဲ့တာဆို အပြန်ကျရင် ကန်တင်းကနေ အချိုရည်တစ်ဗူးလောက်ဆွဲခဲ့စမ်းပါ”
“Shark လား...”
“ရတယ်...ကျွဲရိုင်းဖြစ်ဖြစ် ငါးမန်းဖြစ်ဖြစ် ၊ အပြန်မှ ပိုက်ဆံပေးတော့မယ်ကွာ”
“အေးအေး...သွားပြီ”
ဟူး.........သန့်ဇင်ကိုသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခုကိုချလိုက်ပြီး စာကြည့်စားပွဲကနေ ကုတင်ပေါ်သို့ ကျောခင်းလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူ၏လက်ကိုင်ဖုန်းကိုပွတ်ကာ အင်တာနက်ဖွင့်ပြီး Viber ကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တုန်...တုန်...တုန်..တုန် !!!!! ” ( Sound of Viber notification)
( ကို့ရဲ့ ချယ်ရီပန်းလေး) ဟု Nickname ပေးထားသည့် အိမ့်မျက်ချယ်၏ ဖုန်းနံပါတ်မှ Message လေးခုလောက် ဆက်တိုက်ဝင်လာသည်။
သူမပို့ထားသည်မှာ ဒီနေ့သူမစာကျက်မည် ဖြစ်၍ ဖုန်းမဆက်ပါတော့နှင့် ဟူ၍၎င်း...... ကိုလည်း အလေမလိုက်ပဲ စာကိုလုပ်ပါ ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါ ဟူ၍၎င်း....... အတိုချုပ်ရေးထားပြီး အာဘွားပေးသည့် စတစ်ကာလေးနှင့် အဆုံးသတ်ထားသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမပို့သောစာများကို အလိုက်အထိုင် ပြန်ပေးပို့ပြီး ဉာဥ့်နက်သည်အထိ စာကျက်မနေပဲ အိပ်ရေးဝဝအိပ်ရန် စိတ်ပူ၍ အမှာစကားပါးလိုက်သည်။
တက္ကသိုလ်များ၏ ပထမနှစ်ဝက် စားမေးပွဲသည် နောက်တစ်ပါတ် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ဖြေဆိုရတော့မည် ဖြစ်လေသည်။
ဆယ်တန်းအောင်ပြီးခါစ ပထမနှစ်တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားကျောင်းသူများသည် အထက်တန်းဆရာဆရာမများ၏ “Uni ရောက်လျင် စာမကျက်ပဲ ကဲချင်တိုင်း ကဲလိုရပြီ” ဟူသည့် ဂျင်းစကားအား အဟုတ်ထင်ခဲ့ကြပြီး နှစ်လသုံးလလောက် အလေလိုက်ခဲ့ကြသည်။
စာမေးပွဲဖြေမည့် တစ်လခန့်အလိုတွင် ကျောင်းက လက်ချာဆရာများပေးသည့် ကျက်မှတ်ရမည့် စာပိုဒ်များစွာကိုတွေ့ကာမှ အသိပြန်ရပြီး အလင်းပြန်ဝင်ခဲ့ကြသည်။
စာများကလည်း အရှေ့ကို ကျက်လိုက်တိုင်း ရပြီးသား အနောက်ကမေ့နေသဖြင့် ပြန်နွေးလိုက် အရှေ့တိုးလိုက်ဖြင့် ဂျာအေးအရိုက်ခံရသလို ဖြစ်နေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ဆယ်တန်းတုန်းကထက်ပင် နေ့ညမပျက် စာကိုပိုကြိုးစားနေရသည် ၊ Roll နံပါတ်ထက် အနည်းဆုံးတော့ အောင်မှတ်ရအောင် လုပ်ရမည်မဟုတ်လား.....
သန့်ဇင်ကိုပင် နေ့နေ့ညည စာပြီးရင်စာလုပ်နေရသည့်အချိန်တွင် ဆေးကျောင်းသူ အိမ့်မျက်ချယ်မှာမူ အမြဲလိုလို စာလုပ်နေ၍ ဆက်သွယ်ရေး ဧရိယာပြင်ပသို့ ရောက်နေသလားပင် ထင်မှတ်ရ လေသည်။
ယခုဆိုလျင် စာမေးပွဲက နီးသထက်နီးလာပြီဖြစ်၍ ဖုန်းသိပ်မဆက်ဖြစ်တော့ အရင်လို သူမ၏ တီတီတာတာ စကားလေးတွေကို မကြားရတော့ချေ။
အရင်တုန်းက တစ်ပါတ်လျင် လေးရက်လောက် မမောတမ်း ဖုန်းပြောခဲ့ကြသော်လည်း အခုတော့ တစ်ပတ် တစ်ခေါက်လောက်သာ ကောင်းကောင်းပြောဖြစ်ကြသည်။
သန့်ဇင်ရော မျက်ချယ်ပါ မအားလပ်ကြသဖြင့် Viber တွင်သာ စာတိုလေးများ အပြန်အလှန်ပို့ပြီး ဆက်သွယ်နေကြရသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဒီနေ့အဖို့တော့ စာမကျက်ချင်တော့သဖြင့် ဖုန်းကိုဘေးနားပစ်ချပြီး တစ်ဝှားဝှားနှင့်သန်းကာ ခြေကားယား လက်ကားယား အညောင်းဆန့်လိုက်သည်။
“တုန်...တုန်...တုန် !!!”
“ဝှါး......ဘယ်သူပါလိမ့် ၊ ချယ် စာပြန်ပို့တာလားမသိဖူး”
သန့်ဇင်သည် တစ်ယောက်ထဲ စကားပြောရင်း သူ့ဖုန်း Viber ထဲသို့ဝင်လာသည့် Message ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည် ၊ သူထင်သလို မက်ဆေ့ပို့သူမှာ အိမ့်မျက်ချယ်မဟုတ်ပဲ သူသူဟန် ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာများပါလိမ့်ဟု ဖတ်ကြည့်မိလိုက်သည်။
“သန့်ဇင်....နင်စာတွေရပြီလား”
“အင်း...မရသေးပါဖူးဟာ ၊ နင်ရော”
“အတူတူပဲ...အောင်မှတ်တော့ ရပါပြီ...”
“အင်း...ထူးထူးဆန်းဆန်း ငါ့ကိုမက်ဆေ့တွေပို့နေပါလား ၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“အင်း ဟိုတစ်ခါပြောထားတဲ့ကိစ္စလေ...အဲ့တာလေး အဆုံးသတ်ပေးပါဦး”
“ဘာလဲ ဟန်ဆောင်ရည်းစားကိစ္စလား......စာမေးပွဲတွင်းကြီးကို”
“လုပ်ပါဟာ...တစ်ရက်လောက် စိတ်ပြေလက်ပျောက်လာခဲ့လေ ၊ နင်လည်း နေ့တိုင်းတော့ စာမကျက်ဖူးမလား”
“နေ့တိုင်းလုပ်နေရလွန်းလို့ ငြီးငွေ့နေပြီ...အဲ့တာဆို မနက်ဖြန်လာခဲ့လိုက်မယ်”
“အင်း...ငါ ချယ့်ကိုမပြောရသေးဖူးနော် ၊ နင်ပဲပြောလိုက်ပါလား သန့်ဇင်”
“အမ်း...ဒီကိစ္စ သူ့ကိုမပြောတာပဲကောင်းမယ်ထင်တယ် ၊ နင်ပဲပြောကြည့်ပါလား”
“နင်ကတော့ ငါ့ကိုဘော်လီဘောပုတ်ပြန်ပြီ ၊ နင့်ရဲ့ ချယ်က စာမေးပွဲတွင်းဆို စကားပြောလို့ မကောင်းဖူးရယ်.... ဆက်တောက်ဆက်တောက်နဲ့”
“အဲ့တာတော့ဟုတ်တယ် ၊ ငါနဲ့တောင် တစ်နေ့ နှစ်ကြောင်းသုံးကြောင်းပဲ မက်ဆေ့ပို့ဖြစ်တာ”
“ဒါဆိုသူ့ပြောမနေပါနဲ့တော့ သန့်ဇင်ရယ် ၊ နင့်ဘာသာနင်လာခဲ့လိုက်ပေါ့..... စဥ့်ကိုင်နဲ့ ကျောက်ဆည်နဲ့က နီးနီးလေးပဲဟာ”
“ငါလာတာတော့ဟုတ်ပါပြီ....စာမေးပွဲတွင်းကြီး နင်တို့ ကျောင်းကန်တင်းမှာ လူရှိပါ့မလား”
“ပိုတောင်ပေါနေသေးတယ် ၊ စာထွက်ကျက်တာနည်းနည်း ကန်တင်းထိုင်ကြတာ များများ ဖြစ်နေတာ”
“ငါတို့ကျောင်းလည်း အတူတူပါပဲ ၊ ဒါဆို မနက်ဖြန် ဆင်းခဲ့လိုက်မယ်”
“အင်းအင်း....ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကို သဲ...လို့ ခေါ်ဖို့မေ့မနေနဲ့နော်...ဟိဟိ”
“အင်းပါ.... ငါကူညီတာ ဒီတစ်ခါ နောက်ဆုံးပဲနော်”
“ ကျေးဇူးပါ သန့်ဇင်ရာ.... ဒီတစ်ခါတော့ ဒုတိယနဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ပဲ ၊ ကျောင်းကလူတွေ အကုန်လုံးနီးပါ နင့်ကိုမြင်ပြီးသွားလို့ နောက်ဆမ်မက်စတာကြရင် နင်နဲ့ အိမ်ကသဘောတူလို့ စေ့စပ်ပြီးပြီလို့ သတင်းလွှင့်လိုက်ရုံပဲ”
“အင်းပါ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကူညီလက်စနဲ့ ကူညီပေးပါ့မယ်...ဒါပဲ မနက်ဖြန် နင့်ဆီလာမှာ ဆိုတော့ အခုစာကျက်လိုက်ပါဦးမယ်”
“အင်းအင်း...ဒါပဲ သန့်ဇင် ၊ ငါလည်း Line out ပြီ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း စာကျက်ရန် ပျင်းနေသည်ကနေ သူသူဟန်၏ မက်ဆေ့ဝင်ချလာပြီး မနက်ဖြန်တွေ့ဖို့ ချိန်းလိုက်ရသဖြင့် ဒီညစာကျက်ရန် ပြန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည် ။
မနက်ဖြန် နေ့တစ်ပိုင်း (သို့) တစ်နေကုန်နီးပါး ကျောက်ဆည်တွင် အချိန်ကုန်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် နေ့ခင်းပိုင်း စာကျက်ရန် အချိန်ရမည်မဟုတ်ချေ။
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်သည် ပျင်းရိနေသောစိတ်ကိုဖျောက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ အားတင်း၍ထကာ စာကြည့်စားပွဲသို့ ပြန်သွားသည် ၊ စာကျက်နေရင်း နှစ်ပိုဒ်လောက် ရသောအခါတွင် အစိုးမရသည့် မနောအာရုံက စာကျက်နေရင်းနှင့်ပင် အဝေးသို့ လွင့်သွားပြန်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် နှစ်လက သူသူဟန်စတင် အကူအညီတောင်းခဲ့သည့် ပုဂံခရီးစဥ်အကြောင်းကို ဆက်စပ်ပြီး တွေးမိသွားသည် ၊ တည်းခိုဆောင်၏ မှောင်မှောင်မဲမဲ အခန်းထဲတွင် ဖြူဝင်း ဖြောင့်ဆင်းတောင့်တင်းသော သူသူဟန်၏ ဖင်လုံးကြီးအား လေးဖက်ထောက်ပြီး ခါးကိုကိုင်ကာ အပီဆွဲခဲ့သည်ကို တွေးမိကာ လီးကတောင်လာပြန်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် လွင့်ပျံ့သွားသော စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်စုပြီးပြီး စာပြန်ကျက်သည် ၊ အပုဒ်ရှည်တစ်ပုဒ်အား ရသလိုလို မရသလိုလို ရှိသောအချိန်တွင် စိတ်အာရုံသည် သူသူဟန်နှင့် လိင်ဆက်ဆံခဲ့သည်ကိုသာ ပြန်မြင်ယောင်နေသဖြင့် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တော့သည်။
စာအုပ်ကိုပိတ်ပြီး စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင်ပင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ရင်း လွင့်ပျံ့ချင်နေသည့် စိတ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည် ၊ ပုဂံခရီးစဥ်တွင် သူသူဟန်က စတင်မြူဆွယ်သောကြောင့် သူစိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ စိတ်ကြိုက်လုပ်မိခဲ့ပုံများနှင့် လိုက်ပွဲအနေဖြင့် နွေးနွေးဟူသည့် ကောင်မလေးကို နှိုက်စားခဲ့သည်များကို ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခုလို ပြန်တွေးနေမိသည်။
ထိုကဲ့သို့ အမျိုးသမီး ခန္တာကိုယ်နှင့် အထိအတွေ့များအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါတွင် အာသာမဖြေသည်မှာ ကြာနေပြီဖြစ်သော ညီငယ်လေးက အကြောတင်းမတ်ကာ ဆန္ဒပြလေ တော့သည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အိမ်သာထဲသို့ အမြန်သွားပြီး သူဆောင့်လိုးခဲ့ရသည့် သူသူဟန်၏ ဖင်လုံးလုံးကြီးအား မှန်းပြီး တစ်ချီတစ်မောင်းထုလိုက်ရာ သုတ်ရည် ပျစ်ချွဲချွဲအများကို “ဗျစ်ကနည်း....ဗျစ်ကနည်း ” ပန်းထုတ်မိလေတော့သည်။
အိမ်သာထဲတွင် ဂွင်းတစ်ကြောင်းဆွဲပြီးသွားသည့် သန့်ဇင်သည် အခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး စာပြန်ကျက်ရန် ပြင်ဆင်သည် ။
သူကျက်ရမည့် အပုဒ်ရှည်ကြီး နောက်တစ်ပုဒ်ကို အစအဆုံး တစ်ခေါက်ဖတ်လိုက်ပြီး မလိုအပ်ဖူးထင်သည့် စာပိုဒ်များကို ကွင်းစ..ကွင်းပိတ်သုံးပြီး ဖျက်ချလိုက်သည်။
စာပိုဒ်များ ဖျက်နေရင်းနှင့်ပင် သူ၏ မသိစိတ်က ယောကျာ်းသဘာဝအရ “ ဒီတစ်ခေါက် ကျောက်ဆည်သွားရင်လည်း သူသူဟန်ကို လုပ်လိုက်ရရင် ကောင်းမှာပဲ” ဟု တွေးမိသဖြင့် ပြုံးမိလိုက်သည် ။
ထိုသို့တွေးပြီးခါမှ “ ငါမျက်ချယ်အပေါ် သစ္စာဖောက်ချင်သလို ဖြစ်နေတာလား.....မင်းစိတ်ကို မင်းထိန်းစမ်း သန့်ဇင်” ဟု သတိပြန်ပေးရသည်။
သန့်ဇင်သည် သူ့တစ်ယောက်ထည်း အတွေးနယ်ကျွံနေရင်း နောက်ဆုံးတွင် “ ဒီတစ်ခေါက် သူသူဟန်ဆီကို သွားတာက နေ့ချင်းပြန်ဆိုတော့ ဒါမျိုးဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဖူး ၊ လျောက်မတွေးနေနဲ့တော့” ဟု တွေးမိကာမှပင် ပြုံးမိသွားပြီး စာအုပ်စီ အာရုံပြန်ရောက်သွားတော့သည်။
အခုရက်ပိုင်းတွင် စာကျက်ရသည်နှင့် စိတ်ဖိစီးမှုများနေပြီး အာရုံမရဖြစ်နေသော်လည်း အိမ်သာထဲတွင် ဂွင်းတစ်ကြောင်း ထုလိုက်ရ၍လားမသိ.....
စိတ်အာရုံ စုစည်းမှု အားကောင်းလာပြီး စာကျက်သောအခါတွင် အပုဒ်ရှည်နှစ်ပုဒ်ကို တစ်ခဏအတွင်း အလွတ်ရသွားတော့သည်။
သန့်ဇင်ကို နောက်ဆုံးအပုဒ်ကျက်နေစဥ်တွင် အောင်အောင်ဦးသည် ကျောင်းဝန်းထဲမှ စာကျက်ပြီး ပြန်လာသည် ၊ သူမှာထားသည့် အချိုရည်ဗူးအား ဖောက်သောက်ကာ ခဏနားပြီးချိန်တွင် စာပြန်ကျက်သည်။
ဒီလိုအာရုံမှုမျိုးကို နောက်တစ်ရက်တွင် ထပ်ရရန် မလွယ်ကြောင်း သန့်ဇင်ကိုသိလေသည်။
သူစိတ်ရှိသလောက် စာများကျက်မှတ်ပြီးချိန်တွင် ည ၁၁နာရီခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်၍ ဘုရားရှစ်ခိုးပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည် ။
အိပ်ယာပေါ် ရောက်သောအခါတွင်လည်း သန့်ဇင်သည် ပုဂံတွင် သူသူဟန်နှင့် ကျူးလွန်ခဲ့သည့်ကိစ္စအပေါ် လိပ်ပြာမလုံသလို ခံစားမိသောကြောင့် ပြန်ကာ တွေးနေမိသည်။
သူသူဟန်နှင့် မရည်ရွယ်ပဲ လိင်ဆက်ဆံဖြစ်ခဲ့သည့်ကိစ္စမှာ သူမအပေါ် နှလုံးသား၏ ခံစားချက်မပါပဲ အဖိုအမ သဘာဝ လိင်အာသီသ ဆန္ဒသက်သက်ကြောင့်သာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်ဟု သန့်ဇင်ကို သိနေသည်။
ယောကျာ်းလေးသဘာဝအရ သူသူဟန်လို ချောမောလှပပြီး မော်ဒယ်တစ်ယောက်လို ခန္တာကိုယ်ကောက်ကြောင်း ပိုင်ဆိုင်သည့် ကောင်မလေးနှင့် နောက်တစ်ခေါက် အတူအိပ်ခွင့်ရလျင် ကောင်းမည်ဟု မသိစိတ်က ဆုတောင်းနေမိသည်။
သန့်ဇင်ကို အနေဖြင့် သူသူဟန်အပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် လိင်ဆက်ဆံဖော် တစ်ယောက် ( သို့ ) Friend with Benefit ဟုသာ သဘောထားသော်လည်း သူမဖက်က ခံစားချက်များက နယ်ကျွံလာမည်ကို စိုးရိမ်မိသည် ။
မိန်းခလေးတို့၏ သဘာဝအရ ရည်းစား ဟန်ဆောင်သည့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ထက် စိတ်ခံစားချက်များ ပိုလာလိမ့်မည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် သူသူဟန်လို ငယ်ရွယ်နုပျိုပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် ကောင်မလေးနှင့် အခွင့်အရေးရလျင် အတူမအိပ်ချင်သည့် ပုရိသ ယောကျာ်းရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ ။
သန့်ဇင်ကိုသည်လည်း ကောက်ကြောင်းလှသည့် မိန်းခလေးများကို ကြိုက်နှစ်သက်သော ယောကျာ်းများထဲမှ တစ်ယောက်သာဖြစ်သောကြောင့် မလွန်ဆန်နိုင်ပဲ ကျူးလွန်မိခဲ့ လေသည်။
သို့သော်လည်း သူ၏လက်တွဲဖော်ချစ်သူဖြစ်သည့် အိမ့်မျက်ချယ်အပေါ် လူသားပီသစွာ သစ္စာရှိရမည်ဟု သတိပေးမိပြန်သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် ခဏတာ တွေးတောခန်း ဝင်ပြီးနောက်တွင် သူ့ကိုယ်သူ အတွေးလွန်နေမိသည်ဟုသာ ယူဆလိုက်ပြီး စိတ်ကိုလျော့ကာ အိပ်စက်လိုက်တော့လေသည်။
နောက်တစ်နေ့မနက် ၈နာရီခန့်တွင် သန့်ဇင်ကို အိပ်ယာမှနိုးလာလေသည် ၊ မနေ့ညက သူသည် တစ်ချိုးထည်း အိပ်ပျော်သွားပြီး အိမ်မက်ပင်မမက်ပဲ မနက်ရောက်သွားသည်။
နှစ်ချိုက်စွာ အိပ်လိုက်ရ၍လားမသိ... သူဒီနေ့အိပ်ရေးဝပြီး လန်းဆန်းနေသည် ၊ အခန်းဖော်ဖြစ်သော အောင်အောင်ဦးကမူ သီချင်းဖွင့်ပြီး သင်္ချာဘာသာကို တွက်ချက်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကို အိပ်ရာနိုးပြီး တစ်ခဏတွင် မနေ့တုန်းက သူသူဟန်နှင့် ချိန်းဆိုထားသည်ကို သတိရမိသွားသည် ၊ ထို့အခါတွင် အိပ်ယာပေါ်မှ အမြန်ထပြီး မျက်နှာသစ်သွားတိုက်ပြီး ရေပါတစ်ခါတည်းချိုးလိုက်သည်။
ရေချိုးပြီးနောက်တွင် အဝတ်အစားလဲကာ မနက်စာစားပြီးနောက် ကျောက်ဆည်သို့ ဆိုင်ကယ်စီးပြီး သွားသည်။
အခါတိုင်းတွင် သူတစ်နေရာရာသို့ သွားမည်ဟုဆိုလျင် မျက်ချယ်အား အကျိုးအကြောင်း ပြောပြီးမှ သွားလေ့ရှိသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဒီတစ်ခေါက်ခရီးကိုတော့ သူမအား မပြောသင့်ဟုသာ ယူဆသဖြင့် ပုံမှန်အတိုင်းသာ မက်ဆေ့ပို့ပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
မနက်အိပ်ယာထသည်မှာ နောက်ကျသွား၍ ကျောက်ဆည် GTC ကျောင်းနားရှိ သူသူဟန်၏ အဆောင်ရှေ့သို့ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် နေ့လည် ၁၁နာရီ ရှိနေလေပြီ ။
သန့်ဇင်က ရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ဖုန်းဆက်လိုက်သောအခါ သူသူဟန်သည် ပြင်ဆင်နေပြီးသားဖြစ်၍ တစ်ခါထည်းထွက်လာလေသည်။
သူသူဟန်သည် ဒီနေ့အတွက် အနီရောင် ဂါဝန်အရှည်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆိုင်ကယ်ဦးထုတ်ကိုပါ တစ်ခါတည်း ဆောင်းလာသည် ၊ အဆောင်ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ် စောင့်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား ပွေ့ဖက်လိုက်ပြန်သည်။
ဒီတစ်ခါတွင်တော့ သန့်ဇင်ကိုသည် သူမပွေ့ဖက်လိမ့်မည်ဟု ကြိုသိနေသောကြောင့် ရှိူးတိုး ရှန့်တန့် မဖြစ်တော့ပဲ အလိုက်အထိုက် ပြန်လည်ပွေ့ဖက်လိုက်သည် ။
သူသူဟန်၏ နူးညံ့သော ကိုယ်လုံးလေးနှင့် စပယ်ပန်းကဲ့သို့ မွှေးပျံ့နေသည့် ကိုယ်သင်းရနံ့လေးသည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ နောက်တစ်ဖန် ရောက်ရှိလာပြန်လေပြီ။
“ကို....”
