When we were young Part (2)
ရေးသားသူ - (၂၄မျက်နှာ)
( Teenage Romance-comedy, Soft-core)
Chapter Six: : Beginning of the Destiny
ဒီနေ့သည် သန့်ဇင်ကိုပျော်ရမှာလိုလို စိတ်ညစ်ရမှာလိုလိုဖြစ်သည့် တနင်္ဂနွေနေ့ပင်။
မနက်ခင်း ၆နာရီခွဲတွင် အိပ်ယာမှနိုးထလာခဲ့ပြီး မျက်နှာသစ် သွားတိုင်အပြီးတွင် လျော်ရမည့် အဝတ်ပေများကို ဇလုံတစ်ခုထဲတွင်ထည့်ပြီး ဆပ်ပြာမှုန့်ကိုအရည်ဖျော်ကာ လျော်ရလွယ်ရန် စိမ်ထားလိုက်သည်။
မနက်စာထမင်းစားပြီးနောက် နေထွက်လာတော့ မိမိ၏ ကျောင်းဝတ်စုံအပြင် အိမ်နေရင်းအဝတ်များကိုပါ လျော်ဖွတ်ရသည် ။
သန့်ဇင်က တစ်အိမ်လုံး၏ အဝတ်အစားများကို လျော်ဖွတ်ပေးရသည့် သူ့အမေကိုအားနာ၍ ခြောက်တန်းလောက်ကတည်းက သူ့အဝတ်ကိုသူလျော်ဖွတ်သည်။
အစကမူ ဂျီးသိပ်မပြောင်သော်လည်း သူ့အမေ၏ သင်ပြမှုဖြင့် ခဝါသည်ပေါက်စလေးဖြစ်နေ လေပြီ။
အဝတ်များကို သေချာလျော်ပြီးသောအခါ ဆပ်ပြာရည်မကျန်အောင် ရေသုံးထပ်လောက် စစ်ပြီးကာမှ ရေညှစ်ပြီး လှန်းသည် ။
ပြီးနောက် သူနေသည့် အိမ်အပေါ်ထက်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ရေချိုးလိုက်သည်......
နေ့လည်စာမစားခင် အချိန်အထိ ကျန်ရှိသော ကြားအချိန်လေးကို စိတ်မပါသော်လည်း စာလုပ်ရသည်။
နေ့လည်စာစားပြီးတော့ အဖိုးတို့ အမေတို့နှင့်အတူတူ တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း မြဝတီရုပ်သံလှိုင်းက ထုတ်လွှင့်ပြသသော အဖြူအမည်းနှင့် မြန်မာရုပ်ရှင်ဗီဒီယိုဇာတ်ကားဟောင်းများကို ကြည့်ကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် အခုခေါတ်ပေါကြောင်ကြောင် မြန်မာဗီဒီယိုကားများကို မကြိုက်သော်လည်း ဇာတ်အိမ်ခိုင်မာသည့် ခေါ်ဟောင်းမြန်မာရုပ်ရှင်တွေကိုတော့ ကြိုက်နှစ်သက်လေသည်။
နေ့လည်ခင်း ဇာတ်ကားကြည့်ပြီးနောက် ကျောင်းပြန်ဖွင့်လျင် အကျင့်ပါမည်ဆိုးသော်လည်း တစ်ရေးတစ်မောတော့ အိပ်လိုက်သေးသည် ။
အိပ်ရာနိုးသည့်အချိန်သည် စာကျက်ရန် အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သဖြင့် စာမေးပွဲအတွက်ပေးထားသည့် စာများကိုကျက်နေလိုက်သည်။
အိပ်ရာနိုးခါစ စိတ်ရှင်းနေသဖြင့် ပထဝီနှင့် သမိုင်း နှစ်ဘာသာမှ အပုဒ်ရှည်နှစ်ပုဒ်စီ ရသွား လေသည်.......
နာရီကိုကြည့်တော့ လေးနာရီခွဲသာရှိသေးသဖြင့် အမေ့ထံမှ မုန့်ဖိုးတောင်းပြီး စာအုပ်ငှားဆိုင်သွားပြီး စာအုပ်ငှားရန်နှင့် ညနေခင်းစက်ဘီးပတ်စီးရန်အတွက် အိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သူသွားနေကြ စာအုပ်ဆိုင်ကိုရောက်တော့ ဆိုင်ရှင်အမကြီးက မြိုင်ရာဇာတွတ်ပီ ကာတွန်းစာအုပ်အသစ်ရောက်ကြောင်းပြော၍ ငှားရမ်းလိုက်သည် ။
ပြီးနောက် စာအုပ်စင်ထဲတွင် ဟိုဒီလျောက်ရှာရင်း သူမဖတ်ရသေးသည့် စာရေးဆရာ မင်းမြတ်သူရ၏ “ဂျမဒါမင်းထင်” ဝတ္ထုကိုတွေ့တော့ ဆွဲထုတ်ယူပြီး မှတ်ခိုင်းလိုက် လေသည်။
ကာတွန်းစာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် ဝတ္ထုတစ်အုပ်ရတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားကာ စက်ဘီးစီးပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့သည် ၊ အိမ်ကိုမပြန်ချင်သေးသဖြင့် ရက်ကွက်အနီးတစ်ဝိုက်တွင် ဟိုငေးဒီငေး စက်ဘီးလျောက်စီးရင်း အချိန်ဖြုန်း နေလိုက်သည်။
စက်ဘီးစီးလို့ အားရသွားတော့မှ ချယ်ရီလမ်းကနေ သူ့အိမ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ လိုက်သည် ။
လမ်းအကွေ့တစ်နေရာ အရောက်တွင် သူ့အရှေ့က ကောင်မလေးတစ်ယောက်စီးနေသည့် စက်ဘီးသည် အမြန်မောင်းသည့် ကားတစ်စီးနှင့် ပွတ်တိုက်မိတော့မလို ဖြစ်သွားပြီး လမ်းဘေးသို့ ထိုးမှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဖုန်း....!!!!!”
သန့်ဇင်ကိုလည်း စက်ဘီးကိုလမ်းဘေးခဏရပ်လိုက်ပြီး လဲကျသွားသည့် ကောင်မလေးအား သွားထူပေးသည် ။
အနောက်ကနေကြည့်တော့ ကောင်မလေးကို မြင်ဖူးသလိုလိုရှိပါတယ်နဲ့ တွေးမိနေတုံး မျက်နှာမြင်လိုက်ရတော့ အိမ့်မျက်ချယ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပို၍စိတ်ပူသွား ရသည်။
“မျက်ချယ်....ရလား ၊ ဘယ်နားပွန်းသွားသေးလဲ”
“အား....ကျွတ်...ဒူးတော့နည်းနည်းပွန်းသွားတယ်ထင်တယ်”
“ရော့....ငါ့လက်ကိုတွဲလိုက်....ဖြည်းဖြည်းထ”
“အင်း.....ကျွတ်...ကျွတ်”
“ကားသမားက လမ်းအကွေ့ကထွက်လာတာတောင် အရှိန်မလျော့ဖူး ၊ တော်သေးတာပေါ့....ဘာမှမဖြစ်လို့”
“ချယ်ကလည်း လူရှုပ်မှန်းသိရဲ့သားနဲ့ လျာရှည်ပြီး ဂုန်းဆင်းကို ဘရိတ်မဆွဲပဲလှိမ့်မိသွားတာ ၊ စက်ဘီးက ဘာဖြစ်သွားတယ်မသိဖူး....ဂလောက်...ဂလောက်နဲ့ ”
“အင်း....ချိန်းကျသွားတာထင်တယ် ၊ နင့်စက်ဘီးက ချိန်းအဖုံးကြီနဲ့ စကူရှိမှဖွင့်လို့ရမှာ....... ဟိုနားမှာစက်ဘီးပြင်ဆိုင်ရှိတယ်.....နင်တွန်းနိုင်တယ်မလား”
“ချယ်ကရပါတယ်.....ဒူးလေးပဲနည်းနည်းပွန်းသွားတာ ဘာမှမဖြစ်ဖူး”
“နင်က မိန်းခလေးပင်မယ့် ပါးစိပါးစပ်မများဖူးပဲ....မိုက်တယ် ၊ ငါ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆို ဒါမျိုးဖြစ်ရင် ကားသမားကိုဆဲပြီး ပွစိပွစိနဲ့ လုပ်နေမှာ” ဟုပြောရင်း သန့်ဇင်က သူ့ဘော်ဒါ အောင်အောင်ဦးကို သတိရမိသွားသည်။
သန့်ဇင်နှင့် မျက်ချယ်လည်း စက်ဘီးအတူတွန်းရင်း ပြင်ဆိုင်သို့ရောက်သောအခါ ချိန်းကို နှစ်ဆစ်လောက် ဖြုတ်ပြီး ပြန်တပ်ပေးရန်နှင့် ချိန်းဆီပါနည်းနည်းထည့်ပေးရန် မှာကြားလိုက်သည်။
သန့်ဇင်က......
“မျက်ချယ်..ငါတို့အိမ်က ဒီနားလေးမှာတင်ပဲ...ဒါဏ်ရာကိုဆေးထည့်ရအောင် လိုက်ခဲ့ပါလား”
“နင်ကဆေးထည့်တက်လို့လား”
“ငါလည်းထည့်တက်ပါတယ်ဟ.......ငါ့အမေက သူနာပြုပါ ဆေးခြင်းတောင်းလည်းရှိတယ် ပြီးတော့..ငါအငယ်ကတည်းက ခဏခဏချော်လဲလိုက် ဒူးကွဲလိုက်ဆိုတော့ ဆေးထည့်နေကြ”
“အင်း....အဲ့တာဆိုသွားမယ်လေ ၊ နင့်အိမ်မှာ ခွေးတော့မရှိဖူးမလား”
“မရှိပါဖူး...လာတက် ပြီးမှ စက်ဘီးပြင်ဆိုင်ပြန်လာတာပေါ့”
“အွန်း.....”
“.................”
“သန်ဇင်.....နင့်စက်ဘီးကြီးက အရှေ့မှာဘားတန်းကြီးနဲ့ အရှိန်ယူပြီး စက်ဘီးပေါ်တက်တော့ မခက်ဖူးလား ၊ ငါဆိုစီးတက်မှာမဟုတ်ဖူး”
“စက်ဘီးစီးသင်ကတည်းက ငါဒီစက်ဘီးကြီးနဲ့ပဲသင်ရတာ....အဲ့တုန်းက ပိုဒုက္ခရောက်တာပေါ့ အရပ်ကမရှည်သေးတော့ စက်ဘီးနင်းရင် ထိုင်လို့မရဖူး........မတ်တပ်ရပ်ပြီး နင်းရတာ ၊ အခုတော့ အေးဆေးဖြစ်သွားပါပြီ”
“အော်....ချယ်ကတော့ အငယ်တုံးက ကလေးစက်ဘီးလေ...သိတယ်မလား နောက်ဘီးမှာ မလဲအောင် စပယာဘီးလုံးတပ်ထားတဲ့ဟာ”
“အင်း...သိတယ်”
“အစပိုင်း အဲ့တာလေးလျောက်စီးပြီး နောက်ပိုင်းကြတော့ အဖေက အခုစီးနေတဲ့ စက်ဘီးအပုလေး ဝယ်ပေးတာ ၊ အဲ့ကျမှ တစ်ညနေလောက် အဖေနဲ့နည်းနည်းသင်လိုက်တော့ စက်ဘီးစီးတတ်သွားတာ”
“ငါ့တုန်းကတော့ သုံးရက်လောက်ကြာတယ် ၊ ဒီဘားတန်းကြီးနဲ့ဆိုတော့....ပြီးတော့ အဖိုးက စက်ဘီးပေါ်အရင်မတင်ပေးပြီး နင်းခိုင်းတော့ ခဏခဏမှောက်လဲတာ.........ကြောက်ပြီး ငိုလိုက်ရတာလည်း အမော....ဟဲဟဲ”
“ဟင်....နင့်အဖိုးက စက်ဘီးစီးသင်ပေးတာလား...နင့်အဖေကရော”
“အဖေကလား.....ငါအငယ်လေးကတည်းက အမေနဲ့ ကွဲနေတာ ၊ အခုလည်း မြဝတီဖက်မှာလိုလို ဘယ်မှာလိုလိုပဲ...ငါလည်းမသိဖူး”
“နင့်အဖေကဆိုးလို့လား...”
“အင်း......အဲ့လိုတော့ပြောတာပဲ ၊ ငါအငယ်တုန်းကလည်း အမေနဲ့အဖေရန်ဖြစ်တာကို ခဏခဏတွေ့ဖူးပေမယ့် ငယ်သေးတော့ သေချာမမှတ်မှိတော့ဖူး”
“ချယ်...စပ်စုသလိုဖြစ်သွားရင်...ဆောရီးနော် ၊ ချယ်တို့အဖေနဲ့အမေလည်း ရန်ဖြစ်ကြတာပဲ... ချယ်တို့အရှေ့မှာတော့ မဖြစ်ကြဖူးရယ်”
“အင်း....နင်ကံကောင်းတာပေါ့ ၊ နင့်အဖေက ဘောစိဆို”
“အဲ့လိုလည်း မဟုတ်ပါဖူးဟယ်....ဒီမြို့မှာ ချယ်တို့ ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီက နာမည်ကြီး နေတော့ လူတွေချဲ့ကားပြောနေကြတာပါ”
“ဒါပေမယ့်လည်း တကယ်လည်း နင်တို့က ချမ်းသာတာပဲဟာ....ကျောင်းကို ကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ အကြိုအပို့လုပ်ကြတဲ့ သူတွေပဲဟာ”
“အဲ့တာ ငါ့အဖေရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေပါ ........ချယ့်ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းနဲ့ ရှာထားတာတွေမှ မဟုတ်တာ”
“အင်း...ဒါပေမယ့်လည်း အထောက်အပံ့ကောင်းတော့ရတာပေါ့ ”
“သန့်ဇင်ရာ...နင်အဲ့တာဆက်မပြောပါနဲ့တော့ ချယ်မနေတတ်တော့ဖူး ၊ နင်လည်းကြီးလာရင် အလုပ်ကြိုးစားပေါ့ဟာ အခုတော့ စာကိုအရင်ကောင်းကောင်းလုပ်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ည”
“ဖတ်...” ( နောက်ကျောကို လက်သီးဖြင်ထုသံ)
“အာ့...နာတယ်ဟ”
“ သန့်ဇင်...နင်ကနောက်တောက်တောက်နဲ့ ၊ ငါကအတည်ပြောနေတာကို”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ....မမလေး ”
“နင်က ပြောလေကဲလေ....အင့်.. အင့်.. အင့်”
“အာ့....အာ့...နာတယ်ဟ...မျက်ချယ်ရ ၊ အရှေ့မှာ ငါ့အိမ်ရောက်ပြီ”
“အော်အေး...နင်ကငါ့ကိုစနေတာနဲ့ လာတဲ့အကြောင်းအရင်းတောင် မေ့သွားပြီ”
“အင်း...ရောက်ပြီ ဆင်းတော့”
သန့်ဇင်လည်း အိမ်တံခါးဖွင့်ပြီး အထဲဝင်လိုက်ရင်း အမေ့ကို အော်ခေါ်ကြည့်လိုက်သည် ၊ အမေတော့ ထွက်မလာပဲ အိမ်ရှေ့ကွတ်ပြစ်နားတွင် ကြိုးခုန်တန်း ဆော့နေသော သူ့ညီမဖြစ်သူက....
“ကိုကြီး...အမေတို့က စျေးကိုသွားခဲ့တယ်”ဟု အော်ပြောလေသည်။
“အဖိုးရော...”
“အဖိုးက ဆိုင်ကယ်မောင်းပို့တာလေ”
“အော်...အေး ၊ မျက်ချယ်....လာ အထဲဝင်ခဲ့....ခွေးမရှိပါဖူး”
“အင်း......”
လူကြီးတွေမရှိပေမယ့် မျက်ချယ်ကို အိမ်အောက်ထပ်ရှိ ဧည့်ခန်းတွင်ခဏထိုင်စေလိုက်ပြီး အမေ့ရဲ့ ကြက်ခြေနီဆေးသေတ္တာဘယ်နားထားထားပါလိမ့်ဟု လိုက်ရှာသည်။
အောက်ထပ်တွက် ရှာမတွေ့သဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့တက်ကာ ထပ်မံရှာဖွေပြန်သည်၊ နောက်ဆုံးတွင်သူ၏ အဝတ်ခြင်းဘေးနားတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်...
အိမ်အောက်ထပ်ကို ပြန်ဆင်းလာတော့ ဧည့်ခန်းထဲက ချိတ်ထားသည့် ပုံတွေကိုလျောက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သန့်ဇင်ကို ကိုမြင်တော့....
“သန့်ဇင်....တွေ့ပြီလား.....နင့်ညီမလေးကိုမေးပြီး ငါတောင် ဒါဏ်ရာပေါ်ရေဆေးပြီးသွားပြီ”
“အော်...အေး...ကောင်းတာပေါ့ ၊ ငါ့ဘာသာသုံးပြီး ဘယ်နားမှာထားမှန်းမေ့နေလို့ ကြာသွားတာ...ဟဲဟဲ”
“ဟုတ်ပါပြီ......ဒီမိသားစုပုံက နင်ဆွဲထားတာလား ကလေးလက်ရာလေး ၊ ချစ်စရာလေး”
“ဟုတ်တယ်...ငါသုံးတန်းတုန်းက ဆွဲထားတာလေ ၊ အမေကကြိုက်လို့ ဘောင်သွင်းထားတာ”
“အော်.....အဲ့ကတည်းက ပုံဆွဲတော်နေပြီပေါ့ ၊ ချယ်ဆိုကျောင်းကသင်ပေးတဲ့ စက်ဝိုင်းတို့ မျဥ်းကောက်တို့တောင် ဖြောင့်အောင်မဆွဲတတ်ဖူးရယ်”
“အင်း....နင်ဆွဲထားတဲ့ မိသားစုပုံက တစ်ခုခုလိုနေသလိုပဲ”
“အဖေနေရာမှာလိုနေတာမလား.....”
“အော်......ဆောရီးနော် သန့်ဇင်”
“ရပါတယ်...လာ ၊ ဆေးထည့်ရအောင်”
“ခဏလေး.....ဒီဖင်တုံးလုံးနဲ့ ကလေးလေးက နင်အငယ်တုံးကလား”
“အဲ!!!....မျက်ချယ်...နင်မကြည့်နဲ့တော့...လာခဲ့တော့ ဆေးထည့်ရအောင်”
“ဟင့်အင်း....ခဏလေး....ခဏလေး”
“မရဖူး..မရဖူး...လာလာ”
သူအငယ်တုံးက ရိုက်ထားသည့် ဖင်တုံးလုံးလေးနှင့်ပုံကို မျက်ချယ်မြင်သွားသဖြင့် သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက်ရှက်သွားကာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ဆေးထည့်ရန်အတွက် လက်ကနေအတင်းဆွဲခေါ် လေသည်။
ပြီးတော့နောက်တစ်ပုံတွင်လည်း ဘောင်းဘီမပါပဲ မတ်တပ်ရပ်ထားသောကြောင့် ဂွေးတန်းလန်းလေး ဖြစ်နေသည်.....
အငယ်တုံးကရိုက်ထားသည့် ပုံဖြစ်သော်လည်း သူကြိုက်နေသည့် ကောင်မလေးကိုတော့ မမြင်စေချင်။
ထို့ကြောင့် ဆေးသေတ္တာကို အမြန်ချပြီး မျက်ချယ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဆေးထည့်ရန်ခေါ်လိုက်သည် ။
ဒါကို မျက်စိရှင်သော အိမ်မျက်ချယ်က ဂွေးတန်းလန်းနှင့်ပုံကို မြင်ဖြစ်အောင် မြင်သွားသေးသည်။
“ဟေ...ဟေ့...ကျောင်းကလူဆိုးကြီး ငယ်ငယ်တုံးက ဂျိုးကလေးတန်းလန်းနဲ့ပါလားဟေ့”
“အု.....!!!!”
“..............”
“ဟဲ့...သန့်ဇင်”
“အင်း......”
“စိတ်ဆိုးသွာတာလား....ချယ်ကစတာပါ”
“မဟုတ်ပါဖူး......”
“မျက်နှာကြီးကလည်း ရဲလို့ပါလား..... ယောကျာ်းလေးတွေရှက်ရင် ဒီလိုကိုး....ခစ်ခစ်”
“မမလေးတို့ကတော့ ငယ်ကျွန်လေးကိုဆိုရင် အနိုင်ကျင့်ဖို့ပဲ”
“ငယ်ကျွန်လေး ငယ်ငယ်တုံးကချစ်စရာလေးကိုး..ရှင့် ဂျိုးကလေးနဲ့....ဟိဟိ”
“မျက်ချယ်...တော်တော့ဟာ”
“အေးပါ...အေးပါ”
“.....................”
“အဟိဟိဟိ”
“မျက်ချယ် !!!!.....”
“စတာ...စတာ..မရယ်တော့ဖူး”
မျက်ချယ်၏ စနောက်မှုကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာထူပူသွားပြီး အရှက်ကြီးရှက်သွား လေသည်။
မျက်နှာကြီးတစ်ခုလုံးရဲနေပြီး ခေါင်းကိုအောက်ငုံ့ကာ ဆေးသေတ္တာထဲက ဝါဂွမ်းထုတ်ကို အတင်းဆွဲဖွင့်နေသည်....အရေးထဲ ဂွမ်းထုတ်က ဖွင့်ရခက်နေသေးသည်......
စိတ်မရှည်သဖြင့် သွားနှင့်ကိုက်ဖောက်ပြစ်လိုက်သည် ၊ ဝါဂွမ်းထွက်လာတော့ အရက်ပြန်အနည်းငယ်ကိုစွတ်လိုက်သည်။
“မျက်ချယ်....နင့်ခြေထောက်ပေး”
“အင်းး...ကန်တော့...ကန်တော့”
“အရက်ပြန်နဲ့ ပိုးသတ်ပေးမယ်.....နည်းနည်းတော့စပ်မယ်နော် မျက်ချယ်”
“အင်း.....”
“အာ့....ရှီးးးး....စပ်တယ်..စပ်တယ်...အား...အားးးး”
“ပြီးပြီ...ပြီပြီ...ခဏလေး...ခဏလေး.....ငါလေမှုတ်ပေးမယ်....ဖူး...ဖူး...ဖူး....ပြီးပြီ...ပြီးပြီ”
“အင်း.........စပ်လိုက်တာ....ငါ့ကို လေထပ်မှုတ်ပေးဦး”
“ဖူး....ဖူး...ဖူး”
“အင်း...ရပြီ...ရပြီ”
“ဆေးထည့်တော့မယ်နော်”
“အဲ့ဆေးက စပ်အုံးမှာလား”
“အရက်ပြန်လောက်မစပ်ပါဖူး”
“အင်း....ခဏ...ထည့်ပြီနော်”
“.....................”
“ကဲ.........ရပြီ ပတ်တီးပါစည်းပေးလိုက်တယ် ၊ မနက်ဖြန်ရောက်ရင် ပတ်တီးဖြေပြီး ဆေးပြန်ထည့်လိုက်”
“ကျေးဇူးနော်...သန့်ဇင်”
“ရပါတယ်.....နင်ကလည်း”
“ အွင်း...”
“ ပင်မှည့်သီးဖျော်ရည်သော်မလား မျက်ချယ်...ငါဖျော်ပေးမယ်”
“ အာရှပင်မှည့်ဖျော်ရည်လား....”
“အသီးဖျော်ရည်ပေါ့ဟဲ့...နင်ခြေထောက်ဆေးတော့ ရေကန်နားက နွယ်ပင်က အသီးတွေလေ”
“အော်....အဲ့တာ ပင်မှည့်သီးတွေလား”
“ဟုတ်တယ်”
“အင်း...သောက်ကြည့်မယ်လေ”
“ဟုတ်ပြီ..ခဏစောင့်”
သန့်ဇင်ကိုက အိမ်ရှင်ပီပီ ဧည့်ခံရန်အတွက် ရင့်မှည့်သော ပင်မှည့်သီး ( တချို့အရပ်များတွင် ဖျော်ရည်သီးဟု ခေါ်လေ့ရှိသည် )ကို ခူးဆွတ်ပြီး ဇွန်းဖြင့်ခြစ်ပြီး အစိများမပါအောင် ဇကာနှင့် စစ်ထုတ်လိုက်သည်။
ပြီးခါမှ သကြားနှင့် ဆားနည်းနည်းကို ထည့်ပြီး ရေကျက်အေးနှင့် ဖျော်လိုက်လေသည် ၊ ပြီးနောက် သူမကိုတိုက်ရန် ဧည့်ခန်းထဲသို့ အပြန်တွင် သူမကမရှိတော့.....အိမ်အပြင်ထွက်ကြည့်တော့ သူ့ညီမလေးနှင့် အဖော်လုပ်ပြီး စကားပြောနေသည့် အိမ့်မျက်ချယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မျက်ချယ်....ဖျော်ရည်ရပြီ”
“အေး....ငါလာပြီ”
“ကိုကြီး....ညီမလေးဖို့ရော ဖျော်ထားသေးလား”
“ဟမ်...နင့်ဖို့လည်းပါတယ်...လာ”
မျက်ချယ်သောက်ရန် ဖျော်ထားသည့် ဖျော်ရည်က များနေသဖြင့် သူ့ညီမလေးအတွက် ခွက်ကလေးတစ်လုံးထည်း ခွဲထည့်ပေးလိုက်သည် ။
မျက်ချယ်က ဖျော်ရည်၏ အရသာသည် ချိုချိုချဥ်ချဥ် လေးနှင့်သောက်၍ ကောင်းသည်ဟုပြော၍ သန့်ဇင်တစ်ယောက် စိတ်ကျေနပ် သွားလေသည် ။
ဖျော်ရည်သောက်ပြီးနောက် သူမ၏ စက်ဘီးပြန်သွားယူရန်အတွက် အိမ်မှပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက် လေသည် ၊ လမ်းတွင် မျက်ချယ်က သန့်ဇင်၏ စက်ဘီးနောက်က ထိုင်လိုက်ရင်း.......
“သန်ဇင်.....”
“ဟင်......ပြောလေ မျက်ချယ်”
“ဒီတစ်ခေါက်နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကြရင် ငါ့ကိုပုံဆွဲသင်ပေးပါလား”
“အင်း....သင်ပေးမယ်လေ ၊ ငါ့ကိုလည်း တစ်ခုပြန်သင်ပေး”
“အင်း....ပြောကြည့်လေ”
“ဟိုလေ....အင်္ဂလိပ်စာကို နင်ကျွမ်းတယ်မလား ၊ ဟိုတစ်ခါက နင်ငါတို့ကျောင်း ကိုယ်စားပြု အနေနဲ့ ထူးချွန်သွားပြိုင်သေးတယ် မဟုတ်လား”
“အင်းပါ....နင်က မြှောက်နေပြန်ပြီ”
“အဲ့တာ....အင်္ဂလိပ်စာ ငါ့ကိုသင်ပေးလေ ၊ ကျောင်းမှာသင်တဲ့ သင်ရိုးကိုနားလည်ရုံလောက်ဆို ရပါပြီ................ကျူရှင်ကဆရာမက သင်တော့သင်ပေမယ့် ကျောင်းထက်သင်ခန်းစာ စောရောက်ချင်တော့ အမြန်ကျော်ချသွားတာနဲ့ ဘာမှန်းသိပ်မသိလိုက်ဖူး”
“အင်း....ရတယ်လေ”
“ငါက Grammer ပိုင်းလည်း အငယ်ကတည်းက အခြေခံသိပ်မရှိတော့ မရဖူးရယ် ၊ စာမေးပွဲဖြေတိုင်း အင်္ဂလိပ်စာဆို အမှတ် ၅၀ ကျော်ရုံလောက်ရတာရယ်”
“အင်းပါ...ငါသင်ပေးပါ့မယ်”
“ကောင်းတာပေါ့....”
“သန့်ဇင်.....”
“အင်း...ပြောလေ..တစ်ခုပြောတိုင်း ငါ့နာမည်ခေါ်စရာမလိုပါဖူး”
“အင်းပါ...ငါအကျင့်ပါနေလို့....ဘာပြောမလို့ပါလိမ့် ၊ နင် ၉တန်းရောက်ရင် ဘိုင်အိုတွဲ ယူမှာလား...အီကိုတွဲယူမှာလား”
“Bio တွဲပဲယူမလားလို့.........ငါ့အမေပြောတာ တချို့တက္ကသိုလ်တွေက အီကိုတွဲတွေဆို မခေါ်ကြဖူးဆို”
“ဟုတ်တယ်.........သန့်ဇင် ၊ ငါပြောချင်တာက နင်ဘိုင်အိုတွဲယူမယ်ဆိုရင် နောက်နှစ် အေခန်းရောက်အောင် စာကြိုးစားပါလား”
“ဟင်...ဘာလို့လဲ”
“နင်နဲ့ငါတစ်ခန်းထဲဖြစ်တော့ မကောင်းဖူးလား ၊ နင်နားမလည်တဲ့ စာဆိုလည်း ငါ့ကိုမေးလို့ ရတာပေါ့....နောက်ပြီး အရင်ကလို မဆိုးနဲ့တော့လေဟာ အတန်းလည်းကြီးလာပြီ”
“အင်းပါ...ငါကမဆိုးပါဖူး..ပြဿနာတွေက ငါ့ဆီမီးထွန်းရှာပြီး ရောက်လာတာပဲရှိတာ..ဟဲဟဲ”
“အင်း..ဒါဆို အေခန်းရောက်အောင် စာကြိုးစားမယ်လို့ ငါ့ကို ဂတိပေးမလား”
“အင်း.....”
“ဒီလောက်နဲ့မရဖူး...နင့်လက်တစ်ဖက်ကို အနောက်ကိုပေး”
“ရော့.....”
မျက်ချယ်၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားရတော့ သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲ ကြည်နူးမိသလိုဖြစ်သွားပြီး ဂတိပေးလိုက်သည် ။
သူမက ပါးစပ်ကတိနဲ့တင် မကျေနပ်သဖြင့် စက်ဘီးစီးနေရင်းနှင့် လက်တစ်ဖက်ကို အနောက်သို့ပေးလိုက် ရသည် ။
မျက်ချယ်၏ လက်တစ်ဖက်က သန့်ဇင်ကို နှင့်လက်သန်းချင်းချိတ်ပြီး လက်မချင်း တိုက်လိုက်ကာ နှစ်ယောက်ကြားက ကတိသစ္စာကို သက်သေပြုလိုက်သည်။
ပြီးခါမှ သူမစိတ်ကျေနပ်သွားကာ စက်ဘီးအနောက်ကနေ သန့်ဇင်ကို၏ ခါးကိုဖက်ပြီး လိုက်လာလေသည်........