“အင်း....ပြော သဲ ၊ ခေါ်ရတာလည်း ပါးစပ်ယားတာဆို”
“အံမယ်လေး...မိန်းခလေးကိုလည်း အားနာပါဦး ၊ သူကချည်း အရှက်ကြီးနေတယ်”
“ငါက အရှက်နဲ့လူလုပ်နေတာ...အသက်နဲ့လူလုပ်နေတာမဟုတ်ဖူး....ဟဲဟဲ”
“နင် ၉နာရီကျော်လောက် ရောက်လာမယ်မှတ်နေတာ ၊ နောက်ကြပါလား”
“အင်း...ညက အိပ်ယာဝင်တာနောက်ကျသွားလို့”
“အော်....နင်ငါ့ဆီလာတာ ချယ့်ကို ပြောလိုက်သေးလား”
“ဟင့်အင်း..... မပြောဖြစ်သေးဖူး ၊ ငါပြောလိုက်ရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်”
“ပြောမနေပါနဲ့တော့ သန့်ဇင်ရယ်....ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါလည်းသူ့ကို ခွင့်မတောင်းထားမိဖူး”
“အရင်တစ်ခေါက်ကပြောတော့ နင်တို့အချင်းချင်း အေးဆေးဆို”
“နင့်ရဲ့ချယ်က အမြင်ကတ်စရာကောင်းလောက်အောင် အူတိုနေတာကိုး ၊ ပုဂံကနေ ပြန်လာပြီးတော့ ငါ့နဲ့အဲ့အကြောင်းမပြောမိတော့ဖူး...ထားလိုက်ပါ”
“အင်းပါ ၊ သူလည်း သူ့စာတွေနဲ့သူရှုပ်နေတာ မပြောတော့ပါဖူး....ကဲ ဘယ်သွားကြ မှာလဲ”
“အရင်ဆုံး ကျောင်းဝန်းထဲက ကန်တင်းကိုသွားရအောင် ၊ ဒီအချိန်အဲ့မှာ လူတွေပေါတယ်”
“လူတွေပေါတယ်ဆိုမှ မျိုးမင်းထက်နဲ့ တိုးနေရင်ဒုက္ခ.... အဲ့ကောင်က ငါတို့ဟန်ဆောင်တွဲတာ မသိဖူးနော် ၊ ဖော်ကောင်လုပ်လိုက်ရင် သွားပြီနော်”
“ရတယ်...နင့်ဘော်ဒါက ကျောင်းဝန်းထဲမှာမရှိဖူးရယ်”
“နင်ကဘယ်လိုသိတာလဲ”
“မျိုးမင်းထက် ကောင်မလေးက ငါတို့အဆောင်ကပဲလေ....သူတို့အတွဲက ဒီနေ့ မန္တလေးကို အလည်သွားကြတယ် ၊ ကိုးနာရီလောက်ကတည်းက ထွက်သွားကြပြီရယ်”
“အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲ...ဆိုင်ကယ်ပေါ်တက်တော့”
“အင်း....ခဏနော် ၊ ဂါဝန်နဲ့ဆိုတော့ ဘေးတစောင်းတက်မှရမှာ.....နင့်ခါးကို ဖက်လို့ ရတယ်မလား”
“အခုမှ ခါးဖက်ခွင့်တောင်းနေတယ် ၊ ပုဂံမှာတုန်းက နင်ငါ့ကိုလုပ်ချင်ရာကြ လုပ်ပြီးတော့”
“ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ ငါမသိဖူးနော်...ဟွန့်”
“မသိတော့ရင်လည်း မျက်ချယ်ကို တိုင်လိုက်မယ်လေ”
“အဲ့လိုတော့ မလုပ်ပါနဲ့ဟယ်...သန့်ဇင် နင်လည်း အလိုတူအလိုပါနော်”
“သိဖူး...ဟားဟား ၊ နင်တို့ကျောင်းထဲက ဘယ်လမ်းက ကွေ့ဝင်ရမှာလဲ”
“ အရှေ့ကိုရောက်ရင် ဘယ်ဖက်က လမ်းချိုးလေးထဲကွေ့ဝင်လိုက်....ဟုတ်တယ်”
“အင်း..အင်း”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူသူဟန်တို့ ဟန်ဆောင်စုံတွဲသည် ကျောက်ဆည် GTC ကျောင်းဝန်းထဲသို့ အတူတူဝင်သွားကြပြီး ကျောင်းသားအများစုရှိသော ကန်တင်းအရှေ့တွင် ဆိုင်ကယ်ရပ် လိုက်သည် ။
သူသူဟန်နှင့် ဘေးချင်းယှဥ် လမ်းလျောက်ရင်း စားသောက်ဆိုင်အထဲသို့ ဝင်သွားသည့်အခါတွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများ၏ မျက်လုံးများက သန့်ဇင်ကိုအား စပ်စုသောအကြည့်များဖြင့် ဝိုင်းကြည့်ကြသည်။
ဆိုင်အတွင်းသို့ ရောက်သည့်အခါတွင် သူသူဟန်က လူအများမြင်နိုင်မည့် အလယ်တန်းက စားပွဲဝိုင်းတွင် နေရာယူ ဝင်ထိုင်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုအား မီနူးစာရွက်ပြပြီး အစားအသောက်မှာခိုင်းသည်....
သူမသည် ဒီဆိုင်ကို လာနေကြဖြစ်၍ စားနေကြ ထမင်းနှင့် ဟင်းကိုမှာလိုက်ပြီး သန့်ဇင်ကတော့ ယမ်ယမ်ခေါက်ဆွဲကြော်နှင့် လီမွန်တီးအအေးကိုသာ မှာလိုက်သည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် ဘေးနားရှိ စားပွဲဝိုင်းများတွင် ထိုင်နေကြသော လူအများက သူ့အားကြည့်နေ ကြသည်ဟု ခံစားမိ၍ မနေတက် မထိုင်တတ်ဖြစ်နေသည်။
ကျောင်းသားကျောင်းသူများ၏ စပ်စုခြင်းကို ခံနေရသော သန့်ဇင်ကိုသည် မှာထားသည်များကို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စောင့်ရင်း ဖင်တကြွကြွဖြစ်နေသဖြင့် သူသူဟန်က.......
“သန့်ဇင်....ဘေးနားက လူတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့ ၊ နေတက်သလိုသာနေ”
“အင်း...ငါကနင့်လိုမှ ကွင်းမဟုတ်တာ...ဝိုင်းပြီး အကြည့်ခံနေရတော့ တစ်မျိုးကြီးပဲ”
“ခစ်ခစ်...ငါဆိုကျောင်းရောက်ကတည်းက အမြဲတမ်းအကြည့််ခံနေရတာ”
“အင်း...နင်က အ.ထ.က ၂ ကတည်းက ကောင်လေးတွေရဲ့ အကြည့်ခံရတာပါ ၊ မထူးဆန်းပါဖူး”
“ကောင်လေးတိုင်းတော့မဟုတ်ပါဖူး”
“မကြည့်တဲ့ကောင်က ခြောက်နေလို့ပဲ”
“မဟုတ်ဖူးလေ...ငါကနင့်ကိုပြောနေတာ ၊ နင်က ကိုးတန်းတုန်းက ချယ့်ကိုပဲ ကြည့်နေတာကို”
“နင်က ချောရုံချောတာ...ငါ့ရဲ့ချယ်လောက် ချစ်စရာမကောင်းပါဖူး”
“ဟွန်း...”
သန့်ဇင်ကိုက သူမအား မျက်ချယ်လောက် ချစ်စရာမကောင်းဖူးဟု ပြော၍ သူသူဟန်၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် စူစူပုတ်ပုတ်လေး ဖြစ်သွားသည် ။
သန့်ဇင်သည် စွာကျယ်ကျယ် လုပ်နေသည့် သူမအား စနောက်လိုက်ရ၍ ပြုံးစိစိ လုပ်နေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူမှာထားသည့် ယမ်ယမ်ခေါက်ဆွဲကြော်နှင့် လီမွန်တီးအအေး ရောက်ရှိလာ သည်။
သန့်ဇင်က လည်ချောင်းရှင်းစေရန် လီမွန်တီးအား ပိုက်ကနေ စုတ်သောက်နေစဥ် အချိန်တွင် သူသူဟန်က မျက်နှာကိုတည်ပြီး စကားပြောလိုက်သည်။
“သန့်ဇင်...ငါနင့်ကို ပြောစရာရှိတယ် ၊ အရေးကြီးလို့ သေချာနားထောင်ပေး”
“အွန်း....ဘာလဲ”
“လန့်မသွားနဲ့နော်...ငါ့မှာ နင်နဲ့ရတဲ့ ကိုယ်ဝန် နှစ်လရှိနေပြီ...”
“ဖလူး...ဖလူး...အဟွတ်...အဟွတ်”
“ဖြေးဖြေးသောက်...သီးနေပြီ”
“အဟွတ်...အဟွတ်....နင်တကယ်ပြောနေတာလား”
“ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ.....ငါ့ကို ချစ်စရာမကောင်းဖူးလို့ပြောလို့ ၊ မှတ်ပြီလား”
“လန့်သွားတာပဲ မိသူရယ် ၊ လဖွတ်ထဲမှပဲ....နင်လည်းချစ်စရာကောင်းပါတယ်ဟာ.... ဒါပေမယ့် ငါ့ရည်းစားနဲ့ယှဥ်ရင်တော့ ဘယ်တူပါ့မလဲဟ ၊ ပြီးတော့ ကျောင်းတုန်းကတည်းက နင့်ကိုလိုက်တဲ့သူ ပိုများတာပဲဟာ”
“အဲ့လိုလား....ကျေနပ်သွားပြီလေ...ခစ်ခစ် ၊ ငါနင့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးမယ်နော်.... ဟို ငါနဲ့ချယ်နဲ့ ဘယ်သူကဘော်ဒီကောက်ကြောင်း ပိုလှလဲ”
“အဟွတ်....မသိဖူး ယုန်ကလေး နှာစီးသွားပြီ”
(ယုန်ကလေး နှာစီးသည့်ပုံပြင်မှာ လူတိုင်းနီးပါသိပြီးသားဖြစ်မည်ထင်၍ မရှင်းပြတော့ပါ ၊ မသိသောသူများ Pm တွင် လာမေးနိုင်ပါသည် )
“ဟွန်း...ယူကအလျောက်ကောင်းတယ်နော် ၊ နှုတ်သီးကောင်းလျာပါးလေး”
“လျာပါးမပါးတော့ နင်အသိဆုံးပဲမလား...ဟီဟီး”
“သန့်ဇင်...နင်တော့နော် သေတော့မယ်.... အဲ့တာကိုပဲ ခဏခဏပြောနေ”
“ဟဲဟဲ ငါကနင်ပြောတာကို အနောက်ကလိုက်ပြောရုံပါ ၊ နင်မှာထားတဲ့ဟာတွေရပြီ စားရအောင်”
“အင်းအင်း....သန့်ဇင် စားပြီးရင် ငါတို့ သွားလည်ကြအုံးမလား”
“အင်း နင့်သဘောလေ ၊ စာတွေရောရပြီလား....တော်ကြာ ငါကဖျက်စီးတယ် ဖြစ်ဦးမယ်”
“တစ်ရက်လောက်မကျက်တာ ဘာမှမဖြစ်ပါဖူးလေ...ဟဲဟဲ”
“ချယ်ကတော့ နေ့တိုင်းလိုလို ညနက်တဲ့အထိ စာကျက်ကျက်နေလို့ နားပါလို့မနည်းပြောယူ ရတယ် ၊ ငါတို့နဲ့များကွာပ...”
“အွီးး.....သန့်ဇင် နင်နဲ့မျက်ချယ်နဲ့ သမီးရည်းစားဆိုတာ ငါသိပါတယ်ဟာ ၊နင်တို့ကို ငါပဲအောင်သွယ်တော် လုပ်ပေးခဲ့တာ...အဲ့တာကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေ့ငါနဲ့လည်နေတုန်း သူ့အကြောင်း ထပ်မပြောပါနဲ့လား တောင်းဆိုပါတယ် ငသန့်ရယ်”
“အင်း...ငါသတိရမိသွားလို့ လွှတ်ကနည်းထွက်သွားတာပါ”
“ပြောလေကဲလေ....ဒီနေ့တော့ နင်ကငါ့ရည်းစားပဲနော် ၊ မေ့မနေနဲ့ဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သဲရေ.... စကားပြောတာလေးလျော့ပြီး ထမင်းစားပါတော့”
“ဟုတ်ကဲ့ ကိုကိုရေ....သဲလေး စစားပြီနော်...အွီး ပြောရတာ လျာယားလိုက်တာ”
“ဘေးနား နင့်ဘော်ဒါတွေမရှိပါဖူး ပုံမှန်ပဲ ပြောကြတာပေါ့ ၊ ငါတို့ပြောတာ ဘယ်သူမှ ကြားရတာမှ မဟုတ်တာ”
“ဟုတ်တယ် ငသန့်...အခုမှပဲ ခေါ်ရတာအရသာရှိသွားတော့တယ်”
“မိသူရေ...စားတော့ နင်ကစကားကိုများတယ်”
“ခစ်..ခစ်..ခစ်..ခစ် ၊ လက်ခုပ်ဆိုတာ နှစ်ဖက်တီးမှ မြည်တာပါနော်”
“.............”
နေ့လည်စာကို ကျောင်းကန်တင်းတွင် ထမင်းအတူစားကြပြီးချိန်တွင် သူသူဟန်၏ ဒုတိယ အစီအစဥ်အနေဖြင့် ကျောင်းဝန်းထဲရှိ စုံတွဲများထိုင်သည့် ခုံတန်းတွင် နာရီဝက်လောက် အပြထိုင်လိုက်ရသေးသည် ၊ ထိုထိုင်ခုံတန်းလေးတွင် အတူယှဥ်ထိုင်ရင်း သန့်ဇင်ကိုက သူသူဟန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင်မှီကာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ခဏမှိန်းလိုက်သေးသည်။
ထို့နောက်တွင် ဒေသခံလို ဖြစ်နေသည့် GTC ကျောင်းသူ သူသူဟန်က ကျောက်ဆည်မြို့၏ အထင်ကရနေရာများသို့ ဦးဆောင်ပြီး ခေါ်သွားသည် ၊ ကျောင်းထဲကထွက်လာပြီး ရွှေသာလျောင်းတောင်ပေါ်ဘုရားသို့ သွားကြရာ တောင်ပေါ်လမ်းသည် မတ်စောက်၍ ဂီယာဝမ်းတူးနှင့် အတင်းထိုးတက်ရသည် ။
တောင်တက်တောင်ဆင်းလမ်းကို မောင်းနေကြဖြစ်သည့် မေမြို့သား သန့်ဇင်ကိုသည် တောင်ပေါ်လမ်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်နိုင်၍သာ သက်ပြင်းချနိုင်သည်။
သူ့၏အနောက်တွင် ဘေးတစောင်း ထိုင်လိုက်လာသည့် သူသူဟန်ကလည်း ခါးကိုတင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး တိုးကပ်နေလေသည်။
ရွှေသာလျောင်း တောင်ပေါ်ဘုရားတွင် ဘုရားဖူးပြီးနောက် အရိပ်ရသော စောင်းတန်းတွင် အတူတူထိုင်ရင်း အ.ထ.က.၂ က သူငယ်ချင်းများအကြောင်းနှင့် ရှေးဟောင်းနှောင်းဖြစ်များ ပြောဖြစ်ကြသည်။
ရွှေသာလျောင်း တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးချိန်တွင် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရှိသော ပေါ်တော်မူ ဘုရားနှင့် မြင်းစိုင်းလက်သယ် ဘုရားသို့သွားပြီး လည်ပတ်လိုက်ကြသေးသည် ၊ ပေါ်တော်မူ ဘုရားဖူးပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ညနေ ၅နာရီခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်လေသည်။
သူသူဟန်သည် ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် သန့်ဇင်၏ ခါးကိုဖက်ကာ ကျောပြင်ကိုမှီရင်း လေသံ နွဲ့နွဲ့လေးဖြင့် စကားပြောသည်။
“သန့်ဇင်....”
“အင်း....”
“ညနေငါးနာရီကျော်နေပြီနော်...ဗိုက်ဆာနေပြီလား”
“ဆာတော့ဆာနေပြီ.....အဲ့တာကြောင့် နင့်ကိုပြန်ပို့မလို့ အမြန်မောင်းနေတာ ၊ စဥ့်ကိုင်ကို ပြန်ရောက်မှ စားတော့မယ်”
“ဒီမှာတစ်ခါထည်းစားသွားပါလား.....ငါဝယ်ကျွေးပါ့မယ်”
“တော်ပါပြီ...ငါအပြန်နောက်ကြနေမှာဆိုးလို့....”
“သန့်ဇင်...နင်ဒီမှာပဲညအိပ်လိုက်ပါလား....... အခုလော အမြန်လမ်းမှာ ဆိုင်ကယ်တွေကို ဓားထောက်ပြီး လုတာတွေ ဘာတွေရှိတယ်ကြားတယ်”
“ဟမ်....မျိုးမင်းထက်အဆောင်က ကျဥ်းကျဥ်းလေးရယ်...ငါမအိပ်တက်ပါဖူး ၊ ညနေလည်း တအားကြီးမစောင်းသေးပါဖူး...အမြန်မောင်းလိုက်မယ်”
“သန့်ဇင်...”
“အင်း...”
“ငါပြောချင်တာ အဲ့လိုမဟုတ်ဖူး...ပြောရတာရှက်လိုက်တာ...အမ်း”
“အော...ငါသိပြီ ၊ နင်အဲ့တာကိုစီစဥ်ထားတယ်လား”
“အင်း...” ( လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောသည်)
နေ့လည်စာ ထမင်းစားပြီကတည်းက သူသူဟန်သည် သူ့အား လျောက်လည်ကြမည်ဟု အကြောင်းပြပြီး အချိန်ဆွဲထားခဲ့သည်ဟု သန့်ဇင်ကို မသိစိတ်က ထင်နေခဲ့မိသည် ။
ရွှေသာလျောင်းတောင်ပေါ်က ဆင်းတော့လည်း ပေါ်တော်မူဘုရားသို့ သွားချင်သည်ဟု သူမက စတင်ပြောခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူသူဟန်တစ်ယောက် သူမနှင့်အတူ ညအိပ်စေချင်သည်ကို သိသော်လည်း စိတ်ထဲမတင်မကျ ဖြစ်နေပြန်သည် ။
အရင်တစ်ခေါက် ပုဂံမှာတုန်းကလည်း သူမဖက်က အနည်းငယ်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူမျောပါသွားခဲ့ရသည်။
အခုတစ်ခေါက်တွင်လည်း ကျောက်ဆည်သို့ မလာခင်ကတည်းက ဒီလိုဖြစ်ဖို့ သူမျှော်လင့် ခဲ့မိသည် မဟုတ်လား.....
ဒီတစ်ခေါက်သည် နောက်ဆုံးပါဟု ပြောထားကြသော်လည်း အထိအတွေ့နောက်တွင် မျောပါသွားပြီး မျက်ချယ်အား နောက်တစ်ခေါက် သစ္စာဖောက်မိမည်ကို သန့်ဇင်ကိုကြောက်သည်။
ထို့ကြောင့် “ အခုရှုပ်မှ နောင်ရှင်း”ဟူသည့် စကားအတိုင်း သူသူဟန်နှင့် စကားခဏပြောရန် လူပြတ်သည့် လမ်းဘေးတစ်နေရာတွင် ဆိုင်ကယ်ကို ခဏရပ်လိုက်သည်။
“သန့်ဇင်...ဆိုင်ကယ်ဘာဖြစ်လို့ ရပ်လိုက်တာလဲ”
“ခဏရပ်လိုက်တာ...ငါနင်နဲ့ ပြောစရာလည်းရှိလို့”
“အင်း...”
“မိသူ...တစ်မျိုးတော့ ငါမေးတဲ့မေးခွန်းကို မထင်နဲ့ဟာ ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲဖြေပေး..... နင်ငါ့အပေါ်ကို ဘယ်လိုခံစားချက်မျိုးရှိလဲ”
“အင်း...ငါလည်းအဲ့တာပြောမလို့ ၊ နင့်ကို ငါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် အကိုတစ်ယောက်လို ပဲသဘောထားတာပါ ၊ အဲ့တာထက်ပိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုးမရှိပါဖူး.... ပုဂံမှာ ဖြစ်သွားခဲ့တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပါတ်သတ်ပြီး နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ငါအားနာနေမိတာ...ဒါပေမယ့် ငါ့စိတ်က ( မီးစတစ်ဖက် ရေမှုတ်တစ်ဖက်)လို့ပဲ ပြောရမလား”
“အင်း...”
“ရှေ့မျက်နှာ နောက်ထားပြီး ပြောရတော့မှာပဲ........ပုဂံမှာနင်နဲ့ မတော်တဆဖြစ်ပြီးနောက် ပြန်ရောက်တော့ ညတိုင်းလိုလို အဲ့တာကိုပဲ တွေးနေမိတာ ၊ မိန်းခလေးဖြစ်ပြီး နှာဗူးကျတယ် လို့ပဲပြောရမလား မသိဖူး ဒီတစ်ခေါက်နင်ပြန်လာရင် အဲ့လိုထပ်ဖြစ်ဖို့ မသိစိတ်က မျှော်လင့် နေခဲ့တာ”
“အင်း..”
“နောက်ပြီး ငါစိုးရိမ်တာက နင့်ဖက်က ငါ့အပေါ် ခံစားချက်တွေဖြစ်လာပြီး မလိုလားအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ ပေါ်လာမှာတော့ ကြောက်မိတယ် ၊ ဒါပေမယ့် ငါလိုချင်တာကို ရအောင်ယူမယ်လို့တော့ တွေးထားတာပဲ ၊ နင်ရော ငါ့ကို ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ”
“ငါလည်း ခံစားချက်ချင်းကတော့ နင့်လိုပါပဲ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါလည်း နင့်လိုပဲ တွေးပြီး စိတ်ကူးမိသေးတယ် ၊ နင့်သူငယ်ချင်းဆိုပေမယ့် ငါလည်း ယောကျာ်းထဲက ယောကျာ်းပဲဟာ.....နင့်လို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကောင်မလေးမျိုးနဲ့ အတူမအိပ်ချင်တဲ့ ကောင်ရယ်လို့ ရှိမယ်မထင်ဖူး ၊ ငါက အရသာသိပြီးသားဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့....”
“အင်း....အခုလို ပြောပြတော့လည်း နှစ်ယောက်လုံး စိတ်ရှင်းသွားတာပေါ့ ၊ ဒါဆို ငါတို့နှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးက ဟန်ဆောင်ရည်းစားအဖြစ်နဲ့ သာယာမှုအတွက် သက်သက်ပဲနော်...ခံစားချက် မပါကြေးနော် သန့်ဇင်”
“အင်း...ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်နော် ၊ ဒီကိစ္စက သောက်လေငတ်လေ ဆားငံရေလိုမျိုးပဲ စိတ်ကိုမထိန်းနိုင်ဖူး...ငါတို့နှစ်ယောက် ဒီတစ်ခါ နောက်ဆုံးလို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ကြတာပေါ့”
“အင်း...အဲ့တာဆို ဒီတစ်ခါ ဒုတိယနဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လို့ သဘောတူပြီနော် ငသန့်”
“အင်း.....ဟူး ၊ အခုမှပဲ စိတ်ပေါ့သွားတော့တယ်...ကဲ မိသူ နင်ငါ့ကို ထမင်းဝယ်ကျွေးမှာမလား လမ်းပြလှည့်”
“အေး...”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူသူဟန်တို့သည် Friend with benefit အဖြစ် သဘောတူပြီးနောက်တွင် ကျောက်ဆည်သို့ ပြန်လာခဲ့သည် ၊ သူမက အဆောင်သို့ ခဏပြန်ပြီး ရေချိုးကာ အဝတ်လဲချင်သည်ဟုပြော၍ အဆောင်ကို အရင်လိုက်ပို့ပေးရသည် ။
ရေချိုးပြီးနောက်တွင် သူမခေါ်ဆောင်သွားသည့် ထမင်းဆိုင်သို့သွားကာ ညနေစာစားသောက်ကြလေသည်။
ညနေစာ ထမင်းစားရင်းနှင့် သူမက ဟိုတယ်အခန်းတစ်ခန်းကို ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီးပြီဟု ပြောသည် ၊ ယောကျာ်းလေးဖြစ်သော သူ့ထက်ပင် တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ရွေ့တာ မြန်၍ သန့်ဇင်ကို တွေးပြီးပြုံးလိုက်မိသည်။
နှစ်ကိုယ်ကြား ပြောစရာရှိသည်များကို ပြောပြီး၍လားမသိ...နှစ်ယောက်လုံး အနေရ မခက်ပဲ သူငယ်ချင်းလိုပင် ပြောဆိုဆက်ဆံကြသည် ၊ ထမင်းစားပြီးချိန်တွင် နောက်ဆုံး ဘူတာဖြစ်သည့် ဟိုတယ်အခန်းသို့ သွားကြသည်။
လမ်းတစ်လျောက်တွင် သူသူဟန်က အနောက်ကနေ သန့်ဇင်ကို ဖက်ပြီး နောက်ကျောပြင် တစ်ခုလုံးကိုမှီကာ ဂုတ်ပိုးကို သူမနှာခေါင်းဖြင့် နမ်းလေသည် ၊ သန့်ဇင်က....
“ယားတယ်ဟ...မိသူရ...ငါဆိုင်ကယ်မောင်းနေတုန်းကို မလုပ်ပါနဲ့”
“ခစ်ခစ်...ငါက နင့်ရဲ့ ချွေးနံ့လို့ပြောရမလား....ယောကျာ်းအနံ့လို့ ပြောရမလား ၊ အဲ့အနံ့ရရင် စိတ်ကြွလာတာ..အင်း...အင်း”
“ငိ...ယားပါတယ်ဆို...မိသူ အခန်းထဲရောက်မှ နင်နဲ့ငါနဲ့တွေ့မယ်”
“ဒီလိုဆိုရင်ကော...ယားသေးလား”
သူမက ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဆိုင်ကယ်အနောက်ကနေ သန့်ဇင်၏ ဂျင်းဘောင်းဘီ ဂွကြားထဲသို့ လက်ထည့်ပြီး လီးကိုအမြောင်းလိုက် ပွတ်သတ်ပေးသည်.......
“အဲ...မလုပ်နဲ့ အဲ့ကောင်ထလာရင် ဘောင်းဘီထဲမှာ အမွှေးတွေနဲ့ ညှပ်လိမ့်....အာ့...ကျွတ်စ်”
“အကိုကြီးကသာ တင်းခံနေတာ...ညီလေးကတော့ ဘောင်းဘီပေါ် အသာလေးပွတ်လိုက်တာနဲ့ ထကြွလာပါ့လား”
“နင်တစ်လမ်းလုံး ငါ့ကိုအသားယူလာတာကိုး...”
“ငသန့်....နင့်ရဲ့ ကိုယ်သင်းအနံ့ကိုရှူပြီး ငါ့ဟာလေး မရိုးမယွ ဖြစ်နေပြီ...သိလား”
“ဟင်းးးးး”
“ငါ့ရဲ့ ညီမလေးထဲမှာ အရည်တွေ စိုရွှဲနေပြီဟာ...နင့်ကိုအရမ်းလိုချင်နေပြီ...သိလားလို့..ဟင်း”
“ငါ့ကောင်ကြီးလည်း နင့်ရဲ့ ညီမလေးထဲဝင်ပြီး စောက်ရမ်းဖြိုချင်နေပြီ...အရှေ့မှာလား နင် ဘွတ်ကင်လုပ်ထားတဲ့ ဟိုတယ်က”
“အင်း...ဟုတ်တယ် စံနန်းတော်ဟိုတယ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူသူဟန်၏ လက်သရမ်းမှုကြောင့် လီးတောင်ကာ ဘောင်းဘီဂွကြားတွင် ဖောင်းကြွနေသဖြင့် ခါးကိုအနည်းငယ် ကိုင်းပြီး လမ်းလျောက်ကာ Reception သို့ သွားရသည် ။
နှစ်ယောက်လုံး၏ မှတ်ပုံတင်ကိုအပ်ပြီး ငွေကို တစ်ယောက်တစ်ဝက်ရှင်းကာ အခန်းသော့ကို ယူပြီး အပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အကာအကွယ်အတွက် ကွန်ဒုံးဝယ်ရန် မေ့ခဲ့ကြောင်း သတိရမိသည် ၊ သန့်ဇင်က...
“မိသူ....ခဏနားနေခဲ့ဦး ၊ ငါကွိုင်သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်”
“ငါကြိုဝယ်ထားတယ်....ဒီမယ်....အဆောင်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စပ်စုပြီး တစ်ထုတ်တောင် စမ်းဖောက်ကြည့်ထားတယ် ၊ အဖော်တံဆိပ်ထက် စျေးလည်းကြီးတယ်...ပိုလည်းပါးတယ်... ဟိဟိ”
“နင်တို့က ငါ့ထက်တောင်ပိုသိနေပါ့လား....အဆောင်မှာ သုတေသန လုပ်ထားကြတယ်ပေါ့”
“ဒါပေါ့.... ငါတို့မိန်းခလေးတွေအတွက်က Safty Firstလေ ၊ နင်တို့လို အရည်ထွက်ပြီး ပြီးသွားတာမှ မဟုတ်တာ”
“အေးပါ....အဲ့တာဆို ငါရေချိုးလိုက်ဦးမယ်”
“အဲ မချိုးနဲ့လေ...ငါ့ကနင့်ရဲ့ နဂိုအနံ့လေးကို ရချင်တာ ၊ ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာအနံ့ မဟုတ်ဖူး”
“အေးပါ နှာဗူးမရယ်.... အနည်းဆုံးတော့ ကိုယ်လက်လေးတော့ တိုက်ပါရစေဦး ၊ ပြီးတော့ အက်အင်းလည်းပါပြီး ဝိတ်လျော့ရအုံးမယ်”
“ခစ်ခစ်...ရေမချိုးရင် ပြီးတာပဲ ကြိုက်တာလုပ်”
သန့်ဇင်သည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အဝတ်များကို ချွတ်ပြီး အိမ်သာအရင်တက်လိုက်သည် ၊ ဘေစင်ပေါ်တင်ထားသည့် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ဖွင့်ပြီး အင်တာနက်ခဏဖွင့်ကြည့်ကာ မျက်ချယ်၏ Viber message များ ဝင်လာသဖြင့် ထုံးစံအတိုင်း ပြန်ပို့လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ရေပန်းအောက်သို့ဝင်ပြီး ခန္တာကိုယ်ရှိ ချွေးစေးများအား ရေဖြင့်ဆေးချကာ ကိုယ်လက်သတ်လိုက်သည် ၊ ခါးအောက်ပိုင်းကိုတော့ ရေလောင်းလိုက်ပြီး တောင်မတ်စ ပြုနေသည့် ဂျိုးကြီးကိုလည်း သန့်ရှင်းလိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ကိုယ်လုံး ရေပြောင်အောင် သုတ်ပြီးချိန်တွင် ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့်သာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခဲ့သည် ၊ လမ်းတစ်ချက် လျောက်လိုက်တိုင်း တောင်မတ်စ ပြုနေသော သူ၏မြွေကြီးက ဘယ်ယိမ်းလိုက်ညာယိမ်းလိုက်နှင့် ယိမ်းထိုးနေလေသည် ။
သူသူဟန်ကို ကြည့်လိုက်တော့လည်း တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး ချွတ်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းက မရမ်းရောင် ဘလောက်စ်အင်္ကျီအပျော့လေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူမ၏ အောက်ပိုင်းသည် မီးရောင်အောက်တွင် မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်း ဝင်းပြောင်လျက်ရှိပြီး အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အတွက် ပြည့်စုံလွန်းသည့် ကောက်ကြောင်းကို လှစ်လှပ်ကာ ကြွားဝါနေသကဲ့သို့ပင်......
သူသူဟန်၏ မရမ်းရောင် ဘလောက်စ်အင်္ကျီအောက်က ဘရာမပါ၍ ချွန်ထွက်နေသော နို့သီးခေါင်းအရာလေးနှင့် ပါးလျပ်ပြီး အဆီအပိုမရှိသည့် ဝမ်းဗိုက်သားအောက်ရှိ အမွှေးနုနုလေးများ ဖုံးနေသည့် အဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးကိုကြည့်ပြီး သန့်ဇင်ကို၏ မြွေကြီးသည် ပါးပြင်းထောင်လာလေတော့သည်။
သူသူဟန်သည် ခြေထောက်ကားကာ မတ်တပ်ရပ်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းလာသည်။
သူမသည် သန့်ဇင်ကို၏ အရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ တင်းရင်းပြီး မာကျောသည့် ယောကျာ်းရင်အုပ်ကို နှုတ်ခမ်းစိုစိုလေးနှင့် နမ်းလိုက်သည်။
ပြီးနောက်တွင် သန့်ဇင်၏ ဂျိုင်းကြားထဲသို့ မျက်နှာထိုးအပ်လာသဖြင့် လက်ကို အသာလေး မြှောက်ပေးလိုက်သည်...
သူမ၏ နှာခေါင်းက လေဝင်လေထွက် မှုတ်ထုတ်ခြင်းကို ခံရသောကြောင့် ဂျိုင်းတစ်လျောက်တွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသည်။
“ခွိ...ခွိ..ခွိ...မိသူ..ရ ၊ ယားတယ်”
“အင်း....အင်း....ဟင်း”
သန့်ဇင်ကို ယားတယ်ဟု ပြောသော်လည်း သူသူဟန်က ဂရုမစိုက်နိုင်ပဲ နှာခေါင်းနှင့် တစ်ဝကြီး နမ်းနေလေသည် ၊ သူကတော့ နို့အုံဖောင်းဖောင်းလေးကို ဘလောက်စ်အင်္ကျီ အပေါ်ကနေ ညှစ်နယ်ပြီး အရှိန်ယူနေလိုက်သည်။
သူသူဟန်သည် သူမစိတ်ကြိုက် ဂျိုင်းကို နမ်းပြီးသော အခါတွင် ဒူးဆစ်လေးတုတ်ပြီး အောက်သို့ ထိုင်ချလိုက်လေသည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်၏ လိင်တံကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဂွင်းထုပေးပြီး ဒစ်ဖူးမှိုပွင့်ကို နှုတ်ခမ်းလေးနှင့် ငုံစုပ်ပေးသည်။
“အား....ရှီး...”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကတည်းက စိတ်ကြွနေသည်ဖြစ်၍ ခါးကို အလိုအလျောက် ကော့ပေးလိုက်မိပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လိင်တံတစ်ချောင်းလုံးဝင်အောင် သွင်းလိုက်မိသည်။
သူမကတော့ ပါးခွက်လေးများပေါ်အောင်ပင် စုပ်ကာ ပလွေပေးပြီး လျာလေးနှင့်လည်း ကလိပေးလေသည်။
“အင်း...ရှီး....အွင်း...အု...အု..ဆောရီး ဆောရီး မိသူ..”
“အဟွတ်...အဟွတ် ၊ အမလေး မျက်ရည်တောင်ဝဲတယ်...နင်ကဖြည်းဖြည်းလုပ်ပါ...နင့်ဟာက အာခေါင်ကိုထိတော့ အဟွတ်....ပျို့တယ်ဟ”
“ဆောရီးပါဟာ...ဒီတစ်ခါ ငါ့အလှည့်ပဲ”
“အင့်....ယူနော် သိပ်ဆိုး”
သန့်ဇင်သည် ဒူးထောက်ထိုင်နေသည့် သူသူဟန်အား ဂျိုင်းကနေပွေ့ပြီး မချီကာ ကုတင်ပေါ်သို့ မတင်လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် ဒူးထောင်ပေါင်ကားဖြစ်နေသော သူမ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့ ဒိုင်ပင်ပြစ်ဝင်လိုက်ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကို လက်ဖြင့် အသေချုပ်ကာ အဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးအား ဘာဂျာပေးလေတော့သည်။
“ဖလူး...ဖလူး...ဖလူး” ( နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အပေါ်အောက်ပွတ်ပြီး ရှလွတ်သံ 🌚 )
“အင်း....ဟင့်....ဟင့်....ဟင့်....အင်း......အင်း...အင်း...ဟင့်”
“ပလက်...ပလက်...ပလက်...ပလက်”
“သန့်ဇင်ရာ....အား....ကျွတ်စ်....အွန်းးး....ဟွန်းးး”
“အင်း....အင်း...ဟင်းးးး....ဟင်းး...ဟင်း”
သန့်ဇင်တစ်ယောက် ခဏတာ လျာစွမ်းပြလိုက်ရုံနှင့် သူမ၏ အဖုတ်ထဲက ရှေ့ပြေး အရည်ကြည်များသည် ပန်းနုရောင် အတွင်းသားလေးထဲမှ စိမ့်ပြီးကျလာသည်။
သန့်ဇင်သည် ဘာဂျာပေးချင်းကို ခဏရပ်နားလိုက်ပြီး ဘလောက်စ်အင်္ကျီကို အပေါ်သို့ မတင်လိုက်ကာ ကြက်သွေးရောင်သန်းနေသည့် နို့သီးခေါင်းများကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်ပေးလေတော့သည်။
သူသူဟန်၏ ချိုဗူးကြီးများကို အငမ်းမရစုပ်ပေးရင်း လက်မလေးကိုသုံးကာ အဖုတ်၏ အက်ကွဲကြောင်းကို အပေါ်အောက် စုန်ဆန်ပြီး ပွတ်သပ်ပေးသည် ။
ခဏကြာတော့ သူ၏ လက်ခလယ်ကို အဖုတ်ထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းလိုက်ပြီး သော့တံလို မွှေ့ရမ်းလိုက် လေသည်။
သူမ၏ အညှာကို အကိုင်ခံနေရသောကြောင့် သူသူဟန်၏ တစ်ကိုယ်လုံးသည် ငါးပြေမလေးလို တွန့်လိမ်နေပြီး အရသာရှိစွာ ငြည်းညူနေလေတော့သည်။
သန့်ဇင်က အပေါ်ပိုင်း အနမ်း တိုက်စစ်ရော အောက်ပိုင်း လက်ခလယ် တိုက်စစ်ပါ လုပ်လိုက်သောကြောင့် သူသူဟန်မှာ မွေ့ယာပေါ်တွင် လူးလွန့်ပြီး “ အား...အား..အီး...အီး” နှင့်သာ အော်ငြည်းနိုင်လေတော့သည်။
“အွန်း....အွန်း...အွန်း...အွန်း.....ဟင့်....ဟင့်”
“အွန်...အွန်...အွန်...ဟွန်....ပလစ်...ပလစ်...ပလစ်..ပလစ်..💦💦💦”
“ငသန့်.....အင်း....အွန်...အွန်...ဟွန်....အင်း...အင်း...အင်း...အင်း...ပြီးပြီ...ပြီးပြီ...အင်း..အင်း..... အင်းးးးးးး....ဟင်း...ဟင်း..ဟင်း....ဟင့်”
သူသူဟန်သည် အဖုတ်အနှိုက်ခံလိုက်ရ၍ အိပ်ယာပေါ်တွင် မျောနေချိန်တွင် သန့်ဇင်က ကွန်ဒုံးကိုဖောက်ကာ လိင်တံတွင် စွပ်ချလိုက်ပြီး အဖုတ်လေးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သွင်းလိုက် လေသည်......
“အင်း........နင့်ဟာကြီးက...အာ့...ရင်ထဲမှာ စို့နေသလိုပဲ....အင်း”
“ငါလုပ်တော့မယ်နော်....”
“အွန်း....ဖြည်းဖြည်း”
သူသူဟန်က မီးစိမ်းပြလိုက်သောအခါတွင် သူအပေါ်သို့ အုပ်မိုးပြီး နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့နမ်းရင်း အဖုတ်ထဲကလီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အထုတ်အသွင်းလုပ်ကာ လိုးပေးလိုက်သည်။
တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ရသည်တွင် သန့်ဇင်က သူမအား အပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး ဆောင့်လိုးခိုင်း လိုက်သည်။
စစချင်းတွင် သူမက အပေါ်ကနေထိုင်ကာ လီးကိုဖြည်းဖြည်းချင်း ထည့်သော်လည်း အဆုံးထိ မရောက်သေးချေ......
သူမ၏ နို့အုံလေးကို လက်ဖြင့် ညှစ်ချေပေးပြီး နို့သီးခေါင်း ချွန်ချွန်လေးကို လက်မနှင့်လက်ညှိုးကြားထဲ့ကာ ချေပေးလိုက်မှ “ တ..ဟင်း..ဟင်း ” ဖြင့် အရသာတွေ့လာပြီး သက်ပြင်းချကာ လီးကအဖုတ်ထဲသို့ အဆုံးထိ ဝင်သွားတော့ လေသည်။
“အာ့...အာ့...အာ့...သန့်ဇင်ရာ....နင့်ဟာကြီးကို ကြိုက်တယ်”
“အင်း ငါလည်း နင့်ဖင်ကြီးကိုကြိုက်တယ် ၊ နင်အပေါ်ကဆောင့်ပြီးရင် လေးဖက်ထောက်ပေး”
“အွန်း...အွန်း....အွန်း....ပလစ်...ပလစ်...ဗျစ်...ဗျစ်..ဗျစ်”
“ငသန့်....ငါ့အသီးလေးကို စို့ပေးပါလား...ဟင်း...ဟင်း...ငါပြီးချင်လာပြီ...အွန်း...အွန်း”
“နင်ခါးကို အရှေ့ကိုင်းလိုက်...ဟုတ်ပြီ...နို့လေးတွေက ကိုင်ရတာ နူးညံ့နေတာပဲဟာ....အွန်း ပြွတ်စ်...ပြွတ်...ပြွတ်စ်”
“ငသန့်.....စွတ်စ်....ငါကောင်းလာပြီ....အွန်း...အွန်း...အွန်း..အွန်းးး”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်....ဖတ်”
“အား...ကောင်းလိုက်တာ....အွန်း....အွန်း...အွန်း...အွန်း..အွန်းးးးးးးးးး....ရှီး....အာ့”
သူသူဟန်သည် သူမစိတ်ကြိုက် မြင်းစီးပြီးနောက်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ကိုယ်လုံးလေး ပြိုကျလာသည် ။
အဲကွန်း ဖွင့်ထားသော်လည်း အပေါ်တွင် ခုန်ထားရသဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချွေးများထွက်လာပြီး ဆံပင်ရှည်ထဲမှာ ချွေးများ ထွက်လာသည်ကို ဖက်ထားရင်း ခံစားလိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်သည် သူမဇိမ်ယူနေသခိုက် လီးကို အဖုတ်ထဲက ချွတ်လိုက်ပြီး သူ့စိတ်ကြိုက် လေးဖက်ထောက်ခိုင်းလိုက်သည် ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း မုဆိုးဒူးထောက် အနေအထားသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး လီးကို အဖုတ်ထဲသို့တေ့ထည့်ကာ ဖင်ပြောင်ပြောင်ကြီးကို “ ဖြန်း” ကနည်း တစ်ချက်ရိုက်လိုက်လေသည်။
“ဖြန်း.....အာ့...ကျွတ်စ်”
သူသူဟန်သည် ဖင်ကိုအရိုက်ခံလိုက်ရ၍ တုန့်ကနည်း ဖြစ်သွားပြီး အဖုတ်အတွင်းသားများက ( ရှုံ့ပွရှုံ့ပွ) နှင့် လိင်တံအား ညှစ်သဖြင့် သန့်ဇင်ကို အရသာတွေ့သွားသည်
သူမ၏ ခါးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင့်လိုးပြီး တစ်ချက်..တစ်ချက်တွင်လည်း လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ရင်း ဆက်ဆံပေးလေသည်။
“အား...အား...အား...အွန်း...ငသန့်...အထဲကအောင့်တယ်ဟ...ဖြည်းဖြည်းဆောင့် အား”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်”
“အင်း....အင်း...အင်း...အင်း...အွန်း...အွန်း..အွန်းးး”
“ဖြန်း....အာ့...ဖြန်း...ဖြန်း...ဖြန်း”
“အာ့...အာ့...အာ့...ကျွတ်စ်...အင်း...အာ့...အာ့..အာ့...အာ့..အ”
သန့်ဇင်သည် သူမ၏ ပုခုံးနှစ်ဖက်တွင် ဖားလျားကျနေသော ဆံပင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနောက်သို့ဆွဲကာ လုပ်လေသည် ။
ဆံပင်အဆွဲခံရသဖြင့် သူသူဟန်၏ ခေါင်းမှာ အပေါ်သို့မော့တက်လာပြီး ဆောင့်လိုးချက် မှန်သမျှကို ပါးစပ်အဟောင်းသားလေးနှင့် အော်ငြည်းရင်း ပလက်ကျွတ်နေလေပြီ.....