ဒီတစ်ခေါက်တော့ မျက်ချယ်က အနောက်ကနေ တစ်စောင်းလေး စီးလိုက်လာသည်ဖြစ်၍ ခါးဖက်ခံရသောကြောင့် ရှက်နေသော သန့်ဇင်ကို၏ မျက်နှာကြီးကို မမြင်တွေ့လိုက်ရချေ။
စက်ဘီးပြင်ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါတွက် မျက်ချယ်၏ မိန်းမစီးစက်ဘီးလေး ပြင်ပြီးသွားလေပြီ ၊ ထို့ကြောင့် ကျသင့်ငွေကိုရှင်းကာ သန့်ဇင်ကို နှုတ်ဆက်စကားပြောပြီး အိမ်သို့ပြန်သွားတော့သည်။
တနင်္လာနေ့ ကျောင်းကိုရောက်တော့ ပြုံးဖြီးဖြီးမျက်နှာပေးနှင့် စာတွေကုန်းရေးနေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်က မျောက်ပွဲကြည့်သလို အထူးအဆန်းသဖွယ် ကြည့်နေကြသည်
မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင်ကိုအား.....
“သားကြီး...မင်းဆေးစားမှားလာတာလား ၊ အခုမှ ၈နာရီ၁၅မိနစ်ရှိသေးတာလေကွာ.....လာ ကျောင်းထဲ လမ်းပတ်လျောက်ရအောင်”
“ဟင့်အင်း...မလိုက်တော့ဖူး ၊ နောက်နှစ်ကျ ငါအေခန်းရောက်အောင်သွားမလို့”
“ဟာ...ဟ ဖိနပ်ကြားက နတ်စကားထွက်နေပါလား...ဟ ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲသားကြီးရ”
“မင်းတို့ကိုပြောရအုံးမယ်......မနေ့တုန်းက မျက်ချယ်နဲ့တွေ့ခဲ့သေးတယ်”
“အဲ့တော့.....”
“အဲ့တော့ ဒီလိုကွာ.....!^#*%!*#^!*#%!(#%!(#%*(!%#(!^ .....အဲ့တာကြောင့် ငါအခုကစပြီး စာလုပ်မှဖြစ်တော့မယ်”
“မင်းက မ.ဖက်လိုက်ပြီး မိုက်ကန်းနေပြီပဲ ၊ Bioတွဲယူပြီး ငါတို့ကိုသစ္စာဖောက်တော့မှာပေါ့”
“အေး..”
“ပြတ်သားလှချေလားဟ....ပန်ချီဆရာကြီးကတော့အတည်ပေါက်ပဲဟေ့....အောင်အောင်ဦးရေ့”
“မွှန်နေလို့နေမှာပေါ့ကွာ...အချိန်တန်ပျောက်သွားပါလိမ့်မယ်”
“ငါတော့မျက်ခုံးလှုပ်နေသလိုပဲ....မင်းရည်းစားစာပေးမှာလား သန့်ဇင်...ဟိုက ကုမ္ပဏီဥက္ကဌ သမီးနော် ၊ ကြည့်ကြပ်လည်းလုပ်အုံး”
“ဟေ...ငါရည်းစားစာပေးမယ်လို့မပြောမိပါဖူး”
“ဒါဆိုတခြားသူက မင်းထက်အရင်ပေးလိုက်ရင်ကော”
“ပေးလည်းဘာမှမဖြစ်ပါဖူး.....မျက်ချယ်က မင်းလိုက်ပြီးဖွန်ကြောင်နေတဲ့ ကောင်မလေးတွေ လိုများမှတ်နေတာလား”
“အမလေး...လေသံကိုက မျက်နှာတွေချည်း ဖြတ်ရိုက်ချင်စရာကောင်းနေပြီ ၊ အဲ့တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ဖွန်မယ်ပေါ့”
“အဲ့လိုပေါ့ကွာ....စာလည်းရတာပေါ့ ခဲတစ်လုံးနဲ့ငှက်နှစ်ကောင်ပြစ်သလိုမျိုးပေါ့”
“ငါဒီနေ့ အောင်အောင်ဦးကို အောကားပြမလို့ ကျောင်းကို Mp4 ယူလာတယ် ၊ မင်းရောကြည့်ဦးမလား....လာလေ”
“ဟင့်အင်း....သင်္ချာတွေ ဒီတစ်ခန်းပြီးအောင်တွက်ရအုံးမှာ”
“အဲ့တာဆိုလည်း အနောက်တန်းကို ဆင်းလုပ်ကွာ......ငါတို့အောကားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“အေးအေး...အသံလျော့ကြည့်ကြနော် ၊ ကောင်မလေးတွေကြားရင် ဆရာမကို ပြန်သွားတိုင် နေဦးမယ်”
“အေးပါ..သိပါတယ်”
သန့်ဇင်ကိုလည်း သင်္ချာတွက်နေတာ မုဒ်ဝင်နေသဖြင့် အနောက်တန်းသို့ဆင်းပြီး စာတွက်နေ လိုက်သည် ။
ကျောင်းတက်ခါနီးတော့ ရှူးပေါက်ချင်လာသဖြင့် အိမ်သာသို့ ခဏသွားသည်......
အိမ်သာက အပြန်မှာလမ်းမှာ ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းထိုးသံကြား၍ အတန်းသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားခဲ့ရသည်။
အတန်းထဲသို့ရောက်သောအခါ တစ်တန်းလုံးက အသံတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်......
ဒီလိုအခြေအနေဟာ မုန်တိုင်း မတိုက်ခင် ကြိုရောက်သည့် လေပြေလေညှင်းများတိုက်ခတ်သည့် အခြေအနေမျိုးမှန်း သန့်ဇင်ကို ရိပ်စားမိသည်။
မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ထိုင်သော အရှေ့အနောက်သုံးတန်းလုံးက ကျောင်းသားများ မတ်တပ်ရပ်ပြီး လက်ပိုက်နေကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ကုတ်ကုတ်ဖြင့် သူထိုင်လက်စနောက်ဆုံးတန်းတွင် အသာလေးဝင်ထိုင်နေလိုက်သည် ။
အတန်းပိုင်ဆရာမ ဒေါ်ဝါဝါသိန်း၏ လက်ထဲတွင် မျိုးမင်းထက်က၏ mp4 ကိုကိုင်ထားပြီး မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး ကြည့်နေသည် ၊ ထိုစဥ် ဆရာမ၏လက်မတစ်ချောင်းက မတော်တဆ mp4 ၏ play bottom ကိုနှိပ်မိသွားလေသည်။
“အား....အား...အား....အား....အား....အိုး....ရက်စ်....အား..အား”
“အား...ရက်စ်...ရက်စ်...ရက်စ်....ဖတ်ခ်မီ........အာ့...အား....ဝွန်း...ဝွန်း”
အောကားထဲက မင်းသမီး၏ အာပြဲအော်သံကြီးက ငြိမ်သက်နေသည့် အခန်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
ဆရာမက အသံထွက်လာတော့ ယောင်ပြီးနှိပ်မိနှိပ်ရာ စွတ်ဖိနှိပ်တော့ ဇာတ်ကားကိုရပ်သည့် ခလုတ်မဟုတ်ပဲ အသံချဲ့သည့်ခလုတ်ကြီးဖြစ်နေ၍ အသံပိုကျယ်လာသည်......
“အိုး....ရက်စ်....ဖတ်ခ်မီ....အွန်း....အွန်း...အွန်းးးး”
တခြားအတန်းတွေက မနက်ခင်း ဘုရားရှစ်ခိုးနေချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုတို့၏ D အခန်းမှာတော့ အောမယ်လေး၏ အော်သံများဖြင့် မင်္ဂလာအချိန်ကျနေလေရဲ့....
ကောင်မလေးတစ်ချို့က ရှက်နေကြပြီးနားတွေကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပိတ်ထားကြသည် ၊ အသံပိုကျယ်လာလေ ဆရာမက ဒေါသထွက်လေဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် mp4 လေးခင်ဗျာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကိုင်ပေါက်လိုက်ရာ တစ်စစီလွင့်ထွက်သွားလေတော့သည်။
“ဂျွတ်.... !!!!!”
“ဟိုအကောင်....မျိုးမင်းထက် !!!!”
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Seven: : မမဟန်နီ
“ဟိုအကောင်....မျိုးမင်းထက်...နင့်ကိုအရင်တစ်ခါကတည်းက ကျောင်းကို ဒီပစ္စည်းတွေ မယူခဲ့ပါနဲ့လို့ ပြောထားတယ်လေ ၊ အခုတော့ နင်ကမဟုတ်ကဟုတ်က ဇာတ်ကားတွေ ကြည့်ပြီး အတတ်ကောင်းတွေတတ်နေတယ်ပေါ့လေ....... နင်ရော နင့်အကောင်တွေရော အခု အတန်းရှေ့ကို ထွက်ခဲ့ကြစမ်း”
“ဟုတ်.....ကဲ့”
“နင်တို့ကို ဒီတစ်ခေါက် ရုံးခန်းမပို့တော့ဖူး.....ဒီမှာတင်အပြတ်ရှင်းမယ်...ဟိုကောင်မလေး ဆရာမနားနေခန်းက ငါ့နေရာမှာ ထောင်ထားတဲ့ ရေစိမ်ကြိမ်လုံး သွားယူခဲ့စမ်း”
“ဟုတ်ကဲ့”
မျိုးမင်းထက်နှင့် အပေါင်းပါများကတော့ ဘယ်လိုခံစားနေရမလဲတော့မသိ......
သန့်ဇင်ကိုပင် လက်မောင်းပေါ်က ကြက်သီးမွှေးညင်းများထလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့အတန်းပိုင် ဒေါ်ဝါဝါသိန်း၏ ရေစိမ်ကြိမ်လုံးသည် သိုင်းလောကတွင် နဂါးနိုင်ဓားနာမည်ကြီးသကဲ့သို့ အ.ထ.က ( ၂ ) တွင် နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြားလေသည်။
နှစ်ကျ ရာဇဝင်လူဆိုးကြီးများ၏ ပြောပုံအရ ရေစိမ်ကြိမ်လုံးကိုအားနှင့် “ဝှီး” ကနည်းလွှဲရိုက်လိုက်မည် ဆိုပါက နာကျဥ်ခြင်း တည်းဟူသော ခံစားမှုသည် အရိုက်ခံရသည့် နေရာမှတစ်ကိုယ်လုံးကို စက္ကန့်ဝက်အတွင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်ဟု သိထားကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ဆရာမစေလွှတ်လိုက်သော ကျောင်းသူတစ်ယောက်က ၄ပေခန့်ရှည်သည့် ဂန္တဝင်ကြိမ်လုံးကို အခန်းထဲယူဆောင်လာသည် ။
အတန်းရှေ့က စတိတ်စင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်ချင်းတက်စေပြီး ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကို ပေါင်အထိလှန်ခိုင်းကာ လက်မောင်းအား အကုန်သုံးပြီး “ဝှစ်....ရွမ်း....ဝှစ်....ရွှမ်း” နှင့် ရိုက်ပြီးဆုံးမကာ သင်ခန်းစာပေးလေတော့သည်။
အရိုက်ခံရသော ကျောင်းသားများသည် ခြေထောက်ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် လမ်းလျောက်ပြီး ထိုင်ခုံစီသို့ပြန်လာကြသည် ၊ အောင်အောင်ဦးဆိုလျင် အရိုက်ခံရတာ အသဲခိုက်အောင် နာကျဥ်သဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲနေလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်စကားနားထောင်ပြီး ဒီနေ့စာလုပ်နေလိုက်၍ ကြိမ်ဒါဏ်မှ လွတ်သွားသဖြင့် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေရသည် ၊ သူ၏ကျောင်းသားဘဝ သက်တမ်း တစ်လျောက်လုံးတွင် တစ်ပါးသူတို့အရိုက်ခံရသည်ကို ထိုင်ခုံကအသာထိုင်၍ မကြည့်ဖူးသဖြင့် အထူးတဆန်းလိုလိုပင် ဖြစ်နေလေသည်။
မုန့်စားကျောင်းဆင်းတော့ သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က မုန့်သွားဝယ်စားရန် သန့်ဇင်အား ခေါလေသည် ၊ သန့်ဇင်က....
“ငါဒီနေ့မုန့်ဖိုးမရှိဖူး” ဟုပြောပြီး ငြင်းလွှတ်လိုက်သည်...
အောင်အောင်ဦးက
“ငါဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို မုန့်ဝယ်ကျွေးမလို့....ဟဲဟဲ”
“ကျားသားမိုးကြိုးပါလားဟေ့.....ကော်တစ်ရာ အောင်အောင်ဦးကမုန့်ဝယ်ကျွေးမလို့တဲ့ ၊ ဒေါ်ဝါဝါသိန်းရဲ့ ကြိမ်လုံးစာမိပြီး ဉာဏ်အလင်းတွေပွင့်သွားတာလား”
“အဲ့အကြောင်းမပြောနဲ့ကွာ...အခုထိ ခြေသလုံးကနာနေတုန်းဟ....ဒီနေ့ငါ မုန့်ဖိုးများများ ရခဲ့လို့ပါ” ဟု အောင်အောင်ဦးကပြောပြီး သူ့အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲကနေ တစ်ထောင်တန်သုံးရွက် အားထုတ်ပြလိုက်သည် ။
သန့်ဇင်က ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကြည့်နေစဥ် မျိုးမင်းထက်က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် ဝင်ပြောသည်........
“အောင်အောင်ဦး....မင်းအဖေက အခါတိုင်း ငါးရာလောက်ပဲပေးနေကြပါ ၊ ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ် တာလဲ”
“မသိဖူးလေ....အလုပ်ကရေလျှံလို့နေမှာပေါ့”
“ဧကန္တ.....မင်းအိပ်ယာခွဲအိပ်လိုက်ပြီလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ်...မင်းတို့နဲ့ ကန်တော်ကြီးကပြန်လာတဲ့ ညကတည်းက အားနာလို့ ခွဲအိပ်လိုက်တာ ၊ အော်....အဲ့တာကြောင့်မို့........ဖားသားကြီးက ငါ့ကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောဆိုးပြီးတော့ အလိုလိုက်နေတာကိုး”
“အေးပါကွာ.....ဘာပဲပြောပြော ငါတို့ဗိုက်ပြည့်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်...လာသွားရအောင် ၊ မုန့်စားကျောင်းဆင်းချိန်က မုန့်စျေးတန်းကလူကြပ်တယ်”
“အင်း...သွားမယ်လေ”
သန့်ဇင်လည်း သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ပုခုံးဖက်လမ်းလျောက်ပြီး မုန့်သွားဝယ်စား ကြသည် ။
မုန့်စျေးတန်းတွင် မျက်ချယ်နဲ့တွေ့တော့ သူမကလည်း Shark ဖျော်ရည်တစ်ဗူးကို သန့်ဇင်ကို အတင်းငြင်းနေသည့်ကြားကပင် ဝယ်တိုက်လိုက်သေးသည်..........
ဘေးက မျိုးမင်းထက်တို့ နှစ်ယောက်ရော မျက်ချယ်၏ သူငယ်ချင်းမလေးနှစ်ယောက်ကပါ သူတို့နှစ်ယောက်အား ပြုံးစိစိနှင့် ကြည့်ခြင်းကိုလည်း ခံလိုက်ရသေးသည် ။
ဒါပေမယ့် သန့်ဇင်စိတ်ထဲ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိပဲ....ကြည်နူးနေတာလိုလို ဘာလိုလိုပင် ဖြစ်မိသေးသည်....... မျက်ချယ်ကတော့ သူ့အားသဘောရိုးနှင့်သာ ခင်မင်၍ပေါင်းသင်းနေမှန်း မသိစိတ်ထဲမှ ရိပ်မိလေသည် ။
သန့်ဇင်ကိုကသာ အဖြူရောင်သူငယ်ချင်းဆိုသည့် စည်းကိုမကျော်သင့်မှန်း သိနေသော်လည်း စိတ်ကူးထဲကနေ အိမ့်မျက်ချယ်အား တိတ်တခိုးလေး ကြိုက်မိနေသူ ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်အား စာကြိုးစားမည်ဟု ဂတိပေးပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကျောင်းစာကို အရင်ကထက်ပို၍ ကြိုးစားသည် ၊ စာလုပ်ရင်း မေးမြန်းချင်သည့် ပုစ္ဆာကိုတွေလျင် ဆရာမတွေကိုကျော်ပြီး အေခန်းသို့သွားကာ မျက်ချယ်ကိုစာမေးလေ့ ရှိလေသည် ။
လပတ်စာမေးပွဲတွင် အဆင့်၅၆ နေရာမှ အဆင့်၁၅ အထိထိုးတက်သွားသဖြင့် သူ့အားအမြင်မကြည်ခဲ့သော အတန်းပိုင်ဆရာမသည်ပင် အတန်းရှေ့တွင် “ သန့်ဇင်ကိုတောင် တော်လာပြီ” ဟုချီးမွန်းစကားပြောသည် ။
အိမ်ကအမေဆိုလျင် ရီပို့ကဒ်တွင် လက်မှတ်ထိုးခါနီး သူ့သား၏ ရီပို့ကဒ်မှဟုတ်ပါရဲ့လားဟူပြီး နာမည်ကိုသုံးခေါက်လောက် ဖတ်ကြည့်ပြီး စည်းကမ်းကြီးသည့် သူ့အဖိုးကတောင် အိမ်တွင်နည်းနည်းပစားပေးချင် လာသည်။
ဆန့်ကျင်ဖက်အနေဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ နှစ်ယောက်သည် သန့်ဇင်ကို အဆင့်တက်လာသည့်အခြေအနေပေါ်တွင် မျက်စိဆံပင်မွှေးဆူး နေကြသည်......
မျိုးမင်းထက်အနေဖြင့် သူနှင့်ဆိုးဖော်ဆိုးဖက် မဖြစ်တော့မှာဆိုး၍ဖြစ်ပြီး အောင်အောင်ဦးက D အခန်းတွင် အတော်ဆုံးယောကျာ်းလေးနေရာကနေ ပြုတ်သွား၍ ဖြစ်လေသည် ။
ဒါပေမယ့် နောက်ထပ်တစ်လတွင် သန့်ဇင်ကို အဆင့် ၉ အထိတက်သွားတော့ သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က အထူးတဆန်းမဖြစ်တော့ချေ......
အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သန့်ဇင်ကိုသည် အရင်ကထက် စာပိုလုပ်လာတာကလွဲပြီး သူတို့နှင့်ဆက်ဆံရေးမပြောင်းလဲ သောကြောင့်လည်းဖြစ်မည်...........နောက်ပြီး စာညံ့သောသန့်ဇင်ကိုကနေ စာတော်လာသည့် သန့်ဇင်ကိုအဖြစ် နေသားကျသွားကြ၍လည်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
ဖေဖော်ဝါရီလကုန်ခါနီးတွင် အစိုးရစစ် နှစ်ကုန်စာမေးပွဲနားနီးလာသဖြင့် ၈တန်း ကျောင်းသား ကျောင်းသူများအားလုံး ဖင်ထောင်ပြီးစာလုပ်နေကြရသည် ၊ နောက်ဆုံးလူဆိုးလက်ကျန် မျိုးမင်းထက်ပင် အလေမလိုက်နိုင်တော့ပဲ လွတ်သွားတဲ့စာတွေကုန်းရုန်းလုပ်နေရှာသည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ကျောင်းကဆရာမတွေ ခန့်မှန်းပေးသည့် အစိုးစစ်မေးခွန်းတွင် ပါဝင်နိုင်သော ပုစ္ဆာများကိုအလေးပေးပြီး တွက်ဖတ်ကျက်ကာ လိုအပ်မည့် တချို့အခန်းတွေ ကိုလည်း ကျူရှင်ဆရာမကိုမေးမြန်းပြီး လုပ်ရလေသည် ၊ အိမ်ကလည်း အစိုးရစစ် စာမေးပွဲ ဖြေခါနီးလာတော့ အလုပ်တွေသိပ်မခိုင်းတော့ပဲ စာကိုသာတစ်စိုက်မက်မက်လုပ်စေသည်။
နောက်ဆုံးစာမေးပွဲတွင် အရင်နှစ်များနှင့်မတူပဲ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိနှင့် ကောင်းမွန်စွာ ဖြေဆိုနိုင်သည် ။
စာကြိုးစားခြင်း၏ အရသာကို သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကြိုက်နှစ်သက်နေမိသည်......ယခင်နှစ်များက ကျောင်းစစ်ဖြစ်သော်လည်း မဖြေနိုင်ခဲ့သော ပုစ္ဆာကများသဖြင့် အောင်စာရင်းထွက်မှပင် သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည် ။
အခုတော့ အေးအေးဆေးဆေးနှင့် တစ်ဘာသာပြီးတစ်ဘာသာ ဖြေဆိုခဲ့ပြီး စာမေးပွဲအခန်းထဲမှ ဒူးနှံ့ကာ ထွက်ခဲ့သည် ၊ စာမေးပွဲနောက်ဆုံးရက်တွင် သူချစ်ရသည့် မျက်ချယ်အား နှုတ်ဆက်ရန် သွားတွေ့သော်လည်း ဖြေဆိုရသည့်အခန်းမတူ၍ ရှာမတွေ့ပဲ ပြန်လှည့်လာခဲ့ရသည် ။
သူမက စာရသူဖြစ်သောကြောင့် အဖြေစာရွက်ကို စောစောထပ်ပြီး စောစောအိမ်ပြန်သွားခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည် ၊ သူမကို မနှုတ်ဆက်လိုက်ရပဲ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် သုံးလလုံးလုံး ကုန်ဆုံးရတော့မည်ကိုတွေးရင်း သန့်ဇင်ကို သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်မိသည်။
ကံကြမ္မာဆိုတဲ့အရာကြီးကလည်း ပြောရခက်သား....... မထင်မှတ်ပဲ အိမ့်မျက်ချယ်ဆိုသော သူမနှင့်တွေ့ဆုံခွင့်ပေးခဲ့ပြီး သူလိုက်ရှာသည့်အချိန်မှ သူမကိုပေးမတွေ့တော့......
နောက်ဆုံး ရှာမတွေ့တော့ သန့်ဇင်ကိုလည်း ခေါင်းကုတ်ဖင်ကုတ်လုပ်ပြီး မျိုးမင်းထက်တို့ဆီပြန်ကာ အိမ်သို့တန်းမပြန်ပဲ ဂိမ်းဆိုင်သို့ဝင်ပြီး ဟီးဟီးဟားဟားနှင့် ပျော်ပါးလိုက်သေးသည် ၊ ပြီးခါမှ သူငယ်ချင်းတွေကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ရေမိုးချိုးပြီး အိပ်ယာပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ပြီးအိပ်ကာ အနားယူ နေသည် ၊ လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ်က နေ့ရာညပါ စာလုပ်နေ၍ အခုလိုစာမေးပွဲ ဖြေပြီးသွားတော့ လုပ်စရာအလုပ်မရှိသလိုဖြစ်ပြီး ရင်ထဲဟာတာတာ ခံစားရသည် ။
အခါတိုင်းနှစ်များတွင် နောက်ဆုံးစာမေးပွဲရက်အပြီး ဒီလိုအချိန်တွင် ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း အခုတော့ သက်ပြင်းကိုပဲ ခဏခဏချမိနေလေသည် ၊ သူဟာအရင်က သန့်ဇင်ကို မဟုတ်တော့ပဲ တစ်ခုခုပြောင်းလဲသွားသလို ခံစားရသည်။
အရင်ကဒီလိုအချိန်ဆိုလျင် အခွေဆိုင်ကိုအပြေးသွားပြီး သူကြည့်ချင်သည့် ဇာတ်ကားခွေကို အများကြီးဝယ်ကာ ည ၁၁နာရီခွဲလောက်အထိ အဝကြည့်ပြစ်သည် ၊ အခုတော့ သူဘာမှ လုပ်ချင်စိတ်မရှိ...
အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းပြီး မျက်ချယ်၏အကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိ လေသည်..... အဓိကကတော့ စာမေးပွဲအပြီးတွင် သူမကို နှုတ်ဆက်စကား မပြောလိုက်ရ သောကြောင့်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆလိုက်သည် ၊ သူမအကြောင်းတွေးနေသည်ကို လက်စသတ်လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းတွင် Tv ကြည့်နေကြသော မိသားစုများနှင့်အတူထိုင်ရင်း အနားယူလိုက်တော့လေသည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်၏ ပထမတစ်ပါတ်တွင်ပင် သူလုပ်ရန်အတွက် အိမ်အလုပ်မျိုးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည် ။
အိမ်တွင် ပေါင်းရှင်း....ထမင်းအိုးတည်...ရေဖြည့် စသည့် အလုပ်များအပြင် ညီမလေးကို ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ယဥ်ကျေးလိမ္မာသင်တန်းလည်း အကြိုအပို့လုပ်ပေးရသေးသည်......
တစ်ခါတစ်ရံ အမေ့၏ ဖွားစရင်း ၊ သေစရင်းစသည့် သူနာပြုအလုပ်များကိုပင် ကူညီ၍ လုပ်ကိုင်ပေးရသည် ၊ အားလပ်သည့် နေ့လည်နေ့ခင်း အချိန်ဆိုလျင် ဝတ္ထုစာအုပ်ငှားဖတ်ပြီး တစ်ရေးအိပ်ကာ အချိန်ကုန်သည်။
ညနေရောက်လျင် မကြာခဏ မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်သွားလည်ကာ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ဘောလုံးကန်လိုက် စာပွဲတင်တင်းနစ်ရိုက်လိုက်နှင့် အချိန်ဖြုန်းလေသည်။
ထိုကဲ့သို့ သန့်ဇင်ကိုသည် သမာရိုးကျ နွေရာသီရုံးပိတ်ရက်များကို ကျော်ဖြတ်ရင်း ဒုတိယ တစ်ပတ်တွင် မျက်စိပြူးစေမည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာလေသည် ၊ ထိုအပြောင်းအလဲမှာ သန်ဇင်ကိုတို့၏ အိမ်ဂေဟာသို့ “သူနာပြုမမလေးဟန်နီ” ရောက်ရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်လေသည် ။
မဟန်နီသည် သန့်ဇင်ကိုအမေ၏ သူနာပြုအဖွဲ့ထဲကို တာဝန်နှင့်ရောက်ရှိလာသည့် ကျောင်းဆင်းခါစ သူနာပြုမလေးပင်ဖြစ်သည် ၊ သူနေထိုင်မည့် အစိုးရကပေးသည့် တိုက်ခန်းက တစ်ပတ်ခန့်ကြာမှ လူအားမည်ဟု ဆိုသဖြင့် သန့်ဇင်ကို အမေကအိမ်သို့ ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်လေသည်။
မမဟန်နီသည် အရပ်အမြင့် ၅ပေ၆လက်မခန့်မျှရှိပြီး အရပ်ရှည်လာသည့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင်.........သူမ၏မျက်နှာလေးက အမြဲလိုလိုပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ရှိနေပြီး မျက်နှာချို သည်။
ရင်နှင့်တင်သည် သူမအရပ်နှင့်လိုက်ဖက်သည့် မကြီးလွန်းမသေးလွန်း အနေအထားတွင် ရှိသည်........
သူမ၏ နှာတံလေးက ဖြောင့်ဆင်းနေပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်လေးများကလည်း လှိုင်းတွန့်လေးများသဖွယ်ကောက်လိပ်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝဲကျနေလေသည် ၊ မျက်လုံးမျက်ခုံးကလည်းနက်မှောင်ပြီး မျက်တောင်မွှေးလေးတွေက ကော့စင်းနေသဖြင့် အတိုချုံးရလျင် ကုလားဆင်ချောလေး ချောမောလှပသူ ဖြစ်လေသည်။
အိမ်ကိုရောက်ခါစတွင် သန့်ဇင်ကိုသည် အပေါ်ထပ်ရှိ သူ့အနောက်ခန်းလေးကို မမဟန်နီကို ပေးလိုက်ရသဖြင့် သိပ်အမြင်မကြည်ချေ ။
သူကတော့ အပေါ်ထပ်က ဘုရားခန်းရှေ့တွင် အိပ်ယာခင်းပြီး အိပ်ရလေသည်....မမဟန်နီက ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးကောင်းသူ ဖြစ်သောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုက သူမအား အမအရင်းသဖွယ် ခင်မင်မိသွားလေသည် ။
သန့်ဇင်ကို၏ ညီမလေးကလည်း “ မမဟန်နီ...မမဟန်နီ ” နှင့်ပါးစပ်ကမချ.....အဖိုးကလည်း သူစကားလျောက်ပြောသည်ကို သေချာနားထောင်ပေးသောကြောင့် သဘောကျလေသည်။
တစ်ရက်သော နေ့လည်ခင်းတွင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိပ်ယာပေါ်တွင် မှောက်ယက်လှဲကာ ဝတ္ထုစာအုပ် ဖတ်နေရင်း ပျင်းလာသဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် မှီရင်း အနေအထားပြောင်းကာ စာဖတ်နေသည် ။
ထိုအချိန်တွင် အောက်ကရေချိုးကန်နေရာတွင် ထမိန်ရင်လျားနှင့် ရေချိုးနေသည့် မမဟန်နီကို မတော်တဆတွေ့သွားလေသည် ၊ သူမသည် ရုံးကပြန်လာပြီး.....ပူအိုက်သဖြင့် ရေချိုးနေပုံပေါ်သည် ။
အစက သူနာပြုထမိန် အနီရောင်ဖြင့် ရေချိုးနေသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် သူ့အမေဟု ထင်မြင်မိသော်လည်း တောင့်တင်းဖြောင့်ဆင်းပြီး ရေစိုနေသည့် မဟန်နီ၏ ခန္တာကိုယ်ကိုမြင်တော့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွား လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် အခုလိုမိန်းခလေးတစ်ယောက် ရေချိုးနေသည်ကို ခိုးကြည့်ရန်မသင့်ဟု တွေးမိသော်လည်း ရေစိုနေသော မဟန်နီ၏ကိုယ်လုံးလေးရှိ ရှိုက်ကြီးရှိုက်ဖိုအသွယ်သွယ်က သူ့မျက်လုံးအား သံလိုက်စက်ကွင်းတစ်ခုလို ဆွဲဆောင်ထားသည်။
ထမိန်ရင်လျား ထားသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုက အပေါ်ထပ်ကနေကြည့်နေ၍ ရင်သားနှစ်မွှာကြာထားထဲက အမြှောင်းလေးကို သေချာမြင်တွေ့ရသည် ၊ ထမိန်ပြင်ဝတ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ နို့သီးခေါင်း ညိုတိုတိုလေးတွေကိုပါ ဖြတ်ကနည်းတွေ့လိုက်ရတော့ ဘောင်းဘီထဲရှိ သူ့ရဲ့လီးက အစွန်းအဆုံထိ ထောင်မတ်သွားလေသည်။
မမဟန်နီက ရေချိုးတာကိုရပ်ပြီး ဆပ်ပြာတိုက်လေသည်.........ရင်လျားသော ထမိန်ကို အနည်းငယ်ဖြေပြီး လက်ထည့်ကာဆပ်ပြာရည်နှင့် ပွတ်တိုက်သန့်စင်လေသည်။
သူမရဲ့ လုံးဝန်းသည့် ရင်သားများကို လက်ဖြင့်ပွတ်သတ်ပြီးကိုင်နေသည်ကို အပေါ်စီးကနေ တွေ့ရတော့ မျက်လုံးများပင် ပြာထွက်သွားသည် ၊ ဆပ်ပြာတိုက်ရင်း ဖင်ကြားထဲ ညှပ်နေသည့် ထမိန်စကို အပြင်ပြန်ထုတ်လိုက်တော့ သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ နှမြှောတသဖြစ်မိ သွားသေးသည် ။
မဟန်နီသည် ဆပ်ပြာတိုက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ရေတစ်ထပ်ပြန်ချိုးပြီး အဆုံးသတ်သွား လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အိမ်နေရင်းနှင့် အောက်ခံဘောင်းဘီဝတ်မထားသောကြောင့် ပုဆိုးပေါ်တွင် ဖုဖုဖောင်းဖောင်းဖြစ်နေသည် ၊ ဂွင်းမတိုက်ဖြစ်သည်မှာလည်း ကြာပြီဖြစ်၍ စောနက မြင်ကွင်းနှင့်ပင် လီးထိပ်က အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေလေပြီ......