သန့်ဇင်ကိုကလည်း ဆံပင်ရှည်ကိုလည်းဆွဲရင်း....တင်ပါးနှစ်ဖက်ကိုလည်း ဘယ်ပြန်ညာပြန် ခပ်ဆဆလေး ရိုက်ပေးပြီး အရှိန်မှန်မှန်ဖြင့် ဆောင့်လိုးပေးသည်။
ထိုသို့ လုပ်ပေးရင်း ခုနှစ်မိနစ်ခန့်တွင် သူသူဟန်သည် ရင်ခေါင်းသံပါအောင် အော်ငြည်းရင်း အထွဋ်အထိပ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ပြီးချင်နေပြီဖြစ်၍ သူမ၏ အဖုတ်အတွင်းသားများ ပွစိပွစိနှင့် ညှစ်နေချိန် မှာပင် လည်ပင်းကို လက်နှင့်ချုပ်ပြီး ဒူးချောင်သည်အထိ ( တဘမ်းဘမ်း) ဆောင့်လိုးကာ သုတ်ရည်များကို ညှစ်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။
“ဖတ်....ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်”
“အား....အား...အား...အား....အား....အွန်း...အွန်း...အွန်း”
“ဖြန်း...အာ့...ဖြန်း...အားးးးးး”
“ဗျစ်...ဗျစ်...ဗျစ်...ဗျစ်..ဗျစ်”
“အွန်း...အွန်း..အွန်း.....သူသူဟန်...ကောင်းလိုက်တာ....အား...ရှီးးးး...အွန်း”
“ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်ဖတ်....အွန်းးးးးးး....ဝုန်း”
သန့်ဇင်သည် မထွက်စေရန် အောင့်အီးထားသည့် သုတ်ရည်များကို အဖုတ်အတွင်းသို့ စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်ဖြင့် ညှစ်ထုတ်လိုက်သည် ၊ နှစ်ယောက်လုံး မောသွားပြီဖြစ်၍ အိပ်ယာပေါ်တွက် ပြိုလဲသွားကြပြီး အသက်ကိုပင် လုရှူနေကြရသည်။
အိပ်ယာပေါ်တွင် ခဏတာ နားနေပြီး အမောပြေသည့်အချိန်တွင် သန့်ဇင်က ကွန်ဒုံးကို အရင်းကနေကိုင်ကာ စနစ်တကျ ချွတ်လိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ပက်လက်လှန်အိပ်နေသည့် သူသူဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခွထိုင်ကာ ပျော့ခါစ ပြုနေသည့် လီးကိုပါးစပ်ထဲ တေ့ပေးလိုက်လေသည်။
“အွန့်...ဘာလုပ်တာလဲ”
“စုတ်ပေးလေ....ဟီး”
“အွန်း....ပလွတ်...ပလွတ်...ဖွတ်...အင်း”
“ဟင်..ငသန့်...နင့်ဟာကလည်း ပြန်တင်းလာပြန်ပြီ ၊ စောနကမှ ပြီးထားတာကို..နားပါရစေဦး”
“နင်ကဘာလို့...ပြန်ထောင်အောင် မှုတ်ပေးတာလဲ”
“နင်ပဲ ငါ့ပါးစပ်ထဲ လာထည့်တာကိုးလို့...နင်ကလုပ်တာအရမ်းကြမ်းတာပဲ....ငိုလိုက်မှာနော် ဗြဲ”
“သိဖူးကွာ...ကြမ်းတာကို မကြိုက်ဖူးလား”
“ဟင့်အင်း...ကြိုက်တယ်...ခိခိ....အထဲမှာကို အီစိမ့်နေတာပဲ...အောင့်တောင်အောင့်တယ်”
“ညီမလေးက အောင့်နေတယ်ဆိုတော့ အောက်ကိုသွားရင်း ပါးစပ်နဲ့ ဘွားတေးပေးပြီး ပြန်ချော့လိုက်ဦးမယ်...”
“ဟင်း....”
“ဘာလဲ...”
“ဘာမှမဟုတ်ဖူး...ကြုက်တယ်လို့...ဟင်း....ဟင်း...ကျွတ်စ်..ငသန့် အစိကို မလျက်နဲ့တော့ ကျဥ်နေပြီ...”
“အင်းပါ....ပလက်...ပလက်..ပလက်..ပြွတ်စ်..ပြွတစ်”
“အင်း....အင်း...အင်းး..အင်းးး”
“.....................”
“...............”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူသူဟန်တို့သည် သွေးသားဆူဖြိုးကာစအရွယ် ဖြစ်သည့်အလျောက် စိတ်သွားတိုင်းကိုယ်ပါသဖြင့် ည ၁၁နာရီတိုင်အောင် ကုတင်ပေါ်တွင် အနေအထား အမျိုးမျိုးနှင့် စက်ယှက်ကာ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်ပါးကြလေတော့သည်။
မနက်ခင်း ၇နာရီခန့်အချိန်တွင် နှစ်ယောက်သား ဖင်တုံးလုံးလေးဖြင့် ဖက်အိပ်ရင်းကနေ နိုးလာပြီး အိပ်ယာထကြရသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်ကိုယ်လုံး အရိုက်ခံထားရ သကဲ့သို့ ညောင်းညာကိုက်ခဲနေပြီး သူသူဟန်သည်လည်း ဆီးခုံအောင့်နေသဖြင့် ကွတကွတလေးနှင့် လမ်းလျောက်ရသည်။
သို့ဖြစ်၍ ဟိုတယ်အခန်းထဲတွင်ပင် မနက်စာကိုမှာစားပြီး အားဖြည့်အချိုရည် သောက်ကာ အားပြန်ဖြည့်ကြသည် ၊ နေ့လည် ၁၂နာရီ မှ အခန်း Check out လုပ်ပြီး သူသူဟန်အား အဆောင်သို့ပြန်ပို့ကာ သန့်ဇင်ကိုလည်း ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်သို့ ပြန်လာခဲ့တော့ လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Twenty-one: : Thingyan Festival in Mandalay
“တူ...တူ...တူ...ဟယ်လို..ကို့”
“အွန်း....ချယ် ၊ ညနေစာစားပြီးပြီလား”
“ပြီးပြီ...ကိုရော ၊ ဆိုင်ကနေ ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ”
“စောနကမှပြန်ရောက်တာ ၊ ဒီနေ့ ဗီနိုင်းလာအပ်တာတွေများနေလို့”
“အော်....တို့ ကိုလေး ပင်ပန်းနေမှာပေါ့....”
“အင်း...ဟုတ်ပ ၊ ကျောင်းပိတ်တာ နှစ်ပတ်မရှိသေးဖူး...ကျောင်းပြန်ဖွင့်ချင်နေပြီ...ဟိဟိ”
“ဘာလဲ...ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်မှာ လွမ်းရမယ့်သူရှိလို့လား”
“မဟုတ်ပါဖူး...ချယ်ရယ် ၊ ဝါး....ဒီမှာက မနက်အစောထပြီး အလုပ်သွားရတာကိုး... ကျောင်းမှာဆို ၈နာရီ လောက်အထိ နှပ်လို့ရတယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ....ကိုလည်း ညစာစားပြီးပြီလား”
“အင်း...ချယ်တို့ မန္တလေးမှာပူနေပြီလား”
“ ပူတာမှပြောမနေနဲ့တော့...ဒီမှာ သင်တန်းတွေက ရှိနေလို့သာ ၊ မဟုတ်ရင် ပြင်ဦးလွင်ကို ပြန်လာပါတယ်”
“ချယ်...သင်္ကြန်ကျပြန်လာခဲ့လေ..ကိုတို့အတူ မြို့ထဲလျောက်လည်လို့ရတယ်”
“အင်း....ချယ်က မန်းလေးမှာပဲ နေဖြစ်မယ်ထင်တယ် ၊ အမေတို့ကလည်း သင်္ကြန်တွင်း ဒီကိုပဲ လာနေကြမှာ”
“ဟွန့်...ကိုကဖြင့် စာမေးပွဲဖြေပြီး အိမ်ပြန်ရင်တော့ ချယ်နဲ့များ တွေ့ရမလားလို့ စိတ်ကူးထားတာ ၊ကျောင်းဖွင့်တုန်းကတောင် စနေတနင်္ဂနွေ လာချင်လာလို့ရတယ်.... အခုတော့ အလုပ်တစ်ဖက်နဲ့ ပိုတောင်ဆိုးနေပြီ”
“ခစ်....ကို...သင်္ကြန်တွင်း မိတ္တူဆိုင်ပိတ်တယ်မလား ၊ မန္တလေးလာခဲ့လေ”
“ဟုတ်သားပဲ ၊ မန်းလေးလာတွေ့ပြီး ချယ်နဲ့အတူ လည်ရမယ်...အိမ်ကို ဘယ်လို အကြောင်းပြချက်ပေးရမလဲ တွေးလိုက်ဦးမယ်”
“အဲ့လိုဆိုရင်တော့ကောင်းတာပေါ့ ၊ ချယ်လည်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လည်မယ်ဆိုပြီးတော့ လစ်ထွက်လာလို့ရတယ်”
“အွန်း...ဝါးးးး”
“အစောကြီးပဲရှိသေးတာကို...ကိုအိပ်ချင်နေတာလား”
“ပင်ပန်းနေလို့ပါ....အား...ဝါး”
“အင်း....ကိုနားချင်နားတော့လေ ၊ ချယ်လည်း သင်တန်းက အိမ်စာတွေ လုပ်လိုက်ဦးမယ်”
“တို့ချယ်လေးကလည်း နေ့နေ့ညည စာလုပ်နေရတာနဲ့ကို မအားရှာဖူး....ဖိုက်တင်းနော် ၊ အာဘွား...မွ”
“ကိုလည်းနားတော့....Good night”
“Good night”
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်နှင့် ဖုန်းပြောပြီးချိန်တွင် အိပ်ယာပေါ်သို့ လှဲအိပ်ကာ အကြောဆန့်လိုက်ပြီး ခဏအနားယူလေသည် ၊ ည ၇နာရီသာ ရှိသေး၍ မအိပ်ချင်သဖြင့် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ MRTV-4 မှလွှင့်သည့် ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲကို ကြည့်နေကြသည့် အိမ်သားများနှင့် အတူထိုင်ကြည့်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကိုရီးယားဇာတ်လမ်းတွဲကို စိတ်မဝင်စားသော်လည်း ဇာတ်ကားပြီးလျင် အခွေထိုးကြည့်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည် ။
ဇာတ်လမ်းတွဲကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး ကော်ပီ သံစဥ်များနှင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွ အကကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ကြော်ငြာများကို ကြည့်ပြီး ခွီသည်။
ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့ခြံဝန်းတံခါးမှ သန့်ဇင်ကို နာမည်အား အော်ခေါ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
“သန့်ဇင်....သားကြီး...ငသန့်...ငါကိုယ်တော် မျိုးမင်းထက် အလည်လာတယ်ဟေ့”
“အေး....ခွေးသားကြီး ခဏစောင့်ဦးဟ ၊ ငါလာဖွင့်ပေးမယ်”
“အေး...အေး”
သန့်ဇင်သည် အိမ်ကို အလည်မလာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်အသံအား ကြားလိုက်ရသဖြင့် ပြန်ထူးပြီး တခါးဖွင့်ပေးရန်အလို့ငှာ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည် ။
ခြံဝန်းတခါးအရှေ့တွင် ဆရာသမားက ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကမဆင်းပဲ ခွလျက်ကြီးထိုင်ပြီး ပြုံးစိစိ လုပ်နေလေသည် ။
သူ့ကိုကြည့်ပြီး သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲတွင် “ဘာကိစ္စများရှိတယ်မသိဖူး... မျက်ခုံးလှုပ်တယ်ဟေ့”ဟု တွေးမိသွားသည်။
“သားကြီး...မတွေ့ရတာတောင်ကြာပြီနော်...ဟဲဟဲ”
“မျိုးကြီး...ဘာကိစ္စရှိလို့လဲကွ ၊ အိမ်ကိုတောင်အလည်မလာတာကြာပြီ....ခဏလေး ငါသော့ဖွင့်လိုက်ဦးမယ်...ရပြီ...ဆိုင်ကယ်ပါ အထဲထည့်လိုက်”
“အင်း...ဒီလိုပါပဲ...မင်းကိုသတိရလို့လေ ၊ ငါ့အိမ်ကိုတောင် အလည်မလာဖူး”
“ဟေ.....အငယ်တုန်းကလို အားမှမအားတော့တာ ၊ ပြန်ရောက်ပြီး နောက်တစ်ရက်နေတော့ မိတ္တူဆိုင်မှာ လုပ်အားပေးနေရပြီ...မင်းလို ဘောစိမဟုတ်တော့လဲ ဒီလိုပဲပေါ့ကွာ”
“လာပြန်ပြီ...ငါလည်း အိမ်မှာ အဖေ့ကိုကူပြီးလုပ်နေရပါတယ်ကွ ၊ မင်းတစ်ကောင်ထည်း လုပ်နေရတာမှမဟုတ်တာ...ဟိုကောင် အောင်အောင်ဦးလည်း သူ့အဒေါ်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပေးနေရတယ် ကြားတယ်”
“ဟုတ်လား..ငါတောင် သူ့ဆီဖုန်း မဆက်ဖြစ်ဖူး ၊ အပေါ်တက်မယ်...ငါ့အခန်းထဲပဲ သွားရအောင်”
“ကျွီ....” ( အခန်းတံခါးဖွင့်သံ)
“မင်းအခန်းလေးကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲလား...ငသန့်”
“ငါကျောင်းပြီးလို့ လစာကောင်းတဲ့ အလုပ်ရရင်တော့ အိမ်ကိုပြန်ပြင်ရအုံးမယ်”
“အင်း....ငါတို့ အငယ်တုန်းကဆော့တဲ့ အရုပ်ကြီးပါလား”
“အင်း...လျောက်မကိုင်နဲ့နော်..ငါတို့ အရုပ်ငါးရုပ်ပေါင်းပြီး တစ်ခုထည်းဆက်ထားရတာ ၊ ပျက်သွားရင် ငါတို့ပြန်လုပ်တတ်တော့မှာမဟုတ်ဖူး”
“အင်း...သန့်ဇင် မင်းဒီနှစ် သင်္ကြန်ဘယ်မှာရှိမှာလဲ”
“မသိသေးဖူး...ငါမန်းလေးတော့သွားချင်တယ် ၊ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြောရမယ်မှန်းမသိလို့”
“ငါလည်းအဲ့တာပြောမလို့...ဟဲဟဲ ၊ ငါတို့ ဒီနှစ်သင်္ကြန် မန်းလေးသွားပြီး ကဲရအောင်လေ... မင်းရဲ့ချယ်လေးလည်း မန္တလေးမှာပဲမလား”
“ဟုတ်တယ်..သားကြီး”
“အဲ့တာဆိုကွက်တိပဲ......မန္တလေးမှာ ငါတို့အမျိုးအိမ်ရှိတယ် ၊ အဲ့မှာ လေးရက်ငါးရက်လောက် တည်းပြီးတော့ လျောက်လည်ရုံပဲ...ငါ့အမေကလည်း အဖော်တစ်ယောက်လောက် ခေါ်သွားဖို့ ပြောနေလို့”
“အော်...အခုမှပဲ ဇာတ်ရည်လည်သွားတော့တယ်...မင်းရဲ့စော်ကလည်း မန္တလေး မှာပဲမလား”
“ဟဲဲဟဲ...မင်းနဲ့ငါက ဘဝတူတွေပါကွ”
“ငါ့အမေကိုအကြောင်းကြားလိုက်ဦးမယ်...ငါလည်း ဘယ်လိုထွက်ရမလဲလို့ စဥ်းစားနေတာ ၊ အခုတော့ ထွက်ပေါက်ရသွားပြီ”
“ဒါပေါ့...မုန့်လေးဘာလေး ကျွေးဦးလေကွာ ၊ ဧည့်သည်ကို”
“ဘာမုန့်မှဝယ်ထားတာမရှိဖူးကွ...မင်းစားချင်ရင် ထမင်းပဲရှိတယ်”
“ထမင်းတော့တော်ပါပြီကွာ....ဒါနဲ့ သူသူဟန် ရည်းစားရသွားတာ မင်းသိပြီးပြီလား”
“ဟင့်အင်း...ငါကဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ”
“မျက်ချယ်ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့ သိများသိနေမလားလို့ပါ”
“ဒီအရွယ် ရည်းစားထားတာဘာဖြစ်လို့လဲကွာ.. မင်းလိုက်တုန်းက မရလိုက်လို့လား”
“လခွီး...အဲ့အကြောင်းမပြောနဲ့ ၊ ငါ့မှာတော့ ထိုးလိုက်ကြိတ်လိုက်ရတာ မတန်ပါဖူးကွာ... နောက်ပြီး သူပြောတော့ အိမ်ကပေးစားမယ့်သူရှိတယ်ဆိုလို့ ဆက်မလိုက်တော့တာ ၊ အခုကျတော့ ကျောင်းကိုဘဲခေါ်လာတယ်တဲ့...”
“ဟားဟား....မင်းကြေကွဲနေတယ်ပေါ့လေ”
“ ငါကအဲ့လောက်မဟုတ်ဖူး...ငါတို့ GTC ကျောင်းကကောင်တွေအကုန်လုံး (တောက်ခ်) တခေါက်ခေါက်နဲ့”
“သူ့ရည်းစားက ဘယ်ကျောင်းကမို့လို့လဲ”
“မင်းတို့ကွန်ပျူတာ တက္ကသိုလ်ကလို့ပြောတာပဲ......အဲ့တာကြောင့် မင်းများသိမလားလို့ မေးကြည့်တာ”
“မသိပါဖူးကွာ”
“ငါ့ကောင်မလေးရဲ့ အသိကပြောတာတော့ သူသူဟန်ရဲ့ရည်းစားက အတော်ကြမ်းဆိုပဲ ၊ ပုဂံကိုသွားလည်ကြတုန်းကလည်း အတူအိပ်တယ်တဲ့....... ပြီးတော့ ကျောက်ဆည်ကို လာလည်တော့လည်း ဟိုတယ်မှာ နှစ်ယောက်တစ်ခန်း အိပ်ကြတယ်လို့ပြောတယ်”
“သူ့ရည်းစားနဲ့သူအိပ်တာပဲ ဘာဖြစ်လို့လဲကွာ”
“မင်းကယောကျာ်းချင်းကို ကိုယ်ချင်းမစာဖူး ၊ မင်းက သူသူဟန်ကိုမှ မကြိုက်ဖူးတာ... ဘယ်နားလည်ပါ့မလဲ...ငါ့အဆောင်ကဘော်ဒါတွေဆို အရက်ဝိုင်းတောင်ထောင်ကြတယ်”
“အဲ့တာတော့ များသွားပြီကိုယ့်လူ...ရည်းစားလည်း မဟုတ်ပဲနဲ့ အဲ့လောက်ကြီး ဖြစ်စရာ လိုလို့လား”
“ဟ.......ဥပမာ.....မင်းကြိုက်နေတဲ့စော်လေးတစ်ပွေက ရုတ်တရက်ကြီး ဘဲရှိပါတယ်လို့ သိလိုက်ရပြီးတော့ မင်းအရှေ့မှာတင် တွဲသွားတွဲလာလုပ်ပြီး ဟိုတယ်ထဲ နှစ်ယောက်အတူ ဝင်သွားတာတွေ့ရင် ဘယ်လိုခံစားရမလဲ”
“အင်း...မင်းဆိုလိုတာကို သဘောပေါက်စပြုလာပြီ...ငှီး”
“ပြီးတော့ကွာ...ပြောလက်စနဲ့ ဆက်ပြောလိုက်ပါဦးမယ် ၊ အဲ့ကောင်..သူသူဟန်ရဲ့ ရည်းစားကို ပြောတာ...အဲ့ကောင် ကျောက်ဆည်လာတုန်းကတဲ့...”
“အင်း..”
“အတူအိပ်ပြီးနောက်တစ်နေ့ သူသူဟန်ကျောင်းကိုလာတော့ ကွတကွတနဲ့ လမ်းလျောက်ပြီး သွားနေတာကို ငါကိုယ်တိုင်တွေ့ခဲ့တာကွ ၊ ခွေးသတောင်းစားက ဘယ်လောက်တောင် ကြမ်းလိုက်တယ်မသိဖူး...လည်ပင်းမှာလည်း မာကင်အရာကြီးနဲ့..”
“အင်း...မင်းတို့က မနာလိုဖြစ်နေကြတယ်ပေါ့”
“အေးပေါ့ကွ...ငါတို့ကျောင်းက The whole queenလို့ သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် စော်ကြီးကို ကိုယ်မရတောင် ကျောင်းကလူနဲ့ပဲ ဖြစ်စေချင်တာပေါ့ကွာ ၊ ဖိတ်ချင်ဖိတ် ကိုယ့်အိတ်ထဲကိုဖိတ် ဆိုသလိုပေါ့”
“ဟားဟား...ငါကတော့ ငါတို့ကျောင်းအတွက် ဂုဏ်ယူတယ်ကွ”
“ မြေနိုးလေး...မင်းကငါတို့ဖက်ပါမလားလို့ပြောကာမှ ဂုဏ်ဆာနေပြန်ပြီ ၊ အဲ့ကိစ္စထားတော့... ငါပြန်တော့မယ်...မန္တလေးသွားလည်မယ့်ကိစ္စကို မရရအောင်ပြောနော်”
“အေးပါ.....ဖြေးဖြေးပြန်နော် လီဗာတွေနင်းကန်ဆွဲပြီး ချောက်ထဲကျနေဦးမယ်”
“အေးဆေးပါကွ မင်းကလည်း ဟဲဟဲ”
“ပြီးတာပဲ”
သန့်ဇင်ကိုသည် ဧည့်သည်ကြီးဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်အား အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့ခဲ့လိုက်ပြီး ခြံဝန်းတံခါး ပြန်ပိတ်ခဲ့လိုက်သည်။
ပြီးနောက် မျိုးမင်းထက် ပြောပြသော သူသူဟန်၏ အကြောင်းတွေးပြီး ပြုံးစိစိဖြစ်သွားလေသည်။
ကျောက်ဆည် GTC က ကောင်တွေအကုန် ဘောင်ချာစုတ်ချင်နေသည့် သူသူဟန်၏ ဟန်ဆောင်ရည်းစားက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသော ကြောင့်ပင်။
သူသူဟန်နှင့် မည်ကဲ့သို့ အိပ်ယာပေါ်တွင် အပေးအယူမျှခဲ့သည်ကို သိလျင် သူတို့ပို၍ မခံချိ မခံသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။
ကျောက်ဆည်သို့ ညသွားအိပ်သည့်ရက်က နှစ်ယောက်သား “ ဒုတိယနှင့် နောက်ဆုံး”တစ်ခေါက်ပါပဲဟု သဘောတူကြပြီး စိတ်ရှိတိုင်း အပျော်ကျူးခဲ့ကြသည် ။
သန့်ဇင်ကလည်း မစမ်းဖူးသော ပိုဇေရှင်များနှင့်ပင် အမျိုးစုံ ဆက်ဆံခဲ့သလို သူမလိုချင်သည့် အနေအထားနှင့်လည်း အတူတူ နေခဲ့ကြသည်။
သူမ၏ လည်ပင်းက မာကင်ရာမှာ အပေါ်ကနေ တက်ဆောင့်လိုးရင်း သန့်ဇင်က အောက်ကနေ လည်ပင်းနှင့်နို့အုံကို ငုံစုပ်ပြီး အားပါးတရ နမ်းခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးရင်း လီးပင်တောင်လာသည်။
အိမ်ပေါ်သို့ ပြန်တက်မည်အလုပ်တွင် အောက်ထပ်ရှိ အမေ့အား မျိုးမင်းထက်နှင့်အတူ မန္တလေးသို့ သင်္ကြန်ရက်သွားလည်ရန် ခွင့်တောင်းကြည့်သည် ၊ အမေက “အရက်မသောက်ရန်နှင့် ရန်ပွဲမဖြစ်စေရန်” အထူးမှာကြားပြီး နောက်ဆုံး ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
သန့်ဇင်လည်း ပျော်သွားပြီး အပေါ်သို့ပြန်တက်ကာ မျိုးမင်းထက်နှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ နှစ်ယောက်လုံးဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြားလိုက်သည် ။
မျက်ချယ်က “ သူမလည်း သင်္ကြန်တစ်ရက် အတူလည်ရန် ကြံစည်လိုက်ဦးမည်” ဟု ပြန်ပြောပြီး မျိုးမင်းထက်က “ သားကြီး...မင်းပါဖို့ပဲလိုတာ ၊ နေတာရော..စားတာရော အကုန်စားရိတ်ငြိမ်းပဲကွ” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ထိုသို့ဖြင့် သင်္ကြန်အကြိုနေ့မရောက်မှီ ညနေပိုင်းတွင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့သည် ကျောပိုးအိတ်ထဲ အဝတ်အစားများထည့်ပြီး ဆိုင်ကယ်တစ်ယောက် တစ်စီးဖြင့် ပြင်ဦးလွင်မှ မန္တလေးမြို့သို့ ဆင်းခဲ့ကြသည်။
မန္တလေးမြို့အဝင်သို့ ရောက်သောအခါ မျိုးမင်းထက်၏ လမ်းပြဆိုင်ကယ်အနောက်ကနေ ထပ်ကြပ်မကွာလိုက်ရပြန်သည် ။
မန္တလေး မြောက်ပြင်အရပ်ရှိ အိုးဘိုထောင်အနား ဖြတ်သွားပြီးချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်တို့၏ အမျိုးအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ခြံဝန်းတံခါးအရှေ့သို့ အရောက်တွင် ဆိုင်ကယ်နှစ်စီးလုံး စက်သတ်လိုက်ပြီး ခွထောက်၍ ရပ်လိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်က အာဗြဲကြီးနှင့် အော်ခေါ်လိုက်သောအခါ သန့်ဇင်ကိုနှင့် မတိမ်းမယိမ်းအရွယ်ရှိ အမကြီးတစ်ယောက်က အိမ်ထဲကနေ ထွက်ချလာလေသည်။
“ဟေ...မိမျိုးတို့ ရောက်ပြီလား ၊ မနက်ဖြန်မှ ရောက်လာမယ်မှတ်နေတာ...ဒါမျိုးကျ ဝိရိယ ရှိသားပဲ”
“မသက်ကတော့...ကိုယ့်မောင်လေးကို မိမျိုးလို့မခေါ်ပါနဲ့ ၊ ဒီမှာ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းလည်း ပါလာတယ်”
“အော်...အေး..ဆောတီး ၊ မောင်လေး...နာမည်ဘယ်လိုခေါ်...”
“သန့်ဇင်ကိုပါ...အမ”
“လာလာ...မောင်လေးဝင် အိမ်ထဲမှာ ခွေးမရှိပါဖူး ၊ မိမျိုး...ငါ့အတွက် မေမြို့က ဘာပါခဲ့လဲ”
“မလိုင်မုန့်တော့ပါခဲ့တယ်...မသက် ကျွန်တော့်ကို မိမျိုးလို့ပဲ ခေါ်မယ်ဆိုရင် မကျွေးတော့ဖူးနော်”
“ဟီးဟီး..စတာပါ မောင်လေးမျိုးရယ်...ငိငိ”
“ဟားဟား....အမ...မျိုးမင်းထက်က အငယ်တုန်းက ခြောက်လို့လား ၊ ဒီနာမည်ပေးထားတာ” ဟု သန့်ဇင်ကိုက စပ်စုလိုက်တော့... မသက်က
“မဟုတ်ပါဖူး.....ပြီးမှပြောပြမယ် ၊ အိမ်ထဲဝင်နားဦး”
“ငါတော့ ဒီကောင့်ကို ခေါ်လာမိတာ မှားပြီထင်တယ် ၊ မသက်က ငယ်ကျိုးငယ်နာတွေ ပြောပြတော့မှာပဲ” ဟု မျိုးမင်းထက်က ငြီးညူလိုက်သည်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ အပေါ်ထပ်သို့ခေါ်ပြီး သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အတွက် စီစဥ်ထားသည့် အခန်းတွင် နေရာချပေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့လည်း ကျောပိုးအိတ်များ ချထားခဲ့ပြီး သန့်စင်ခန်းသွားရန်အတွက် အောက်ထပ်သို့ ပြန်ဆင်းလာခဲ့ ကြသည်။
သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ကိုယ်လက်သပ်ပြီးသည့်အချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်၏ အဖွားဖြစ်သူက ညနေစာ ထမင်းခေါ်ကျွေးသည် ။ မသက်က ထမင်းနှင့်ဟင်းများ ခူးကျွေးပြီး စကားပြောရင်း ဧည့်ခံလေသည် ၊ သူမက.....
“မောင်လေး...သန့်...ဘာ”
“သန့်ဇင်”
“အော်အင်း...မောင်လေးက မျိုးမင်းထက်နဲ့ ကျောင်းအတူတူပဲလား”
“မဟုတ်ဖူး....ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်က”
“မန္တလေးကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်လား”
“စဥ့်ကိုင်ကကျောင်း.... ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ် (မန္တလေး) ၊ ဒီကကျောင်းနဲ့ ခဏခဏ မှားကြတယ်”
“အော်....အမနာမည်က သက်နှင်းငယ်ပါ ၊ မသက်လို့ပဲခေါ်ပေါ့....စား မောင်လေး..ငါးဟင်း ကြိုက်တယ်မလား ထည့်စား”
“ဟုတ်...”
“ဒါဆို မင်းလည်း ပထမနှစ်ပဲပေါ့...”
“ဟုတ်တယ်...အမကရော ကျောင်းပြီးသွားပြီလား”
“မပြီးသေးဖူး...တိုင်းရင်းဆေးတက္ကသိုလ်မှာတက်နေတာ နောက်ဆုံးနှစ်”
“အော်...”
“ သင်္ကြန်အကျနေ့ကျ အမတို့ ကျောင်းကသူငယ်ချင်းတွေ ကားနဲ့ လျောက်လည်မှာ လိုက်ခဲ့မယ် မလား”
“အင်း....ဟုတ် လိုက်ခဲ့ပါမယ်”
“မျိုးမင်းထက်ကတော့ သူ့စော်နဲ့ပဲ လေးရက်လုံးလည်မယ်ထင်တယ်”
“ကျွန်တော်လည်း တစ်ရက်တော့ အမနဲ့လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်...သန့်ဇင် ထမင်းဖြောင့်အောင် စားပါစေဦး...အမေးအမြန်းကလည်း ထူလိုက်တာဆို”
“အေးပါ...မိမျိုးရယ်”
“ခွိ..ခွိ” ( သန့်ဇင်ကို၏ ရယ်သံ)
“အမသက်နှင်းနော်...”
“ မိမျိုးဆိုလို့...အဲ့အကြောင်းပြောပြဦးမယ် ၊ မျိုးမင်းထက် လေးနှစ်အရွယ်လောက်တုန်းက အိမ်ကိုအလည်လာတော့ အမျိုးတွေထဲမှာ ယောကျာ်းလေးက သူ့အကိုရယ် သူရယ် နှစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေတာ”
“အင်း...”
“အဲ့တာ..သူ့အကိုကလည်း သူနဲ့မဆော့ချင်တော့ သူက အမတို့ မိန်းခလေးတွေ ဆော့တဲ့ အိုးပုတ်ဂျိုးရုပ်အဖွဲ့ထဲကို ရောက်လာရော”
“အင်း..ဟိဟိ”
“အဲ့မှာ မိန်းခလေးတွေနဲ့ကစားပြီး တစ်ပတ်လောက်လဲကြာတော့ သူ့ကိုမိမျိုးလို့ပဲ အခေါ်ခိုင်းတော့တာ...ခစ်ခစ်”
“မသက်...တော်တော့ဗျာ ၊ ငယ်ကျိုးငယ်နာဆက်ဖော်ရင် ခင်ဗျားရည်းစား အိမ်ကိုလာရင် ကျွန်တော်ကလည်း ပြန်ပြောမှာနော်”
“အေးပါ...အေးပါ ၊ မပြောတော့ပါဖူး”
မသက်နှင်းငယ်နှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် ထမင်းစားဝိုင်းတွင် စကားနိုင်လုနေ၍ အဖွားဖြစ်သူက ဆူငေါက်လိုက်မှ အသံတိတ်သွားကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် မသက်နှင်းတို့သည်လည်း တစ်ခဏအတွင်းပင် ခင်မင်သွားကြလေသည်။
( မျိုးမင်းထက်၏ အမတစ်ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ “မသက်နှင်းငယ်”မှာ သန့်ဇင်ကိုထက် သုံးနှစ်ခန့် အသက်ကြီးသူဖြစ်သည် ၊ ခေါတ်ဆန်သော ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနှင့် သွက်လက်သော စကားအပြောအဆိုရှိသူလည်းဖြစ်သည် ၊ အရပ်အမြင့်မှာ ငါးပေ လေးလက်မခန့်သာ ရှိပြီး အပေါ်ပိုင်း (ရင်သား) သိပ်မထွားသော်လည်း....အောက်ပိုင်းမှာမူ အရပ်နှင့်လိုက်သော တင်သား (ဖင်တုံးကြီး) ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ထူသည့်နှုတ်ခမ်းသားများနှင့် လုံးဝန်းကာ ရွှန်းလဲ့ပြီး ရမ္မက်ထန်သည့် မျက်ဝန်းအစုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည် ၊ ရုပ်ရည်မှာ ရွက်ကြမ်းရည်ကျိုသာ ဖြစ်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းနှင့်မျက်လုံး၏ ညှို့ငင်အားမှာ အလွန်ကောင်းလေသည် )
သင်္ကြန်အကြိုနေ့သို့ ရောက်သောအခါတွင် မျိုးမင်းထက်၏ အမျိုးအိမ်ရှိ လူကြီးများက သင်္ကြန်တွင်း တရားစခန်း (၇) ရက်ဝင်ကြသည် ၊ ထို့ကြောင့်အိမ်တွင် လူငယ်များ ဖြစ်သော မသက်နှင်းငယ် နှင့် ဧည်သည်နှစ်ယောက်ဖြစ်သော သန့်ဇင်တို့နှစ်ယောက်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့သည် အတွဲကိုယ်စီဖြင့် လျောက်လည်ရန် အကြံအစည်ကို စတင်ပြီး အကောင်အထည်ဖော်သည်။
ပထမဆုံး အနေဖြင့် မျိုးမင်းထက်သည် သူ့ကောင်မလေးနေသော နန်းရှေ့သို့သွားခေါ်ပြီး သန့်ဇင်ကလည်း မျက်ချယ် ရှိရာသို့ သွားခေါ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မန္တလေး၏ လမ်းများကိုမကျွမ်းသဖြင့် အိမ်ကမထွက်ခင် Google map ကြည့်ပြီး အလွတ်မှတ်ခဲ့ရသည် ။
မန္တလေးမြို့ခံဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်၏ ကောင်မလေးကလည်း ညွှန်ပြသဖြင့် မျက်ချယ်တို့ အိမ်လမ်းသို့ ဖြောင့်ဖြောင့် ဖြူးဖြူးဖြင့် ရောက်ရှိသွားသည်။
မျက်ချယ်၏ အိမ်ရှေ့သို့အရောက်တွင် သန့်ဇင်က ဟွန်းအသံကို အရှည်ကြီး သုံးခါ တီးလိုက် သည် ၊ ထိုအခါတွင် မတွေ့ရတာကြာပြီဖြစ်သည့် အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် အိမ်ထဲကနေ အပြေးကလေး ထွက်လာလေသည်။
သူမ၏ ဖြူဝင်းသော အသားရောင်နှင့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပိတောက်ပန်းရောင် မြန်မာအင်္ကျီဝမ်းဆက်လေးက လိုက်ဖက်ညီလွန်းလှသည် ၊ သူမက အပြေးလေး အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး သန့်ဇင်ကိုအား....
“ကို့...ဟွန်းတွေ စွတ်မတီးနေနဲ့ ၊ ဘေးအိမ်ကလည်း ချယ်တို့အမျိုးအိမ်ပဲ”
“မင်းရဲ့အမျိုးတွေကလည်း ပေါကိုပေါပါတယ်ကွာ...”
“ရောက်ရင်ဖုန်းဆက်ပါလို့ ပြောထားတာကို...ဟွန့်”
“သိဖူးလေ.... ချယ်တို့အဒေါ်အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိဖူးဆိုလို့ တီးလိုက်တာ”
“ဟွန်း...တော်သေးတာပေါ့ ၊ အမေတို့ရော အဒေါ်တို့ရော...စောနကပဲ စစ်ကိုင်းဖက် ဘုရားဖူး ထွက်သွားကြတယ်”
“အော်.....”
“ချယ့်မှာ ကိုနဲ့လည်ချင်လို့ မနည်းလိမ်ထားရတာ...ဆေးကျောင်းက သူငယ်ချင်းကိုလည်း အကူအညီတောင်းရသေးတယ် ၊ ဒါကိုသူက အိမ်ရှေ့ရောက်ရောက်ချင်း တစ်ရက်ကွက်လုံး ကြားအောင်ဟွန်းတီးနေတယ်”
“ဟုတ်ပါပြီ...မမလေးရယ် ၊ ကျွန်တော်မျိုးမှားသွားပါတယ်....ကဲ သွားလို့ရပြီလား.. မျိုးမင်းထက်တို့ အတွဲလည်း စောင့်နေတယ်”
“အွန်း...ခဏလေး ၊ အိမ်တံခါးသော့သေချာခါတ်လိုက်ဦးမယ်”
“အင်း...မြန်မြန်လုပ်”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် အိမ်ထဲသို့ အပြေးကလေးပြန်သွားပြီး ပြူတင်းပေါက်များ တံခါးပေါက်များပိတ်ကာ အပြင်ကိုပြန်ထွက်လာသည် ၊ မျက်ချယ် လာနေဆဲ အချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်က သူ့ကောင်မလေးအား.....
“ တွေ့လား...ကို့သူငယ်ချင်းက စော်ကြောက်ကောင်ပါဆို”
“ချစ်တာပါ...ကိုကလည်း သူများကို လျောက်ပြောမနေပါနဲ့”
“ဟိတ်ကောင်...မျိုးကြီး မင်းပြောတာ ငါကြားတယ်နော်”
“ငါလည်းကြုံတုန်းပြန်ဖဲ့ရတာ...အိမ်မှာဆို ငါချည်းခံနေရလို့ ”
“ဟင်း...ပြောထားဦးပေါ့ကွာ”
သန့်ဇင်နှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ စကားပြောနေစဥ်မှာပင် မျက်ချယ်သည် ခြံတံခါးအပြင်သို့ ရောက်လာပြီး သော့ခါတ်လိုက်သည်။
“ကို...ပြီးပြီ...သွားကြရအောင်”
“အင်း....တက် ၊ ထမိန်နဲ့ဆိုတော့ ဘေးတစောင်းဘဲထိုင်ရမယ်ထင်တယ်”
“အင်းပေါ့ကိုကလည်း....ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး....ရပြီလား”
“အင်း...သွားတော့...ကို ၊ ဖုန်းက ရေစိုခံအိတ် ပါတယ်မလား”
“မပါဖူး...ဆိုင်ကယ်တူးဘောက်ထဲထည့်ထားတာ”
“အယ်...အဲ့တာက ဖုန်းလာရင် ဆီနဲ့ဓာတ်ပြုပြီး ပေါက်ကွဲတတ်တယ်ကြားတယ် ၊ တစ်နေရာ ရောက်ရင် ဖုန်းထုတ်ပြီး အိတ်ထဲထည့်လိုက်...ချယ် ကို့အတွက်ရေစိုခံအိတ် အပိုယူလာတယ်”
“အဲ့တာတွေ ချစ်နေရတာပဲ...ဟီးဟီး”
“ဟုတ်ပါပြီ..ကို...စောနက အော်ပြောမိတာ ဆောရီးနော် ချယ်လည်း ဘေးအိမ်က တွေ့သွားမှာ ကြောက်လို့ရယ် ၊ အမလေး..အေးလိုက်တာ ကလေးက ရေခဲရေနဲ့ ပတ်တယ်တော့”
“ဆိုင်ကယ်မောင်းရတဲ့သူကို အားနာပါဦး ၊ အရှေ့ကလူက ပိုထိတယ်...ကျွတ်စ် ဝဋ်လည်တာ ပဲဟေ့”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ကိုတို့ငယ်ငယ်က မေမြို့မှာ ရေထွက်ပက်ရင် ရေခဲတုံးကြီးကို ရေခဲစက်ကသွားဝယ်ပြီး ရေပုံးကြီးထဲ ထည့်ထားတာ ၊ ပြီးရင် မန်းလေးကတက်လာတဲ့ ကားတွေ ဆိုင်ကယ်တွေကို အသေပတ်တာ...ဟိဟိ”
“အခုတော့...ပြန်ခံရပြီပေါ့လေ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး...မန်းလေးက နေပူတော့ သိပ်မခံစားရဖူး....... အနောက်မှာလည်း ခါးဖက်ပြီး အနွေးဓာတ်ပေးမယ့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်လည်း ပါတယ်လေ...ဟဲဟဲ”
“တော်ပြီ...အဲ့တာဆိုမဖက်တော့ဖူး”
“ဟင့်အင်း...ဖက်ထားလေ”
“ကိုက...ကလေးကြီးကျနေတာပဲ ၊ အစကို မခံနိုင်ဖူး”
“ဟဲဟဲ....ချယ်ကလည်း ၊ ကဲ...ကျုံးနားရောက်တော့မယ်နော်..မီးသတ်ပိုက်တွေ ပါရင်ပါမှာ ၊ ကို့ကိုသေချာဖက်ထားတော့..”
“ဟင့်...ဟုတ်လားမဟုတ်လားတော့မသိပေမယ့်...ဖက်ရလိမ့်ဦးမယ်..လူလည်ကြီး”
ထိုသို့ဖြင့် အတွဲနှစ်တွဲသည် မန္တလေးကျုံးပတ်လည်တွင် တစ်ပတ်ပြည့်အောင် ရေပတ်ခံ အလည်ထွက်ကြသည် ။
တစ်ပတ်ပြည့်ခါနီးတွင် နေ့လည်တစ်နာရီရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဗိုက်ဆာ၍ ထမင်းစားရန် ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ သွားကြသည် ။
ကျုံးရှေ့တွင် ကားများ... ဆိုင်ကယ်များပေါသောကြောင့် လူအုပ်ကြီးထဲကနေ မနည်းတိုးထွက်ခဲ့ရ လေသည်။
ထမင်းဆိုင်သို့ရောက်သောအခါ အကုန်လုံးစိုရွှဲနေပြီဖြစ်၍ အထဲမဝင်ခင် နေပူထဲတွင် ခဏရပ်ပြီး နေပူစာ လှုံကြသည် ။
သန့်ဇင်က မျက်ချယ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆံပင်ရှည်ကအစ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွဲနေပြီး ကြွက်စုတ်လေးလို ဖြစ်နေရှာသည်။
သူမဝတ်ထားသည့် မျက်မှန်တွင်လည်း ရေစက်များပေနေသောကြောင့် ခါနေရရှာသည် ၊ ရေစို မျက်မှန်ကိုသုတ်ရန် အဝတ်ခြောက်မရှိသဖြင့် ယောင်ချာချာဖြစ်နေသော မျက်ချယ်ကို ကြည့်ပြီး သန့်ဇင်ကို ရယ်ချင်ပက်ကျိ ဖြစ်သွားလေသည်။
“ချယ်...မျက်မှန်ကို့ကိုပေး ၊ ဆိုင်ကယ်ထဲမှာ အဝတ်အပိုပါလာတယ်...အဲ့တာနဲ့ သုတ်ပေးမယ်”
“အင်း....ရော့”
“ရပြီလား...ကို့ရဲ့လေးလုံးလေး”
“ဘာလေးလုံးလဲ...ဟင့် ၊ မျက်မှန်နဲ့ သင်္ကြန်လည်ရတာ မကောင်းပါဖူး....ရေကလည်း ဝင် မျက်မှန်ကလည်း မကြည်နဲ့...ဘာမှကိုမမြင်ရဖူး”
“ကိုလည်း အရှေ့ကလူအခြေအနေကြည့်ပြီး ဆိုင်ကယ်ကို သတိထားမောင်းနေရတာ၊ ပျော်တောင် သိပ်မပျော်လိုက်ရဖူး”
“ဟုတ်ပ....ချယ်ရောပဲ ပိုက်တွေနဲ့ထိုးရင် မျက်မှန်ချွတ်ပြီး ကို့ရဲ့နောက်ကျောကိုပဲ မျက်နှာမူ ထားတော့တာ”
“သူများတွေ အော်ရင်လိုက်အော်လိုက်နဲ့...ပျော်တော့ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်.... ချယ်နဲ့ အတူတူလျောက်လည်တဲ့ အမှတ်တရပေါ့”
“အင်း...ရေခြောက်ပြီ...အထဲဝင်ကြရအောင်”
“ဝင်မယ်လေ....မျိုးမင်းထက်တို့ကို ခေါ်လိုက်ဦးမယ် ၊ ဟေ့ကောင် မျိုးကြီး အထဲဝင်မယ်”
“အေး..အေး”
ထို့နောက်တွင် နှစ်တွဲလုံးသည် စားပွဲခုံတစ်ခုတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် နေရာယူကာ ထိုင်လိုက်ကြပြီး ထမင်းစားကြသည် ။
ထမင်းစားအပြီးတွင် မျက်ချယ်က အိမ်ပြန်ချင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျိုးမင်းထက်တို့အတွဲက ထပ်၍လည်အုံးမည်ဆို၍ အပြန်တွင် လမ်းခွဲခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း မျက်ချယ်၏ သဘောအတိုင်း သူမနေထိုင်ရာ အိမ်ဖက်သို့ လိုက်ပို့ပေးသည် ၊ ခြံရှေ့ရောက်တော့ သူမက အိမ်ထဲဝင်အုံးလေဟုပြော၍ သန့်ဇင်ကို ပျော်သွားသည်.......