ထိုတင်းမာနေသည့် အခြေအနေကို ဖြေလျော့ရန်အတွက် အိမ်သာထဲသို့ အပြေးသွားပြီး စောနကမြင်ကွင်းကို မျက်စိမှိတ်ပြီး ပုံဖော်ကာ ဂွင်းတစ်ကြောင်းဆွဲလိုက်လေသည် ။
ခဏလေးအတွင်းမှာပင် ခံစားချက်တွေ အထွဋ်အထိပ်ရောက်လာပြီး လရည်များက အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ပန်းထွက်လာကာ အိမ်သာနံရံပေါ် အများကြီးကပ်သွားသောကြောင့် ရေနှင့်ပြန်ပြီး ဆေးချလိုက်ရသေးသည်။
ဂွင်းထုပြီး အိမ်သာကပြန်လာတော့ အပေါ်ထပ်တွင် မဟန်နီတစ်ယောက် ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲနေသည်ကို တွေ့သောကြောင့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ကောက်ဖတ်နေလိုက်သည် ။
ခဏကြာတော့ မဟန်နီက သူမအခန်းထဲကနေထွက်လာပြီး သန့်ဇင်ကိုအား.......
“မောင်လေး....ဘာစာအုပ်တွေဖတ်နေတာလဲ” ဟု မေးလေသည် ။
သူက....
“မင်းသိင်္ခဝတ္ထုပါ အမ.....စနေမောင်မောင်လေ” ဟု အဖြေပြန်ပေးလိုက်သည်။
“မောင်လေးဖတ်ပြီးရင် အမကိုပေးဖတ်ဦးနော်.....ငှားမယ်မလား”
“ရတာပေါ့......နှစ်ယောက်ဖတ်တော့ ငှားခပိုတန်သွားတာပေါ့ ၊ ကျွန်တော်ပြီးတော့မှာ နောက်ဆုံးတစ်ခန်းရောက်နေပြီရယ်”
“အေးပါ...မောင်လေး ၊ ညနေခင်း အပြင်ထွက်ပြီးမဆော့ဖူးလား”
“သုံးနာရီဆိုတော့ နေပူသေးတယ်လေ အငယ်တုန်းကတော့ ရက်ကွက်ထဲ စိန်ပြေးလိုက်တမ်း တို့လိုမျိုးဆော့လေ့ရှိတယ် ၊ အခုတော့အဖော်တွေကလည်း အတန်းကြီးလာတော့ သိပ်မဆော့ဖြစ်ကြတော့ဖူးရယ်”
“အော်....မောင်လေးတို့အိမ်မှာ ဘတ်တံရှိလား...အမနဲ့ ကြက်တောင်ရိုက်မယ်လေ”
“ကောင်းတာပေါ့...ကျွန်တော်လည်း အဖော်မရှိလို့ပျင်းနေတာ....ဘတ်တံတွေက နှစ်လက်လုံး အကောင်းကြီးရှိသေးတယ် ၊ ကြက်တောင်တော့သွားဝယ်ရမယ်ထင်တယ်”
“မမပိုက်ဆံပေးလိုက်မယ်လေ မောင်လေးသွားဝယ်လိုက်”
“ဟုတ်...ဒါနဲ့ အမက ညနေဂျူတီမရှိတော့ဖူးလား”
“မရှိတော့ဖူး...ဟိုတစ်လောက စာရင်းစစ်လာမယ်ဆိုလို့ ဆေးစာရင်းတွေလုပ်နေရလို့ သွားရတာ ၊ အခုတော့ စာရင်းစစ်တွေလည်းပြန်သွားပြီရယ်”
“အော်....ကောင်းတာပေါ့ဗျ..ပြောနေတာကြာပါတယ် ၊ ကျွန်တော်အခုပဲ ကြက်တောင်သွားပြီး ဝယ်လိုက်မယ်”
“အော်...အေး...ရော့ မောင်လေးပိုက်ဆံ”
“တစ်ထောင်ဆိုရပြီအမ...ကြက်တောင်က နှစ်ခုလောက်ဆိုရပြီ”
“သိပါတယ်...ပိုတာမောင်လေးမုန့်ဝယ်ခဲ့လေ မင်းညီမလေးကိုလည်း ကျွေးရအောင်လို့”
“အမရောဘာမှာအုံးမလဲ.....”
“အင်း.....ဘာစားရမလဲမသိဖူး”
“ကျွန်တော်သွားမယ့်ဖက်မှာတော် သာကူယိုနို့ထမင်းသယ်ရှိတယ်.....မုန့်ရေပါးသည်ရှိမယ် ၊ နွေရာသီဆိုတော့ ရွှေရင်အေးလည်း ရှိတယ်”
“ရွှေရင်အေးဝယ်ခဲ့....နေပူတော့ အမ အအေးလေးသောက်ချင်တယ်”
“ကျွန်နော်လည်း အဲ့တာသောက်ချင်နေတာ”
“အေးအေး......စက်ဘီးသေချာစီးအုန်းနော်”
“ဟုတ်...အမ”
ထိုသို့ဖြင့် ညနေခင်းတွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား အားကစားအစီအစဥ်အနေဖြင့် မဟန်နီနှင့်အတူ ကြက်တောင်ရိုက်ဖြစ်ကြသည် ။
ဆော့ကစားကြပြီးနောက် ရွှေရင်အေးသောက်ပြီး အမောဖြေ ကြသည်...မဟန်နီအိမ်သို့ ရောက်လာပြီးနောက် ခြောက်ကပ်နေသည့် သူတို့အိမ်လေးမှာ စိုပြေသွားသလိုလို ဘာလိုလိုခံစားရသည် ။
သန့်ဇင်ကို စိတ်ထဲတွင် မဟန်နီလိုမျိုး အမအရင်းတစ်ယောက် ရှိလျင်ကောင်းမည်ဟု တွေးမိလေသည်....
ဒါဆိုသူက အကြီးဆုံး ဖြစ်စရာမလိုပဲ သူဆိုးလို့ရမည့် အမတစ်ယောက်ရှိလေပြီ ၊ ဒီတစ်ပါတ်ပြီးလို့ မဟန်နီတစ်ယောက် အစိုးရတိုက်ခန်းကို ပြောင်းရမည်ကိုပင် စိတ်ထဲတွင် နှမြောနေမိသည်။
နောက်တစ်ရက် နေ့လည်ခင်းတွင်လည်း ရေကန်ကရေချိုးသံကြားတော့ မဟန်နီများ ရေချိုးနေသလားဟု သန့်ဇင်ကို စိတ်မထိန်းနိုင်ပဲ ချောင်းကြည့်မိပြန်သည် ၊ ကံကောင်းစွာဖြင့် မဟန်နီဖြစ်နေတော့ ဘောင်းဘီထဲလက်နှိုက်ကာ ရေစိုနေသည့် ကောက်ကြောင်းအလှကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ရှု့ပြီး ဂွင်းထုမိသည်။
စိတ်ထဲတွင် မဟန်နီကို အနည်းငယ်အားနာသလို ဖြစ်မိသော်လည်း စိတ်၏အမှောင်ဖက်အခြမ်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် အင်အားမရှိချေ ။
သူမ၏ ဖုထစ်နေသော ရင်နှင့်တင်ကလည်း မီးလောင်ရာလေပင့်ဆိုသလို လူပျိုပေါက်ဖြစ်သော သန့်ဇင်ကို၏ သွေးသားဆန္ဒများကို ပို၍လောင်မြိုက်စေသည် ။
ထို့ကြောင့် တဏှာရာဂ အပူတွေပြေလိုပြေငြား လိင်တံကို လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ အာသာဖြေနေရခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။
နောက်ရက်များတွင်လည်း ကြုံလျင်ကြုံသလို ချောင်းကြည့်ပြီး ဂွေလှိမ့်မိလေသည် ၊ မဟန်နီတစ်ယောက် ဆေးရုံထဲကတိုက်ခန်းသို့ မပြောင်းခင် နောက်ဆုံးတစ်ရက်တွင် ရေချိုးနေသည်ကို အခါတိုင်းလိုပင် သန့်ဇင်ကိုချောင်းကြည့်မိသည် ။
နောက်ဆုံးရက် ဖြစ်သောကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်ချောင်းကြည့်ပြီးလျင် နောက်ဘယ်တော့မှ ထပ်မြင်ရမည်မှာ မသေချာ၍ မဟန်နီထမိန်ရင်လျားနှင့် အောက်ဆင်းသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုက်နက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လေသည်......
သူမရဲ့ ရေစိုနေတဲ့ ခန္တာကိုယ်အလှကတော့ သူဘယ်လောက်ကြည့်ကြည့် ရိုးအီသွားနိုင်မည်မဟုတ်ဟု မှတ်ချက်ချမိသည်။
ဒီတစ်ခေါက်ဆပ်ပြာတိုက်တော့ သူမ၏ရင်သားနှစ်မွှာကို အပေါ်စီးကနေ သေသေချာချာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည် ။
တင်းတင်းအိအိလေး....လက်ဖြင့်ကိုင်လိုက်ရရင်တော့ကွာဟု စိတ်ထဲ ကျိတ်မနိုင်ခဲမရဖြစ်ပြီး တံတွေးပင်မျိုချမိသည် ။
ထိုအချိန်တွင် မဟန်နီက သူမကို တစ်ယောက်ယောက် စောင့်ကြည့်နေသည်ဟု အာရုံရမိလို့လားမသိ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်တော့ သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်လုနီး ဖြစ်သွားလေသည် ။
သူမခေါင်းကို အပေါ်သို့လှည့်လှည့်ချင်း သန့်ဇင်ကို မတ်တပ်ရပ်နေရာမှ အောက်ကိုငုံ့ပြီးထိုင်လိုက်သည် ။သူမသေချာမမြင်ရတောင် လှုပ်ရှားသွားသည့် သူ့ခေါင်းမြင်သွားမည်ဟု သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ သိနေသည် ။
အပေါ်ထပ်တွင်လည်း သူပဲရှိ၍ ရေချိုးနေသည်ကိုချောင်းကြည့်သော သူမှာ သန့်ဇင်ပက်ဖြစ်ကြောင်း မဟန်နီတစ်ယောက် ရိပ်မိနေလောက်ပြီ........
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ချောင်းကြည့်တုန်းက သေချာချောင်းကြည့်ပြီး အခုတော့ ဘယ်လိုလုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့သဖြင့် စိတ်ပူမိသွားပြီး ခြေမကိုင်မိလက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားသည်။မဟန်နီက စိတ်ဆိုးပြီး သူ့အမေကိုပြန်တိုင်ရင် အမေကဘယ်လိုပြောမည်မသိ....... အဖိုးကိုတိုင်လျင်တော့ အိမ်ပေါ်ကပါ ဆင်းရနိုင်ချေရှိလေပြီ......
အခုတော့ မဟန်နီ ရေချိုးပြီး လောက်ပြီဖြစ်၍ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲသဖြင့် အိမ်အောက်ထပ်အမြန်ဆင်းကာ စက်ဘီးထုတ်ပြီး အပြင်သို့ထွက်ခဲ့လေသည်။
စက်ဘီးနင်းပြီး စိတ်ပြေလိုပြေငြား ps2 ဂိမ်းဆိုင်ဝင်ပြီး လူများတွေဂိမ်းဆော့တာကို မတ်တပ်ရပ်ကြည့်နေလိုက်သည်။
ငါးနာရီထိုးတော့ အိမ်ပြန်ရတော့မည်ဖြစ်၍ သူ့စိတ်တွေ ပြန်လည်ခြောက်ခြားလာလေသည်..မဟန်နီကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောပြီး တောင်းပန်လိုက်ရင် ကောင်းမလားဟု တွေးမိသေးသည် ။
ပါးရိုက်ခံရနိုင်ချေရှိသော်လည်း အိမ်ကလူကြီးတွေ သိတာထက်စာလျင် အများကြီးသက်သာသေးသည်.....အို...အခုမှတော့ အဲ့လိုလုပ်၍ မရနိုင်တော့ ၊ အခုချိန်ဆိုရင် မဟန်နီက အိမ်ကလူကြီးတစ်ယောက်ယောက်ကို တိုင်ပြီးလောက်လေပြီ.....
သူအစကတည်းက သူမရေချိုးသည်ကို ချောင်းမကြည့်ခဲ့ရင် ကောင်းသားဟု တွေးမိပြီး နောင်တရမိသည် ၊ ကဲ...အခုမှတော့ ဘာမှမတက်နိုင်တော့..... လာမည့်ဘေးပြေးတွေ့တာပေါ့ကွာဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားပေးရင်း စက်ဘီးစီးကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။
အိမ်ကိုရောက်ပြီး မကြာခင်ပင် မိသားစုထမင်းအတူစားကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက မဟန်နီကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပင် မကြည့်ရဲ.....
မဟန်နီကလည်း ဒီနေ့မှ စကားသိပ်မပြောသဖြင့် တစ်ခုခုတော့ တစ်ခုခုပင်.....အမေနှင့် အဖိုးကိုကြည့်တော့လည်း မျက်နှာတည်နေကြသဖြင့် သန့်ဇင်သည် ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်မလုံသဖြင့် ဟိုတွေးဒီတွေးကာ ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။
ညနေစာ ထမင်းစားပြီးတော့ ဇာတ်ကားမကြည့်တော့ပဲနှင့် အိမ်အပေါ်ထပ်သို့တက်ကာ စိတ်မပါသော်လည်း ကာတွန်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေမိသည်..........
ထိုအချိန်တွင် လှေကားက ခြေသံကြား၍ အနောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မဟန်နီမဟုတ်ပဲ သူ့အမေဖြစ် နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည် ၊ အမေက အကြောင်းထူးမရှိပဲနှင့် အပေါ်သို့တက်လာလေ့မရှိ....
ထို့ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ခြေဖျားလက်ဖျားတွေအေးလာကာ တုန်လှုပ်မိလေသည် ၊ အမေ့ကိုကြည့်တော့လည်း တစ်ခုခုကိုတည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့်ပြောမည့် မျက်နှာပေးနှင့်........
“သား.....သန့်ဇင်”
“ဟုတ်...ဟုတ်..........ဟ...ဟုတ်ကဲ့အမေ”
“သားကိုအမေတစ်ခုပြောစရာရှိတယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဘာမှတော့မဟုတ်ပါဖူးသားရယ်......သားကိုးတန်းတက်ရတော့မှာဆိုတော့ ဘော်ဒါထားမယ့် အကြောင်းပြောမလို့ပါ”
“အော်...ဟုတ်..အမေ”
သူ့အမေထံမှ ဘော်ဒါဆောင်အကြောင်းပြောမှပင် သန့်ဇင်စိတ်ထဲသက်သာသွား လေသည်။ အမေကဆက်၍........
“သား....ကိုးတန်းကတည်းက ဘော်ဒါဆောင်မှာညအိပ်ညနေ နေချင်လား ၊ ဒါမှမဟုတ် ကျူရှင်တက်ပြီး ည Study အချိန်ထိပဲနေမလား.....ဘော်ဒါမှာ ညအိပ်နေမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုက်ဆံတော့ပိုကုန်မှာပေါ့.... ပိုက်ဆံကုန်တာကအရေးမကြီးပါဖူး ၊ ကိုးတန်းကဆယ်တန်းရဲ့ အခြေခံလိုဆိုတော့ သားစာမလိုက်နိုင်မှာဆိုးလို့ပါ....သားသဘောကရော”
“ကျွန်တော်ကတော့ ဆယ်တန်းရောက်မှ ညအိပ်နေမလားလို့.....ကိုးတန်းကတော့ အမေပြောသလို ကျူရှင်အချိန်နဲ့ ညစာကြည့်ချိန်ပဲ တက်မလားလို့”
“အင်း....သားအမေ့ကို ငွေကုန်မှာဆိုးလို့ အားမနာနဲ့နော်.....အဓိကက သားစာလိုက်နိုင်ဖို့ပဲ”
“ဟုတ်....ရပါတယ်အမေရဲ့...သားသေချာလုပ်မှာပါ”
“ဟုတ်ပါပြီ..အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ ၊ ဒါနဲ့သားဟိုတစ်ခေါက်က Bio တွဲယူမယ်လို့ ပြောတယ်နော်....သားသေချာလုပ်နိုင်ပါ့မလား...အင်္ဂလိပ်လိုကျက်ရမှာနော်”
“ရမှာပါအမေ....သားကြိုးစားပါ့မယ်”
“အေး...ဟုတ်ပြီ...လိမ္မာတယ် ၊ အဲ့တာဆိုလည်းပြီးတာပဲ...ကိုးတန်းကျူရှင်က သင်္ကြန်ပြီးရင် စမယ်ပြောတယ် အခုတော့နားလိုက်ပါဦး...ပြီးရင် အသေပြေးရတော့မှာ”
“ဟုတ်ကဲ့...”
“အဲ့တာဆို အမေအောက်ပြန်ဆင်းပြီနော်....ကာတွန်းဆက်ဖတ်နေခဲ့တော့”
“ဟုတ်....ဟုတ်”
သန့်ဇင်ကိုအား ဘော်ဒါဆောင်အကြောင်း တိုင်ပင်ပြီးတော့ မိခင်ဖြစ်သူက အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားသည်။
ပြီးနောက် သူဖတ်လက်စ ကာတွန်းကိုဆက်ဖတ်ပြီး မီးမှိတ်ကာ အိပ်ယာစောစောဝင်ခဲ့လေသည်.....သို့သော်လည်း နေ့လည်ကလူမိသည့် အကြောင်းတွေးမိ နေသဖြင့်တော်တော်နှင့်အိပ်မပျော်ပဲ လူးလိမ့်နေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် အောက်ထပ်ကနေ တက်လာသည့် ခြေသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတော့ သန့်ဇင်ကို ရင်ထဲထိတ်လန့်သွားသည်။
ဒီတစ်ခါအပေါ်တက်လာသည့် သူကတော့ အမေမဖြစ်နိုင်တော့....မဟန်နီသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ဂျွတ်...ဂျွတ်...ဂျွတ်...ရှပ်...ရှပ်..ရှပ် ” ( သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ် ခြေနင်းသံ )
“မောင်လေး....သန့်ဇင်...အိပ်ပျော်နေပြီလား”
“............”
“မောင်လေး.....”
သန့်ဇင်ကို ပြန်ထူးလိုက်ရင်ကောင်းမလား........ ဒီအတိုင်း အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်ရင် ကောင်းမလားဟု တွေးရင်းခေါင်းထဲတွင် လွန်ဆွဲနေမိသည်။
ဒီအတိုင်းဆက်နေလျင် သူ့လိပ်ပြာသူလုံမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်......ယောကျာ်းမှန်လျင် လုပ်ရဲရင်ခံရဲရမယ် ဟုသူ့မသိစိတ်တစ်နေရာကလည်း နှိုးဆော်သတိပေးနေလေရဲ့.........
“ဟုတ်ကဲ့....အမ အိပ်မပျော်သေးပါဖူး”
“ရှပ်....ရှပ်...ရှပ်”
“မောင်လေး....အမ ခြင်ထောင်ထဲဝင်လာမယ်နော်”
“အင်း.....”
“ရတယ်...မောင်လေး မထနဲ့ ၊ ဒီအတိုင်းပဲအိပ်နေ”
“...........”
“အမ မောင်လေးကိုတစ်ခုမေးမယ်.....အမှန်အတိုင်းပြောနော်....နေ့လည်က အမရေချိုးတာကို မောင်လေးချောင်းကြည့်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်အမ....ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ....အမေ့ကိုသွားမတိုင်ပါနဲ့နော်”
“အင်း...မတိုင်ပါဖူး....အရင်နေ့တွေကတည်းက ချောင်းကြည့်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်....လေးရက်လောက်တော့ရှိပြီ ၊ အစကတော့ ဝတ္ထုဖတ်ရင်း မတော်တဆတွေ့ သွားတာ.....နောက်တော့ အမရဲ့ကိုယ်လုံးက လှပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိနေတော့ ကျွန်တော် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖူးဖြစ်သွားတာ”
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သူ့ပါးစပ်ကထွက်လာသည့် စကားလုံးများကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံနိုင်ပဲဖြစ်မိသည် ။
ဘယ်ကသတ္တိတွေနှင့် အခုလိုစကားတွေများ ထွက်လာပါလိမ့်...... မဟန်နီက ဘေးနားတွင်ထိုင်ကြည့်ရင်း.........
“အင်းပါ...မောင်လေးက လူပျိုဖြစ်ခါစဆိုတော့ သွေးသားဆန္ဒအရ ဖြစ်သွားတာကို မဟန်နီ နားလည်ပါတယ် ၊ အခုလို ယောကျာ်းပီပီသသ ဝန်ခံတာလည်းကောင်းပါတယ်.....မဟုတ်ရင် နောက်နေ့ကြအမက မောင်လေးကို စကားမပြောတော့ပဲနေတော့မလို့”
“ဟုတ်....ဘာပဲပြောပြော ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ”
“ဟွန့်....ခိုးကြည့်တုန်းကကြည့်ပြီးတော့....ဒါနဲ့ အမကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က လှတယ်မလား”
“အင်း.....”
“ခစ်ခစ်............အမှောင်ထဲမှာတောင် မောင်လေးရှက်နေမှန်းအမသိတယ်...အလင်းထဲမှာဆို မျက်နှာတွေ ဘယ်လောက်များနီနေမယ်မသိဖူး.......ကျွန်မရှက်ဖို့လည်းထားပါဦးတော့် ၊ မသိရင်ချောင်းကြည့်ခံရတာက မဟန်နီမဟုတ်ပဲ မောင်လေးလိုလိုနဲ့ ရှက်နေလိုက်တာ”
“အင်း......”
“မေးလက်စနဲ့ အမတစ်ခု မေးအုံးမယ်.....မင်း..ဟို...ဂွင်းထုတတ်နေပြီလား”
“သိပ်မကြာသေးပါဖူး....”
“အပြာကားရောကြည့်ဖူးပြီလား.....”
“တစ်ခါပါပဲ....”
“အမပြောချင်တာက အဲ့ဒီ့ကိစ္စတွေကို စိတ်မဝင်စားနဲ့လို့မပြောဖူး.....ဒါပေမယ့် ဦးနှောက်နဲ့ စဥ်းစားချင့်ချိန်ပြီးမှလုပ်.....အလွန်အကျွံမဖြစ်စေနဲ့ ၊ အခုချိန်က စာပဲအရေးကြီးတာ ကျန်တာတွေက နောက်ကျသူ့အလိုလို မောင်လေးကြုံတွေ့ရမှာပါ”
“ဟုတ်......”
“မောင်လေးက အမှားကိုဝန်ခံရဲတဲ့သတ္တိရှိသားပဲ.....ဒါကြောင့် အမဆုချမယ်”
“ဘာဆုပေးမလို့လဲ...”
“မွ...” ( ခေါင်ကိုငုံ့ပြီး ပါးကိုနမ်းလိုက်သည်)
မဟန်နီ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားသည်......
သူမရဲ့ ဆံပင်တွေက သူ့မျက်နှာပေါ် ဝဲကျနေ၍ ယားကျိကျိဖြစ်သော်လည်း အနမ်းလေး ထပ်ရလိုရငြားမျှော်လင့်ပြီး သန့်ဇင်ကို အောင့်အီး သည်းခံနေလေသည် ၊ သူမက......
“တော်ပြီလေ...ထပ်လိုချင်သေးလို့လား”
“အင်း...”
“လူလည်လေး....မမကတော့ မပေးတော့ဖူး ဒါပဲ”
“ဒါဆိုကျွန်တော်က ပြန်ပေးတယ်ဗျ.....မွ”
“ဟင့်......”
“..........”
“မောင်လေး....”
“ဗျာ....”
“မမရဲ့ ရင်သားကိုကြည့်ချင်လား”
“အင်း....”
မမဟန်နီ၏ ရက်ရောသည့် ကမ်းလှမ်းမှုကို သန့်ဇင်ကိုမငြင်းနိုင်.....ငြင်းဆိုရန်လည်း စိတ်ကူးလည်း မရှိချေ ။
သူ၏ဘဝတစ်လျောက်တွင် အခုလိုတစိမ်းမိန်းခလေးနှင့် နီးနီးကပ်ကပ်မနေဖူးသေး .......ပြီးတော့ မဟန်နီ၏ မိန်းခလေးကိုယ်သင်းရနံ့ကလည်း လူပျိုသိုးလေး သန့်ဇင်ကို၏ စိတ်အာရုံကို အမိအရဖမ်းဆီးထားနိုင်သည် ။
လက်တွေ့ဘဝတွင် ဒီလိုဖြစ်နေသည်ကို မယုံကြည်နိုင်၍ သူ့ပေါင်သူအသာလေးဆွဲစိတ်ကြည့်လိုက်ပြီး နည်းနည်းလေးနာတော့ သူပျော်မိသွားသည်။
မမဟန်နီက သူမ၏ ပန်းနုရောင် ညဝတ်အင်္ကျီ၏ကြယ်သီးများကို တစ်လုံးချင်း ဖြုတ်လိုက် လေသည်။
အောက်တွင် ဘရာစီယာအမဲရောင်လေးနှင့် ဖြူဝန်းသည့် ရင်သားနှစ်မွှာကို တွေ့လိုက်ရသည်.......နို့သီးခေါင်းမျာကို မမြင်ရသော်လည်း နို့အုံဖြူဖြူဖွေးဖွေးကြီးကို အနီးကပ်မြင်လိုက်ရရုံနှင့် သန့်ဇင်ကို လီးတောင်သွားလေသည် ။
အခွင့်အရေးရတုံး သန့်ဇင်ကို မျက်တောင်မခတ်ပဲ ရှူ့စားနေမိသည်......အင်း....မို့မောက်တဲ့ တောင်ကုန်းလေး....ပြီးတော့ တောင်ကုန်းလေးပေါ်ရှိ အစိမ်းနုရောင်သွေးကြောမြစ်များနှင့် မွှေးညှင်းပေါက်နုနုလေးတွေ.... အင်း...ဂလု.........
“ကိုင်ချင်ရင် ကိုင်ကြည့်လေ မောင်လေး....ရော့”
“အင်း...ကိုင်ကြည့်မယ်နော်”
“..............”
“လှုပ်စိလှုပ်စိလုပ်မနေနဲ့...ယားတယ်...ကိုင်မှာဆို သေချာကိုင်”
မဟန်နီစီက တရားဝင်ခွင့်ပြုချက်ရသွား၍ လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်ပြီး ရင်သားတစ်ဝိုက်ကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်သည်.......ဘရာစီယာပေါ်ကဖြစ်သော်လည်း အထဲကအိစိအိစိ အရသာကို သေသေချာချာခံစားမိသည်.....
ဘရာမအုပ်ထားနိုင်ပဲ အပေါ်သို့ထွက်နေသည့် နို့အုံပိုင်းက ပို၍ကိုင်လို့ကောင်းလေသည် ၊ သူခံစားရသည့် အရသာမှာ ရေဘော်လုံးလေးကို ကိုင်ရသည်နှင့်တူသော်လည်း ခံစားချက်ကတော့ လုံးဝကွဲပြားလေသည်။
သူ့အဖိုး၏ အမွေဖြစ်သော စစ်ခြင်ထောင် အစိမ်းထဲတွင် မဟန်နီထက် သူ၏အသက်ရှူသံကပိုမြန်နေသည်။
မဟန်နီ၏ လက်က သန့်ဇင်၏ပုဆိုးကြားကိုရောက်လာပြီး လီးတောင်၍ ဖောင်းကြွနေသည့် နေရာပေါ်ကို လက်ဝါးဖြင့် ပွတ်သတ်ပေးလိုက်သောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးတုန်တက်သွား လေသည်။
ပြီးနောက်.....မဟန်နီက ပုဆိုးကိုအသာလှန်လိုက်ကာ တောင်မတ်နေသည့် သန့်ဇင်၏ ညီငယ်လေးကို အပေါ်အောက် ဂွင်းတိုက်ရင်း ဆော့ကစားပေးလိုက်လေသည်။
“မောင်လေးက လူသာငယ်တာ....ပစ္စည်းကတော့ အခုကတည်းကဆိုဒ်မှီနေပြီ ၊ ပြီးတော့ ဂွင်းထုလို့ထင်တယ်....ဒစ်တောင်ပြုတ်နေပြီ”
“ဟုတ်......”
“မင်းရေချိုးရင် အမြဲတန်း ဒစ်အောက်က အမြှောင်းလေးပေါ်အောင် အရေပြားကိုဆွဲလှန်ပြီး သေချာလေး သန့်ရှင်းပေးနော်.....မဟုတ်ရင် အနံ့ဆိုးတွေထွက်တယ် ကျန်းမာရေးအတွက် လည်းမကောင်းဖူး”
“ဟုတ်...မမ”
“ဒါနဲ့ မမလုပ်ပေးတာကောင်းလား...”
“အင်း......”
“ပြီးချင်လာရင် မမကိုပြောနော်....မြန်မြန်လေးထုပေးမယ်”
“အင်း......”
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မမဟန်နီရဲ့ လက်နုနုလေး၏ အထိအတွေ့ကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ ဖီးလ်တအားတက်နေပြီး စကားပင်သိပ်မပြောနိုင်တော့......ကိုယ့်ဘာသာ ဂွင်းထုရတာနဲ့ မိန်းခလေးတစ်ယောက်က ဂွင်းထုပေးတာ အကွာကြီးကွာမှန်း နားလည်သိရှိသွားသည်။
မမဟန်နီရဲ့နို့တွေကို ဘရာပေါ်ကနေကိုင်ရတာ အားမရတော့သဖြင့် အောက်ကနေ အသာလေးလျိုပြီး ပင့်ကိုင်ကာဘရာကို အပေါ်သို့တင်လိုက်သည် ၊ ထိုအခါ သူအပေါ်ထပ်ကနေ ချောင်းကြည့်ပြီး မှန်းထုခဲ့ရသည့် နို့သီးခေါင်းညိုတိုတိုလေးက မျက်နှာရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
မမဟန်နီ၏ ချိုဗူးကြီးမှာအကာအကွယ်မဲ့သွားသဖြင့် အသားချင်း ပိုမိုထိတွေ့ရသဖြင့် နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ကြသည် ။
သန့်ဇင်လည်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် မဟန်နီ၏ နို့သီးခေါင်းညိုညိုလေးတွေကို ပါစပ်ဖြင့်ဆွဲစုပ်ပြီးနမ်းမိလိုက်သည် ။
နို့သီးခေါင်းလေးတွေက မာမာကျစ်ကျစ်လေး ဖြစ်သော်လည်း လက်ဖြင့်ကိုင်ထားသည့် နို့အုံကတော့ ပူတင်းလေးလို နူးညံ့ပြီးကိုင်လို့ကောင်းလေသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ လီးကိုဂွင်းထုပေးနေသော မဟန်နီ၏ လက်ကလည်း ပို၍မြန်ဆန်လာလေသည်။
“အင်း....အင်း....ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်...ပြွတ်......အင်း...ဟင်း...ဟင်း”
သန့်ဇင်ကို စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ခါးကိုကော့ပြီး မဟန်နီ၏ဂွင်းထုသောလက်နှင့်အတူ လှုပ်ရှားပြီး သုတ်ရည်များကို တရပ်စပ်ပန်းထုတ်မိသည် ။
သန့်ဇင်ကို အင်္ကျီနှင့် မဟန်နီ၏ လက်ပါစိုစိုရွှဲသွားလေသည် ၊ သူမက သုတ်ရည်ပေသွားတော့လက်ကို ပုဆိုးဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး သူမရဲ့ဘော်လီကို အောက်ပြန်ချကာ ဝတ်လိုက်လေတော့သည်။
ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကို၏ နဖူးလေးကို တစ်ချက်နမ်းကာ “ Good night ” ဟုနှုတ်ဆက်ပြီး ပြန်ထွက်သွား တော့သည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ကျွဲဝှေ့ခံရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ခြုံပေါ်ရောက်ပြီး ရှင်ဘုရင်ပါဖြစ်သွားသည့် ပုံပြင်ထဲက ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရသည် ။
မမဟန်နီက အခုလို သဘောကောင်း၍ ပညာပေးပါကောင်းသည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့........ အိပ်ချင်ယောင်မဆောင်ပဲ အမှန်အတိုင်းဝန်ခံလိုက်သည့် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ မှန်သွားခဲ့ လေပြီ။
ဂွင်းထုပေးခံရပြီးနောက် အိပ်ချင်လာသဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ရှူးဆင်းပေါက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်သို့ပြန်ကာ လှဲချလိုက်တော့ တစ်ခဏအတွင်းပင် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားလေ တော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Eight: : နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်များ
သန့်ဇင်ကိုတို့အိမ်တွင် မထင်မှတ်ပဲရောက်ရှိလာခဲ့သည့် မမဟန်နီတစ်ယောက် အစိုးရဝန်ထမ်း အိမ်ယာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီးနောက် နဂိုအတိုင်း ပြန်လည်ခြောက်ကပ်သွားပြန်သည် ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အိမ်အလုပ်လေးတွေလုပ်ရင်း......စာအုပ်ဆိုင်ကိုသွားရင်း...တစ်ခါတစ်ရံ မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်သို့ သွားလည်ရင်း နှင့်ဖြတ်သန်းခဲ့ရာ အခုဆိုလျင် အိမ်တွင်ပျင်းရိနေ လေပြီ။
နွေရာသီမို့ မီးကမကြာခဏပြတ်၍ ဇာတ်ကားခွေလည်းမကြည့်ရ.... အရင်နှစ်ပတ်က ရထားသည့် မုန့်ဖိုးကလည်း စာအုပ်ငှားဖတ်ရင်း ကုန်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် အိမ်တွင်ရှိသည့် စာအုပ်ဟောင်းတချို့ကိုသာ မွှေနှောက်ရင်း ဖတ်နေရသည်။
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်၏ ပျင်းစရာအကောင်းဆုံးအချိန်သည် နေ့လည်ခင်း မွန်းတည့်ချိန် များဖြစ်လေသည်........မနက်ကအိပ်ရေးဝသောကြောင့် နေ့လည်ခင်း အိပ်မပျော်သော်လည်း ဘာမှလုပ်စရာမရှိ၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိပ်ယာပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေရသည် ။
နေကလည်း ဘယ်အညှိုးနှင့်များ ဒီလိုပူနေသည်မသိ....အပေါ်ထပ်က သွပ်ပြားနှင့်နီးသော သန့်ဇင်ကိုအခန်းလေးမှာ လောင်မြိုက်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ဝတ်ထားသည့် စွပ်ကျယ်ကိုချွတ်လိုက်ပြီး ကြိုးတန်းပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။
စွယ်ကျယ်အင်္ကျီချွတ်ပြီးနောက် အိပ်ယာပေါ်မှဆင်းကာ အိမ်နေရင်းဝတ် ပုဆိုးအအိုကို ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီး စာကြည့်စားပွဲသို့သွားကာ ပုံဆွဲစာအုပ်ကို ထုတ်လိုက်သည် ။
ခဲတံကို နားရွက်ကြားထဲညှပ်ထားပြီး ပုံဆွဲစာအုပ်ထဲရှိ အဖြူရောင်ဗြောင်စာရွက်ကို ဆယ်မိနစ်ခန့် ငေးကြည့်မိနေသော်လည်း အခုထိဘာပုံဆွဲရမည်မှန်း မသိသေးချေ။
ဟိုတလောက အစမ်းလေ့ကျင့်နေသည့် နဂါးပုံပဲပြန်ဆွဲရင်ကောင်းမလားဟု တွေးမိသည်....သူဆွဲသည့် နဂါးပုံက ရုပ်လုံးပေါ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အကြေးခွံနေရာမှာ ဖောင်းကြွမှုအသက်ဝင်အောင် ပုံဆွဲကျင့်ဖို့ လိုနေသေးသည်ဟု ယူဆမိသည် ။
ထိုသို့ အတွေးကောင်းနေစဥ်တွင် အခန်းထဲသို့ အမေဖြစ်သူက ရုတ်တရပ်ဝင်လာပြီး.....
"သားရေ....သန့်ဇင်"
"အမလေးဗျ.....လန့်လိုက်တာ အမေကလည်း ဖြေးဖြေးခေါ်ပါ"
"ဆောရီး...ဆောရီး ငါ့သား......အောက်မှာ မင်းဧည့်သည်ရောက်နေတယ်"
"မျိုးမင်းထက်ရောက်နေတာလား.....အပေါ်လွှတ်လိုက်လေ ၊ အမေကလည်း ဒီကိစ္စကို အသိပေးချင်ရင်လည်း အောက်ထပ်ကနေ သားကိုအော်ခေါ်လို့လည်း ရရဲ့သားနဲ့"
"ဟိုကောင်မျိုးမင်းထက်မဟုတ်ဖူးဟဲ့..........ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်နေတာ"
"ဟွန်း...ဟွန်း...လာမနောက်နေပါနဲ့အမေရာ....သားဆီ ဘယ်ကကောင်မလေးလာလည်မှာလဲ"
"ဟဲ့....နောက်နေတာမဟုတ်ဖူး....နင့်အဖိုးနဲ့စကားပြောနေတယ် ၊ သူ့နာမည်က..ဘာ အိမ့်...."
"အဲ.....အိမ့်မျက်ချယ်လား"
"အင်း....အမေအရင်ကမမြင်ဖူးပါဖူး ၊ မင်းနဲ့ဘယ်တုန်းက သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားတာလဲ....... မင်းရည်းစားထားနေတာလား"
"ဘယ်ကသာ....သူငယ်ချင်းပါ ၊ ပိတ်ရက်စာအတူလုပ်မယ်လို့ပြောထားလို့ ရောက်လာတာ နေမှာ"
"အဲဲဒီ့လိုကိုး....ဒါကြောင့် ငါ့သားကဒီလောက်မစွံပါဖူးလို့တွေးနေတာ ၊ အဲ့ကောင်မလေးက မင်းတို့အခန်းထဲကပဲလား"
"မဟုတ်ဖူး...သူကစာတော်တယ် အေခန်းကအမေရဲ့....သားကို အင်္ဂလိပ်စာ သဒ္ဒါသင်ပေးခိုင်း မလို့အကူအညီတောင်းထားတာ ၊ ခဏလေး....အကျီရော ဘောင်းဘီပါဝတ်လိုက်ဦးမယ်..... အမေအခန်းထဲကထွက်ပေးပါလား"
"အမလေး....လူပျိုကြီးဖြစ်နေပြီပေါ့လေ ရှက်နေလိုက်တာ ၊ မင်းဟာကိုငါမမြင်ဖူးတာ ကြနေတာပဲ"
"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူးအမေရယ်....ပုဆိုးအောက်က ဘာမှမဝတ်ထားလို့ပါ ၊ နေချင်လည်းနေ ပုဆိုးအောက်ကနေပဲ ဘောင်းဘီလျိုလိုက်တော့မယ်"
"အင်း.. ဒါနဲ့ အဲ့ကောင်မလေး မိဘတွေကဘာလုပ်တာလဲ"
"***** ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းပိုင်ရှင် လို့ပြောတာပဲ ၊ သားလည်း အတိအကျတော့ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ"
"အော်အေး........အောက်ထပ်မှာ ဟင်းအိုတည်ထားလို့ အမေအောက်ပြန်ဆင်းပြီ ၊ အဝတ်အစားဝတ်ပြီးရင် အောက်ကိုမြန်မြန်သွားတော့ နင့်အဖိုးက ကလေးမလေးကို အင်တာဗျူးနေပြီ"
"ဟုတ်...ဟုတ်"
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဘော်လုံးအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီတိုကို အမြန်ဝတ်ပြီး အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာတော့ အဖိုးနှင့်စကားလက်ဆုံကြနေသော မျက်ချယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။
အဖိုးက သူအပေါ်ထပ်ကဆင်းလာတာကိုမြင်တော့ ထိုင်ခုံကနေထ၍ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်သွားသည် ၊ သန့်ဇင်က သူ့အဖိုးထိုင်ခဲ့သည့် သူမနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
"ဟိတ်...မျက်ချယ်..နင်ဘယ်ကနေဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"
"အိမ်ကနေရောက်လာတာပေါ့....ဘယ်ကရောက်ရမှာလဲ....နင်ပဲငါ့ကို ပန်ချီသင်ပေးမယ်ဆို"
"အင်း....နင်အခုလို ရုတ်တရပ်ရောက်လာမယ်လို့မထင်တားလို့ အံ့သြသွားတာပါ ၊ စာမေးပွဲ နောက်ဆုံးရက်တုန်းကတောင် နင့်ကိုနှုတ်ဆက်ဖို့ လာကြည့်သေးတယ်...........မတွေ့တာနဲ့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ရတာ"
"အေး ၊ နောက်ဆုံးရက်တုန်းက သမိုင်းဘာသာ အမြန်ဖြေပြီးတာနဲ့ ပြန်ဖြစ်သွားတာ.... ချယ်တို့အိမ်ကလည်း ပုဂံကို အလည်ခရီးသွားမလို့ ကားနဲ့တစ်ခါထည်းစောင့်နေကြတာနဲ့ အဲ့လိုဖြစ်သွားတာ"
"အော်.....နင်ပုံဆွဲဖို့ ကိရိယာတွေအစုံပါခဲ့ပြီမလား....ဒီကိုဘာနဲ့လာတာလဲ စက်ဘီးနဲ့ပဲလား"
"အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ရန်ကုန်ကပြန်ရောက်ပြီး အိမ်မှာတစ်ယောက်ထည်း ပျင်းနေတာနဲ့ သူငယ်ချင်းအိမ်သွားလည်အုံးမယ်လို့ ပြောပြီးထွက်လာခဲ့တာ"
"အင်း....နင်လမ်းမှတ်မှိသားပဲ"
"တို့က အိမ့်မျက်ချယ်ပါနော်...ကဲ ပန်ချီဆရာကြီး ဘယ်မှာသင်မှာလဲ"
"အပေါ်ထပ်လိုက်ခဲ့လေ အောက်ကစားပွဲက ပုံဆွဲလို့မကောင်းဖူး...."
"အင်း....ဟိုတစ်ခါကလို ဖျော်ရည်လေး ဘာလေးမတိုက်တော့ဖူးလား"
"ပင်မှည့်သီးက အခုအချိန်မရှိတော့ဖူးလေ....မိုးတွင်းလောက်မှ ပြန်ပေါ်မှာ ၊ ပန်ချီသင်ပြီးရင် လမ်းထိပ်က မုန့်လက်ဆောင် ဝယ်တိုက်မယ်"
"အင်း...အဲ့ဆိုင်မှာ ရွှေရင်အေးရောရလား..."
"ရတယ်လေ....နင်ကြိုက်တာသောက်"
"အေး....ငါတစ်ခါမှ ရွှေရင်အေး မသောက်ဖူးသေးလို့.........ချယ့်အမေက ရွှေရင်အေးကို နို့ဆီတွေများတယ်...ချွဲကြပ်မယ်နဲ့ပြောပြီး အငယ်ကတည်းက မသောက်ခိုင်းဖူး"
"ဟုတ်လား...အဲ့တာဆို ငါဝယ်တိုက်ပါ့မယ် ၊ လာ...အပေါ်ထပ်ကိုသွားရအောင်"
"အင်း...."
".............."
"သန့်ဇင်....."
"အင်း...ဘာလဲ"
"ဟိုနံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ နင့်ပုံကိုဘာလို့ စတစ်ကာကပ်ထားတာလဲ"
"အော်...ဟို ကလေးတုန်းကပုံကိုပြောတာလား"
"အင်း......ဖင်တုန်းလုံးလေးနဲ့ဟာလေ"
"နင်အဲ့လိုတွေပြောလို့ ကပ်လိုက်တာပဲ"
"ဟင့်....ဒီအတိုင်းထားလိုက်တာတော့မဟုတ်ဖူး ၊ ချစ်စရာလေးကို"
"အဲ့တာဆို နင်အငယ်တုန်းက ဓာတ်ပုံတွေလည်း ငါ့ကိုပြလေ"
"ကြည့်ချင်ရင် ငါ့အိမ်လာကြည့်ပေါ့......ဟိဟိ"
"နင့်အိမ်က ဘယ်နားမှာလဲ"
"မပြောပြပါဖူး.....ခစ်ခစ်"
"အေး....အေး....ရှိစေတော့ ၊ နင်ပုံဆွဲစာအုပ်ထုတ်လိုက်တော့"
"ဟုတ်ကဲ့ရှင့်......ဘယ်ကနေစသင်မှာလဲရှင့်"
"အခြေခံကနေပဲ စကြတာပေါ့.....တပည့်မလေးရဲ့...ဟဲဟဲ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်........ ( ပန်ချီသင်တဲ့နေ့မလို့ လုပ်ထားဦးပေါ့ ၊ အင်္ဂလိပ်စာသင်တဲ့နေကြရင် တွေ့အုံးမယ် သန့်ဇင်နင်တော့လား....ဟင်းဟင်း ) "
"ဟိတ်...တပည့်လေး ပါးစပ်ကနေ ပွစိပွစိနဲ့ ဘာတွေပြောနေတာလဲ....ဆရာကြားတယ်နော်"
"ဟွန့်.......သန့်ဇင် အရာတမုတ်ကြီး"
"ဘာလဲ...အရာတစ်မုတ်က"
"အယုတ်တမာလေ.....ခစ်ခစ်"
"မျက်ချယ်...တော်တော့ဟာ ခဲတံထုတ်တော့ စရအောင်"
"ခဲသားဘောပင်နဲ့ရော ဆွဲလို့မရဖူးလား"
"ပန်းချီဆွဲရင် ရိုးရိုးခဲတံက အကောင်းဆုံးပဲ.....လိုင်းအထူ အပါးကြိုက်သလို ညှိဆွဲလို့ရတယ်"
"အော်.....အဲ့လိုလား"
"အင်း....."
"အရင်ဆုံး မျဥ်းကြောင်းတွေကို အရင်ဆွဲကြည့်ကြတာပေါ့......မျဥ်းကြောင်းက အဓိကအနေနဲ့ နှစ်မျိူးနှစ်စားပဲရှိတယ် အဲ့တာတွေက ( ၁ ) မျဥ်းဖြောင့် ( Straight line ) နဲ့ ( ၂ ) မျဥ်းကောက် ( Curve line)တို့ပဲ....အဲ့အထိ နားလည်တယ်မလား"
"အင်း....မျဥ်းဖြောင့်နဲ့ မျဥ်းကောက်...ရပြီ ဆက်ပြောတော့...."
" ဒါဆိုရင် ပထမတစ်မျိုးဖြစ်တဲ့ မျဥ်းဖြောင့်ကိုမှ ထပ်ပြီးတော့ ခွဲခြားကြည့်ရင် သုံးမျိုးခွဲလို့ ရတယ်"
"အင်း...."
"အဲ့တာတွေက....ငါတစ်ခါထည်းဆွဲရင်း ရှင်းပြမယ်နော်....( ၁ ) မျဥ်းလဲ (၂ ) မျဥ်းမတ် ( ၃ ) မျဥ်းစောင်းဆိုပြီး သုံးမျိုးရှိတယ်"
"အင်း....ဟုတ်ပြီ"
"ဒီနေ့တော့ မျဥ်းတွေအကြောင်းပဲ နည်းနည်းချင်းဆီ ဆွဲကြည့်ကြတာပေါ့...... နောက်ထပ် အခြေခံဆွဲကျင့်ရမယ့် မျဥ်းတွေရှိသေးတယ်......မျဥ်းခုံး ၊ မျဥ်းခွက်.....နောက်ပြီးတော့ မျဥ်းကွေး ၊ မျဥ်းစက်ဝိုင်း ၊ လှိုင်းတွန့်မျဥ်း......အများကြီးပဲ ငါကအရှေ့ကဆွဲပြမယ် နင်ကငါဆွဲသလိုလိုက်ဆွဲလိုက်"
"အင်း...."
"အရင်ဆုံး စတုဂံတစ်ခုဆွဲလိုက်မယ်...အဲ့ထဲမှာမှ...ဒီလို မျဥ်းဖြောင့်ကိုဆွဲမယ်.....ပြီးတော့ ဒီလို...မျဥ်းကွေးလေး........ပြီးတော့..................................အဲ့လို လိုက်ဆွဲကြည့် "
"အင်း...ငါဆွဲတာကြတော့ နင့်ကိုမလှပဲနဲ့ စောင်းတိစောင်းတောင်းဖြစ်နေတာလဲ"
"အော်....ငါကအလေ့အကျင့်ရှိတာကိုး.....နင်လည်း လေ့ကျင့်ရင်း အဆင်ပြေသွားမှာပါ"
"အွင်း.....နင်ဒါတွေအကုန် ဘယ်လိုသိတာလဲ ၊ ကျောင်းမှာလည်း ပန်းချီအချိန်ဆို ဘာမှမသင်ပါဖူး"
"အရင်နှစ် နွေရာသီတုန်းက ဆိုင်းပုဒ်ဆွဲတဲ့ ငါ့ဦးလေးတို့ဆီမှာ သွားသင်ထားတာ...ငါကလည်း အငယ်ကတည်းက ဝါသနာပါတော့ အဆင်ပြေသွားတာ ၊ ဆိုင်းပုဒ်တော်တော်များများလည်း လက်ရေးလှနဲ့ ဆွဲဖူးတယ်ရယ်"
"အင်း....စောနက ပန်းချီအကြောင်းတွေပြောနေတုန်းတော့ နင်ကတစ်ခြားတစ်ယောက် ဖြစ်သွားသလိုပဲ"
"ဘယ်လိုလဲ"
"မျက်နှာက တည်သွားတယ်ပဲပြောရမလား....အဲ...လုပ်ပါဦး မျဥ်းကွေးတွေက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်ကုန်ပြီ"
"အာရုံစိုက်ပြီးဆွဲ...စကားမများနဲ့ အစကတော့ဒီလိုပါပဲ......နောက်ကြ အဆင်ပြေသွားပါ လိမ့်မယ်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်....ဆရာကြီး သန့်ဇင်ကိုရဲ့"
"ဟဲဟဲ......"
"..............................."
သန့်ဇင်ကိုရဲ့ ပန်းချီသင်ခန်းစာက တစ်နာရီခွဲလောက်ကြာမှ ပြီးသွားသည် ၊ မျဥ်းကြောင်းများ ဆွဲပြီးသွားသည်အချိန်တွင် မျက်ချယ်က လက်တွေကိုအညောင်းဆန့်ပြီး "ပန်းချီသင်ရတာလည်း မလွယ်ပါလား" ဟု ကောက်ချက်ချလေသည် ။
သန့်ဇင်က အအေးသွားသောက်ကြရအောင်ဟု ပြောကာ အိမ်ကနေထွက်၍ နှစ်ယောက်သား အအေးဆိုင်သို့ သွားကြသည်။
ရက်ကွက်ထဲက အအေးဆိုင်လေးသို့ ရောက်သောအခါ မျက်ချယ်က သူမ မသောက်ဖူးသည့် ရွှေရင်အေးကို မှာသောက်သည်.....
သန့်ဇင်ကတော့ ပိုက်ဆံသိပ်မရှိသဖြင့် မုန့်လက်ဆောင်တစ်ခွက်ကို အုန်းနို့နှင့်မှာ၍ သောက်လိုက်သည် ၊ မျက်ချယ်က ရွှေရင်အေးထဲက ပေါင်မုန့်နှင့် ကုလားမကျောက်ကျောကို ခပ်စားလိုက်ပြီး.......
"အွင်း.......စားလို့ကောင်းလိုက်တာ............အေးအေးလေးနဲ့ချိုချိုလေး ၊ အဲ့လိုမှန်းသိ အရင်ကတည်းက စက်ဘီးစီးထွက်ရင်း လာခိုးစားပါတယ်"
"မမလေးစားကောင်းဖို့ အရေးကြီးတာပါပဲ"
"ဟိ.......ငါနောက်တစ်ပွဲလောက် စားအုံးမယ်နော် သန့်ဇင်"
"အင်း.. စားလေ ၊ အဒေါ်....ရွှေရင်အေး နောက်တစ်ပွဲလောက်"
"မျက်ချယ်....နင်ငါ့ကို ဘယ်တော့ အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေးမှာလဲ"
"တစ်ပတ်ခါလောက်သင်ပေးမယ်လေ ၊ သင်္ကြန်မတိုင်ခင် ကိုးတန်းဆယ်တန်းပါမယ့် သင်ရိုးထဲကဟာတွေပဲ ဦးစားပေး သင်ပေးမယ်"
"အင်း...ငါလည်း သင်္ကြန်ပြီးရင် မနက်ရောညနေရော ကျူရှင်စတက်ရတော့မှာ"
"ဟုတ်တယ်.....ချယ်ရောပဲ ၊ ဒီနှစ်တော့ ကိုယ့်စာကိုပဲအသေအချာလုပ်တော့မယ် ကျောင်းက ဆရာမတွေဝင်ပြိုင်ခိုင်းတဲ့ စာစီစာကုံးပြိုင်ပွဲတို့ ထူးချွန်တို့ဝင်မပြိုင်တော့ဖူး"
"အင်း.....နင်မနက်ဖြန် ငါ့ဆီလာမှာလား"
"သိသေးဖူး....အိမ်အခြေအနေအရပေါ့ ၊ ရာသီဥတုကောင်းရင်လည်း လာခဲ့မယ်...ပန်းချီက ဘာဆက်သင်မှာလဲ"
"မျဥ်းတွေကိုပဲ အရင်ဆုံးပိုင်အောင် ဆွဲကျင့်ပါဦး.....ပြီးမှ ရှု့ထောင့်တို့ အမြင်တို့ ငါသိသလောက် ပြောပြပေးမယ်....ငါလည်း အတတ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဖူးဟာ"
"အဲ့လိုမပြောပါနဲ့......ချယ်က စာပဲတော်တာ ပန်းချီမှာတော့ နင့်ကိုမမှီပါဖူး"
" ဟဲ....မြှောက်သွားပြီ.....ရော့ ရွှေရင်အေးနောက်တစ်ပွဲလာပြီ....စားတော့"
"အင်း...."
အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် ရွှေရင်အေးလိုက်ပွဲကို ခေါင်းမဖော်တမ်း စားနေချိန်တွင် ဆိုင်ရှင်အဒါ်ကြီးဆီသို့သွားပြီး ပိုက်ဆံရှင်းလေသည် ။
သူပါလာသည့်ပိုက်ဆံကို ရွှေရင်အေး နှစ်ပွဲအတွက် ရှင်းပေးပြီး ကျန်သည့် မုန့်လက်ဆောင်ဖိုးကို မျက်ချယ်မသိအောင် အကြွေးမှတ်ခိုင်းထားလိုက်သည် ။
ပိုက်ဆံရှင်းပြီး စာပွဲကိုပြန်ထိုင်တော့လည်း သူမက ရွှေရင်အေးထဲပါတဲ့ အစာပလာတွေကို စပ်စုကြည့်ပြီး တစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စားသောက် နေဆဲ...............အအေးဆိုင်မှ ပြန်ထွက်လာပြီး မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကိုနှုတ်ဆက်ကာ သူမအိမ်သို့ ပြန်သွား သည်။
သန့်ဇင်လည်း သူမနှင့် မမျှော်လင့်ပဲ တွေ့ဆုံရသည့်အတွက် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းအဆမဲ့စွာ ပျော်ရွှင်သွားပြီး စက်ဘီးကို လက်နှစ်ဖက်လွှတ်စီးလိုက်...... ရှေ့ဘီးထောင်စီးလိုက်နှင့် အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။
ညနေစာ ထမင်းဝိုင်းတွင် အဖိုးဖြစ်သူက မျက်ချယ်ဆိုသည့် ကလေးမလေးကို သဘောကျကြောင်း.......အဲ့လိုလူမျိုးနှင့် ပေါင်းသင်းပြီး စာလုပ်သည်မှာ အကျိုးရှိသည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။
ထပ်မံ၍ အဖိုးက ဓာတ်ပြားဟောင်းကြီးကို ဆက်ဖွင့်သည်... မျိုးမင်းထက်ဆိုသည့် ကောင်လေးကိုတော့ အငယ်ကတည်းက ကြည့်၍မရခဲ့ကြောင်း ပြောပြန်သည် ။
သန့်ဇင်ကို၏ အမေက....
"အဖေရယ်... မျိုးမင်းထက်က ယောကျာ်းလေးဆိုတော့ နည်းနည်းလေးဆိုးတာ ရှိတာပါ....စိတ်ရင်းကောင်းပါတယ်....ကလေးသူ့ဘာသာသူ နေပါစေ" ဟုပြောမှပင် အသံတိတ်သွားသည်။
အဖိုးသည် ကျောင်းကဆရာမတွေလိုပင် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့အတွဲကို အငယ်ကတည်းက ကြည့်မရခဲ့......သူတို့နှစ်ယောက်ကလည်း အငယ်ကတည်းက ပြဿနာကို မီးထွန်းရှာခဲ့သော နှစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
အဖိုးနှင့် မတည့်ရသည့် အဓိက အကြောင်းအရင်းမှာ သန့်ဇင်ကိုတို့ လေးတန်းအရွယ်တုန်းက အိမ်တွင်ဆော့နေခိုက် မျိုးမင်းထက်က သိပ္ပံစမ်းသက်ချက်ဟုဆိုပြီး အဖိုး၏ရေဒီယိုကြီးကို မီးဖိုခန်းထဲတွင် လျောက်ကလိပြီး ဖောက်ခွဲမိသွားသည် ။
အဖိုး၏ ရေဒီယိုကြီးလည်း တစ်စစီဖြစ်သွားပြီး မီးဖိုချောင်လည်း အနည်းငယ် မီးစွဲသွားခဲ့ဖူးသည်။ သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ ပူးတွဲရှာသည့် တခြားသောပြဿနာများစွာကိုတော့ ထပ်မံပြီး ဖော်ပြရန် မလိုတော့ချေ။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် မျက်ချယ်က အိမ်ကိုမကြာခဏအလည်လာပြီး ပန်းချီသင်လိုက် သန့်ဇင်ကိုအား အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးလိုက်နှင့် ပုံမှန် လည်ပတ်သည် ၊ သူမက နေ့စဥ်နေ့တိုင်း လာသည်တော့မဟုတ်.......သုံးရက်ဆက်တိုက်လာသည့် အခါမျိုးရှိသလို တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ရက်ခြား နှစ်ရက်ခြားမှ ရောက်လာတတ်လေသည်။
အခုတော့ သန့်ဇင်ကိုလည်း နေ့လည်မွန်းလွဲချိန်သို့ရောက်လျင် အိမ်အပေါ်ထပ် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ မျက်ချယ်အား မျှော်နေတတ်လေပြီ....လမ်းထိပ်တွင် သူမစက်ဘီးစီး၍ လာသည်ကိုမြင်လျင် ရင်ထဲတွင် အူမြူးကာလှုပ်ရှားသွားပြီး အိမ်အောက်သို့ ထွက်ပြီးဆီးကြိုသည် ။
မျက်ချယ်တစ်ယောက် အိမ်သို့ရောက်လာသည့် နေ့လည်ခင်းသည် သူ့အတွက် အချိန်တိုတောင်းလွန်းပြီး သူမ မလာဖြစ်သည့် နေ့လည်ခင်းသည် အင်မတန်မှ ကြာရှည်လွန်းလှသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်မိသည်။
အခုရက်ပိုင်းတွင် မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်ကို သွားမလည်ဖြစ်တော့ချေ......