အိမ်တွင် လူကြီးသူမများ အလည်အပတ်ထွက်နေကြ၍ အိမ်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသာ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်လော...ဒါဆိုလျင် သူမအား ပွေ့ခြင်းဖက်ခြင်း ဘာညာသာရကာကို စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့် ပြုလုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည် ။
“ကန်အသင့် ကြာအသင့်”ဆိုတာ ဒါမျိုးပြောတာပဲ ဟု သန့်ဇင်ကို တွေးလိုက်မိသည်။
အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ မျက်ချယ်က သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
အကြံသမား သန့်ဇင်ကိုက အူတူတူ အတတ ကောင်လေးတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်ပြီး သူမခေါ်ဆောင်ရာနောက်သို့ မျက်စိကလယ်ကလယ်ဖြင့် လိုက်ပါသွား လေသည်။
အခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် သူမက......
“ကို...ချယ်ရေချိုးလိုက်ဦးမယ် ၊ ဒီမှာခဏစောင့်အုံး”ဟု ပြောပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွား လေသည်။
သန့်ဇင်က စာကြည့်စားပွဲရှိ ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်ပြီး သူမ၏ အခန်းကို စပ်စုကြည့်နေသည်။
သူမ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချိတ်ထားသော်လည်း စာအုပ်များသည် အခန်းတွင်း၌ ဟိုနားတစ်နေရာ..ဒီနားတစ်နေရာဖြင့် ရှုပ်ပွနေလေသည်။
စာကြည့်စားပွဲ အပေါ်တွင်လည်း ဆေးပညာစာအုပ်များ တစ်ခြားဘာသာရပ် စာအုပ်များသည် အလဲလဲ အပြိုပြိုနှင့် ဖြစ်နေသောကြောင့် သန့်ဇင်က ရှင်းပေးလိုက်သည် ။
စာအုပ်များကို အရှည်အတိုညီအောင် စီပေးရင်း စားပွဲခုံထောင့်မှ လူအရိုးခေါင်းကြီးအား လက်ဖြင့် ကိုင်မိသွားသောအခါ လန့်ပြီး အော်လိုက်မိသည်။
“အမလေး...မြတ်စွာဘုရား...လန့်လိုက်တာကွာ”
“ကို...ဘာဖြစ်တာလဲ” ( ရေချိုးခန်းထဲက လှမ်းမေးသည်)
“ဘာမှမဟုတ်ဖူး...ချယ် ၊ ဒီအတိုင်း အော်မိတာ”
သန့်ဇင်ကိုသည် လူအရိုးခေါင်းကြီးအား မကြည့်ပဲ ကိုင်မိသောကြောင့် လန့်ပြီးအော်သည်ကို သူမအား အသိမပေးလိုသဖြင့် ဒီအတိုင်းလျောချလိုက်သည် ။
ထိုစဥ် အိမ့်မျက်ချယ်က ထမိန်ရင်လျားနှင့် ရေချိုးခန်းထဲကထွက်လာပြီး သူ့အား ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်ကာ....
“ကို...အရိုးခေါင်းကြီး မြင်ပြီးလန့်သွားတာမလား”
“အမ်း......”
“ချယ်တော့ နောက်ကျအားကိုးရတော့မှာပဲ....ခစ်ခစ် ၊ ယူက သိပ်ကြောက်တတ်တာနော်”
“ရုတ်တရပ် ကိုင်မိတော့ လန့်သွားလို့ပါ.... ချယ်တို့ဆေးကျောင်းကလည်း မြန်မာစာတို့ ၊ အင်္ဂလိပ်စာတို့ သင်ရသေးတယ်လား”
“အင်းလေ....ပထမနှစ်ရှိသေးတာကို သင်္ချာရော...ဓာတု..ရူပ...ရုက္ခဗေဒနဲ့ ဇိဝဗေဒ အဲ့တာတွေ သင်ရတာ...”
“အော်....ကိုတို့ကျောင်းလည်း မြန်မာ..အင်္ဂလိပ်..သင်္ချာသင်ရသေးတယ်”
“တက္ကသိုလ်တိုင်းလိုလို ပထမနှစ်မှာ သင်ရပါသေးတယ်...ကဲ ကို”
“အင်း...ပြော”
“ ကို အဝတ်အပိုပါတယ်မလား....ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲလိုက်လေ ”
“ ရပါတယ်...အခုဟာက ဘောင်းဘီတိုရော အင်္ကျီပါခြောက်ချင်နေပြီ ၊ မလဲတော့ပါဖူး”
“အဲ့တာဆိုရင်လည်း ရေချိုးခန်းထဲ ခဏဝင်ပေးပါဦး ၊ ကျွန်မ အဝတ်အစားလေး လဲချင်လို့”
“အော်...အဲ့လိုလား သိဖူးလေ...ဟိဟိ”
“မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်..ရုပ်ကိုက စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ ၊ ကို့..ချောင်းမကြည့်နဲ့နော်”
“အင်းပါ...မကြည့်ပါဖူး ၊ ပြီးရင်အော်ခေါ်လိုက်နော်”
“အွင်း”
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမအလိုကျ ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်လိုက်ပြီး အင်္ကျီ...ဘောင်းဘီချွတ်ကာ ဂျပန်ရေချိုးနည်းဖြင့် ရေချိုးလိုက်သည် ။
အဝတ်တွေက ခြောက်နေပြီဖြစ်၍ အကုန်ချွတ်ပြီး ကြိုးတန်းပေါ်တွင် တင်ထားကာ ရေချိုးပြီးမှ သုတ်စရာ တစ်ဘတ်မပါမှန်း သတိရမိသွားလေသည်။
“ချယ်....ကို့ကို တဘတ်လေး လှမ်းပေးပါဦး”
“ဟုတ်...ကို ခဏလေး ၊လာပြီ....တုံးလုံးကြီးလား...တံခါးကို အဆုံးထိမဖွင့်နဲ့နော်...ရော့”
“ရပြီ...ကျေးဇူး...ရေမချိုးဖူးဆိုပြီး ဝင်သွားတော့ တဘတ်ယူဖို့ မေ့သွားတယ်..ဟဲဟဲ”
“အင်း...ပြီးရင်ထွက်ခဲ့တော့နော်”
“အင်း”
သန့်ဇင်ကိုလည်း တဘတ်နှင့် ခေါင်းကိုသေချာသုတ်ပြီး အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်ခဲ့သည် ။
မျက်ချယ်က သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် စောင်အပါးလေးခြုံပြီး ကွေးနေလေသည်။
သန့်ဇင်က ဒါကိုတွေ့ပြီး ရုပ်တည်နှင့် သူမဘေးနားတွင် နေရာယူကာ ဝင်အိပ်လိုက်သည်၊ မျက်ချယ်က သူမအနားသို့ ကပ်လာသည့် သန့်ဇင်အား လက်ဖြင့် အသာလေးတွန်းကာ.....
“ဟင်...ဘယ်သူက သူများအိပ်ယာကို ပေးအိပ်လို့လဲ ၊ ပိုင်စိုးပိုင်နက်နဲ့...”
“သိဖူး...ဟီဟိ”
“အွန့်...အနားကိုမတိုးပါနဲ့ဆို...”
“သိဖူး.....မွ...မွ”
“အာ...ကို..နော် ၊ လူကြည့်တော့ အူဒူဒူလေး လိုလိုနဲ့... အရမ်းလည်တာပဲ လူလည်ကြီး... အာ....ယားတယ်...ခစ်ခစ်ခစ်”
“မွ...မွ..မွ..ပြွတ်...ပြွတ်..ပြွတ်စ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူမဘာပြောပြော ဂရုမစိုက်ပဲ စောင်ပုံထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ကာ သူမအား ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို အနမ်းများပေးလေသည် ၊ အစပိုင်းတွင် သူမက ရုန်းကန်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းချင်း နမ်းလိုက်သည့်အချိန်တွင် ငြိမ်ကျသွားသည်။
မျက်ချယ်သည်လည်း အနမ်း၏ခေါ်ဆောင်ရာသို့ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာပြီး သန့်ဇင်၏ ကျောကိုပွေ့ဖက်ကာ ပွတ်သတ်နေလေသည် ။
သန့်ဇင်က အင်္ကျီအပေါ်ကနေ သူမ၏ ရင်သားများကို ဖွဖွလေးကိုင်လိုက်တော့ ဘရာမပါသည့် အသားစိုင်အိအိလေးကို ခံစားမိလိုက်သည်။
သူမနှင့် အနမ်းများကို အဆက်မပြတ်ပေးပြီး ရင်သားကိုနယ်ကိုင်ကာ နို့သီးခေါင်း ဖုဖုလေးအား ညှစ်ချေပေးလိုက်သည် ။
မျက်ချယ်၏ နို့သီးခေါင်းလေးမှာ ချယ်ရီသီးပုံစံ လုံးဝန်းသော အသီးလေးဖြစ်ပြီး အပြင်သို့ထွက်နေသည့် ပုံစံဖြစ်လေသည်။
ကိုင်တွယ်၍ လွယ်သည့် နို့သီးခေါင်းပုံစံဖြစ်သောကြောင့် သူကိုင်သည့်ခဏတွင်ပင် မာတင်းလာတော့သည်။
“ပြွတ်စ်....အာ့...ကို...စွတ်စ်...ဘာတွေလျောက်ကိုင်နေတာလဲ”
“အင်း...သိဖူးလေ...”
“အာ...အခုနောက်ပိုင်း တွေ့တိုင်း ဒါကိုပဲရန်ရှာနေတော့တာပဲနော် ၊ တော်တော့..ဖတ်..ဖတ်”
“အာ့... ခဏလေးချယ်...နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ကိုင်လိုက်ဦးမယ်”
“အာ....အရမ်းမဖျစ်ပါနဲ့ဆို...ပုံပျက်လိမ့်မယ်လို့ ၊ တော်ပြီ....နောက်တစ်ခါဆို ဘော်လီဝတ်ထားမှ ပေးကိုင်တော့မယ်”
“ဟဲဟဲ....အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့”
“အောက်က ဘော်လီမပါတော့..တော်တော်ကိုင်လို့ ကောင်းနေတယ်ပေါ့လေ ၊ ကျန်တဲ့ ဘော်လီတွေကလျော်ထားတော့ ဝတ်စရာမရှိတာနဲ့ မဝတ်တာကို သူက ကိုင်ဖြစ်အောင်ကို ကိုင်လိုက်သေးတယ်...ဟွန်း”
“ဟဲဟဲ...မွ”
“ကို့...တော်တော့ ၊ စောင်ထဲနှစ်ယောက်ဆိုတော့ ပူလာပြီ...ကိုမထလည်း ချယ်ပဲထတော့မယ်”
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ လက်စွမ်းကိုကြောက်၍ ပူသည်ဟု အကြောင်းပြပြီး အိပ်ယာပေါ်မှဆင်းကာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည် ။
သန့်ဇင်က အိပ်ယာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ပြီး အပျင်းကြောဆွဲနေစဥ်တွင် အခန်းထောင့်တွင် ချထားသည့် Microscope ကို တွေ့သွားသည်။
“ချယ်....အဲ့တာ Microscope ကြီးမလား ၊ ကို..ကိုင်ကြည့်လို့ရမလား”
“ခဏ...ချယ် လုပ်ပေးမယ် ၊ ကို..မကိုင်နဲ့ အဲ့တာကစျေးကြီးတယ်.... အောက်ကို လွတ်ကျတာတို့ ကွဲတာတို့ ဖြစ်လို့မရဖူး”
“အင်းပါ...ကို့ကို လုပ်ပေးပါဦး ၊ ကြည့်ချင်လို့ပါ...ဟိဟိ”
“အယ်...ကို..ဟာလည်းလေ ၊ အလည်ခေါ်မိပါတယ်..ကလေးကျနေတာပဲ တွေ့တဲ့ဟာကို ကိုင်ကြည့်ဆော့ကြည့်ချင်နေတော့တာပဲ”
“ဟဲ...ဟဲ လုပ်ပါ ၊ အငယ်တုန်းက Microscope အခန်းထဲယူလာတုန်းက မကြည့်လိုက်ရလို့ပါ”
“ဟုတ်ပါပြီ...ကျွန်မ ပစ္စည်းဆင်ပေးပါ့မယ်...ခဏစောင့်ပါဦးရှင့်”
“ဟုတ်ကဲ့...ဟဲ”
သန့်ဇင်က Microscope နှင့် သူကြည့်ချင်တာကို လျောက်ကြည့်ရတော့မည်ဆို၍ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်ယာပေါ်မှ ထလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် စာကြည့်စားပွဲနားရှိ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်စောင့်နေလိုက်ပြီး သူမချိန်ညှိသည်များကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
“ရပြီကို...ကြည့်ကြည့်..ချယ်တို့ ကျောင်းကသင်တဲ့ ရုက္ခဗေဒမှာ အပင်တွေအရွက်တွေရဲ့ ဆဲလ်ကို Microscope နဲ့ကြည့်ပြီးသင်ရတာ ၊ ရော့...ဒါက အခန်းထဲမှာရှိတဲ့ အာလူးကို လှီးထားတဲ့ ဟာလေး..ကြည့်ကြည့်”
“အင်း.....လှသားပဲ ၊ အစက်အပျောက်လေးတွေနဲ့.”
“ကိုကတော့လေ..ပြောတော့မယ်..ခစ်ခစ်”
“ဆံပင်ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကိုလည်း ကြည့်ချင်တယ်”
“ဟင်း....ယူကတော့နော် ၊ ဧည့်သည်ဆိုပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဂျီကျနေတော့တာပဲ”
“ဟဲဟဲ..လုပ်ပါ..အချစ်ရဲ့”
“ဘာ..အချစ်လဲ..သွား..ခဏလေး ၊ ကို ခေါင်းခဏဖယ်ပေးပါဦး......ချယ် မှန်ဘီလူးကို ပြန်ချိန်လိုက်ဦးမယ်”
“အိုကေ...”
သန့်ဇင်ကို ခေါင်းခဏဖယ်ပေးလိုက်သည့် အချိန်တွင် သူ၏ဘေးနားတွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် မျက်ချယ်က ခါးကိုကုန်းပြီး မှန်ဘီလူးကို ပြန်ချိန်သည် ၊ ထိုအခါ သူမ၏ တီရှပ်အင်္ကျီသည် လည်ဟိုက်သွားပြီး အတွင်းက ရတနာလေး နှစ်မွှာကို အတိုင်းသား မြင်ရသည်။
သန့်ဇင်လည်း သူမလည်ပင်းဟိုက်နေသည်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ရင်း ဖြူဝင်းပြီး မွှေးညှင်းနုလေးများ ပေါက်နေသည့် ရင်ကြားမြှောင်းလေးနှင့် နို့အုံလေးကို အရသာခံပြီး ခိုးကြည့်သည်။
အောက်သို့ထိုးစိုက်နေသည့် ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်း လုံးလုံးလေးကလည်း အားရှိပါးရှိ ငုံစုပ်ချင်စရာကောင်းအောင် လှလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်သည် သန့်ဇင်ကို၏ တံတွေးမျိုချသံကိုကြား၍ သူမရင်ဟိုက်နေသည်ကို သတိထားမိသွားပြီး ခါးကိုပြန်မတ်ကာ မျက်စောင်းထိုးကြည့်ရင်း.......
“ဟိတ်...ကို ၊ ချယ်..ရင်ဟိုက်နေတာကို...မြင်သွားသေးလား”
“အင်း....နည်းနည်းပဲ သတိထားမိတာပါ..”
“ဘယ်လောက်အထိ မြင်သွားတာလဲ”
“ပန်းနုရောင်လေး...ဟဲဟဲ…”
“အာ...ဘုတ်...ဘုတ်..ဘုတ်...ရှက်လိုက်တာ ၊ သူများပစ္စည်းကို ခိုးကြည့်နေတာ...တော်ပြီ ကို့ကိုမခေါ်တော့ဖူး”
“အာ့...အာ့..ကျောကုန်းကိုရိုက်တာ နာတယ်ချယ်ရဲ့”
“နာနာ...နာအောင်ရိုက်ပါတယ်ဆိုမှ..နာတယ်လာပြောနေတယ်..ဟွန့်”
“ချယ်...မှန်ဘီလူးက ချိန်ပြီးသွားပြီလား ၊ ကိုကြည့်တော့မယ်နော်”
“ဒါမှလာပြီး ခွင့်တောင်းနေတယ်...အယုတ်တမာကြီး...အင့်...အင့်..အင့်”
“အာ့...အာ့..အာ့ ၊ နာတယ်ချယ်ရဲ့...အသာလုပ်ပါ...ဟဲဟဲ”
“ကိုတော့နော်....ခဏလေး ၊ အင်္ကျီအပေါ်ထပ် သွားဝတ်လိုက်ဦးမယ်..ပြီးရင် ပြန်တွေ့မယ်”
“ အို...တွေ့မယ်ဆိုတော့လည်း တွေ့ကြတာပေါ့ကွာ...ဟဲဟဲ”
“ နေနှင့်ဦး”
သန့်ဇင်သည် မျက်ချယ်အနောက်သို့ ထွက်သွားပြီးချိန်တွင် Microscope ကိုသာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်ကြည့်နေသည် ။
ထိုအချိန်တွင် မျက်ချယ်က အနောက်ကနေ ခြေသံလုံအောင် လမ်းလျောက်ပြီး ခါးကိုကလိယားလာထိုးသဖြင့် သန့်ဇင်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးနှင့် မှန်ဘီလူး ဆောင့််မိသွားလေသည်။
“ကလိ...ကလိ”
“အမလေး...ဆံပင်ကြီး..ကယ်တော်မူ....အာ့ !!!”
“အဲ..ကို မျက်လုံးထိသွားတာလား...ဆောရီးနော်...ဖူး...ဖူး”
“ကျွတ်စ်...ခဏလေး...ခဏလေး လေမမှုတ်နဲ့ဦး၊ အောင့်သွားတာပဲ...”
“ခဏနော်...ချယ် ကြပ်ထုတ်ထိုးပေးမယ်.....ဝါးးး...အင့်..အင့်..သက်သာလား”
“အင်း..ရပြီ....မနာတော့ဖူး”
“ဆောရီးနော်ကို...ချယ်လည်း စတာနည်းနည်းလွန်သွားတယ်”
“ ရပါတယ်...ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး”
“မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်းဖွင့်ကြည့်...ရပြီလား”
“အင်း...စောနက လည်ဟိုက်လေးကို အစမ်းကြည့်ကြည့်မယ်လေ”
“ဒီလောက်မျက်လုံးထိပြီးတာကို ယွနိုင်သေးတယ်နော်...ကိုကတော့ အင့်ဟယ်.. ဘုတ်...”
“အာ့..နာတယ်လို့”
အိမ်မျက်ချယ်က ပြုံးစိစိနှင့် သန့်ဇင်ကျောကုန်းကို တစ်ချက်ရိုက်လိုက်ပြီး ကြပ်ထုတ် ဆက်ထိုးပေးသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ရှေ့က ကားဟွန်းသံနှင့် သူမအား ခေါ်သည့်အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“တီ...တီ...တီ...မျက်ချယ်ရေ...သမီးရေ ၊ အမေတို့ ပြန်ရောက်ပြီ..တံခါးလေး လာဖွင့်ပေးပါဦး”
“ဟင်....ကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”
“အမ်..........”
“မျက်ချယ်ရေ.....မျက်ချယ်...အိမ်မှာတော့ရှိပါတယ်နော်...တံခါးကြီးလည်းပွင့်လို့”
“ဟုတ်....လာပြီအမေ့...သမီး အနောက်ထဲရောက်နေလို့ ”
“အေး...အေး..မြန်မြန်လုပ် ၊ ဒီမှာလူကြီးတွေလည်း ရေတွေစိုနေတာ...အအေးပတ်မှာစိုးလို့”
“ကို...ဒီအခန်းထဲမှာပဲ ခဏနေဦးနော် ၊ အသံမထွက်စေနဲ့...ဖြစ်နိုင်ရင် အသက်ပါမရှူနဲ့”
“ဟင်....”
မျက်ချယ်သည် အခန်းထဲကနေ တံခါးဖွင့်ပေးရန် အပြေးထွက်သွားပြီး သန့်ဇင်ကတော့ စာကြည့်စားပွဲတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည် ၊ သူတို့နှစ်ယောက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချိန်းတွေ့သည့်အခါတိုင်း ကောင်းခန်းရောက်ပြီဟေ့ဆိုလျင် မတော်ရသေးသည့် ယောက္ခမကြီးနှင့် ဆွေမျိုးများက အမြဲလိုလို ပေါ်လာတတ်လေသည်။
ဒီတစ်ခေါက်လည်း အခန်းထဲတွင် ဘာညာသရကာ နေကြာကွာစိ ဇာတ်လမ်းလေး အစပျိုးတုန်းရှိသေး.....ဇာတ်လမ်းဟောင်းကြီးက စလာပြန်သည် ။
ဘယ်ဘဝက ဘယ်လိုရေစက်မျိုးလည်းမသိ....ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်က သူသည် အရင်ဘဝက လမ်းဘေးခွေးများ မိတ်လိုက်နေသည်ကို လက်ကမြင်းပြီး ခဲနှင့်ထု ရေနှင့်ပတ်သည်မျိုး လုပ်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ယူဆရသည်။
သူတောင်တွေးမြောက်တွေး လျောက်တွေးနေစဥ်မှာပင် မျက်ချယ်က အခန်းတံခါးဖွင့်ပြီး ရေးကြီးသုတ်ပြာနှင့် အပြင်ကိုလာရန် ခေါ်သည် ၊ သန့်ဇင်လည်း ခြေသံလုံလုံဖြင့် အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့သည်...သူမက လေသံတိုးတိုးဖြင့်........