အိမ်တွင်ပဲ မျက်ချယ် ရောက်လာမလားဟုစောင့်ရင်း သူမသင်ပေးထားသည့် Grammer သင်ခန်းစာအချို့ကို ပြန်လေ့လာမိသည်။
မျိုးမင်းထက်တစ်ယောက်လည်း အိမ်တွင် သူ့အဖေဝယ်ပေးထားသည့် ps2 ဂိမ်းစက်ကို သူ့အကိုနှင့်လုဆော့ရင်း ရန်ဖြစ်နေသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုဆီသို့ အလည်မလာတော့ချေ
မျက်ချယ်နှင့် စာအတူလုပ်နေသည့်အကြောင်းကိုတောင် မကြွားရသေး.....အဲ့ကောင်သိရင်တော့ မနာလိုဖြစ်နေရှာလိမ့်မည်။
မမဟန်နီနှင့် ဖြစ်ခဲ့သည့် အကြောင်းကိုတော့ ပြောပြသင့်လား...မပြောပြသင့်ဖူးလားဆိုသည်ကို စဥ်းစားနေဆဲ......... ပြောပြလိုက်ရင်လည်း မျိုးမင်းထက်က မယုံပဲ သူလုပ်ဇာတ်ခင်းပြီးပြောသည်ဟုသာ ယူဆလိမ့်မည် ၊ ထို့ကြောင့် မမဟန်နီနှင့်အကြောင်းကိုတော့ မျိုးမင်းထက်ကိုမပြောတော့ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ဒီနေ့လည်း တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်၍ အမေကရုံးမသွားရသဖြင့် အိမ်တွင်လူစုံနေသောကြောင့် ပုဇွန်ခြောက်နိုင်းချင်းနှင့် ခရမ်းချဥ်သီးငပိချက်ချက်ပြီး ရှမ်းခေါက်ဆွဲဖြင့် အိမ်တွင် လုပ်စားကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုက ပဲငပိအနှစ်ဖြင့်ချက်သည့် ရှမ်းခေါက်ဆွဲထက် သူ့အမေ၏ လက်ရာဖြစ်သော ပုဇွန်ခြောက်ချက်အနှစ်ဖြင့် ခေါက်ဆွဲအစီးကို ရည်ဖျော်စားရသည်ကို ပို၍ကြိုက်သည် ။
ထို့ကြောင့် မနက်စာရော နေ့လည်စာပါ အစီးခေါက်ဆွဲ လေးပန်ကန်စားပြီး ဗိုက်လေးလေးဖြင့် အိပ်ယာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေရှာသည်။
"ဟိတ်....!!!! ပန်းချီဆရာကြီး....ကုလားသေကုလားမောကို အိပ်ပျော်နေတာပါလား"
"အွင်း......ဘယ်သူလဲ ၊ အော.....မျက်ချယ် နင်ရောက်နေတာလား...ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ"
"သုံးနာရီခွဲနေပါပြီရှင့်....အိမ်အောက်မှာ ဘယ်သူမှမတွေ့လို့ ချယ်အပေါ်တက်လာတာ"
"အင်း....ထပြီ...ထပြီ ၊ အပြင်မှာခဏစောင့်အုံး"
"နင်မြန်မြန်လာခဲ့နော်"
သန့်ဇင်ကိုလည်း အိပ်ယာကနေ ကုန်းရုန်းထပြီး ပုဆိုးကနေ ဘောင်းဘီတိုပြောင်းဝတ်လိုက် လေသည်။
ပြီးနောက် အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ မျက်နှာသစ်ကိုယ်လက်သတ်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ပြန်တက်ခဲ့လိုက်လေသည် ၊ မျက်ချယ်က....
"နင်ဘယ်အချိန်ကတည်းက အိပ်ပျော်နေတာလဲ ၊ အခါတိုင်း ငါလာရင်အိမ်အောက်ကို လာကြိုနေကြပါ...."
"တစ်နာရီလောက်ကတည်းက အိပ်နေတာ....ဟီး ၊ အမေ့ရဲ့ ဗမာရှမ်းခေါက်ဆွဲတွေ အများကြီးစားလိုက်လို့ သွေးလေးသွားတာနေမယ်"
"ဘယ်လိုကြီးလဲ....ဗမာရှမ်းခေါက်ဆွဲဆိုတာက"
"အော်.....ရှမ်းခေါက်ဆွဲ အစီးကို ဗမာပုဇွန်ခြောက်ခရမ်းချဥ်သီးချက်နဲ့ စားတာကိုပြောတာ"
"ဟုတ်လား....ချယ်လည်းစားကြည့်ချင်တယ်"
"စာသင်ပြီးရင် ညနေကြစားသွားလေ.....ခေါက်ဆွဲတွေ အများကြီးကျန်သေးတယ်"
"ဟုတ်ပြီ....ဟိဟိ"
"ချယ်..... ဒီနေ့ နင်ငါ့ကို Grammer သင်ပေးရမယ့် အလှည့်မလား"
"အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ဒီနေ့ပြီးရင် ချယ်လည်းလာနိုင်တော့မှာမဟုတ်ဖူး....အိမ်က သင်္ကြန်တွင်း ခရီးသွားကြမလို့.....ပြန်လာရင်လည်း ဘော်ဒါကကျူရှင်တက်ရတော့မှာ"
"အော်...."
"သန့်ဇင်...မြန်မြန်လုပ် ဟိုနေ့ကသင်နေတာ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ"
"အင်း....ခဏ......Three Simple Tenses ( ကာလသုံးမျိုး) ထဲက Present Tense နဲ့ Past Tense ပြီးသွားပြီ ၊ Future Tense ပဲကျန်တော့တယ်...."
"အွန်း......ငါသင်ပေးတဲ့ဟာတွေ နင်ဒီကြားထဲအားရင် မကြာခဏကျင့်ထားဦးနော်..... အခုက ကျန်တဲ့ Future Continuous Tense ကိုသွားမယ်.....ချယ်မေးချင်တာက ဒီ Future Tense ကို ဘယ်အချိန်မှာ သုံးရတာလဲ"
"အင်း....နောက်လာမယ့် အနာဂတ်ကာလ တစ်ခုမှာ...ဖြစ်ရပ်တစ်ခုက ဆက်လက်ပြီး ဖြစ်ပျက် နေမှာပဲလို့ ကြိုပြီးတော့ ခန့်မှန်းပြောတဲ့နေရာမှာသုံးတာ....ဟုတ်တယ်မလား"
"ချယ့်ရဲ့ တပည့်လေးက ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ........ဒါနဲ့များ ဘာဖြစ်လို့ နှစ်တိုင်း D အခန်းရောက်နေတာလဲ"
"နင့်ကိုတမင်သက်သက် အကြောပေးထားတာ ၊ ဒီနှစ်ကိုးတန်းတက်ရင် A ခန်းမှာပြိုင်ဖက် တစ်ယောက်တိုးလာပြီလို့သာ မှတ်လိုက်တော့..."
"လေကတော့ကြီးသားပဲ.....စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့..ဟင်းဟင်း... ၊ အခုတော့ သင်ခန်းစာကို ပြန်သွားရအောင် ဒီ Future Continuous Tense ရဲ့ ကြိယာတွဲ ပုံစံကတော့.... " will be + v-ing " ပဲဖြစ်တယ်....ဥပမာ I will be sleeping ကျွန်တော်အိပ်နေလိမ့်မယ်............................................. ....................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................
..........................................................................................................နားလည်လား သန့်ဇင်"
"အင်း.....ရပြီ"
"................"
"သန့်ဇင်..."
"ဟင်...."
"နင်ဒီနေ့ စာလုပ်ရတာ စိတ်မပါဖူးမလား"
"ဟုတ်တယ်....နင်ဘယ်လိုသိတာလဲ"
"ငါစာရှင်းပြတော့ နင့်မျက်နှာက စာအုပ်မကြည့်ပဲနဲ့ ငါ့ကိုပဲကြည့်နေတာကိုး.......မျက်နှာမှာ တစ်ခုခု ပေနေလို့လား"
"အဲ... အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး ၊ ပြတင်းပေါက်ကိုကျော်ပြီး အပြင်ကိုကြည့်နေတာပါ.....ဟဲဟဲ"
"အင်း.....တစ်နေရာရာလျောက်လည်ရအောင်... ချယ်လည်းစာရှင်းပြရတာ စိတ်မပါတော့ဖူး"
"အွန်း....ဘယ်သွားချင်လဲ....ကန်တော်ကြီးကို သွားကြမလား"
"အဝေးကြီးပဲ....ဒီနဲ့ နီးနီးနားနား ဘယ်သွားစရာရှိလဲ...."
"အ.ထ.က ( ၂ )နဲ့ တရုတ်ဘုံကျောင်းပဲရှိတယ် "
"ဟုတ်သားပဲ ဘုံကျောင်းသွားမယ်လေ.....ငါတစ်ခါမှ မရောက်ဖူးဖူး"
"နင်က မေမြို့ဇာတိမဟုတ်ဖူးလား.....တရုတ်ဘုံကျောင်းမရောက်ဖူးရအောင်"
"ချယ်တို့အိမ်ကမှ လိုက်မပို့ဖူးတာ....တစ်ခါတုန်းကလည်း ပူဆာတော့ ဘာမှမရှိဖူးဆိုပြီး ကျော်သွားကြတယ်"
"ဘာမှတော့သိပ်မရှိပါဖူး...သူတို့ဝတ်ပြုတဲ့ကျောင်းရယ် ဘုံခုနှစ်ဆင့်ရယ် ဝူခုန်းကားထဲကလို ဆောက်ထားတဲ့ ရေကန်နဲ့ နားနေဆောင်လေးပဲရှိတာရယ်"
"ချယ်မှမရောက်ဖူးသေးတာ....သွားမယ်လေ...ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘုံကျောင်းမှာ မျောက်ဖင်နီကြီးလည်းရှိတယ်ဆို"
"ဟုတ်တယ်...ငါနဲ့မျိုးမင်းထက်နဲ့ဆို ကျောင်းလစ်ပြီး အဲ့မျောက်ကြီးကို သွားသွားစနေကြ"
"ဟယ်....ငါလည်းကြည့်ချင်တယ် ၊ မျောက်ဖင်နီဆိုတာ တစ်ကိုယ်လုံးနီနေတာလား...ဟို ဖင်နားလေးပဲ ကွက်နီတာလား"
"ဟားဟား....နင်ပဲကြံတီးကြံပေါက် မေးတတ်တယ်...သွားမယ်လေ ၊ ဟိုရောက်မှ နင့်ဘာသာနင်ကြည့်တော့ "
"အင်း....အင်း အဲ့တာဆို နင့်စက်ဘီးအနောက်ကနေ ငါလိုက်ခဲ့မယ်နော်"
"သြ.....ဒီကိုပြန်လာအုံးမှာလား"
"ဗမာရှမ်းခေါက်ဆွဲ ပြန်လာစားရအုံးမယ်လေ....၊ ပြီးတော့ ချယ်စက်ဘီးမနင်းချင်လို့....ဟိ"
"ဟုတ်သားပဲ...သွားကြရအောင်"
"အွန်း..."
ထိုသို့ဖြင့် သန့်ဇင်ကိုသည် မျက်ချယ်အား စက်ဘီးနောက်သို့တင်ခေါ်ပြီး တရုတ်ဘုံကျောင်း ဖက်သို့စက်ဘီးနင်းလာခဲ့သည် ။
သူမကတော့ စက်ဘီးအနောက်ကနေ သန့်ဇင်၏ခါးကို ဖက်ရင်း လမ်းတစ်လျောက်ရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးလှုပ်ကာလိုက်လာ လေသည် ။
တရုတ်ဘုံကျောင်းရှေ့ကိုရောက်သွားတော့ စက်ဘီးစတန်းတွင် စက်ဘီးအပ်ခဲ့ပြီး ဘုံကျောင်းအတွင်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
မျက်ချယ်က ကလေးလေးတစ်ယောက်လို ပျော်မြူးနေပြီး အရှေ့ကနေ ခုန်စွခုန်စွဖြင့် လမ်းလျောက်ရင်း အနောက်သို့လှည့်ကာ သန့်ဇင်ကိုအား စကားတွေ မရပ်မနား ပြောနေလေရဲ့.... သူမဝတ်ထားသည့် မိုးပြာရောင်အင်္ကျီလက်တိုလေးနှင့် အသားရောင်ဒူးဖုံး စကပ်လေးမှာ ညနေခင်းနေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေသည်။
အင်္ကျီကော်လံ အခုံးလေးက လိပ်ပြာတောင်ပံလေးသဖွယ် ပုံဖော်ထားပြီး အနားစလေးကို ဇာအစဖြင့် လှိုင်းတွန့်ပုံစံဖော်ပြီး ကပ်ချုပ်ထားသည်.........သူမဝတ်ထားသည့် ဒူးဖုံးစကတ်လေးကလည်း တစ်ချက်တစ်ချက် ခုန်လိုက်တိုင်း လေထဲတွင် ဝဲပျံသွားလေသည်။
"သန့်ဇင်....."
"အင်း....ဘာလဲ"
"ဘာမှမဟုတ်ဖူး....ဒီအတိုင်းခေါ်ကြည့်တာ..."
"..........."
"သန့်ဇင်....ရေ"
"ဟေ...."
"ဘာမှမဟုတ်ဖူး.....ချယ်...ကခေါ်တိုင်းထူး...အရူး....ခစ်ခစ်"
"နင်တော့ သေတော့မယ်...... မျက်ချယ်"
"သေပါဖူး.....ပလစ်..ပလစ်" ( မျက်ချယ်က လျာထုတ်ပြီး ပြောင်ပြလေသည် )
"သန့်ဇင်ရေ....."
"............."
"ငသန့်....သူငယ်ချင်း"
"............"
"ဒီတစ်ခါ ချယ်က...တစ်ကယ်ခေါ်နေတာနော် ၊ ရေခဲမုန့်စားရအောင်လို့.....ငါဝယ်ကျွေးမလို့"
"အင်း....စားမယ်..စားမယ်"
"ဘာအရသာစားမှာလဲ"
" ချောကလက်"
"ဦးလေး.....ချောကလက်ရေခဲမုန့်နှစ်ခု......"
"................."
"သန့်ဇင်...."
"နာမည်ပဲခေါ်မနေပါနဲ့...နင့်ဘေးနားမှာငါပဲရှိတာကို....ထွက်မပြေးပါဖူးဟ ၊ ဘယ်ကိုအရင်ဆုံး သွားကြမလဲ"
"မျောက်ဖင်နီကြီး အရင်သွားကြည့်ရအောင်....."
"အဲ့တာက ဘုံကျောင်းညာဘက်အခြမ်းက ဒေါ့င်စွန်းနားလေးမှာ.....အင်း...ဒီဖက်သွားရမှာ"
".............."
"သန့်ဇင်....သန့်ဇင်...ဟိုမှာ..ဟိုမှာ........လှောင်အိမ်ကြီး အထဲမှာ မျောက်ရှိတယ်ထင်တယ်"
"ဖြေးဖြေးပြောပါ မျက်ချယ်ရယ်...ငါ့မှာလန့်လန့်သွားတာပဲ ၊ ဒီဘုံကျောင်းမှာ မျောက်ပဲမွေးထားတာ တခြားဘာကောင်မှမရှိဖူးလေ"
"ချယ်က သိမှမသိတာလို့.....ဟဲဟဲ"
"အဲ.....မျောက်က ညိုညိုကြီး....ဟိတ်မျောက်ကလေး....ရေခဲမုန့်စားမလား....ရော့...ရော့"
"မျက်ချယ်....သူ့နားတအားမကပ်နဲ့နော်...အဲ့အကောင်က စွာတယ် ၊ ငါတို့တောင် အနားကပ်ပြီး စတာမဟုတ်ဖူး...လက်တွေဘာတွေ ကုတ်လိုက်လိမ့်မယ်"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး ချယ်....ကသူ့ကိုစတာမှမဟုတ်တာ ၊ မုန့်ကျွေးတာကို နော့လေ........ အမပြောတာဟုတ်တယ်မလား မျောက်ကလေး"
"ဘယ်သူကမှ မျောက်ကို ရေခဲမုန့်မကျွေးဖူး၊ ငှက်ပျောသီးတို့ တခြားအသီးတွေ ကျွေးတာကမှ ဟုတ်လိမ့်အုံးမယ်"
"နင်ကလည်း...အသာနေစမ်းပါဟာ..."
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကိုပြောတာကို နားမထောင်ပဲ လက်ကိုလှောင်အိမ်နားသို့ကပ်ကာ ရေခဲမုန့်ကြီးကို ကျွေးနေပြန်သည် ။
မျောက်ဖင်နီကောင်က လက်ထဲက ရေခဲမုန့်ကတော့ကို အမြန်လုသွားပြီး သန်ဇင်ကိုစားနေသည်ကို ကြည့်ပြီး အတုယူကာ လိုက်စားလေသည် ။
ကျောင်းတွင်သင်ခဲ့ဖူးသည့် မျောက်ကနေလူဖြစ်လာသည်ဟုဆိုသော ဒါဝင်၏ အယူအဆကို သန့်ဇင်ကို သတိရမိသွားသည် ၊ မျောက်ရဲ့လက်ထဲတွင် ရေခဲမုန့်ခွက်နှင့်အတူ တလက်လက်ထနေသော ဟန်းချိန်းလေးတစ်ခုကိုပါ တွေ့လိုက်ရဖြင့် သန့်ဇင်ကို လန့်ဖြန့်သွား လေသည်။
မျက်ချယ်က ဒါကိုမမြင်သေး.....
"ဟုတ်တယ်....မျောက်လေး အဲ့လိုစား....ရုပ်ဆိုးဆိုးနဲ့ အကိုကြီးစားသလို ကြည့်စား ၊ သန့်ဇင် နင်ကရေခဲမုန့်ကတော့ကိုပါ ဝါးစားပြလိုက်လေ"
"ချယ်.....ငါတို့တော့ ပြဿနာ ပေါ်ပြီထင်တယ်"
"ဟင်....ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"မျောက်လက်ထဲကိုင်ထားတာ နင့်ဟန်းချိန်းလေးမလား"
"အဲ....."
"ငါပြောမယ်....နင်အဲ့နားမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေနော်....ငါရေခဲမုန့်ထပ်ကျွေးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လက်ကမ်းပေးလိုက်မယ် ၊ နင်က သူ့လက်ထွက်လာရင် ဟန်းချိန်းကို အမြန်ဆွဲလုလိုက်"
" မျောက်ကငါ့လက်ကိုမကုတ်လောက်ပါဖူးနော်...သန့်ဇင် ၊ အကုတ်ခံရမှာ ကြောက်တယ်ဟ"
"အစကတည်းက ငါသတိပေးပါတယ်.... မျောက်နားသိပ်မကပ်ပါနဲ့ဆိုတာကို ၊ အဲ့မျောက်က ကျောင်းသားတွေလာလာစတာနဲ့ အကုန်တတ်နေပြီ"
"ချယ်လည်း ဘယ်သိပါ့မလဲလို့...."
"ထားတော့....ငါကျွေးမယ်နော် နင်လက်ကအမြန်ဖမ်းလိုက်..."
"အေး...အေး"
"..............."
"မျောက်ဖင်နီလေးရေ....အိုက်စကလင်.....ရော့ရော့...ချိုတယ်....စားကြည့် ၊ ချယ်.....မြန်မြန် ဆွဲလိုက်နော်"
"အွန်း...."
"ရော့....ရေခဲမုန့်လေး....ဟုတ်တယ်...လှမ်းယူ...လှမ်းယူ"
"အမလေး!!!!! ပလုတ်တုတ်ကြီး"
မျက်ချယ်က သူမရဲ့ဟန်းချိန်းကို မဖမ်းမိပဲ မျောက်ရဲ့လက်ကိုသွားဆွဲမိတော့ မျောက်ဖင်နီကြီးက လန့်သွားပြီး လှောင်အိမ်ဒေါင့်သို့ ကပ်သွားသည် ။
သူမလည်း လန့်သွားပြီး သန့်ဇင်၏နောက်ကျောသို့ အလိုအလျောက် ရောက်လာသည် ၊ မျောက်ကြီးကို ချော့၍ခေါ်ပါ သော်လည်း ပြန်မလာတော့ပဲ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသည်......
မျောက်လက်ထဲတွင် အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပလက်တီနမ်ဟမ်းချိန်း အဖြူလေးက ဆုပ်ကိုင်ခံထားရဆဲပင် ၊ မျက်ချယ်က....
"သန်ဇင်...လုပ်ပါဦးဟာ....ပလက်တီနမ် ဟန်းချိန်းက အမေဝယ်ပေးထားတာမကြာသေးဖူး ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ .....တရုတ်ဘုန်းကြီးတွေကို ခေါ်လိုက်ရမလား"
"အမ်း......အဲ့လိုတော့မဖြစ်ဖူး....ငါတစ်ခုခု ကြံလိုက်ပါဦးမယ်"
"လှောင်အိမ်က သော့ခါတ်ထားတာလေ.....နင်ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ ၊ ဘုန်းကြီးတွေကိုပဲ ခေါ်လိုက်ရအောင်ဟာ"
"မဖြစ်ဖူး...ငါနဲ့မျိုးမင်းထက် အရင်တစ်ခါတုန်းက ဒီကဘုန်းကြီးတွေနဲ့ ပြဿနာဖြစ်ထားတာ"
" သူတို့မမှတ်မှိလောက်တော့ပါဖူးဟာ"
"အမှန်တိုင်းပြောရရင် ငါတို့အငယ်တုံးက နှစ်တိုင်းလိုလို ဒီကျောင်းဝန်းထဲခိုးဝင်ပြီး မာလကာသီးအပင်ပေါ်ခိုးတက် အသီးတွေခူးစားနေကြ ၊ ဒီကျောင်းထိုင်ကအစ ငါတို့ကို မှတ်မိတယ်"
"နင်တို့က ဘာလို့ခိုးစားကြတာလဲ....စားချင်ရင်ဝယ်စားပေါ့"
"ခိုးစားတဲ့အသီးကပိုချိုတယ်လေ....ဟဲ...ပြီးတော့ မာလကာသီးက အူနီအသီးတွေဟ"
"အဲ့တာဆိုလည်း တစ်ခုခုကြံပါဦး"
"အင်း....ခဏ ငါစဥ်းစားလိုက်ဦးမယ်"
သူ့အရှေ့က မျောက်ဖင်နီကြီးကို လက်ပိုက်ကြည့်ကာ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည် ။
အငယ်တုန်းက ကျောင်းပြေးပြီး ဘုံကျောင်းထဲလာလျင် မျောက်ဖင်နီကြီးကို အမျိုးမျိုး စနောက်နေကြ........အဲ....ရုတ်တရပ် သူ့စိတ်ထဲ အကြံတစ်ခုထွက်လာလေသည်။
ထိုအကြံသည် အကြံကောင်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း မျက်ချယ်အရှေ့တွင် သူအကောင်အထည်မဖော်ချင်.....သို့သော်လည်း နောက်ထပ်အကြံတစ်ခု ထွက်မလာတော့၍ လက်လျော့ပြီး သက်ပြင်းတစ်ခုကိုချကာ လုပ်ဆောင်လိုက်ရသည်။
"ဂါး !!!"
သန့်ဇင်ကိုက ကုန်းကုန်းကွကွနှင့် လက်နှစ်ဖက်ကိုမြှောက်ကာ "ဂါး " လို့အော်လိုက်တော့ ဘေးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေသော မျက်ချယ်က ကြောင်အမ်းသွားသည် ။
လှောင်အိမ်ထဲက မျောက်ကြီးကလည်း ဒီကောင်ဘာအချိုးချိုးတာလဲဟု ဘုကြည့်ကြည့်နေလေသည်..... သန့်ဇင်ကိုက ဒါတွေဂရုမစိုက် မျောက်ကြီးရှိသော လှောင်အိမ်နားသို့ အတင်းကပ်သွားကာ သူ့ရဲ့နဂိုအကြံကို ဆက်လက်အကောင်အထည်ဖော်လေသည်။
"ဂါး....ဂါး...ဂါး....ခွီး....ခွီး...ခွီး"
"ဟီး...ဟီး...ဟီး...ဟား...ဟား...ဟား...ဟိုး...ဟိုး..ဟိုး....ဂါး..ဂါး..ဂါးးးးးးး"
သန့်ဇင်ကိုက လှောင်အိမ်နားတစ်ဝိုက်တွင် မျက်စိနောက်အောင် လျောက်သွားပြီး အသံဆိုးနှင့် မျောက်ကိုလုပ်ပြနေတော့ မျောက်က ဒေါသထွက်လာပြီး သွားအစုံကို ကြိတ်ပြကာ မာန်ဖီပြသည်......
"ဂီး.... ဂီး....ဂီး......ခီး....ခီး" ( မျောက်၏ အသံ)
"ဂါး....ဂါး...ဂါး....ခွီး....ခွီး...ခွီး"
"ဟီး...ဟီး...ဟီး...ဟား...ဟား...ဟား...ဟိုး...ဟိုး..ဟိုး....ဂါး..ဂါး..ဂါးးးးးးး" ( သန့်ဇင်ကို၏ အသံ)
လူဧကန်စင်စစ် ဖြစ်ပါလျက်နှင့် အလွန်အင်မတန်မှ မျက်စိနောက်စရာကောင်းသော သန့်ဇင်ကိုကိုကြည့်ရင်း မျောက်ဖင်နီကြီး သည်းမခံနိုင်တော့......
"ဂီး...ဂီး...ဂီး...ဂီး" နဲ့ဒေါသတွေထွက်လာပြီး လက်ထဲကိုင်ထားသည့် မျက်ချယ်၏ ဟန်းချိန်းနှင့် ပြစ်ပေါက်လိုက်လေတော့သည် ။
ဟန်းချိန်းလေး လှောင်အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ မျက်ချယ်က အမြန်သွားကောက်ပြီး သန့်ဇင်အား အိုကေပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။
ထိုအခါမှသာ သန့်ဇင်တစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်လေတော့သည်.......မျက်ချယ်က မောပန်း၍ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော သန့်ဇင်ကို လက်ဖြင့်ဆွဲထူပြီး .......
"မျောက်နဲ့အတူကရတာ မောသွားပြီလား......"
"မောတာပေါ့....ဒီလောက် ခုန်စွခုန်စွနဲ့ လုပ်နေရတာကို"
"နင်ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းလို့ တော်သေးတာပေါ့...."
"မဟုတ်ပါဖူး.............ငါတို့အငယ်တုံးကလည်း အခုလိုပဲလျောက်စရင်း မျောက်ကြီးက မျက်စိနောက်လာတော့ သူ့လက်ထဲရှိတာနဲ့ ကောက်ပေါက်တတ်တာကို သတိရသွားလို့ပါ"
"အင်း....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါလည်းသင်ခန်းစာရသွားပါပြီ"
"ရမှပဲ....ဟူး...မောတာ"
"................"
"အဟိဟိဟိ"
"နင်ဘာရယ်တာလဲ မျက်ချယ်"
"နင်စောနက လုပ်နေတာတွေ ပြန်တွေးပြီးရယ်တာလေ...လက်ကို ဒီလိုလုပ်ပြီး ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ ( ဂါးးး) ဆိုပြီး အော်လိုက်တာ.....ဟိဟိ"
"မျက်ချယ်....နင်နော်...."
"စတာပါဟာ....နင်ကလည်း ၊ စိတ်ချည်းပဲ..."
မျက်ချယ်နှင့်အတူ ဘေးချင်းယှဥ်ကာ လမ်းအတူလျောက်ရင်း သူမက မခံချင်အောင် စနောက်ပြီး သူ့ကို ပြန်ချော့တဲ့ အနေဖြင့် ပုခုံးချင်းတိုက်လိုက်တော့ သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲ မကျေနပ်ခြင်းများက အရည်ပျော်သွားပြီး ပါးစပ်ကအလိုလို ပြုံးမိသွားသည်။
မျက်ချယ်က စနောက်ချင်းကို ရပ်တန့်မည့်ပုံမပေါ်......ဘေးနားတွင်ရှိသော သန့်ဇင်ကို ထပ်မံ၍ စနောက်လိုက်ပြန်သည်။
"ဂါး....."
"မျက်ချယ်...နင်တော်တော့ဟာ"
"ခစ်ခစ်...နင့်ကိုစရတာ ပျော်စရာကောင်းလို့ပါ ၊ ဘုံခုနှစ်ဆင့်ပေါ် တက်ကြည့်ရအောင်လေ"
"တက်မလို့လား....အဲ့တာက ဝင်ကြေးပေးရတယ်နော်"
"ရောက်မှတော့ တက်မှာပေါ့....ငါပိုက်ဆံပါပါတယ်....လာ"
"အဲ့တာဆိုပြီးတာပဲ....ငါလည်း ဘုံခုနှစ်ဆင့်ပေါ်တော့ မရောက်ဖူးသေးဖူး"
ထိုသို့ဖြင့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အိမ့်မျက်ချယ်တို့သည် ဘုံခုနှစ်ဆင့်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်အထိ အတူတူ ယှဥ်ပြီးတက်သွားကြသည် ။
တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် တက်လာရာတွင် စုံတွဲတချို့ကို တွေ့ရလေသည် ၊ အတွဲတွေကပဲ အပေါ်တက်ရမှာပျင်းလို့လား............... အပေါ်ဆုံးထပ်က အလင်းရောင်ပိုရ၍ လူမြင်မည်ဆိုး၍လားတော့မသိ......... အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ ရောက်သည့် အခါတွင်တော့ လူတစ်ယောက်မှ မရှိပဲရှင်းလင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အပေါ်ဆုံးအထပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ မျက်ချယ်က ဝရံတာကိုအပြေးသွားပြီး လက်တန်းကို မှီရပ်ရင်း ပြင်ဦးလွင်မြို့လေး၏ ရှူ့ခင်းကို ကြည့်ရှူ့ခံစားကြသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမအနားသို့ သွားရပ်ပြီး ထုံးစံအတိုင်း ရှူ့ခင်းကိုနည်းနည်း မျက်ချယ်၏ မျက်နှာလေးကို များများကြည့်သည်။
သူမက ရှူ့မျှော်ခင်းကိုကြည့်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းကာ လတ်ဆတ်အေးမြသည့်လေကို တစ်ဝကြီးရှူရှိုက်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုအား....