“ကို.... အိမ်ကလူကြီးတွေအကုန် အနောက်က ရေချိုးကန်ကို ရောက်နေကြတယ် ၊ ချယ့် အနောက်ကနေ ခြေသံလုံလုံနဲ့ အမြန်လိုက်ခဲ့”
“အင်း...”
“ဆိုင်ကယ်သော့ပါပြီမလား....လာ...သွားမယ်”
“ခဏလေး...အိပ်ယာပေါ်မှာ ဖုန်းကျန်ခဲ့တယ် ၊ သွားယူလိုက်ဦးမယ်”
“မြန်မြန်လုပ်..ကို..”
“အင်း...အင်း”
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း ဂျပန်နင်ဂျာတစ်ယောက်လို ခြေသံကိုဖွပြီး လမ်းလျောက်ရသည် ၊ သစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်ထားခဲ့သည့် ဆိုင်ကယ်ကို အသာတွန်းပြီး ခြံဝန်းအပြင်ရောက်ကာမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးချပြီး တက်ခွလိုက်သည်။
“ဟူး....ချယ်ရယ် ၊ ကိုတို့တွေ့လိုက်တိုင်း ဒီလိုချည်းပဲ...အနောက်ကနေ လိုက်တော့ မလာလောက်ပါဖူးနော်”
“အင်း...ချယ် လည်း အနောက်ကို ကြည့်ကွက်ကြည့်ကွက်နဲ့ ထွက်လာတာပဲ ၊ မမြင်လောက်ပါဖူး”
“ချယ့်အမေက ချယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ GPS တွေများတပ်ထားသလားမသိဖူး... အမြဲကို ရောက်ရောက်လာတယ်...ဟင်း”
“ကို...ပြန်တော့လေ ၊ နောက်တစ်ခါမှ အေးဆေးတွေ့မယ်”
“အင်းပါ....သင်္ကြန်က ဒီတစ်ရက်ပဲထွက်ရတာလား”
“ဟုတ်တယ်...ဒါတောင် မနည်းပြောထားရတာကိုရဲ့....သူတို့က အိမ်ကလူတွေမပါပဲ လျောက်မလည်စေချင်ဖူး”
“ဟွန်း...”
“ကဲပါကိုရယ်.... ကျောင်းဖွင့်လည်း ချယ့်ကိုလာတွေ့လို့ ရနေတာပဲကို ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အနည်းဆုံး ကိုမြင်ချင်တဲ့ဟာလေး မြင်လိုက်ရတယ်မဟုတ်လား...”
“အဲ့တာတော့ဟုတ်တယ်...ဟဲဟဲ ၊ နောက်တစ်ခေါက်မှ သေချာထပ်ကြည့်ဦးမယ်”
“ရုပ်ကချက်ချင်းကို ပြောင်းသွားတာပဲနော် ၊ ကိုကတော့ ပြောလို့ကိုမနိုင်ဖူး... ညရောက်ရင် ဖုန်းဆက်ဦးနော်”
“အင်း...ပြန်ပြီနော်..ချယ် ၊ လမ်းဘေးမှာဆိုတော့ အာဘွားတောင် ပေးလို့မရတော့ဖူး”
“ခစ်ခစ်...နည်းတောင်နည်းသေးတယ်..ဖုန်းကိုလည်း ရေစိုခံအိတ်ထဲသေချာထည့်သွားဦး”
“အင်း...သွားပြီ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း ချိန်းတွေ့ရန် မျှော်လင့်ထားသည့် စိတ်ကူးနှင့် လက်တွေ့က ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့သဖြင့် အောင့်သက်သက်ဖြင့် သက်ပြင်းချရင်း မြောက်ပြင်ဖက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
မျက်ချယ်ပြောသလိုပင် အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ လျို့ဝှက်ထားသည့် စနေနှစ်ခိုင်နှင့် ချယ်ရီသီးလေးကိုပါ အမှတ်မထင် တွေ့မြင်လိုက်ရ၍သာ ခံသာသေးသည်ဟု ဖြေသိမ့်လိုက်ရ လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် လာလမ်းအတိုင်း မြောက်ပြင်အရပ်သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး လမ်းတွင်ရေပတ်သည့် နေရာများကို တက်နိုင်သလောက် ရှောင်ခဲ့သည် ။
တည်းခိုရာအိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ရှေ့တွင် မျိုးမင်းထက်၏ ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်ထားတာတွေ့သဖြင့် “ဒီကောင်က ငါ့ထက်တောင် စောပြီးပြန်ရောက်နေတာပါလား”ဟု တွေးမိလိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်၏ အမတစ်ဝမ်းကွဲဖြစ်သူ မသက်နှင်းငယ်သည် မနက်ကတည်းက စတုဒီသာ မဏ္ဍပ်၌ လုပ်အားပေးရန်ထွက်သွားပြီး အခုထိ ပြန်လာသေးပုံ မပေါ်ချေ ။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သော အခါ ဘာအသံမှမကြား၍ မျိုးမင်းထက်တော့ အိပ်နေပြီဟု ထင်လိုက်မိသည်။
သို့သော် ရေအိုးစင်တွင် ရေသောက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်လာသောအခါ ကောင်မလေး တစ်ယောက်၏ ငြည်းညူသံလေးကို အမှတ်မထင်ကြားလိုက်ရသဖြင့် သန့်ဇင်ကို မျက်ခုံးလှုပ်သွားသည်။
ထို့ကြောင့် ထိုအသံထွက်ပေါ်လာသည့် အိပ်ခန်းအနားသို့ သွားပြီး တံခါးအဟလေးထဲကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အခန်းထဲတွင် မျိုးမင်းထက်တို့အတွဲ အချစ်စခန်းဝင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည် ၊ ဒါကြောင့်မလို့ မျိုးမင်းထက်တို့ အတွဲက လည်ချင်ပါသေးတယ်ဟု အကြောင်းပြပြီး အိမ်တွင် အခန်းလာအောင်းနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးပြီး ဆက်ချောင်းကြည့် နေလိုက်သည်။
တံခါးအဟလေးက ကျဥ်း၍ မြင်ကွင်းကောင်းကောင်းကို သန့်ဇင်မမြင်ရ......သူမြင်ရသည်မှာ မျိုးမင်းထက်က သူ့ကောင်မလေး ပေါင်ကြားထဲဝင်ပြီး ပူစီလေးအား အားရပါးရ ဂျာပေးနေခြင်းပင်။
သူ၏ ကောင်မလေးက အနည်းငယ်ဝသည့်အထဲပါ၍ တစ်ကိုယ်လုံး ပြည့်ပြည့်ဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် ပြည့်ဖြိုးနေသည်။
မျိုးမင်းထက်၏ ကောင်မလေးသည် ပက်လက်လှန်ထားသော်လည်း ရင်သားက ပြားမသွားပဲ အလုံးအထည်နှင့် ရှိနေသေးသည် ၊ သကောင့်သားက ဘာဂျာမှုတ်ရင်း လက်ကို အပေါ်ဆန့်ပြီး နို့အုံကို လက်ဖြင့်ဆွဲကိုင်တော့ ကောင်မလေးမှာ တွန့်တွန့်လူးပြီး ငြည်းသံများ ပိုမို ကျယ်လာလေသည်။
“အင်း....အင်း...အင်း...ကို....ကောင်းတယ်...ချစ်ပြီးတော့မယ်..အင်း..အင်း”
“ဟိတ် !!! ဘာတွေချောင်းကြည့်နေတာလဲ”
“ဂလု....ဟင်း...မသက်လား ၊ ရှူး....တိုးတိုးပြောနော်”
“အင်းပါ...အမကလည်း မင်းချောင်းကြည့်နေတာတွေ့လို့ အနားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးတာပါ ၊ မင်းဘာသာမင်းလန့်သွားပြီးတော့”
“ကျွန်တော်နေရာဖယ်ပေးမယ်...ကြည့်ချင်ကြည့်”
“မကြည့်တော့ပါဖူး...ငါမောင် မိမျိုးတို့အတွဲမလား”
“ဟုတ်တယ်...အမကသိပြီးသားလား”
“ မောင်လေးမရောက်ခင် အမကအရင်ရောက်လို့ ကြည့်ပြီးသွားပြီ ၊ အေးဆေးနေပါစေ ဆိုပြီးတော့ အပြင်ကို ပြန်ထွက်သွားတာ ၊ မောင်လေးပြန်ရောက်တာတွေ့တာနဲ့ ဘေးနားက စတိုးဆိုင်ကနေ ပြန်လှည့်လာခဲ့တာ”
“အော်...”
“လာ....သူတို့ဘာသာ သူတို့နေပါစေ ၊ ကြည့်မနေနဲ့တော့ မောင်လေးလည်း ရည်းစားရှိတယ် မလား”
“အင်း..အခုပဲ သူနဲ့တွေ့ပြီးပြန်လာတာ”
“ဒါပေမယ့် မင်းကြည့်ရတာတော့ အိပ်ယာပေါ် ဒိုက်ထိုးခဲ့ပုံ မပေါ်ပါဖူး”
“ကျွန်တော်က လူရိုးလေးလေ....ဟဲဟဲ”
“အမသိတာတော့ လူရိုးဆိုတာ သင်္ချိုင်းမှာပဲရှိတာပဲ ၊ သက်သက်လွတ်စားတဲ့ ကျားဆိုတာလည်း မရှိဖူးထင်တာပဲနော်”
“ အမက ဆရာမကြီးပဲ...”
“နင်တို့လို မောင်တွေကိုထိန်းရတော့ ယောကျာ်းလေးတွေအကြောင်း သိတာပေါ့...ကဲ အပြင်ပြန်ထွက်ရအောင် ၊ ဟိုအတွဲရ အသံပိုကျယ်လာပြီ”
“အင်း...ခဏအမ ၊ ဒီကောင် ဘယ်လိုလုပ်တယ်ဆိုတာ ခဏချောင်းလိုက်ဦးမယ်”
“ဟင်း....ခဏကြည့် အမလည်း အခန်းထဲ ပိုက်ဆံသွားယူလိုက်ဦးမယ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် စပ်စုလိုသဖြင့် အခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ကုတင်အောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန် ပေါင်ကားထားသည့် ကောင်မလေးအား အပီကျိတ်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ မြင်ကွင်းတွင် ကောင်မလေး၏ ကိုယ်လုံးကို သိပ်မမြင်ရပဲ တဘမ်းဘမ်းနှင့် ဆောင့်လိုးနေသည့် မျိုးမင်းထက်၏ ဖင်ပြားကြီးကိုသာ တွေ့ရသဖြင့် မကြည့်တော့ပဲ လက်လျော့လိုက်သည်။
ထိုစဥ် အနောက်ကနေ မသက်နှင်းငယ် ရောက်လာပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့်.....
“မောင်လေး...အပြင်သွားမယ်”
“ဟုတ်...သွားရအောင်”
“ အခန်းထဲမှာ ဘယ်လိုတွေလုပ်နေကြလဲ”
“ဒီအတိုင်းပါပဲ ..ဘာမှကောင်းကောင်းမမြင်ရပါဖူး”
“အွန်း....မောင်လေး ရွှေရင်အေးကြိုက်တယ်မလား ၊ အမတို့ရက်ကွက်ထဲက ဆိုင်က သောက်လို့ကောင်းတယ် အုန်းနို့ကိုယ်တိုင်ညှစ်ပြီး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဖျော်ထားတာ”
“ဟုတ်...ကျွန်တော်လည်း အအေးသောက်ချင်နေတာနဲ့ အတော်ပဲ”
မသက်နှင်းငယ် ခေါ်ဆောင်သွားသည့် ရက်ကွက်ထဲက အအေးဆိုင်လေးတွင် ရွှေရင်အေး မှာသောက်ကြပြီး စကားပြောရင်း အချိန်ဖြုန်းကြသည် ၊ အတော်လေးကြာမှ ပိုက်ဆံရှင်းပြီး အိမ်သို့ပြန်ခဲ့ကြသည်။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ မျိုးမင်းထက်တစ်ယောက် ဧည့်ခန်းတွင် ချွေးသံတရွဲရွဲနှင့် ထိုင်ရင်း ယပ်ခတ်နေသည်ကို မြင်ရသည် ၊ မသက်နှင်းငယ်က သန့်ဇင်ကိုအား...
“မောင်လေးရေ...မင်းသူငယ်ချင်းတော့ အိမ်အရိပ်ထဲမှာနေရင်း ချွေးတွေပြန်နေပါလားဟေ့”
“ဟုတ်တယ်အမ ၊ ကျွန်တော်တို့နေပူထဲက ပြန်လာတာတောင် သူ့လောက်ချွေးမထွက်ဖူး... ကြည့်ရတာအိမ်ထဲမှာ ဒိုင်ဗင်တွေဂျွမ်းတွေလှိမ့်ထိုးနေပုံပေါ်တယ်”
“ဟင်...သန့်ဇင် ၊ မင်းတို့တွေ သိနေကြတာလား” ဟု မျိုးမင်းထက်က မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် မေးသည် ၊ ထိုအခါ မသက်နှင်းက...
“ဒီလောက် အသံတွေထွက်နေတာကို မသိပဲရှိပါ့မလား ၊ မိမျိုး ငါမပြောချင်ဖူးနော်.... အိမ်မှာ လူကြီးတွေမရှိဖူးဆိုပြီး ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေတာ...အပြင် တည်းခိုခန်းသွားလည်း ရရဲ့သားနဲ့”
“ပိုက်ဆံကုန်တယ်လေ အမရေ...ဒီလထဲကျွန်တော် ဘိုင်ပြတ်နေတယ်...ဟဲဟဲ”
“သေနာလေး...နင်မနေနိုင်ရင် အပေါ်ထပ်မှာသွားလုပ်လေ ၊ ငါ့အဖေအခန်းထဲ ဝင်မလုပ်နဲ့”
“အဲ့အခန်းက မွေ့ယာကြီးက ပိုကောင်းတာကိုးဗျ ၊ ဟဲဟဲ...မကျေနပ်ရင် အမလည်း အမဘဲကို ပြန်ခေါ်အိပ်ပေါ့ဗျာ...တိုင်မပြောကြေးနော် ၊ ကျွန်တော်ကိုးတန်းလာလည်တုန်းက အမရည်းစားနဲ့ အမ အခန်းထဲဖြစ်တာကို ဦးလေးကို ပြန်ပြောလိုက်မှာနော်”
“သေနာလေး...နင်တော့သေပြီသာမှတ်”
“အမလေး...ကျွန်တော်က စကားအဖြစ်ပြောတာပါ...လိုက်မရိုက်နဲ့လေ...အဲ သန့်ဇင် ငါ့ကိုကယ်ပါဦး”
“..................”
သန့်ဇင်ကိုသည် သူတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်၏ ရန်ပွဲအတွင်းသို့ ဝင်မပါတော့ပဲ အိမ်အပေါ်ထပ်သို့သာ တက်ခဲ့လိုက်သည် ၊ အောက်ထပ်တွင်တော့ မသက်နှင်းငယ်က ကြက်မွှေးဒုတ်ချောင်းကိုကိုင်ပြီး မျိုးမင်းထက်အား လိုက်ရိုက်နေဆဲ.......
သန့်ဇင်သည် အိပ်ယာပေါ်တွင်လှဲကာ ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ သွင်းထားသည့် ဇာတ်ကားများကို ကြည့်ရှူ့ပြီး ခဏအိပ်လည် ၊ အိပ်ပျော်ပြီး တစ်နာရီလောက် ကြာချိန်တွင် အိမ့်မျက်ချယ် ဆီမှ ဖုန်းဝင်လာလေသည်။
“ဟယ်လို...ချယ်...အွန်း”
“ကို...အိပ်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်...နိုးပါပြီ...အူးး...ဝါးး”
“အိမ်ပြန်ရောက်ကြောင်းတောင် ချယ့်ဆီဖုန်းမဆက်ဖူး”
“မသိဖူးလေ...ချယ့်အိမ်မှာ လူကြီးတွေရှိနေတော့ ဆက်လို့ အဆင်မပြေဖူးထင်လို့”
“အင်း...ချယ်လည်း ပြောလို့ မလွတ်လပ်ပါဖူးရယ်...ကို ကောင်းကောင်းပြန်ရောက်လား သိချင်လို့ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ”
“အွင်း...ဝါး”
“ဒါပဲကိုရေ...အမေတို့ခေါ်နေပြန်ပြီ ၊ အခုတလောဖုန်းမဆက်နဲ့နော် ချယ်ပဲစပြီး ခေါ်လိုက်မယ်”
“အင်းအင်း”
မျက်ချယ်ဆီမှ ဖုန်းလာသဖြင့် တစ်ရေးနိုးသွားပြီး နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ၄နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် အိပ်ယာမှထခဲ့သည် ၊ မသက်နှင်းက တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် အိမ်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့် ညနေစာချက်ကျွေးရန် တာဝန်ကျလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်ကလည်း ကူညီပြီးလုပ်ကိုင်ပေးရသည်။
ညနေစာ အတူချက်စားပြီးနောက်တွင် မန္တလေးတောင်ပေါ်သို့ လမ်းလျောက်တက်ပြီး ဘုရားဖူးကြသည် ။
တောင်ပေါ်တက်သည့် လမ်းတစ်လျောက်တွင် ဘုန်းကြီးကျောင်းများနှင့် သစ်ပင်ခြုံနွယ်များ ပေါသဖြင့် ချိန်းတွေ့ကြသည့် အတွဲများကို မတွေ့ချင်မှအဆုံး အများကြီး တွေ့ရလေသည်။
မန္တလေးတောင်ပေါ်မှ ပြန်အလာ အိမ်သို့ရောက်သောအခါတွင် မသက်နှင်းက သူမ၏ အခန်းထဲဝင်ပြီးနားလေတော့သည် ။
မျိုးမင်းထက်နှင့် သန့်ဇင်လည်း အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ တက်ခဲ့ပြီး ကိုယ်အိပ်ယာတွင် ကိုယ်နားကြသည် ။
မျိုးမင်းထက်က သူ၏ ကောင်မလေးနှင့် ပလီပလာ ဖုန်းပြောနေသောကြောင့် သန့်ဇင် နားကြားပျင်းကတ်လာသဖြင့် နားကြပ်ဖြင့် သီချင်းနားထောင်ရင်း မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်လိုက်တော့သည်။
သင်္ကြန်အကျနေ့ မနက်ခင်း မနက်စာစားပြီးချိန်တွင် မသက်နှင်းငယ်၏ ဘော်ဒါများက ရေပတ်ခံကားနှင့် လာကြိုသည် ။
ကားပေါ်တွင် အတွဲနှစ်တွဲနှင့် မိန်းခလေးအများစုသာ ပါလေသည်.....သန့်ဇင်ကိုသည် လိုက်မည်ဟု ပြောလိုက်ရ၍သာ လိုက်လာခဲ့သော်လည်း မိန်းခလေးများကြားထဲတွင် ကြောင်တောင်တောင်လေး ဖြစ်နေရှာသည် ။
မျိုးမင်းထက်က ဒီနေ့လည်း သူ့ကောင်မလေးနှင့်ပင် လည်ဦးမည်ဟုဆို၍ သန့်ဇင်က တစ်ယောက်ထည်း ဖြစ်သွားလေသည်။
မသက်နှင်းငယ်က သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မိန်းခလေးများ ကြားထဲတွင် အနည်းငယ် ရှိန်နေသည်ကို သိ၍ နေရမခက်စေရန် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးပြီး စကားပြောစေသည် ၊ သူတို့၏ ရေပတ်ခံကားကြီးသည် မန္တလေးမြို့သို့ နေရာအနှံ့ ပတ်ပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျော်ရွှင်လာသည်။
မန္တလေးကျုံးသို့ ပတ်ပြီးသောအခါ ဆက်လက်ပြီး စစ်ကိုင်းဖက်သို့ ရေပတ်ခံထွက်ကြသည် ၊ ကားပေါ်တွင် အရက်နှင့်ဘီယာများ သောက်ကြပြီး ဟီးဟီးဟားဟား စကားများပြောရင်း အပျော်အရှိန် တက်လာကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အရမ်းမူးမည်ဆိုး၍ အနည်းငယ် စတိသာ သောက်သော်လည်း မသက်နှင်းကတော့ အရက်နှင့်ဘီယာအရောကို တစ်ခါသုံးခွက်နှင့် တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်နေ၍ ဝင်ထိန်းပေးရသေးသည်။
သူမက အနည်းငယ်မူးလာတော့ သန့်ဇင်ကိုအား ပွေ့ဖက်ပြီး အသားယူလေတော့သည် ၊ လမ်းဘေးတွင် ရေပုံးနှင့်အပတ်ခံရသည့် အခါမျိုးတွင် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ပြီး အကာအကွယ်ယူသည် ။
ရေထိုးပိုက်များသည့် မဏ္ဍပ်အောက်တွင် ရေကစားလျင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ကာ သန့်ဇင်ကိုအားပွေ့ဖက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ဘောင်းဘီဂွကြားထဲ ပွတ်ပြီးမသိမသာ ကိုင်လေသည်။
သန့်ဇင်စိတ်ထဲတွင် မနေ့က မျက်ချယ်အပေါ် လက်ကမြင်းခဲ့သည့် အကြောင်းတရားသည် ဒီနေ့သူ့အတွက် အကျိုးတရားဖြစ်ပြန်ပြီဟု မဆိုင်သော်လည်း တွေးမိသည် ၊ သူသူဟန်နှင့် ပတ်သတ်ပြီးကတည်းက ဒီလိုဇာတ်လမ်းတွင် စစချင်းငြင်းသော်လည်း နောက်ဆုံး သူအရှုံးပေးလိုက်ရသည်ကများ၍ ရေလိုက်ငါးလိုက်သာ နေပေးလိုက်သည်။
မသက်နှင်းငယ် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး သူ့ကိုလာဖက်လျင် သူကလည်းပြန်ဖက်ပြီး ကျောပြင်ရော ရင်သားပါ တစ်ခါထည်း မထိတထိပွတ်ကိုင်ပေးလိုက်သည် ၊ သန့်ဇင်ကို ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ချင်သော်လည်း အရပ်ချင်းကအရမ်းကွာ၍ အဆင်မပြေသောကြောင့် လူလစ်လျင်လစ်သလို မသက်နှင်း၏ ဖင်အကိတ်ကြီးအား လက်နှင့် ဂျုံလုံးနယ်သလို ဖျစ်ညှစ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။
မသက်နှင်းငယ်ကလည်း ခေသူမဟုတ်ချေ....မဏ္ဍပ်အောက်သို့ ရောက်သော အချိန်မျိုးတွင် သန့်ဇင်၏ ရင်အုပ်ကိုရော...ပေါင်ကြားထဲက အီကြာကွေးကိုရော...မလွတ်တမ်း ကိုင်နိုင် လေသည်။
သူမ၏ လက်ချက်ဖြင့် သန့်ဇင်ကို၏ အငယ်ကောင်မှာ တောင်မတ်လာပြီး စိတ်ကြွလာသဖြင့် အောင့်တောင်အောင့်ချင်လာသည်။
ထိုသို့ဖြင့် လမ်းတစ်လျောက်တွင် နှစ်ယောက်သား ပွတ်သီးပွတ်သပ်လုပ်ရင်း တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်စွကာ လက်ကမြင်းခဲ့ကြသည် ၊ ထမင်းစားနားသည့် အချိန်တွင်ပင် မသက်နှင်းက စားပွဲခုံအောက်တွင် ခြေထောက်ချင်းလာပွတ်ပြီး မြူစွယ်လိုက်သေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ထမင်းဆိုင်ဘေးနားတွင် စတိုးတစ်ခုတွေ့သည်နှင့် ကွန်ဒုံးတစ်ပါကင်ကို ဝင်ဝယ်လိုက်သည်.....သူ့အနေနဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းကို ဘယ်မှာအဆုံးသတ်မည် ဆိုသည်ကို အတွေ့အကြုံအရ ကြိုတင်သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
တစ်နေကုန်နီးပါး ရေပတ်ခံထွက်ကာ လျောက်လည်ပြီးသည့်နောက် ညနေ ၄နာရီခန့်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည် ၊ မသက်နှင်းငယ်တစ်ယောက် အိမ်သော့အားဖွင့်ပြီး အထဲသို့ တစ်လှမ်းအဝင်တွင် သန့်ဇင်က အနောက်ကနေသိုင်းဖက်ပြီး သူမအား အရှေ့ကိုလှည့်ကာ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုတေ့နမ်းလိုက်သည်။
အနမ်းပညာတွင် သန့်ဇင်ထက် ဝါပိုရင့်သည့် မသက်နှင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထူကြီးနှင့် အကွက်စမ်းအမျိုးမျိုးပြသည် ၊ အခုနောက်ပိုင်းတွင် စားဘဲလေးပေါက်စဖြစ်လာသည့် သန့်ဇင်ကိုပင် သူမ၏ လျာအနောက်ကို လိုက်နေရင်းကပင် မဖမ်းမိပဲ လွတ်လွတ်ထွက်သွား သေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မသက်နှင်းငယ်တို့သည် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်းနေရင်း တစ်ယောက်အဝတ်ကို တစ်ယောက်ဆွဲချွတ်ကြသည် ။နှစ်ယောက်လုံး လက်မြန်သူများဖြစ်၍ တစ်ခဏအကြာတွင် ခန္တာကိုယ်ပေါ်မှာရှိသည့် အဝတ်များ အကုန်ကျွတ်သွားတော့သည် ။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် အဆက်မပြတ်နမ်းရင်း ရေချိုးခန်းထဲသို့ဝင်ပြီး ရေပန်းဖွင့်ကာ ရေချိုးကြသည် ၊ မသက်နှင်းက ရေပန်းအောက်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တင်းမာနေ့သည့် သန့်ဇင်၏ မြွေကြီးကို တစ်ရစ်ချင်းငုံစုပ်လေတော့သည်။
“အားးး....ရှီး...”
မသက်နှင်း၏ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်သော မျက်ဝန်းနှင့် နူးညံ့သည့် နှုတ်ခမ်းထူကြီး၏ အထိအတွေ့အောက်တွင် ခံစားချက်ကောင်းလွန်း၍ သန့်ဇင်ကို ဒူးညွှတ်သွားသည် ။
ပလွေပေးသည်ကို အတွေ့အကြုံကောင်းကောင်းရှိပုံပေါ်သည့် မသက်နှင်းက သူမ၏ လျှာ... နှုတ်ခမ်း...လက်ချောင်းများကို အမျိုးစုံသုံးပြီး ပြုစုပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကားပေါ်ကတည်းက စိတ်ထနေသည်ဖြစ်ရာ သူမ၏လျာစွမ်းအောက်တွင် ကြာကြာတောင့်မခံနိုင်တော့..
ပြီးချင်လာသဖြင့် ပါးစပ်ထဲကဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမကပေး၍မထုတ်ပဲ သူ့၏ပေါင်ကိုပုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် ပြီးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း မအောင့်အီးနိုင်တော့သဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကိုဆွဲကိုင်ကာ အာခေါင်ထိ ရောက်အောင် ကော့သွင်းပြီး အရည်များကို စွန့်ထုတ်လိုက်တော့သည် ၊ သူ၏ ဆောင့်ချက်က ကြမ်းသွား၍ မသက်နှင်း အနည်းငယ် သီးပြီးပျို့သွားသည် ။
သူမအား တောင်းပန်ကာ ရေချိုးသည်ကို ရပ်နားလိုက်ပြီး တဘတ်နှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သုတ်ပေးကြသည်။
ရေခြောက်သောအခါတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် သူမအား ပုခုံးပေါ်သို့ ထမ်းတင်ကာ အိမ်အပေါ်ထပ်သို့ ခေါ်သွားသည် ၊ မသက်နှင်းက အမူးမပြေသေးသည်လား..... အမြင့်ကို ကြောက်၍လားမသိ... လှေကားပေါ်သို့ တက်သည့်တစ်လျောက်တွင် ရုန်းကန်ကာ အော်ဟစ်ပြီး လိုက်လာခဲ့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သူအိပ်သည့် အိပ်ယာခင်းပေါ်သို့ရောက်ချိန်တွင် သူမအား ပုခုံးပေါ်မှချကာ အပေါ်တွင်နေစေပြီး Sixty nine (69) Position သို့ ပြောင်းလိုက်သည် ၊ ထိုအခါ သူမ၏ ဖင်လုံးအကိတ်ကြီးနှင့် စောက်ပတ်အုံလိုက်ကြီးက သန့်ဇင်ကို၏ မျက်နှာ အရှေ့သို့ ရောက်လာ လေသည်။
မသက်နှင်းငယ်၏ စောက်ပတ်သည် အပေါ်နှုတ်ခမ်းသားနှင့် အင်္ဂါအစေ့သည် အပြင်သို့ ပြူထွက်နေပြီး ရှေ့ပြေးအရည်ကြည်လေးများ ပြည့်နေသည် ၊ သန့်ဇင်သည် သူမ၏ ဖင်တုန်ကြီးကို အားရပါးရ ကိုင်ကာဖြဲလိုက်ပြီး စောက်ပတ်တစ်ခုလုံးကို ပါးစပ်ဖြင့် ငုံလိုက်ပြီး ဘာဂျာစပေးတော့သည်။
“အာ့....ဟင့်....မောင်လေး...ဟင်း...ဟင်း...ဟင်း...အွန်းးးး”
“ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်....ပလက်...ပလက်..ပလက်”
“အွန်း...ဟွန့်...အင်း...ပလစ်..ပလစ်...ပလစ် 💦💦💦💦💦”
သန့်ဇင်က စောက်ပတ်ထဲသို့ လျာထည့်ရုံဖြင့်အားမရပဲ လက်မတစ်ချောင်းထည့်ကာ မွှေပြီး စောက်စေ့ကို ခရုစုပ်သလို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုပ်ပေးလိုက်သည် ။
မသက်နှင်းငယ်မှာ သန့်ဇင်၏လီးကို ဂွင်းထုရင်း ဒစ်ဖူးလေးကိုငုံစုပ်ပေးနေရာကနေ တိုက်စစ်အထိုးခံ လိုက်ရသဖြင့် အားပျော့သွားပြီး တအင်းအင်းဖြင့် အော်ငြည်းလေတော့သည်။
ထိုအနေအထားဖြင့် သန့်ဇင်က ဘာဂျာဆွဲလိုက် မသက်က ပလွေပြိုင်မှုတ်လိုက်နှင့် ကာမအရသာ ခံစားချက်ချင်း လွန်ဆွဲကြသည် ၊မသက်နှင်းငယ်က လျာစွမ်းပြသော်လည်း သန့်ဇင်က တစ်ချီပြီးပြီးသားဖြစ်၍ အချိန်အတော်ကြာအောင် မပြီးပဲနေနိုင်လေသည်။
သူမကတော့ သန့်ဇင်ကို၏ ဘာဂျာနှင့်လက်စွမ်းတွင် နှစ်ချီဆက်တိုက် ကျရှုံးသွားပြီး စောက်ပတ်ထဲရှိ ပြွန်သေးသေးလေးထဲက အဖြူရည်များ ညှစ်ထုတ်ရင်း သက်ပြင်းရှိုက် ရသည်။
သူမ၏ အချစ်ရည်များကြောင့် သန့်ဇင်ကို၏ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းတစ်ဝိုက်တွင် ပေကျံနေလေပြီ။
မသက်နှင်းတစ်ယောက် တစ်ကိုယ်လုံး တဆစ်ဆစ်နှင့် မြည်ပြီး နှစ်ခါဆက်တိုက် ပြီးသွားချိန်တွင် ဘာဂျာကို နားလိုက်သည် ၊ သူမက မျက်နှာပေါ်ကနေ အောက်လျောသွားပြီး သန့်ဇင်၏ လီးကိုကိုင်ကာ အဖုတ်ထဲတေ့ထည့်မည်ပြုသည်။
သန့်ဇင်က စောက်ပတ်ထဲ မထည့်ခင် ကွန်ဒုံးစွတ်ခိုင်းလိုက်သည်။ သန့်ဇင်ကို၏ လီးကို မသက်နှင်းကိုယ်တိုင် ကွိုင်စွပ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ကျောပေးကာ အပေါ်တွင်ထိုင်ချပြီး မြင်းစီးလေတော့သည် ။
Reverse Cowgirl အနေအထားဖြစ်၍ သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ဆောင့်လိုးနေသည့် သူမ၏ နောက်ကျောပြင်နှင့် ဖင်တုန်းအကိတ်ကြီးအား ကြည့်ပြီး သန့်ဇင်ကို အရသာခံသည်။
မသက်နှင်း၏ အပေါ်ကဆောင့်ချက်အလိုက် အောက်ကနေကော့ပေးပြီး အပေးအယူ မျှစေသည် ၊ သူမတစ်ခါဆောင့်ချလိုက်တိုင်း တုန်ခါသွားသည့် ဖင်တုံးကြီးအားကြည့်ရင်း သန့်ဇင်ကို အသည်းယားလာသဖြင့် လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ရိုက်လိုက်သည်။
“ဖြန်း....ဖြန်း...ဖြန်း”
“အာ့....မောင်လေးရာ....ကောင်းလိုက်တာ...အာ့...စွတ်စ်..အထဲမှာ ပြည့်နေတာပဲကွာ...အာ့”
“အင်း....မသက်ရဲ့ဖင်ကြီးကလည်း လှလိုက်တာဗျာ...အင့်...အင့်..အင့်”
“အင်း...အင်း...အင်း....ရှီး....အွန်း...အွန်း..အွန်း...အွန်း”
“ပတ်...ပတ်...ပတ်...ပတ်...ပတ်”
မသက်နှင်းသည် အပေါ်တွင် စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ပြီး အလိုပြည့်ပြီး မောသွားသည်ထင့်.... သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ဘတ်အပေါ်သို့ သူမ၏ နောက်ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ပက်လက်လှဲကျလာ သဖြင့် ဆွဲဖက်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်သားနှစ်မွှာကို အောက်ကနေ လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ပြီး ဒူးကိုထောင် ပေါင်ကိုကားကာ အောက်ကနေပင့်ပြီး ဆောင့်လိုးပေးသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အရပ်ရှည်သလို လိင်တံကလည်း ရှည်သောကြောင့် အောက်ကနေ တစ်ချက်ပင့်ဆောင့်လိုက်တိုင်း မသက်နှင်းမှာ အရိုးထဲထိ စိမ့်အောင့်ကောင်းပြီး ပါးစပ်လေး အဝိုင်းသားလေး ဟကာငြည်းရင်း မျက်လုံးများပင် ကော့ဆင်းလာလေသည်။
“အွန်း...အွန်း..အွန်း...မောင်လေးကောင်းတယ်...အင်း...အင်း..အင်း”
“ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်”
“ကျွန်တော်လုပ်ပေးတာ..ကြိုက်လား မသက်နှင်း....အင့်..အင့်..အင့်”
“ကြိုက်တယ်...မောင်လေး...ကြိုက်တယ်...အဟင့်...အာ့...အာ့...အာ့”
“ရော့ဗျာ....ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်”
“အား...အား...အား...အား...အားး...အွန်းးး”
မသက်နှင်းငယ်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ သေးသော်လည်း အလေးချိန်တစ်ခုရှိသည်ဖြစ်၍ အပေါ်မှာတင်ပြီး ပင့်လိုးရသည်မှာ ညောင်းလာသည် ၊ ထို့ကြောင့် အနေအထားပြင်ရန် ဆက်ဆံသည်ကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး လီးကို စောက်ပတ်ထဲက ချွတ်လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ခြေထောက်ညောင်း၍ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သော အခါတွင် သူမကလည်း ဘုမသိဘမသိဖြင့် မတ်တပ်လိုက်ရပ်သည် ၊ ထိုအခါ သန့်ဇင်ကိုသည် အကြံတစ်ခုရသွားပြီး မသက်နှင်း၏ လက်ကိုဆွဲကာ လှေကားလက်ရမ်းသို့ ခေါ်သွားပြီး ဖင်ကုန်းခိုင်းလိုက်သည်။
“အမ...လက်တန်းကို ကိုင်လိုက်...ဟုတ်ပြီ...ခါးကိုနည်းနည်းအောက်ချပြီး တင်ပါးကို အပေါ်ကော့လိုက်ရပြီ....ခဏလေး ထည့်ပြီနော် ခြေဖျားလေး နည်းနည်းထောက်လိုက်”
“အား...မောင်လေး...ဖြည်းဖြည်း အဆုံးထိမထည့်နဲ့ မင်းဟာက အထဲမှာ ထောက်နေတယ်”
“ဆောရီး...အမ ၊ အဆုံးထိမသွင်းတော့ဖူး...အွန်း...ဟင်းးး”
“ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်”
“အင်း...မောင်လေး...ထိတယ်ကွာ အား...အား..အား”
“ဗွတ်...ဗွတ်...ဗွတ်..ဗွတ်...ဖတ်.ဖတ်.ဖတ်.ဖတ်”
သန့်ဇင်ကိုသည် အရပ်ရှည်ပြီး မသက်နှင်းက အရပ်ပုသဖြင့် ခါးကိုကုန်းပြီး ဒေါကီဆွဲရသည် ၊ သူမ၏ ကျောပြင်ကို လျာအပြားလိုက်ဖြင့်လျက်ပြီး လက်တစ်အုပ်စာ နို့အုံကိုလည်း ဆော့ကစားကာ ပုံမှန်လေး ဆောင့်လိုးပေးသည်။
အရပ်ချင်း မညီမျှသဖြင့် ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် လုပ်ရသည်မှာ အဆင်မပြေပဲ ခါးညောင်းလာသဖြင့် ပုံစံပြောင်းရတော့သည်။
မသက်နှင်းငယ်အား သူနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွဲလှည့်လိုက်ပြီး လှေကားလက်ရန်းအပေါ်သို့ မပြီးတင်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ဒူးအကွေးကနေ လက်ဖြင့် ချုပ်ကိုင်ပြီး ပေါင်ကိုကားစေကာ ပြူထွက်လာသည့် စောက်ပတ်ထဲ လီးထည့်ပြီး ကော့လိုးတော့လေသည်။
သူမသည် အမြင့်ကြောက်သူဖြစ်သောကြောင့် နောက်ပြန်လှန်ကျမည်ဆိုးသဖြင့် သန့်ဇင်၏ ဂုတ်ပိုးအား အသေဖက်တွယ်ထားသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း မတ်တပ်ရပ်ကာ လိုးလို့ရပြီဖြစ်သဖြင့် အားထည့်ပြီး ဆောင့်လိုးရင်း သူမနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်း အနမ်းဖလှယ်ကြသည်။
မသက်နှင်းငယ်သည်လည်း လှေကားလက်ရမ်းပေါ်တွင် ထိုင်ရင်းအလိုးခံရသဖြင့် ကြောက်လည်းကြောက် ခံလို့လည်းကောင်းဖြစ်နေရာ ရင်ထဲတလှပ်လှပ်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားပြီး စောက်ပတ်၏ အတွင်းသားများက လီးကိုညှစ်ပြီး အဆုံးအစွန်သို့ ရောက်သွား ရှာလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမအား လက်ရမ်းပေါ်တွင် မထိုင်စေတော့ပဲ သူကိုယ်တိုင် လေထဲတွင် ပွေ့ချီလိုက်သည် ၊ သူမ၏ ခန္တာကိုယ်အလေးချိန်ကို ဒူးအကွေးကနေ လက်မောင်းအားဖြင့် ထိန်းပြီး ဖင်နှစ်ခြမ်းကို လက်ဝါးဖြင့်ဖျစ်ကိုင်ကာ အပေါ်အောက် ထိန်းရင်းပင့်လိုးလေ တော့သည်။
မသက်နှင်းငယ်သည် သူမ၏ကိုယ်လုံးအား အပေါ်သို့ပင့်တင်ခံရပြီး အောက်သို့ပြန်ကျသော အခါ သန့်ဇင်၏ လိင်တံရှည်ကြီးက စောက်ပတ်အား နှစ်ခြမ်းခွဲလိုးခံရသဖြင့် ငယ်သံပါအောင် အော်ဟစ်ငြည်းရင်း အထွဋ်အထိပ်သို့ ရောက်သွားသည်။
“အား...အား....မောင်လေး...အောင့်တယ်....အား...ရှီး...အမလေး...အား...အားးး”
“ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်..ဖတ်”
“အွန်း....အွန်း....အမလေး ဝွန့်....အား....အား...အား...အား...အားးးးးးးး”
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမ၏ တဏှာသံပါသည့် ငြည်းညူသံလေးများနှင့် ခံစားရသည့် မျက်နှာ အမှုအရာများကိုကြည့်ပြီး လိင်တံတစ်လျောက် စပ်ဖျဥ်းဖျဥ်း ယားလာပြီး သုတ်ရည်များကို တဆစ်ဆစ်နှင့် ပန်းထုတ်လိုက်တော့လေသည်။
နှစ်ယောက်သား စိတ်ကြိုက်ဆက်ဆံပြီးသောအခါတွင် ချွေးများရွဲနစ်နေပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန်ကာ လှဲရင်း အမောဖြေကြသည် ၊ သန့်ဇင်က...
“အမရေ...ကျွန်တော်တို့တော့ ရေပြန်ချိုးရတော့မယ်ထင်တယ်”
“ဟင်း...ဟုတ်တယ် မောင်လေး ၊ ချွေးတွေကိုရွှဲနစ်နေတာပဲ”
“အမကမှ အမြင့်ကြောက်ပါတယ်ဆို...အမျိုးမျိုးကို လုပ်တော့တာပဲ”
“တလှပ်လှပ်နဲ့ဆိုတော့ ပိုကောင်းတယ်မလား...ကျွန်တော်တော့ အတော်ပြိုင်းသွားပြီ”
“ဟူး...မောလိုက်တာ ၊ မင်းအိမ်ကိုရောက်ခါစတုန်းက အေးတိအေးစက်နဲ့ဆိုတော့ မလှုတ်တလှုပ်လေးလို့ ထင်လိုက်တာ...အင်း”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ”
“ဟမ်...အော်..အမကြီးတွေပြောဖူးသလို မလုပ်တက်တာလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ယောကျာ်းတွေက နှာဗူးကောင်တွေထက်ပိုဆိုးတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲလို့ တွေးနေတာ”
“ဘယ့်နှယ့်ဗျာ..ကျွန်တော်လို့ လူရိုးလေးကို စွပ်စွဲရက်တယ်ဗျာ....ဟဲဟဲ”
“လူရိုးတော့ လူရိုးပဲ...ရိုးတာက (ရကောက်) နဲ့ ရိုးတာမဟုတ်ပဲ ၊ (ယပလက်) နဲ့ ယိုးတဲ့ (လူယိုးလေး ) ခစ်ခစ်”
“ဟဲ..ဟဲ အဲ အိမ်ရှေ့က ဆိုင်ကယ်သံကြားတယ် ၊ မျိုးမင်းထက် ပြန်ရောက်ပြီထင်တယ်”
“အဲ...မြန်မြန် အဝတ်ပြန်ဝတ် အဝတ်တွေက အောက်မှာဟ...ထ..ထ..ထ”
မသက်နှင်းငယ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့သည် အမောဖြေနေစဥ်သခိုက် မျိုးမင်းထက်က အိမ်ကိုပြန်ရောက်လာ၍ ဝရုန်းသုန်းကနှင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းပြေးကြပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ကြရသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ကို မျိုးမင်းထက်က လက်ပူးလက်ကြပ် မမိသွားသည်မှာ ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရချေလိမ့်မည်။
ထိုနေ့ရက်အပြီး သင်္ကြန်အကြတ်နှင့် အတက်ရက်များတွင် မသက်နှင်းငယ်နှင့်အတူ လျောက်လည်ဖြစ်သော်လည်း မျိုးမင်းထက်ရှိ၍ အိပ်ယာပေါ်သို့ ထပ်မရောက်ဖြစ်တော့ချေ ၊
မျက်ချယ်၏ အဖေအမေတို့ကလည်း မန္တလေးတွင်သာ သောင်တင်နေ၍ သူမဆီ သွားလည်ရန် အခွင့်မသာခဲ့ချေ။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သန့်ဇင်ကို၏ ဒီနှစ်သင်္ကြန်အားလပ်ရက်သည် အချစ်နှင့်လည်း တွေ့ရသလို အပျော်အပါးရော အညှီအဟောက်ကိစ္စလေးပါ စုံလင်သည့် အားလပ်ရက်များဟု ဆိုရချေလိမ့်မည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အပိုင်း (၅) ဆက်ရန် >>>>
No comments:
Post a Comment