"သန့်ဇင်...နင်လည်း ငါ့လိုလုပ်ကြည့်လေ"
"ဒီလိုလား......အွန်းးးးး................ဝါးးး"
"ဟုတ်တယ်....နေလို့ကောင်းသွားတယ်မလား"
"အင်း....လေကတော့ ရှူလို့ကောင်းပါရဲ့ ၊ လူကစက်ဘီးနင်းလိုက် လှေကားပေါ်တက်လိုက်နဲ့ ခြေထောက်ကတော့ညောင်းနေပြီ"
"အဲ့တာဆို ထိုင်ကြရအောင်..."
"အထဲကိုသွားမယ်လေ"
"အပြင်မှာပဲထိုင်ရအောင် ၊ အထဲကမှောင်တယ်....ဒီမှာဆို ရှူ့ခင်းလည်းကြည့်လို့ရတယ်"
"ထိုင်ခုံမှမရှိတာ ကြမ်းပြင်မှာထိုင်မလို့လား နင့်ရဲ့ စကပ်တွေပေကုန်မှာပေါ့"
"ဘာမှမဖြစ်ပါဖူး.....လာ"
"သီချင်းနားထောင်မလား...ငါ အဖေ့ရဲ့ mp3 ယူလာတယ်"
"အင်း...နားထောင်တာပေါ့"
သန့်ဇင်ကိုလည်း မျက်ချယ်၏ ညာဖက်ဘေးတွင်ဝင်ထိုင်ကာ နေဝင်ဆည်းဆာကို အတူကြည့်ရင်း စကားပြောရန်မေ့နေကြသည် ။
သူမ ပြောသလိုပင် ဘုံခုနှစ်ဆင့်၏ အပေါ်ဆုံးအထပ်ကနေ တွေ့မြင်ရသည့် ပြင်ဦးလွင်မြို့လေး၏ နွေရာသီ ညနေခင်း မြင်ကွင်းမှာ လှိုက်မောဖွယ်ကောင်းလှသည် ။
အနီရောင်နှင့် လိမ္မော်ရောင်ရောယှက်ကာ တောက်ပနေသည့် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအနီးက နေမင်းကြီးက အပူလှိုင်းများနှင့် တောက်လောင်နေဆဲ........နေအပူရှိန်က အငွေ့လှိုင်းများသဖွယ် လှိုက်ခတ်နေသော်လည်း အေးမြလတ်ဆတ်သည့် လေပြေညှင်းလေးက တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခါတ်လိုက်သောအခါ ရင်ထဲတွင်အေးမြ ငြိမ်းချမ်းစေသည် ။
တရုတ်ဘုံကျောင်းဝန်းထဲရှိ ထင်းရှူးပင်ပေါ်တွင် နွေဥသြငှက်ကလေးက
" ဥသြ....ဥသြ.....ဥသြ" နှင့် အဝေးက ချစ်ရတဲ့သူကို လှမ်းခေါ်နေရှာလေရဲ့...........
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဟိိုဒီလျောက်ငေးနေတုန်း မျက်ချယ်က သီချင်းနားထောင်ရန် နားကြပ်တစ်ဖက် လာပေးသည် ။
နားကြပ်ကိုတပ်လိုက်တော့ ရှမ်းအမျိုးသား အဆိုတော်ကြီး ဦးစိုင်းထီးဆိုင်၏ အသံချိုချိုလေးက နားထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာလေသည်။
( 🎼🎼 ချစ်သူ့လမ်းကြားကလေးမှာတွေ့နိုး.....ချစ်သူ့လမ်းကြားလေးမှာ တွေ့လိမ့်နိုးနဲ့.... 🎼
🎼🎼 ရှာနေသူချင်း.......ကြာလာတော့နီးသထက်နီးကာ.....တွယ်တာမိသတဲ့...🎼
🎼🎼 ချစ်သူ့လမ်းကြားကလေးမှာရှိနိုး.....ချစ်သူ့လမ်းကြားလေးမှာ ရှိလိမ့်နိုးနဲ့.... 🎼
🎼🎼 တစ်ခါတစ်လေမှာများ......ကြုံချင်တော့ မျက်စိအောက်က.....လူပါပဲ....🎼
🎼🎼 ဘယ်သူပြောနိုင်မှာ....လဲ....မြင်ရင်ချက်ချင်း သိခဲ့ပါတယ်.......🎼
🎼🎼လူတွေရာထောင်ချီတဲ့.....ချစ်သူ့လမ်းကြားထဲဝယ်....🎼
🎼🎼လျောက်လိုက်ရပ်လိုက်နဲ့ရယ်....တစ်ယောက်ထည်း.....🎼
🎼🎼 ချစ်သူ့လမ်းကြားထဲမှာ စောင့်မြဲစောင့်မယ်...🎼
🎼🎼 တစ်ချိန်ချိန်တော့.....ကြင်နာသူကောက်ရလိမ့်မယ်....ယုံကြည်လျက်ပဲ....🎼🎼 )
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သီချင်းနားထောင်ရင်း သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ တစ်ခုခုကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းကိုစောင်းကြည့်လိုက်တော့ သူချစ်ရတဲ့ အိမ့်မျက်ချယ်လေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။
သူမလည်း တစ်နေကုန်လျောက်သွားရင်း မောပန်းနွမ်းနယ် နေပြီထင်ပါရဲ့............. သူမရဲ့မျက်လုံးကိုနေမထိုးအောင် လက်ဝါးဖြင့်ကာပေး ထားလိုက်ပြီး မျက်နှာလေးကို အနီးကပ်မြင်ရခိုက် တစ်ဝကြီး ငေးကြည့်နေမိသည်။
ဖြူစင်ရိုးသားပြီး အပူအပင်တွေကင်းမဲ့နေတဲ့ သူမရဲ့မျက်နှာလေးကို သူကြည့်လို့မဝနိုင်ပဲ ဖြစ်နေသည် ၊ အချိန်တွေကို ရပ်တန့်ထားနိုင်မည့် ရီမုဒ်ကွန်ထရိုးသာရှိလျင် ဒီအခိုက်အတန့်လေးကို Pause ခလုတ်နှိပ်ပြီး ထာဝရအတွက် ရပ်ထားလိုက်ချင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ညနေခင်းလေပြေလေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာ သည် ။
လေပြေနှင့်အတူ ကပ်ပါလာသည့် မျက်ချယ်၏ ကိုယ်သင်းရနံ့လေးသည် သူ၏ ဂန္ဓာအာရုံကနေတဆင့် နှလုံးသားဆီသို့ပါ ပျံ့နှံ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။
နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ပထမဦးဆုံး ရင်ခုန်သံများရဲ့ ခိုင်းစေချက်တစ်ခုအရ သန့်ဇင်ကို၏ နှုတ်ခမ်းတစ်စုံသည် သူမရဲ့ ဆံပင်ခွဲကြောင်းရှိသော နဖူးပြင်ပေါ်သို့ မရည်ရွယ် ပါသော်လည်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
"ဝှီး......" ( သစ်ရွက်ကြွေတချို့ကို လှုပ်ခတ်ရုံမျှသာ တိုက်ခတ်သည့် လေပြေညှင်းလေး )
"ဥသြ.....ဥသြ....ဥသြ....ဥသြ...ဥသြ " (🐦🐦🐦🐦🐦)
သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲ နှလုံးခုန်သံများ ဗလောင်ဆူလာသဖြင့် အသက်ရှူခြင်းကို ခေတ္တခဏရပ်နား လိုက်သည်............
တစ်စက္ကန့်....နှစ်စက္ကန့်......သုံးစက္ကန့်......သူမ၏နဖူးလေးနှင့် နှုတ်ခမ်းက ထိလေပြီ.......
ချယ့်...နဖူးပြင်လေး၏ တန်ပြန်အထိအတွေ့ကြောင့် သန့်ဇင်ကို၏ ရင်ခုန်သံများက တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်လာစေသည် ။
ထိုအချိန်တွင် Mp 3ထဲက သီချင်းက Iron cross အဖွဲ့ရဲ့ ဆူညံသည့် Heavy rock အသံပြောင်းသွားတော့ မျက်ချယ် အိပ်ပျော်နေရာမှ နိုးထလာလေသည်။
"အွင်း....သန့်ဇင်...ငါအိပ်ပျော်သွားတာလား"
"အင်း.. ဟုတ်တယ်.. အချိန်ရှိသေးတယ် ၊ အိပ်ချင်အိပ်အုံးလေ"
"မအိပ်တော့ပါဖူး.........ပြန်ရအောင်လေ ၊ နင့်အိမ်လည်း ပြန်ဝင်ရအုံးမှာနဲ့ဆို နောက်ကြသွားလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်သားပဲ.....ထတော့...ထတော့"
"အွင်း....ဝါး.....လေလေးတဖြူးဖြူးနဲ့ အိပ်လို့ကောင်းလိုက်တာ"
"ဟင်း ..ဟင်း"
"ဘာလို့ရယ်တာလဲ.... သန့်ဇင်"
"ငါ့ကိုသာ ကုလားသေကုလားမောနဲ့အိပ်တယ်လို့သာပြောတာ ၊ သူကြဘာထူးတာကြလို့..... ထိုင်ရင်းတောင် အိပ်ပျော်နေပြီးတော့"
"နင်က ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး ကြေးနန်းတိုက်မနေပါနဲ့.....ဟွင့်..."
"စတာပါ....အင့်"
"အမလေး...နင့် ယောကျာ်းလေးအားကြီးနဲ့ ပုခုံးကိုမတိုက်နဲ့လေ...နာတယ်ဟ"
"ဆောတီး...ဆောတီး...ဟဲ..ဟဲ ၊ အိမ်ပြန်ကြမယ်လေ"
"အွင်း....ပြောမှပဲ ဗိုက်လည်းဆာလာပြီ ၊ နင့်အမေရဲ့ ဗမာရှမ်းခေါက်ဆွဲ သွားစားကြတာပေါ့.... ဟိဟိ"
".............."
နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် တစ်ရက်၏ အမှတ်တရညနေခင်းကို သူမနှင့်အတူ တရုတ်ဘုံကျောင်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည် ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အမေတို့က ညစာစားပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် သန့်ဇင်ကို ကိုယ်တိုင် ရေနွေးအိုးတည် ခေါက်ဆွဲဖျောကာ ပုဇွန်ခြောက်ချက်အနှစ်ထည့်ပေးပြီး မျက်ချယ်စားရန် ပြင်ပေးလိုက်သည် ။
နှစ်ယောက်သား ဗိုက်ဆာဆာနှင့်စားလိုက်ကြရာ တစ်ယောက်နှစ်ပန်းကန်မျှပင် ကုန်သွားလေသည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ်က ခေါက်ဆွဲမြန်မြန်စားပြီး တစ်အိမ်လုံးကို နှုတ်ဆက်ကာ သူမအိမ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။
သူမအိမ်ပြန်သွားတော့ သန့်ဇင်ကိုသည် Tv မကြည့်ဖြစ်တော့ပဲ အပေါ်ထပ်ကိုတက်ပြီး စာကြည့်စားပွဲတွင် ထိုင်လိုက်မိသည် ။
စားပွဲပေါ်တွင် သူ့အတွက် ချန်ထားခဲ့သည့် English Grammer စာအုပ်ထဲက မျက်ချယ်၏ လက်ရေးတိုလေးများကို ငေးကြည့်ရင်း တစ်ယောက်ထည်း ပြုံးနေမိသည် ။
ညနေခင်းတုန်းက သူမရဲ့နဖူးပေါ်ကို ခိုးပေးခဲ့သည့် အနမ်းတစ်ပွင့်အကြောင်းကိုပြန်တွေးပြီး ရင်တွေခုန်လာကာ Grammer စာအုပ်ကြီးကို အကြောင်းအရင်းမရှိပဲနှင့် ရင်ခွင်ထဲသို့ထည့်ကာ ဆွဲဖက်မိလေသည် ၊ သူ့ဘာ့သာ လျောက်လုပ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်များကြည့်နေမလားဟု စိတ်ထဲတွင် မလုံမလဲဖြစ်ကာ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်မိလိုက်သည်။
နောက်ထပ်ကျန်ရှိနေသေးသည့် နွေရာသီပိတ်ရက်များတွင် သူမအား လွမ်းနေရလိမ့်အုံးမည် ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှစ်နွေရာသီသည် သူ့ဘဝတွင် အပျော်ရွင်ဆုံးနှင့် အဓိပ္ပါယ်အရှိဆုံးသော အားလပ်ရက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ပြောရချေလိမ့်မည်။
သန့်ဇင်ကို၏ ဘဝတစ်သက်စာအတွက် အမှတ်တမဲ့မှ အမှတ်တရများစွာကျန်ရစ်ခဲ့သည့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ဟု ဆိုလျင်လည်း မမှားချေ......................
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Nine: : Thu Thu Han - Page 20
သင်္ကြန်ပွဲတော်ရက်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်းရက်များတွင် သန့်ဇင်ကိုတို့လို အလယ်တန်းကနေ အထက်တန်းသို့ ကူးပြောင်းသည့် ကျောင်းသားများအားလုံး၏ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် များသည် တရားဝင်ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ ။
အမေဖြစ်သူက ရက်ကွက်နှင့်မနီးမဝေးတွင် တစ်ပိုင်တစ်နိုင်ဖွင့်သည့် နာမည်သိပ်မရှိသည့် ဘော်ဒါဆောင်လေးတွင် သန့်ဇင်ကိုအား အပ်ထားလိုက်လေပြီ ၊ မျိုးမင်းထက်ကတော့ စံနန်းထက်ဘော်ဒါသို့ ညအိပ်ညနေ ပြောင်းသွားပြီ ဟူ၍ သတင်းကြားရသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ဘော်ဒါဆောင်တွင် ညအိပ်ညနေမနေရသော်လည်း Tv ကြည့်ဖို့မပြောနှင့် ဝတ္ထုစာအုပ်ပင်မကိုင်နိုင်တော့.........မနက်ဆိုလျင် ၆နာရီကနေ ၁၀နာရီအထိ ကျူရှင်တစ်ပိုင်း ၊ နေ့လည်အိမ်ပြန် ခဏနားပြီးလျင် နေ့လည် ၁နာရီ မှ ညနေ ၆နာရီ အထိ ဖင်ကျိန်းအောင် ထိုင်ပြီးစာသင်ရပြန်သည်။
ည၇နာရီခွဲ မှ ၁၀နာရီအထိကလည်း ဘော်ဒါဆောင်တွင် ည study ထိုင်ရသဖြင့် လူလည်းသေချင်စော်နံကာ ကျောင်းမြန်မြန်ပြန်ဖွင့်ဖို့ကိုပင် စောင့်မျှော်နေရ လေသည်။
ဘော်ဒါဆောင်၏ ကျူရှင်ပိတ်သော တနင်္ဂနွေနေ့တစ်ရက်သာ နားရက်ရသဖြင့် အသက်ရှူချောင်သည် ၊ သို့သော်လည်း အဆောင်ကပေးလိုက်သည့် အိမ်စာများနှင့် ထပ်မံအလုပ်ရှုပ်လေရာ လူလိမ္မာလုပ်ရတာမလွယ်ပါလားဟု သန့်ဇင်ကိုတွေးမိသည်။
ကျူရှင်က အင်္ဂလိပ်စာ သဒ္ဒါသင်လျင် မျက်ချယ်ကို သတိရမိပြန်သည်......သူမလည်း အခုချိန်ဆို သူ့လိုပဲ အဆောင်တစ်ခုမှာ စာသင်နေရလိမ့်မည် ၊ မတွေ့ရတာ တစ်လကျော်သည့် အချိန်ကာလက သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်နှစ်ကျော်ခန့်မျှကြာနေသလို ခံစားရသည် ။
သူမအကြောင်းတွေးမိလျင် အဆုံးသတ်အတွေးတစ်ခုက ကျောင်းမြန်မြန်ပြန်ဖွင့်ပါစေ ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။
နေ့မအားညမအား ကျူရှင်နှင့်အိမ်ကို လိမ်ဖယ်လိမ်ဖယ်နှင့် ဖြတ်သန်းပြီးနောက် အောင်စရင်းများထွက်ပြီး ကျောင်းအပ်လက်ခံသည့်အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသည် ။
အငယ်တုန်းကဆို နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ဆော့လို့မဝသေး၍ ကျောင်းအပ်ရမည့် အချိန်ရောက်လျင် စိတ်ညစ်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း အခုတော့ ပိတ်ရက်တွင် စာတွေချည်း သင်နေရသဖြင့် ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့မည်ဆိုသည့် သတင်းမှာ ပျော်စရာအတိဖြစ်နေသည်။
ကျောင်းသွားအပ်သော အချိန်တွင် သန့်ဇင်က သိပ္ပံအတွဲယူပြီး ယခင်နှစ်က ဖြေထားသော အမှတ်စုစုပေါင်းကိုကြည့်ကာ အတန်းခွဲတော့ အေခန်းသို့ရောက်သွားသဖြင့် အမေဖြစ်သူက တအံ့တသြဖြစ်နေရှာသည် ။
ကျောင်းအပ်ပြီးအပြန် စာရေးကိရိယာဆိုင်ဝင်တော့ အမေက ရေးလို့ကောင်းသည့် စာအုပ်အကောင်းစားတစ်ဒါဇင်ကို ဆုချသည့်အနေဖြင့် ဝယ်ပေးသည်။
အရင်နှစ်တွေတုံးကတော့ ကျောင်းကရသည့် အစိမ်းရောင်အဖုံးနှင့် ဗလာစာအုပ်ကိုသာ ထည်လဲသုံးခဲ့ရသည်.......ငယ်စဥ်က စာအုပ်အချောအကောင်းစား မက်မောခဲ့သော်လည်း ကြီးလာတော့ မချောမကြမ်းစာရွက်အသားကိုပဲ ကြိုက်နှစ်သက်လေ တော့သည် ၊ အမေက ဆုအနေနဲ့ဝယ်ပေးတာဆိုတော့ သန့်ဇင်လည်း ဂျီမများနေတော့ပဲ ယူခဲ့လိုက်တော့သည်။
June လဆန်းတွင် သန့်ဇင် မျှော်လင့်နေသော အမှတ် ( ၂ ) အခြေခံပညာအထက်တန်းကျောင်း ကြီးပြန်ဖွင့်လေပြီ......ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကျောင်းပြန်ဖွင့်သောကြောင့် အပျော်ဆုံးဖြစ်နေသည့် လူသားမှာ သန့်ဇင်ကိုပင်။
မနက်ကျူရှင်ချိန် ၇နာရီခွဲအပြီး အိမ်ကိုအပြေးပြန်... ........ရေချိုးအဝတ်အစားလဲကာ ကျောင်းသို့စောစောထွက်ခဲ့သဖြင့် ၈ နာရီ ၁၅မိနစ်ခန့်တွင် ကျောင်းသို့ ရောက်နေလေပြီ။
သူတက်ရမည့် အခန်းကိုအရင်ရှာပြီး အနောက်တန်း တစ်နေရာတွင် ကျောပိုးအိတ်ကိုထားခဲ့ပြီး မရောက်တာကြာပြီဖြစ်တဲ့ ကျောင်းဝန်းထဲသို့ လျောက်သွားကြည့်လေသည်။
ချစ်ရတဲ့ ကျောင်းတော်ကြီးက သူငယ်စဥ်ကတုန်းကအတိုင်း ဘာမှသိပ်မပြောင်းလဲသေး...... ကျောင်းသုံးလပိတ်ထား၍ တချို့နေရာများတွင် သစ်ရွက်ခြောက်များနှင့် ဖုန်များနေသည်က လွဲ၍ အရာရာဟာ အရင်ကအတိုင်း.....
အရင်ဆုံး ယောကျာ်းလေးသန့်စင်ခန်းကိုသွားပြီး သေးသွားပေါက်သည် ၊ ပြီးမှ သူအငယ်ကသင်ကြားခဲ့သော ခြောက်တန်းဆောင်အပေါ်သို့ တက်ကြည့်သည် ၊ အဆောင်အဦးကြီးက အိုမင်းနေပြီဖြစ်၍ လှေကားကလည်း တစ်ချက်လှမ်း လိုက်တိုင်းလှုပ်ရမ်းသွားသည်......
အငယ်တုန်းကတော့ ဒီလှေကားကို ကျယ်သည်ဟု ထင်မိခဲ့သော်လည်း အတန်းကြီးလာလို့လား.....ကိုယ်လုံးပဲ ထွားလာလို့လားမသိ ၊ လှေကားက သေးသေးလေးဖြစ်သွားသလိုပင်........အပေါ်ထပ်တွင် လမ်းလျောက်ပြီး ဆဋ္ဌမတန်း ( D ) အခန်းသို့အရောက်တွင် အထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်.......သန့်ဇင်ကိုတို့ မျိုးမင်းထက်တို့ရဲ့ လူဆိုးများဖြတ်သန်းရာ ဌာနဖြစ်သဖြင့် ပြတင်းပေါက်ရှိ မှန်အကြည်တော်တော်များများမှာ မရှိတော့ပဲ ကွက်လပ်ဖြစ် နေသည်။
နောက်ဆုံးတန်းက အမှိုက်ပုံးကလည်း လက်ကိုင်ကွင်းတစ်ခုမှမရှိတော့ ၊ ညာဖက်တစ်ခြမ်းကိုတော့ မျိုးမင်းထက်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့အတူတူ အမှိုက်လွှင့်တုန်းက ပုံးကို အလွှဲလွန်သွား၍ ကျွတ်ထွက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဖက်ကတော့ သူတို့အမွေ ဆက်ခံသည့်ဂျူနီယာလူဆိုးအဖွဲ့ လက်ချက်ပဲဖြစ်လိမ့်မည်။
ထိုကျောင်းဆောင်ကနေ အောက်သို့ပြန်ဆင်းလာပြီး နှစ်ရှည်ပရုပ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ ကွတ်ပြစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း သူ့ထက်အတန်းငယ်သော ကလေးများဟိိုဒီသွားနေသည်ကို ငေးကြည့်မိသည် ။
ခဏကြာမှ မျိုးမင်းထက်တို့ စံနန်းထက် ဘော်ဒါဆောင်မှ ကျောင်းသားများ ဖယ်ရီကားပေါ်က ဆင်းလာတာတွေ့တော့ သူ့အပြေးသွားကြိုလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင် ကိုမြင်တော့ ပုခုံးကိုဆွဲဖက်လိုက်ရင်း......
“သားကြီး....အခြေအနေ”
“အမ်.....ဘာအခြေအနေလဲ ၊ အခုမှ ကျောင်းတက်တာကို”
“မင်းစော်...မျက်ချယ်နဲ့လေ....သင်္ကြန်မတိုင်ခင် ငါ့ဆီလာလည်တုန်းက တရုတ်ဘုံကျောင်း သွားတဲ့အထိပြီးသွားပြီ ၊ ဘာဆက်ဖြစ်သေးလဲ”
“ဘာမှဆက်မဖြစ်ပါဖူး.....တွေ့တောင် မတွေ့ဖြစ်သေးဖူး.၊ ပြီးတော့ငါ့စော်မဟုတ်ပါဖူးကွာ”
“အဲ့တာဆို ငါလိုက်လိုက်ရမလား....သန့်ဇင်”
“အဲ....စော်တော့မဖြစ်သေးပေမယ့် ငါကြိုက်နေတယ်လေကွာ မင်းကလည်း”
“စတာပါကွာ....ငါကဗူးတယ်ဆိုပေမယ့် စည်းတော့ရှိပါတယ်ကွ....ဟဲဟဲ”
“ဒါနဲ့ မင်းက ဘယ်အခန်းမှာတက်ရမှာလဲ”
“Eco အခန်းက D အခန်းကနေစတယ်ထင်တာပဲ....အဲ့သွားရမှာ ၊ မင်းကဒီနှစ် အေခန်းရတယ် မလား”
“အင်း....ဟုတ်တယ်...အလည်လာခဲ့လေ”
“မင်းတို့အေခန်းကို ဘာလာလုပ်ရမှာလဲကွ....မင်းကပဲ စော်မျက်နှာတစ်ခုထည်းကိုကြည့်ပြီး ငါနဲ့ အောင်အောင်ဦးကို သစ္စာဖောက်တာ”
“အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး.....မဟုတ်ရင်လည်းငါက Bio ပဲယူမှာပဲဟာ”
“ငါတော့ အင်္ဂလိပ်လိုကျက်ရမှာ ပျင်းလွန်းလို့ အီကိုပဲယူလိုက်တော့တယ် ၊ အောင်အောင်ဦး ကလည်းငါနဲ့အတူတူပဲ”
“အဲ့တာဆို ငါပဲမင်းတို့အတန်းထဲလာလည်ရတော့မှာပေါ့”
“ဟားဟား....အေခန်းက စာကြမ်းပိုးတွေ လက်မခံဖူးဟေ့”
“ ဒီနှစ်အတန်းမတူတော့ ငါတို့ပြဿနာသိပ်မရှာရတော့တာပေါ့ကွာ....”
“ ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းမသွားချင်တော့ဖူးလား.....”
“ သွားရပါများလို့ သိပ်တောင်မထူးဆန်းတော့သလိုပဲ...... ၊ မင်းတို့အခန်းရောက်ပြီနော်.... ဟုတ်တယ် အနောက်တန်းမှာ အောင်အောင်ဦးထိုင်နေတာမလား”
“ဟုတ်ပ....အဲ့ကောင် ဂတုံးဆံပင်ပေါက်ကေနဲ့ပါလား ၊ ကိုရင်ဝတ်ထားတာထင်တယ် ၊ လာ သွားစရအောင်”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့လည်း စာသင်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်ပြီး ကိုးတန်းဖတ်စာအုပ်ကို ဟိုလှန်ဒီလှန်ကာ လျောက်ကြည့်နေသော အောင်အောင်ဦးအနား သွားထိုင်ပြီး စနောက်ကြ သည်။
“ဟေ့.....ဖိုးဂတုံး...လုံးလုံး....လုံးလုံးနဲ့ပါလား”
“လာကြပြီလား....သေနာနှစ်ကောင်........ဟိုသေနာသန့်ဇင် ဦးနှောက်နဲ့မစဥ်းစားပဲ နှာခေါင်းနဲ့ စဥ်စားပြီး Bio ယူသွားတဲ့အကောင်မလား....ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ”
“မင်းတို့ဆီကို အလည်လာတာလေ မလာရဖူးလား”
“လာလို့တော့ရတယ်....မုန့်တော့ဝယ်ခဲ့”
“ငါကငမွဲမှန်း သိရဲ့သားနဲ့”
“အဲ့တာဆိုလည်း မလာခဲ့နဲ့ကွာ.........မစားရအညှော်ခံ ဟိုဘယ်သူ မျက်ချယ်ဆိုလား သက်လှယ်ဆိုလား အဲ့တစ်ရောက်နားသွားနေ”
“မင်းတို့နှစ်ယောက်ကလည်း မဟုတ်လည်းငါက Bio တွဲပဲယူမလို့ပဲဟာ”
“သန်ဇင်...မင်းကဆယ်တန်းအောင်ရင် ဆရာဝန်လုပ်မလို့လား....”
“မဟုတ်ပါဖူး....ငါကအမှတ်ဘယ်မှီမှာလဲကွ....တချို့တက္ကသိုလ်တွေက Bio တွဲတွေပဲခေါ်လို့”
“မင်းက ဘယ်တက္ကသိုလ်တက်ချင်လို့လဲ”
“အမှတ်မှီရင်တော့ ကွန်ပျူတာတက္ကသိုလ်တက်မလားလို့....အဲ့ကျောင်းတော့ အမှတ်မှီအောင် လုပ်ရမှာပဲဟေ့ ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရော ဘယ်ကျောင်းတက်မှာလဲ”
“ငါကတော့ အဝေးသင်ပဲတက်ပြီး ငါ့အဒေါ်တွေဆိုင်မှာပဲ ကူလုပ်မလို့.......... နောက်ဆုံးကြလည်း ဒါပဲလုပ်ရမှာပဲဟာ.........ဘာလို့ Bio တွေကို အင်္ဂလိပ်လိုကျက်နေရ အုံးမှာလဲ” ဟု အောင်အောင်ဦးက ပြောသည် ။
“မျိုးမင်းထက်...မင်းကရော”
“ဟင်...ငါတော့မသိသေးပါဖူး.......ငါကအမှတ်လည်း ကောင်းလောက်မှာ မဟုတ်ဖူးဆိုတော့ ရတဲ့ကျောင်းပေါ့ကွာ........ပြီးရင် ငါ့အကိုလို Day တက်မယ်...စော်ထားမယ်...စော်ဖုတ်မယ်” ဟု မျိုးမင်းထက်က ရည်ရွက်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“ရည်ရွယ်ချက်ကြီး ကတော့ကွာ......ဟားဟားဟား”
“ငါ့ရဲ့ ဒို့တာဝန်အရေးပါးထဲကလေ....Day တက်မယ်...စော်ထားမယ်...စော်ဖုတ်မယ်...ဟဲဟဲ”
“ဒေါင်....ဒေါင်....ဒေါင်”
“သန့်ဇင်....ကျောင်းတက်ပြီ....မင်းအခန်းပြန်တော့လေ”
“အော်....အေး ၊ ငါ့မေ့နေတာ မင်းတို့နဲ့အတန်းအတူတူ တက်နေကြဆိုတော့....သွားပြီသွားပြီ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံကြားတော့ မျိုးမင်းထက်တို့နှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး သူ့အခန်းဆီသို့ အပြေးပြန်သည် ၊ ကိုးတန်းဆောင်ရှေ့ရောက်တော့ သူဝင်နေကြ D အခန်းကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ဘယ်အခန်းကိုဝင်ရမှာပါလိမ့်ဟု အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေသေးသည် ။
ပြီးခါမှ အော်..........ငါ A ခန်းရောက်နေတာပါလားဟု ပြန်တွေးမိပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အခန်းထဲသို့ရောက်သောအခါတွင် သူကျောပိုးအိတ်ချခဲ့သော ထိုင်ခုံတွင် မိန်းခလေးများ ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ။
ထို့ကြောင့် သူ့အိတ်ကိုပြန်ယူလိုက်ပြီး ယောကျာ်းလေးတွေ ဘယ်နားထိုင်ပါလိမ့်ဟု ကြည့်လိုက်တော့ နောက်ဆုံးတန်းတွင် တစ်ယောက်မှမရှိသဖြင့် အေယောကျာ်းလေးများ၏ နောက်ဆုံးတန်းဟု ယူဆရသော အလယ်တန်းတွင် သူဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် အတန်းပိုင်ဖြစ်သော ဆရာမဝင်လာ လေသည်........
“မင်္ဂလာပါ....ဆရာမ”
“အေး...အေး...မင်္ဂလာပါ သားတို့သမီးတို့ ”
အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ သဘောကောင်းပုံပေါက်သည့် ချိုမြမြအသံကြောင့် သန့်ဇင်ကို အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားသည် ။
ဆရာမကို မတ်တပ်ရပ် နှုတ်ဆက်ရင်း အခန်းထဲကို တစ်ချက်ဝှေ့ကြည့်ရင်း အိမ့်မျက်ချယ် ဘယ်နားမှာပါလိမ့်ဟု လိုက်ရှာသော်လည်း သူမကိုမတွေ့မိ.....အတွေးထဲတွင် ကျောင်းများပြောင်းသွားတာလားဟု တွေးပြီးစိတ်ပူမိသည်။
အတန်းထဲရှိ ယောကျာ်းလေးအားလုံးကြားထဲတွင် သန့်ဇင်ကို၏ အရပ်အမောင်းက ထိုးထိုးထောင်ထောင်ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် အနည်းငယ် နေရခက်နေပြန်သည် ၊ D ခန်းမှာ နေတုန်းကဆိုလျင် နှစ်ကျအကိုကြီးများ....တရုတ်ကျောင်းက အကိုကြီးများရှိသဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ လူကောင်သေးသည့် လူညှပ်လေးတစ်ယောက်လို အမြဲတမ်းခံစားခဲ့ရသည် ။
အခုတော့လည်း A ခန်းက ပုပုသေးသေး ၊ ပိန်ပိန်နှင့်မှန်ကြောင်လေးများကြားထဲတွင် သူက အုန်းပင်ကြီးလို ဖြစ်နေသည်။
“ကဲ.....ဆရာမ အတန်းတက်တဲ့စာရင်းကောက်မယ်နော်....ကိုယ့်နာမည်ကြားရင် ( ရှိ ) လို့ ထူးပြီးရင် ထိုင်လိုက်နော်…”
“အေး....အရှေ့ဆုံးတန်းက သမီးလေး....သူသူဟန်မလား....ဆရာမကို စာပွဲခင်းတာတစ်ချက် ကူပေးပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ဆရာမ”
အတန်းရှေ့သို့ “ သူသူဟန်” ဆိုသည့် အရပ်ရှည်ရှည် ခပ်ချောချော ကျောင်းသူလေးက ထွက်လာပြီး ဆရာမကို ကူညီပေးသည် ၊ အဲ့ကောင်မလေးက မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း...... ဆံပင်ရှည်ရှည် နှာတံဆင်းလေးဖြင့် တော်တော်လေးလှသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုအပါအဝင် စာကြမ်းပိုးများဖြစ်သော A ခန်းက ကောင်လေးများပင် အကုန်ငေးကြည့်နေကြသည်။
အရှိအတိုင်း ဝန်ခံရလျင် သူသူဟန်ဆိုသည့် တစ်ယောက်က အိမ့်မျက်ချယ်ထက်ပင် ပိုချောသည်ကို သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ လက်ခံလိုက်ရသည် ၊ ဒါပေမယ့်လည်း မျယ်ချယ်ရဲ့ မျက်နှာလေးက ပိုအပြစ်ကင်းပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုတွေးပြီး ကိုယ့်ငါးချဥ်ကိုယ်ချဥ် လိုက်သည်။
ဆရာမက လူစာရင်းကိုကြည့်ပြီး အတန်းသားတစ်ယောက်ချင်းဆီ၏ နာမည်များကို ခေါ်လေတော့သည်..........
“ထွန်းအောင်ကျော်...”
“ရှိ”
“အောင်ကောင်းမြတ်...”
“ရှိ”
“.........”
“...”
“သီဟဗလ”
“ရှိ”
“ယောကျာ်းလေး...နောက်ဆုံးတစ်ယောက်က မောင်သန့်ဇင်ကို”
“ရှိ”
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူ့နာမည်ခေါ်သံကြားတော့ ရှိ လို့ထူးပြီးထိုင်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် သူ့ဘေးနားက ခန္တာကိုယ်ပိန်ပိန်....ဝက်ခြံနှင့် မျက်မှန်နှင့် တစ်ယောက်အား စကားပြောပြီး မိတ်ဖွဲ့လိုက်လေသည်....
“မင်းနာမည် သီဟဗလ မလား...စောနကခေါ်တော့ မင်းနာမည်ကြားလိုက်တယ်”
“အေး.....သီဟ လို့ပဲခေါ်ပါ....မင်းနာမည်က...သန့်ဇင်...ဘာ”
“သန့်ဇင်ကို....သန့်ဇင်လို့ပဲခေါ်ပါ ၊ ဒါနဲ့ ဟို သူသူဟန်ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်က နာမည်ကြီးလား.... ဆရာမက နာမည်ဘယ်လိုသိနေတာလဲ.... ”
“ဟင်....မင်းကတစ်ခြားကျောင်းကပြောင်းလာတာဆိုတော့....သူသူဟန် ကိုဘယ်သိပါ့မလဲ ၊ ငါတို့အခန်းထဲက စာတော်တဲ့ ကျောင်းသူနှစ်ယောက်ထဲကတစ်ယောက်ပဲ”
“နောက်တစ်ယောက်က အိမ့်မျက်ချယ်မလား”
“မျက်ချယ်ကိုသိတယ်လား....အဲ့တာဆို မင်းဒီကျောင်းကပဲပေါ့...မင်းကို B ခန်းမှာလည်း မတွေ့ဖူးပါဖူး”
“ငါက D ခန်းကလေ..ဟဲဟဲ ၊ အလံတိုင် အရှေ့တော့ခဏခဏ ထွက်ဖူးတယ်”
“အော်....အဲ့တာကြောင့်မို့ကိုး နည်းနည်းတော့ မြင်ဖူးသလိုလိုရှိသားပဲလို့”
သန့်ဇင်နှင့် သီဟ စကားတိုးတိုးပြောနေချိန်တွင် အတန်းရှေ့၌ နာမည်စာရင်း ခေါ်နေဆဲဖြစ်သော အတန်းပိုင်ဆရာမက......
“အလယ်တန်းက ကောင်လေးနှစ်ယောက် စကားမပြောနဲ့တော့...ဆရာမဒီမှာ မိန်းခလေး နာမည်တွေခေါ်နေတုန်းရှိသေးတယ်....တိတ်တိတ်နေကြ”
ဆရာမ၏ အော်သံကြောင့် သီဟတစ်ယောက် ခေါင်းလေးပုကာ ငုံ့ဝင်သွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနားထဲတွင် အေခန်းအတန်းပိုင် ဆရာမ၏ အသံက ဆူငေါက်နေသည်ဟုပင် ထင်ရက်စရာမရှိအောင် ချိုချိုအေးအေးလေးဖြစ်နေရှာသည် ။
သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ လူဆိုးတန်းတွင် နေခဲ့ဖူးသောကြောင့် အာပြဲပြီးဆိုးသော ဆရာမများ၏ အော်ငေါက့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် လူလိမ္မာအတန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူနှင့် အသားမကျပဲ ဖြစ်နေသည်။
“သူသူဟန်....”
“ရှိ...”
“အိမ့်မျက်ချယ်”
“.......”
“အိမ့်မျက်ချယ်.........မရှိဖူးလား ၊ အဲဟုတ်သားပဲ သူ့အဖေက ဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီး ခွင့်တိုင်ထားတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့တဲ့လဲ ဆရာမ” ဟု သူသူဟန်က စပ်စုပြီးမေးမြန်းလိုက်သည်။
ဆရာမက...
“ခရီးလွန်နေလို့တော့ ပြောတာပဲ ၊ မနက်ဖြန်မှ ကျောင်းလာမယ်တဲ့”
“အော်...ဟုတ်”
“ကဲ....နောက်တစ်ယောက် ဆက်ခေါ်မယ်....မ*****”
“ရှိ...”
“မ***”
“ရှိ”
“........”
“........”
ဆရာမ၏ အတန်းသားစာရင်းထဲတွင် မျက်ချယ်ပါနေသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ပျော်ရွှင်သွားသည် ၊ သူမနှင့်အတူ တစ်ခန်းတည်း စာသင်ရတော့မည်မဟုတ်လော.... ...လွမ်းပါသည်ဆိုမှ သူမကဒီနေ့မလာသေးဖူးတဲ့..........
မနက်ဖြန်ကြမှ သူမဆီကိုသွားပြီး သူ့ကိုပေးခဲ့တဲ့ဂတိ တည်ပြီနော်လို့ အပေါ်စီးကနေပြောရအုံးမယ်...ဟဲဟဲ။
ကိုးတန်းသင်ရိုးများကို စာကြမ်းပိုးများကြားထဲတွက် သင်ယူရင်း မနက်ပိုင်းတစ်ပိုင်း အတန်းချိန်ပြီးတော့ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် တော်တော်အီစိမ့်သွားသည် ။
ဆရာသမားများက စာသင်နေချိန်တွင် စကားလည်း သိပ်မပြောကြပဲ စာကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး လုပ်ကြသည်..............
သူ့ဘေးနားတွင်ထိုင်သော သီဟက သဘောကောင်းသော်လည်း စာသင်နေချိန်တွင် စကားပြော၍မရ.....သူနှင့် ဆိုးဖော်ဆိုးဖက်ဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးကို လွမ်းမိသည် ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အခုချိန်ဆိုလျင် အတန်းထဲတွင် စကားပြောလိုက် မုန့်ခိုးစားလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြလိမ့်မည်။
ထိုသို့ဖြင့် အီလယ်လယ်နှင့် တစ်နေကုန် ကျောင်းတက်ပြီးသောအခါ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့သည် ၊ D ခန်းတုံးကလောက် မပျော်ရွှင်ရသော်လည်း စာတော့အတော်ရလိုက်သည် ။
သီဟ ဆိုသည့်တစ်ယောက်ကလည်း စာတော်သည့်သူဖြစ်ပြီး ဆရာမစာရှင်းပြတုံး မလိုက်နိုင်သည့် စာများကိုမေးသမျှ ဖြေနိုင်သည် ။
နေ့လည်စာစားချိန်တုံးကတော့ မျိုးမင်းထက်တို့အခန်း သို့သွားပြီး လေဖုတ်လိုက်ရသဖြင့် နေသာထိုင်သာရှိသွားသည် ။
မနက်အတွက် သန့်ဇင်၏ မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုကတော့ “ အိမ့်မျက်ချယ်” နှင့် တွေ့ဆုံပြီး စကားပြောရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။
နောက်တစ်ရက်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောင်းကို အစောကြီးရောက်နေပြီး အမှိုက်တွေနှင့် ပြည့်နေသော စာသင်ခန်းကို မကြည့်နိုင်တော့သဖြင့် အခန်းနောက်တွင် ရှိသည့် တံမြက်စည်းနှင့် တစ်တန်းလုံးကိုလှဲနေလိုက်သည် ။
ကျောင်းဖွင့်စဖြစ်၍ သန့်ရှင်းရေး အသင်းတွေ မခွဲရသေးသဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမှ သန့်ရှင်းရေးကောင်းကောင်း မလုပ်ကြသေး......သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက်ထည်း အခန်းထဲမှာ တံမြက်စည်းလှဲနေသည်ကို တွေ့တော့ အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသူတချို့က ကူညီပြီး ဝင်လှဲပေးကြသည်။
အခန်းထဲရှိ သောက်ရေအိုးပေါ်တွင်လည်း ဖုံများတက်နေသဖြင့် အခန်းသန့်ရှင်းရေးကို ကျောင်းသူများထံအပ်နှံခဲ့ပြီး ရေအိုးကို ဆွဲပြီး ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းဘေးရှိ ရေသန့်စင်နားသို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည် ။
ရေအိုးစင်တွင် ရိုးရိုးရေအိုးထားလျင် ကလေးတွေ ကစားသည်နှင့် ကျကွဲမည်ဆိုးသည်ထင့်.... တစ်ကျောင်းလုံးရှိ စာသင်ခန်းများတွင်ထားသော သောက်ရေအိုးသည် မြေအိုးမဟုတ်ပဲ အစိုးရက လှူထားသည့် နှစ်ဂါလံခွဲမျှသာဆန့်သည့် ကော်ဗူးကြီးဖြစ်ပြီး အောက်ခြေတွင် ဂေါက်တံပါလေသည်။
ဖုန်အလိမ်းလိမ်းတက်နေသည့် ရေသန့်ဗူးကို ရေစင်အောက်တွင် သေချာဆေးကြောပြီး ရေသန့်စက်ထဲက ရေကိုဖြည့်ကာ ပခုံးပေါ်သို့ ထမ်းမပြီးအတန်းထဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည် ။
A ခန်းက လူတွေက ပိုက်ဆံပေါတာလား ဖင်ခေါင်းကျယ်တာလားတော့မသိ...... သောက်ရေအိုး ထဲကရေကိုမသောက်ကြပဲ မုန့်စျေးတန်းတွင်ရောင်းသည့် ရေသန့်ဗူးကိုဝယ်သောက်သည့် သူလည်းရှိသည် ။
မိန်းခလေးများကတော့ ထမင်းဂျိုင့်ခြင်းထဲတွင် အိမ်ကရေသန့်ဗူးကို သယ်လာတာများသည် ။
သန့်ဇင်ကိုကတော့ မုန့်ဖိုးပင်နပ်မှန်အောင်မရသဖြင့် သောက်ရေကို ဝယ်သောက်ဖို့ဝေးလေသည်....ထို့ကြောင့် ဘယ်သူမှမသောက်ချင်နေ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သောက်မယ်ဟုတွေးပြီး ရေဗူးကိုပြန်ဖြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။
အတန်းထဲကိုပြန်ရောက်တော့ အခန်းရှေ့ရှိ သုံးချောင်းထောက် သစ်သားစင်ပေါ်တွင် ရေအိုးကို တင်လိုက်ပြီး ဘက်ညီအောင် ချိန်ညှိလိုက်သည် ၊ သူ့အင်္ကျီဖြူ၏ ညာဖက် ပခုံးပေါ်တွင် ရေအနည်းငယ်စိုသွားသဖြင့် လက်ဖြင့်ခါနေသခိုက် အနောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်လာပိတ်ပြီး မေးခွန်းမေးသည်။
“ငါဘယ်သူလဲ ခန့်မှန်းကြည့်”
“မျက်ချယ်မလား.....လက်ကိုလွှတ်စမ်းပါ”
“ဟွန့်.....နင်ဘယ်လိုသိနေတာလဲ”
“နင့်ရဲ့ ကိုယ်သင်းရနံ့ကို ငါမှတ်မှိတယ်........နောက်ပြီး ငါ့မှာမိန်းခလေးသူငယ်ချင်းဆိုလို့ နင်ပဲရှိတာကို”
“အွန်း....သန့်ဇင်ကလည်း မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်တာ မဟုတ်ဖူး”
“နောက်တစ်ခါကျ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပေးပါ့မယ်....ဟဲဟဲ ၊ နင်မနေ့က ဆရာမပြောတော့ ခရီးလွန်နေတာဆို...နင်တို့အိမ်ကလည်း တစ်နွေလုံးအလည်ထွက်နေတာပဲ”
“အင်း...ဟုတ်တယ်...ကျိုက်ထီးရိုးဖက်ရောက်နေလို့ ၊ နင်တို့အိမ်ရော ဘယ်မှမလည်ဖူးလား”
“အင်း.....ခရီးမထွက်ဖြစ်တာတောင်ကြာပြီ ၊ ငါခြောက်တန်းလောက်တုန်းက အမျိုးတွေနဲ့ တောင်ကြီးအင်းလေးသွားတာနောက်ဆုံးပဲ....နင်တို့အိမ်လိုမှမဟုတ်တာ”
“သန့်ဇင်...နင်ကတော့လုပ်ပြန်ပြီ............နင်ကြီးလာမှ ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်ဆံရှာပြီး လျောက်လည်ပေါ့”
“အင်း........ဟုတ်တယ် ပိုက်ဆံအများကြီးရှာပြီး အမေတို့နဲ့ တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ လျောက်လည်ကြမယ်...ချယ်...နင်ကဘယ်နားထိုင်မှာလဲ”
“ညာဘက်ရိုးက အရှေ့ဆုံးတန်းမှာ......နှစ်တိုင်းအဲ့နားလေးပဲထိုင်တာ ဆရာမစာပွဲနဲ့နီးတော့ စာမသိရင်မေးလို့ရတယ်....နင်ရော”
“ငါကတော့ ဘယ်ဘက်အစွန်ရိုးက နောက်ဆုံးတန်းမှာထိုင်နေကြ ၊ A ခန်းကကောင်တွေက အနောက်မှာမထိုင်ကြတော့ အလယ်တန်းမှာရောက်နေတယ်”
“အင်း..........အေခန်းက ကောင်လေးတွေက စာတော်ကြပေမယ့် နည်းနည်းတော့ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တယ် ၊ နင်နဲ့အဆင်ပြေတယ်မလား”
“ပြေပါတယ်....အချိန်တိုင်းစာလုပ်နေရတာကလွဲရင် ၊ စကားလေးဘာလေးတောင် ခိုးမပြောတတ်ကြဖူးလားမသိဖူး.....ငါ့ဘေးက သီဟဆိုတဲ့တစ်ယောက်ကတော့ မဆိုးပါဖူး”
“နင်သူနဲ့ထိုင်တာကောင်းတယ်...သူက အဆင့် 1 to 5 ထဲက ယောကျာ်းလေးတွေထဲမှာ စာအတော်ဆုံး”
“ကျောင်းတောင်မတက်သေးဖူး...စာအကြောင်းမပြောပါနဲ့ဦးလား”
“အေးပါ....သန့်ဇင်နင်အရပ်တွေရှည်လာသလိုပဲ....အသံကလည်း သြသြကြီးနဲ့”
“နင်လည်း ဘယ်လိုပြောရမလဲ....ပိုလှလာတယ်..ဆံပင်တွေလည်း ရှည်လာပြီနော်”
“အချင်းချင်းမမြှောက်ပါနဲ့.....ချယ်မုန့်ဝယ်ကျွေးပါ့မယ်...ခစ်ခစ်”
“နင်ကလည်း သိပ်မမြှောက်ရှာပါဖူး....မျက်နှာကြီးကို ပြုံးဖြီးနေတာပဲ”
“ခစ်ခစ်.....ချယ့်သူငယ်ချင်းတွေ ရောက်လာပြီ....စကားသွားပြောလိုက်ဦးမယ်”
“အင်းအင်း”
မျက်ချယ်က သူ့မိန်းခလေးသူငယ်ချင်းတွေ ရောက်လာတော့ နှုတ်ဆက်ရင်း စကားများနေ ကြသည် ၊ နွေရာသီသုံးလတောင် ခွဲခဲ့ရတာဆိုတော့ မိန်းခလေးသူငယ်ချင်းများကြားထဲ ပြောစရာအများကြီးရှိနေပုံရသည်....
တစ်ယောက်ကပြောလို့မပြီးခင် နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ပြောလိုက် တစ်ဖွဲ့လုံးအတူရယ်လိုက်ကြနှင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
သန့်ဇင်မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ချယ်က အရပ်နည်းနည်းပိုရှည်လာပြီး နွေရာသီတုံးကထက် အမျိုးသမီးဆန်လာကာ ချစ်စရာပိုကောင်းလာသည်ဟု ထင်မိသည် ၊ သူမဆံပင်ကလည်း ဂုတ်ဝဲလေးကနေ အခုဆိုလျင် ပုခုံးပေါ်ထိကျနေပြီး ခေါင်းတွင် ဘီးကုတ်လေးနှင့် အလှဆင်ထားလေသည် ။
မျက်ချယ်နှင့် သူသူဟန်တို့သည် သူငယ်ချင်းအရင်းများ ဖြစ်ပုံပေါ် လေသည်...စကားဝိုင်းတွင် ရယ်စရာပါလာလျင် တစ်ယောက်ပုခုံးကို တစ်ယောက်ရိုက်ရင်း ရယ်မောနေကြသည်။
ဒါကလည်း မိန်းခလေး သူငယ်ချင်းများကြားထဲတွင်ရှိသော အထာတစ်မျိုးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သန့်ဇင်ကို ယူဆမိသည်။
အချိန်နာရီ နေ့ရက်တွေက ကုန်လွန်တာ မြန်ဆန်လှသည်.........သန့်ဇင်ကိုသည် မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးတို့နှစ်ယောက်စလုံးနှင့် အဆက်အသွယ်မပြတ်သော်လည်း A ခန်းတွင် နေရသည်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အသားကျလာခဲ့လေပြီ ။
A ခန်းက ယောကျာ်းလေး စာကြမ်းပိုးများသည် စာကိုအချိန်ပြည့် လုပ်နေသည်မဟုတ်ပဲ ကုတ်ကမြင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်ကို သူသဘောပေါက်သွားသည်........မျိုးမင်းထက်တို့လို ပေါ်တင်မသောင်းကျန်း သော်လည်း သူတို့စိတ်ဝင်စားသည့်နယ်ပယ်ဖြစ်သော ဗီဒီယိုဂိမ်းများ....ဇာတ်ကားများအပေါ် ရူးသွပ်ချင်းမျိုး ရှိကြလေသည်။
နေ့လည်စာထမင်းစားကျောင်းဆင်းချိန်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်တို့ သူသူဟန်တို့နှင့်အတူတူ ထမင်းစားဖြစ်သောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုလုံးဝမသိရှိဖူးသေးသော မိန်းခလေးများ၏ သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ဆက်နွယ်မှုကို အနည်းငယ်သိရှိခဲ့သည် ။
များသောအားဖြင့် မိန်းခလေးများသည် အပေါ်ယံတွင်သာ မျက်နှာချိုသွေး၍ ပေါင်းသင်းနေကြသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ လပတ်စာမေးပွဲရဲ့ အဆင့်အတက်အကျကို ပြိုင်ဆိုင်နေကြသူများ ဖြစ်ကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုသည် မကြာခဏဆိုသလို တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တည့်လိုက်မတည့်လိုက် ဖြစ်နေသော သူတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို နားမလည်နိုင်ချေ။
A အခန်းထဲတွင် “သူသူဟန်”သည် စာလည်းတော် လှလည်းလှသောကြောင့် တစ်ကျောင်းလုံးရှိ ၉တန်း ၁၀တန်းအရွယ် လူပျိုပေါက်များကြားထဲတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသည် ။
တစ်ခါတစ်ရံ အ.ထ.က ( ၄ ) မှကျောင်းသားတချို့ပါ လာရောက်ပြီး ရည်းစားစာ ပေးပြီးဖွန်ကြောင်တတ်ကြသည် ၊ မျက်ချယ်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး နေ့လည်စာကို အတူစားကြသောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမနှင့်အနည်းငယ်ခင်လေသည်။
“သူသူဟန်” ဘယ်လောက်နာမည်ကြီးကြီး ဘယ်လောက်ချောချော သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲတွင်တော့ မျက်ချယ်တစ်ယောက်ထည်းသာ စိုးမိုးထားသည် ။
သူသူဟန်သည် စာတော်သော်လည်း သူ့ရဲ့အသည်းတုံးလေး အိမ့်မျက်ချယ်လောက်တော့ မတော်ချေ...... တစ်ခါတစ်ရံ အ.ထ.က ၄ မှ ခပ်မိုက်မိုက် ကျောင်းသားအချို့သည် အတန်းထဲအထိဝင်ကာ ရည်းစားစာပေးခြင်း ရိသဲ့သဲ့လုပ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်တတ်သည် ။
ထိုအဖြစ်အပျက်ကို သန့်ဇင်ကို မျက်စိဆံပင်မွှေး ဆူးသော်လည်း ပြဿနာတက်မည်ဆိုး၍ သည်းခံထားရသော်လည်း အရင်ကစိတ်နှင့်ဆိုလျင် တစ်ပွဲတစ်လမ်းတော့ ဆွဲပြီးလေပြီ.........နောက်တစ်ချက်က အေခန်းထဲက သီဟဗလတို့လို လူလိမ္မာလေးတွေက ရန်ဖြစ်ဖူးမည်လည်းမဟုတ်သဖြင့် ပွဲဖြစ်လျင် မျိုးမင်းထက်တို့လို အားကိုးရမည်မဟုတ်ချေ။
အတန်းအထဲထိဝင်ပြီး သူသူဟန်အား ဖွန်ကြောင်သည့် တခြားကျောင်းကကောင်လေးတွေက အမြင်ကတ်စရာကောင်းသော်လည်း ရံဖန်ရံခါမှသာ တွေ့ရတတ်သည် ။
သူသူဟန်ကလည်း စွာတေးလန်သော ကောင်မလေးဖြစ်သဖြင့် အော်လွှတ်လိုက်လျင် ရှက်ပြီး ပြန်ပြေးကြတာများသည် ၊ အဓိကအနေဖြင့် သန့်ဇင်ကိုခေါင်းကိုက်ရသော ပြဿနာမှာ သူ့ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်ပင် ဖြစ်လေသည် ။
ထိုပြဿနာ၏ အစမှာ တစ်ရက်သော ထမင်းစားကျောင်းဆင်းချိန်၌ မျိုးမင်းထက်တို့နှင့်အတူ မုန့်စျေးတန်းမှ အပြန်တွင် မိမိ၏ အခန်းသို့ အလည်ခေါ်မိသည်။
အခန်းထဲသို့ရောက်သောအခါ မျိုးမင်းထက်က
“ မင်းတို့အခန်းထဲက သူသူဟန်...သူသူဟန်နဲ့ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ကောင်မလေးက ဘယ်သူလဲကွ” ဟုမေးသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုက လက်ညိုးထိုးပြလိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်က သူသူဟန်ကိုကြည့်သော အကြည့်တွင် မျက်လုံးအစုံက တဖျတ်ဖျတ်လတ်သွားသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲတွင် “ ဟာ.....သွားပြန်ပြီဟ ” ဆိုပြီးတွေးမိသည်။
ထိုနေ့မှစ၍ မျိုးမင်းထက်သည် သန့်ဇင်ကိုတို့၏ အခန်းသို့ ချောင်းပေါက်အောင် ရောက်လာပြီး သူသူဟန်နှင့် အတင်းအောင်သွယ်ခိုင်းသဖြင့် စိတ်ညစ်ရသည် ။
အဲ့ကောင်မလေးနှင့် သိပ်မခင်ပါဖူးဟု ပြော၍လည်းနားမဝင်........ ဖွန်အတင်းကြောင်လျင် အော်လွှတ်ခြင်း ( သို့မဟုတ်) ဆရာမနှင့်တိုင်သည်ဟု ခြောက်သော်လည်း မကြောက်......... ခေါင်းခေါက်ပြော၍လည်းမရ.... မောင်းထုတ်၍လည်း မရသဖြင့် သန့်ဇင်ကို အကြပ်တွေ့နေ လေသည်။
ဒီနေ့တော့ ၁၂နာရီခွဲသည်ထိ မျိုးမင်းထက် ရောက်မလာသဖြင့် လောကကြီးအေးချမ်းပြီဟု သန့်ဇင်ကိုတွေးရင်း လေတချွန်ချွန်ဖြင့် Bio သင်ခန်းစာထဲက ပုံတစ်ခုကိုဆွဲကျင့်နေသည်။
ထိုအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုနှာခေါင်းထဲသို့ အင်မတန်မှ အနံ့ပြင်းလှသော ရေမွှေးအနံ့ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ရုတ်တရပ် ဘေးသို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရောက်ရှိနေသော စပ်ဖြီးဖြီးမျက်နှာနှင့် မျိုးမင်းထက်အား တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် လန့်ဖြန့်သွား လေသည်။
“မင်းမေ..$$$$ လန့်သွားတာပဲကွာ...အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့”
“ငါ့သူငယ်ချင်း စာလုပ်နေတာကို အနှောင့်အယှက်မပေးချင်လို့ပါ...ဟဲဟဲ”
“စော်လာငမ်းရင် ငမ်းတယ်ပေါ့ကွာ”
“ဟဲဟဲ....ပေါ်တင်ကြီးမပြောနဲ့လေ ကိုကြီးရှက်တယ်ကွ”
“မင်းဆံပင်ကေက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ....အတုံးလိုက်ကြီး အနောက်ကို ပိနေပါရောလား”
“တိုက်တန်းနစ်မင်းသား လီယိုနာဒိုကေလေ...မိုက်တယ်မလား”
“မင်းဆံပင်က အပျော့ကြီးကိုဘယ်လိုလုပ်...ဟ....ဆံပင်က မာတောင်နေပါလား..ဟ”
“သန့်ဇင်...အကျယ်ကြီး လျောက်အော်မနေနဲ့လေ၊ တော်ကြာနားထဲ တစ်မျိုးတွေကြားနေကြ ပါအုံးမယ်”
“မင်းဂျယ်ဗူးတစ်ဗူးလုံးများ ခေါင်းပေါ်မှောက်လာသလားမှတ်ရတယ်ကွာ”
“ဒါကရိုးရိုးဂျယ်မဟုတ်ဖူး....ကော်ဂျယ်ကွ”
“ကော်ဂျယ်ဆိုမှ ကော်ဂျယ်ပါကွာ....မင်းဆံပင်တွေမှအတောင့်လိုက်ကြီး”
“ငါ့ခေါင်းကိုမကိုင်စမ်းပါနဲ့ကွာ....ကေပျက်ရင် အဖေရှက်တယ်...ဟဲဟဲ”
“မင်းရေမွှေးအနံ့ကြီးကလည်းပျင်းတာကွာ....ဟိုဖက်နည်းနည်းတိုးစမ်းပါ”
“မင်းကလည်းကွာ...နည်းနည်းပါးပါး သည်းခံပေါ့ကွ ၊ မင်းဆွဲနေတဲ့ပုံဆက်ဆွဲ....... ခေါင်းလေးလည်း နည်းနည်းဖယ်ပေးပါဦး....ငါသူသူဟန်လေးကို မမြင်ရတော့လို့”
“မင်းကတော့ သေရင်တောင် မကျွတ်ပဲ နှာဗူးသရဲပဲဖြစ်နေတော့မှာပဲ”
“သရဲဖြစ်တော့လည်း တစ်မျိုးကောင်းတာပဲ...ကောင်မလေးအိမ်သာထဲ ခဏခဏသွားနေမှာ ....ဟိဟိ”
“..........”
အဲ့ဒီလောက်ကို မျက်နှာကြောပြောင်သည့် မျိုးမင်းထက်ပင်....သူ့ကိုမွေးပေးတဲ့ ဆရာဝန်က ရှက်ကြောနဲ့ ချက်ကြောကိုမှားဖျက်ပေးလိုက်လို့လားမသိ ။
သူ့ဘဝတွင် အရှက်ရသည်ဟူ၍ ရာဇဝင် မရှိခဲ့ဖူးချေ ၊ အတန်းထဲအရိုက်ခံရလည်း စပ်ဖြဲဖြဲ.....အတန်းရှေ့ ဒူးထောက်ရလည်း စပ်ဖြဲဖြဲ......အငယ်တုန်းက ဖင်ချွတ်ရိုက်ခံရတုံးကလည်း စပ်ဖြဲဖြဲ......ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်း ရောက်လျင်တောင် စပ်ဖြဲဖြဲအမြဲလုပ်နေသဖြင့် အပြစ်ဒဏ်ပိုကြီးမည် ဆိုးသောကြောင့် သန့်ဇင်က အမြဲတမ်းလိိုလို သတိပေးခဲ့ရသည်။
အခု လူပျိုပေါက်အရွယ်ရောက်တော့လည်း သူ့မျက်လုံးထဲ မြင်မြင်သမျှ ခပ်ချောချော ကောင်မလေးများအား ရည်းစားစာလိုက်ပေးသည့်ကိစ္စနှင့် ပတ်သတ်၍ ပြဿနာတက်ပေါင်း မနည်းတော့ချေ ။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးပါ အဆစ်ပါသွားခဲ့ရသည့် ထ.၄ က မဒီလေး ကိုသွားပိုးပန်း၍ ရုံးခန်းရောက်ပြီးနောက်ပိုင်း မျိုးမင်းထက်တစ်ယောက် အသိရသွားခဲ့ပြီဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း သူသူဟန်၏ အလှအား တွေ့မြင်ပြီးသည်ကစ၍ အချစ်ရောဂါ ပြန်ထလာသည်။
သန့်ဇင်ကိုက မျိုးမင်းထက်ကို မြန်မြန်အတိုင်ခံရ......... မြန်မြန်ရုံးခန်းရောက် ဇာတ်လမ်းပြတ်အောင် ရည်းစားစာမြန်မြန်ပေးရန် အကြံပေးသော်လည်း သကောင့်သားက ဒီတစ်ခေါက်မှ သွေးနည်းနေပြန်သည်။
လွန်ခဲ့သော ရက်သုံးဆယ်တွင် မျိုးမင်းထက်သည် သန့်ဇင်ကိုတို့အခန်းသို့ အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာရောက်လာပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ၍ သူသူဟန်ကို အစဥ်တစိုက်ငမ်းနေ လေရဲ့.....
သူ့အပြောအရဆိုလျင် မျက်လုံးရှိ ညို့ဓာတ်တွေနဲ့ ကောင်မလေးအား ဆွဲငင်နေသည်ဟု ပြောသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုအမြင်တွင် သခင့်ထံမှ အရိုးမျှော်နေသော ခွေးလေးနှင့်ပင် ပို၍တူနေသေးသည် ။
ဘယ်လိုပဲပြောပြော ဒီနေ့တော့ မျိုးမင်းထက်က ချာလီ နှင့်ကာလီနှင့် ( ရေမွှေးနှင့် ကော်ဂျယ် တံဆိပ်နာမည်) အသားကုန်ရွှိင်းလာသောကြောင့် စစ်ဆင်ရေး စတော့မည်နှင့်တူလေသည် ။
သန့်ဇင်က ပုံဆွဲနေသည်ကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေးအား မျက်လုံးရွဲကြီးနှင့် စိုက်ကြည့်နေသော မျိုးမင်းထက်အား..........
“မင်းဒီနေ့ ရည်းစားစာပေးတော့မှာပေါ့ ၊ စာရေးနေလို့ ဒီနေ့လာတာနောက်ကြနေတာမလား”
“ဟဲဟဲ.....မင်းက ငါ့အမေထက်တောင် ငါ့အကြောင်းသိနေပါ့လား”
“သိတာပေါ့...မင်းအမေနဲ့က ငါးနှစ်လောက်ပဲအတူနေတာ ၊ ငါနဲ့က ကိုးနှစ်ရှိနေပြီလေကွာ”
“အဲ့တာထားစမ်းပါ......အခုငါ ရည်းစားစာ ဘယ်လိုသွားပေးရမလဲ စဥ်းစားနေတယ်”
“မင်းပေးနေကြအတိုင်းသွားပေးပေါ့ကွာ...ပြီတီတီ သနားစဖွယ်မျက်နှာလေး လုပ်ပြီးတော့”
“အချစ်ကို မျှော်လင့်တောင့်တနေတဲ့ မျက်လုံးလေးလို့ ပြောပါကွ...ဟဲဟဲ”
“အခန်းထဲဝင်ပြီးတော့ သွားပေးတော့ကွာ...ဟိုမှာ မျက်ချယ်နဲ့ စကားပြောနေတာပဲဟာ”
“သားကြီး....”
“ဘာတုံးဟ...ငါသွားပေးပေးရမှာလား...ပေး”
“အဲ့လိုမဟုတ်ဖူးဟ.....ဒီတစ်ခေါက်ငါ ဘယ်လိုဖြစ်နေတယ်မသိဖူးကွာ....ကြောက်နေသလိုပဲ”
“ဟက်ဟက်..... မသိရင် အခုမှရည်းစားစာ စပေးဖူးတဲ့ကောင်လေးကျနေတာပဲ”
“တကယ်ပြောတာကွ သားကြီးရ......ရင်ထဲ လှပ်လှပ်..လှပ်လှပ်နဲ့....မယုံရင် စမ်းကြည့်လှည့်”
“ဟုတ်ပါပြီကွာ....မင်းအတန်းထဲ ဝင်လာခဲ့လေ ငါအဖော်လိုက်ခဲ့ပေးပါ့မယ် ၊ ငါမျက်ချယ်နဲ့ စကားပြောပေးပြီး လမ်းကြောင်းလွှဲပေးထားမယ်....မင်းကဝင်လုံးကွာ”
“အင်းပါ....ခဏလေး...ငါသတ္တိမွေးလိုက်ဦးမယ်”
“မြန်မြန်မွေးကွာ ဟိုမှာ မုန့်စျေးတန်းသွားကြတော့မယ်နဲ့တူတယ် ထိုင်ခုံကနေ ထွက်လာကြပြီ”
မျိုးမင်းထက်က သတ္တိမွေးမည်ဟုဆိုကာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်ပြီး ခုန်စွခုန်စွနှင့် ဝိုင်းကြီးပတ်ပတ်လည်နေလေရဲ့...... သုံးမိနစ်လောက်ကြာမှ အလည်ရပ်သွားပြီး....
“အင်း...အင်း...ရပြီ..ရပြီ”
“ရမနေနဲ့.....ဟိုမှာ အခန်းအပြင်ထွက်သွားကြပြီ ၊ လိုက်သွားရအောင်....လာ”
“အေး...အေး သားကြီး”
မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင်၏ပုခုံးကိုကိုင်၍ အနောက်ကနေ မကြွသောခြေလှမ်းများနှင့် တရှပ်ရှပ်လိုက်လာသည် ။
သူတို့နှစ်ယောက်အရှေ့တွင် မုန့်စျေးတန်း သွားနေကြသော သူသူဟန်နှင့် မျက်ချယ်တို့နှစ်ယောက်ကတော့ စကားတပြောပြောနှင့် လမ်းလျောက်နေကြသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို အမှီလိုက်ရန်ကြိုးစားသော်လည်း သကောင့်သားက အနောက်ကနေ အိပဲ့အိပဲ့နှင့်ပါလာသဖြင့် ခရီးမတွင်ချေ။
သူ့ကိုကြည့်ရသည်မှာ အဖေဖြစ်သူက ခါးပတ်ကြိုးနှင့် အသေလွှဲအရိုက်ခံရမည်ဆိုးသဖြင့် အမေ့နောက်ကျောတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကလေးလေးနှင့်ပင်တူသည် ။
သန့်ဇင်ကိုက စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် မျိုးမင်းထက်အား ဂုတ်ဂနေသိုင်းဖက်လိုက်ပြီး အရှေ့ကို အတင်းတွန်းပို့လေသည် ၊ သကောင့်သား.....
“ဟေ့ကောင်...ဟေ့ကောင် အတင်းမတွန်းပါနဲ့ဟ...”
“မင်းကကြောက်နေတာကိုး...ဟိုက မုန့်စျေးတန်းထဲတောင် ဝင်တော့မယ်ကွ”
“အေးပါ...အေးပါ...ငါ့ဘာသာငါသွားပါ့မယ် ၊ မင်းသာအနောက်ကနေမတွန်းပါနဲ့”
“အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲ”
မျိုးမင်းထက်က သူ့ကိုယ်သူပြင်ဆင်သည့် အနေဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပန်ဒါတံဆိပ် ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးအား ချက်ပြုတ်စတိုလ် အနေအထားမှ ချက်ပြုတ်အနေအထားသို့ပင် ပြောင်းဝတ်လိုက်သည် ။
သူ့ပုံစံကြည့်ရတာ ပုဆိုးကိုပြင်မဝတ်ခင် အချိန်ကထက် ဘာမှပို၍ မထူးခြားသွား...........ထူးခြားသွားသည်က ပုဆိုးစကို မြေကြီးပေါ်သို့ပုံကျအောင် အရှည်ကြီးဝတ်လိုက်သဖြင့် သံပန်တလင်းပေါ်က ဖုန်များက လေအဟုန်ကြောင့် လွင့်စင်သွားကြသည်။
ဆရာသမားက ဒါနဲ့တင်မပြီးသေး......... သူ့ခြေထောက်တွင် ဝတ်ဆင်လာသည့် စကောတံဆိပ် ဂွင်းထိုးဖိနပ်ပေါ်ရှိ ကပ်ခွာအားကပ်လိုက်ခွာလိုက် လုပ်နေပြန်သည် ၊ သန့်ဇင်က စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် နာရင်းတစ်ချက် ပိတ်တီးပေးလိုက်သည်။
“ဖတ်....”
“အာ့...!!! ပြီးပါပြီကွ သန့်ဇင်ရ”
“ပြီးမနေနဲ့......... ဟိုမှာ မင်းရဲ့သူသူဟန်ကို ဆယ်တန်းကအကိုတွေ စာပေးနေတယ်ထင်တာပဲ ၊ ကြည့်ပါဦး”
“အေး...ဟုတ်တယ်ဟ”
မုန့်စျေးတန်း၏ အဝင်ဝတွင် သူသူဟန်အား အ.ထ.က(၄)ကကျောင်းသားနှစ်ယောက် ရည်းစားစာပေးနေသည်ကို သန့်ဇင်တို့နှစ်ယောက်က ခပ်လှမ်းလှမ်းက ရပ်ကြည့်နေကြသည် ။
ဒီနှစ်ယောက်သည်လည်း အခန်းထဲသို့ မကြာခဏလာပြီး နောက်ပိုးနေကြ သူများဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကို မျက်မှန်းတန်းမိနေသည်။
အရင်တစ်ခါကလည်း အတန်းထဲတွင် ဘာဝင်ပြောပြီး ဘယ်လိုစလိုက်သည်မသိ..............သူသူဟန်က အာဗြဲနှင့်အော်လိုက်သည်ကို ခံခဲ့ဖူးကြလေသည်။
အခုလည်း သူသူဟန်က မျက်မှန်နှင့်တစ်ယောက်ပေးသည့် ရည်းစားစာရွက်ကို ယူပြီးဘေးနားရှိ ပန်းခြံထဲသို့ ဝှီးကနည်းနေအောင် လွှင့်ပြစ်လိုက်သည်............ဒါကို ဆယ်တန်းကအကိုကြီးက အမှတ်ရှိပုံမပေါ်........သူမလက်ကိုအတင်းဆွဲပြီး စကားပြောတော့ ဟိုကလက်ကိုရအောင်ရုန်းပြီး ပါးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန် နှစ်ချက်ဆင့်ချလိုက်လေသည်။
“ဖြန်း...ဖြန်း...!!!”
အရိုက်ခံရသူတော့ ဘယ်လိုနေမည်မသိ..........ဘေးနားကကြည့်နေသော သန့်ဇင်နှင့် မျိုးမင်းထက်မှာ ပါးတွေပင်ကျိန်းလာသလို ခံစားလိုက်ရသည် ။
အရိုက်ခံရသော ကျောင်းသားက မကျေနပ်ဟန်တူသော်လည်း အရှက်ရသွားသဖြင့် သူ့အဖော်ကိုလက်တို့ကာ လှည့်ပြန်သွားကြသည် ။
ထိုအချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုသည် ဘေးနားရှိ သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်အား “ ဘယ်နှယ့်ရှိစ”ဟူသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည် ။
သကောင့်သားက နဂိုကတည်းက ကြောက်နေပါတယ်ဆိုမှ သူသူဟန်၏ ဂျပန်ပါးရိုက်နည်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ရှူ့စားလိုက်ရသောအခါ စောနကအားမွေးခဲ့သည့် သတ္တိလေးတစ်စွန်း တစ်စမျှပင် ရှိတော့ဟန်မတူ..........မျက်နှာကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖတ်ဖြူရော်ဖြစ်နေလေသည်။
“သားကြီး....ဟိုမှာလေ သွားပေးတော့”
“အင်း.....ဟင်း..ဟင့်အင်း ဒီနေ့တော့ မပေးတော့ဖူး ၊ အခြေအနေမကောင်းဖူးထင်တယ်ကွ”
“အဲ့တာဆိုလည်း ငါ့ကိုမုန့်ဝယ်ကျွေးပြီးမှပြန်ကွာ...လာ..ရောက်လက်စနဲ့ မုန့်ဝယ်ကျွေးလိုက်... ဟဲဟဲ နောက်တစ်ခါစာလိုက်ပေးလို့ မင်းပါးရိုက်ခံရရင် ငါမုန့်မစားလိုက်ရမှာဆိုးလို့...ဟဲဟဲ”
“ဖွီ...မပြောကောင်းမဆိုကောင်း ၊ မင်းရဲ့ပါးစပ်ပုတ်ကြီးနဲ့မပြောပါနဲ့ကွ”
“လာပါ...ငါ့ကို မက်မန်းသီးအချဥ်သုတ်လေး တစ်ပွဲလောက်ပဲ ဝယ်ကျွေးစမ်းပါကွာ”
“အေး...အေး”
မုန့်စျေးတန်းထဲသို့ရောက်သောအခါ သန့်ဇင်တို့နှစ်ယောက်က အချဥ်ပေါင်းသည်ရှိသော အတန်းသို့အရင်ဝင်ကြသည် ။
ထိုဆိုင်မှ မက်မန်းသီးနှင့် နာနတ်သီးအရော ငါးရာဖိုး မှာပြီးသုတ်ခိုင်းနေသခိုက် ဘေးနားတွင် မျက်ချယ်နှင့် သူသူဟန်တို့ ရောက်ရှိလာကြသည် ၊ မျက်ချယ်က.....
“အဲ....သန့်ဇင် မုန့်လာဝယ်တာလား”
“အေးပေါ့ဟ...မုန့်စျေးတန်းထဲ လာပါတယ်ဆိုနေမှ”
“အဲ့လိုမဟုတ်ဖူး....နင်က ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး အချဥ်သီးတွေကြိုက်တယ်ပေါ့လို့ပြောတာ”
“ငါကယောကျာ်းလေးမဟုတ်ဖူး....အခြောက်လေ အခြောက်”
“တော်စမ်းပါ....နင်လားခြောက်မှာ ၊ နင်ကအခြောက်ဆို ငါက....ဘာပါလိမ့်...ဂန်ဒူး..အဲ ”
“မပြောတတ်ရင်မပြောစမ်းပါနဲ့ မျက်ချယ်ရာ.....နင်မုန့်ဝယ်မှာဖြင့်ဝယ်”
“ချယ်ကမဝယ်ပါဖူး....သူသူဟန်က အဖော်ခေါ်လို့လိုက်လာတာရယ်”
“အော်....”
“ဟဲ့..ဟိုဖက်က.....နင့်သူငယ်ချင်းမလား”
“အေး...ဟုတ်သား ၊ ဒါက မျိုးမင်းထက်တဲ့ Eco က....”
“ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ..ဟဲ”
( မျိုးမင်းထက်၏ မနှစ်မြို့ဖွယ်ရာကောင်းပြီး မုတ်ဆိတ်နှင့်ဆိတ်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှက်ပြီးရယ်သောအသံ ၊ စာဖတ်သူများ သူ၏ရုပ်ကိုမမြင်ရသည်မှာ အတော်ကံကောင်းသည် ဟုဆိုရချေလိမ့်မည် )
“ချယ်.....ဝယ်ပြီးပြီ...လာ သွားရအောင် ” ( သူသူဟန်၏ စကားသံ)
“သန့်ဇင်တို့နဲ့ အတူတူသွားမယ်လေ...နင်လည်းပြီးပြီမလား ”
“အေး...ပြီးပြီ..ချယ်...မျိုးမင်းထက်...မင်းဝယ်စရာရှိသေးလား”
“ဟင့်အင်း......”
ထိုသို့ဖြင့် မရည်ရွယ်သော်လည်း မျက်ချယ်တို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ပြီး မုန့်စျေးတန်းမှ ပြန်အထွက်တွင် သန့်ဇင်ကိုက သူ့လည်ပင်းတွင်ဆွဲထားသည့် ကျောင်းသားကတ် မရှိတော့သည်ကို သတိထားမိသွားသည် ၊ ထို့ကြောင့်......
“အဲ......ငါ့ကျောင်းသားကဒ် မုန့်စျေးတန်းထဲ ပြုတ်ကျနေခဲ့ပြီထင်တယ် ၊ မျက်ချယ်.....နင်တို့ သွားနှင့်တော့လေ...ငါပြန်ရှာလိုက်ဦးမယ်....မျိုးမင်းထက် မင်းက ဟိုဖက်ကနေ စရှာကြည့်”
“အော....ကျောင်းသားကဒ်လား ၊ ချယ်...စောနက ခေါက်ဆွဲသုတ်ဆိုင်နားမှာ မြင်လိုက်သလိုပဲ မှောက်ယက်လေးဆိုတော့ ဘယ်သူ့ဟာမှန်းမသိတာနဲ့ မကြည့်ဖြစ်တာ”
“အေး...ဟုတ်လား အဲ့တာဆို ငါ့နဲ့လိုက်ခဲ့လေ ၊ မျိုးမင်းထက်......သားကြီး မင်းကဒီမှာ ခဏစောင့်နေခဲ့လိုက်”
“အေး...အေး”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့နှစ်ယောက် အစကတည်းက အစီအစဥ်ဆွဲခဲ့လျင်တောင် အခုလောက် ချိန်သားကိုက်မည်မဟုတ်.....အခုတော့ မုန်စျေးတန်း အပေါက်ဝတွင် သူသူဟန် နှင့်မျိုးမင်းထက်တို့ နှစ်ယောက်ထည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ ။
မျက်ချယ်က အရှေ့ကနေ ဦးဆောင်သွားပြီး သူမတွေ့ခဲ့သည့်နေရာတွင် ရှာကြည့်လိုက်တော့ သန့်ဇင်ကို၏ ကျောင်းသားကဒ်ကို ပြန်ရှာတွေ့သွားသည် ၊ သူမက ကျောင်းသားကဒ်ကိုကောက်လိုက်ရင်း...
“ဟိဟိ....သန့်ဇင်...နင့်ကျောင်းသားကတ်ထဲက ရုပ်လေးကလည်း ရီချင်စရာလေး...သွားကျိုးလေးနဲ့”
“အေး...အဲတာငါခြောက်တန်းတုန်းက ပုံလေ ၊ မျိုးမင်းထက်နဲ့ စက်ဘီးအတူစီးရင်း ဂုန်းဆင်းအရောက် အစွမ်းပြပြီး နှစ်ဖက်လွှတ်စီးတော့ ဂျိုင့်ထဲမှောက်ကျပြီး ကျိုးသွားတာ”
“သွားကျိုးတာကိုက ရာဇဝင်နဲ့ပါလား....အဲ နင့်သူငယ်ချင်းက သူသူ့ကို ကြိုက်နေတာလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ နင်ကဘယ်လိုသိတာလဲ”
“ငါတို့အခန်းထဲက မိန်းခလေးတွေအကုန်သိတယ်.......နင့်ဘော်ဒါက နေ့တိုင်း နင့်ဘေးနားက ပြတင်းပေါက်ကနေ ပါးစပ်ကြီးဟပြီး အမြဲငမ်းနေတာကိုး”
“အဲ့တာတော့ ငါလည်းထောက်ခံတယ်”
“နင်ကလည်း သတိလေးဘာလေးမပေးဖူးလား.....သူသူဟန်အကြောင်းသိရဲ့သားနဲ့”
“အဲ့ကောင်က ပါးရိုက်ခံရမှ အသိတရားဝင်မဲ့ကောင်ပါ...ငါပြောလည်း မရပါဖူး”
“အခုတော့အရှေ့မှာ ဘယ်လိုနေနေကြတယ်မသိဖူး....ကြည့်ကြည့်ရအောင်...ဟိဟိ”
“အေး...ငါလည်းစိတ်ဝင်စားနေတာ.....လမ်းဖြည်းဖြည်းလျောက်”
“ဟုတ်ပြီ...ဟုတ်ပြီ”
သန့်ဇင်နှင့် မျက်ချယ်လည်း သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်၏ အခြေအနေအား ဘယ်လိုရှိသည်ဟု သိချင်သည်နှင့် လမ်းဖြည်းဖြည်းလျောက်ပြီး မုန့်စျေးတန်းထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အပြင်တွင် သူသူဟန်နှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ စကားတပြောပြောနှင့်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ မျက်ချယ်က သူမထုံးစံအတိုင်း သန့်ဇင်အား ပုခုံးနှင့်တိုက်ရင်း မျက်ခုံးပင့်ပြသည်။
ထိုအချိန်တွင် စိန်ပြေးလိုက်တမ်း ကစားနေကြသော သုံးတန်းအရွယ် ကောင်လေးများက သူတို့ဘေးနားကနေ လှစ်ကနည်း ဖြတ်သွားကြသည်......သန့်ဇင်တို့ နှစ်ယောက်ဘေးကနေ ဖြတ်အပြီး သူသူဟန်တို့နှစ်ယောက် အနားသို့ရောက်သည့်အခါ အနောက်က လိုက်ဖမ်းနေသော ကောင်လေးကခလုတ်တိုက်မိပြီး လဲကျတော့မလိုဖြစ်သွား၍ သူ၏ အရှေ့တွင်ရှိသော မျိုးမင်းထက်၏ ပုဆိုးစကို ဆွဲမိသွားသည် ။
ဆရာသမား၏ ပုဆိုးက ချက်ပြုတ်တည်းတည်းလေး ဝတ်ထားသည်ဖြစ်၍ ကောင်လေးက ဆွဲမိသောအခါတွင် ပုဆိုး ကွင်းလုံးကျွတ်ကျသွားလေတော့သည် ။
“အားးး....!!!!!!!” ( သူသူဟန်၏ အော်သံ)
“ဟိုကောင်တွေ....အဲ....ဟို...ဆောရီး...အဲ...ဆောရီးနော်..အဲ..မဟုတ်”
“မသိဖူး....ပုဆိုးမြန်မြန်ပြန်ဝတ်”
“အဲ...ဟုတ်သား..အဲ...ဆောတီးပါဗျာ”
မျိုးမင်းထက်က ပုဆိုးဂွင်းလုံးကျွတ်သွားတော့ အောက်ကဘစ်အနီရောင်ကြီး ပေါ်လာသဖြင့် သူ၏အရှေ့တည့်တည့်တွင်ရှိသော သူသူဟန်က လန့်ပြီး အော်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည် ။
ပိုဆိုးသည်က သကောင့်သား၏ အမွှေးတချို့သည် အောက်ခံဘောင်းဘီ၏ အမြှောင်းကြား အနားသတ်တွင် ကွေးကွေးကောက်ကောက်လေး ထွက်နေသေးသည် ။
မျက်ချယ်လည်း မျက်လုံးကိုပိတ်ပြီး အနောက်သို့လှည့်သွားသည်။ဆရာသမားက ပုဆိုးကျွတ်ကျတာကို အမြန်ကောက်မဝတ်ပဲ သူ့အရှေ့က သူသူဟန်ကို ခြေဟန်လက်ဟန်ဖြင့် ရှင်းပြပြီးတောင်းပန်နေသေးသည် ။
ဟိုက မြန်မြန်ပုဆိုးပြန်ဝတ်လို့ အော်လိုက်မှ အသိဝင်သွားပြီး အောက်ကနေပြန်ကောက်ဝတ်ကာ အနောက်သို့ တချိုးထည်း ပြေးသွားလေတော့သည်။
သန့်ဇင်က....
“ချယ်...ဒီဖက်လှည့်လို့ရပြီ ၊ ဟိုကောင်ရှက်ပြီး ပြန်ပြေးသွားပြီရယ်...”
“အော်...အင်း”
“နင့်သူငယ်ချင်း သူသူဟန်နားသွားလိုက်....တော်တော်လန့်သွားပုံပေါ်တယ်”
“အေး...နင်ရောလာလေ”
“ဟင့်အင်း...ငါပါရောပြီး အအော်ခံနေရအုံးမယ် ”
“အေးပါ...အေးပါ..အဲ့တာဆို....သွားနှင့်ပြီနော်”
“အေးအေး...ငါလည်း ဟိုကောင့်ဆီသွားလိုက်ပါဦးမယ်”
“အင်း.....”
ထို့နောက် သန့်ဇင်ကိုလည်း သူ့သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်အား အရှက်ပြေအောင် ပြန်ချော့ရန်အတွက် အနောက်ကနေ အပြေးလိုက်ပြီး သွားရလေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Ten: : ဖိုက်တင်ပလေးပွဲ
“ ဖျောက်....ဖျောက်...ဖျောက်...ဖျောက်...ဖျောက်”
“⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈⛈”
သန့်ဇင်ကိုတို့၏ အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် မိုးရေစက်များက တဖြောက်ဖြောက် ရွာသွန်းနေသည်။
အိုဟောင်းနေပြီဖြစ်သော အိမ်အိုလေး၏ သွပ်ပြားမှ မိုးယိုစိမ့်မှုကြောင့် သန့်ဇင်၏ မျက်နှာပေါ် ရေစက်များကျလာသဖြင့် အိပ်ပျော်နေရာမှ လန့်နိုးသွားသည် ။
ဘေးနားရှိ စားပွဲတင်နာရီလေးကိုကြည့်လိုက်တော့ ငါးနာရီခွဲသာ ရှိသေးသဖြင့် ရေမစိုစေရန် ခေါင်းအုံးကို ညာဖက်သို့ရွေ့လိုက်ပြီး စောင်ကို ခေါင်းမှီးခြုံကာ မိုးအေးအေးနှင့် ပုဇွန်ကွေး ကွေးအိပ်နေလိုက်သည် ။
“ကလင်....ကလင်...ကလင်...ကလင်..ကလင်”
“⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰”
“အွင်း.....”
သန့်ဇင်ကိုမထချင်သော်လည်း ကျူရှင်သွားရန် နိုးစက်ကမည်နေပြီဖြစ်၍ မထချင်ထချင်နှင့် ကုတင်ပေါ်ကဆင်းလိုက်ရသည် ။
မနက်ခင်း ဆောင်ရွက်စရာရှိသည်များကို မြန်မြန်ဆောင်ရွက်ပြီး ကျူရှင်နှင့် အိမ်ကသိပ်မဝေးသဖြင့် ထီးဆောင်းကာ ထွက်လာခဲ့ လိုက်သည် ။
ကျူရှင်မှာ စာသင်နေချိန်တွင်လည်း မိုးကပျင်းရိဖွယ်ကောင်းအောင် အုံ့မှိုင်းပြီး ရွာသွန်းနေဆဲပင်.......ရွှံ့တွေဗွက်အိုင်တွေ...စိုစိစိပျော့အိအိမြေကြီးများနှင့် သွားလာ၍ မကောင်းသော မိုးဥတုကို သန့်ဇင်ကိုမကြိုက်ချေ ။
စိတ်ရှိတိုင်းဆိုလျင် ဘယ်ကိုမှမသွားပဲ အိပ်ယာပေါ်မှာပင် ဇိမ်နှင့်နှပ်နေလိုက်ချင်သည်.....အခုတော့ ကျူရှင်ကဆရာသင်သမျှကို လက်ဝါးလေးအုပ်သမ်းပြီး သင်ယူနေရလေသည်။
ကျူရှင်ချိန်ပြီး၍ အိမ်တွင် မနက်စာထမင်းစားတော့ မိုးကစဲသွားသဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည် ။
ထမင်းစား....ကျောင်းဖြူကျောင်းစိမ်းလဲပြီး စက်ဘီးကို ထုတ်ကာကျောင်းသွားမည်အလုပ်တွင် မိုးစက်ပေါက်ကြီးများက ပို၍ပင် ရွာသွန်းလာပြန်သည် ၊ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန်....ရုံးတက်ရုံးဆင်းသည့် အချိန်ကိုမှ ကွက်တိချိန်ကာ ရွာသွန်းတတ်သည့် မေမြို့မိုးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မိုးပေါ်ကနေ ကျလာပြန်လေပြီ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သက်ပြင်းတစ်ခုချကာ လွယ်အိတ်ထဲတွင် ခေါက်ထည့်ထားသည့် ပလက်စတစ်မိုးကာကို ဖြန့်ခြုံလိုက်ပြီး စက်ဘီးနင်းကာ ကျောင်းသို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ကျောင်းကိုရောက်တော့ ၈နာရီခွဲနေပြီဖြစ်သော်လည်း မိုးရွာနေသဖြင့် ဘယ်သူမှကျောင်းသို့ မရောက်ကြသေးချေ ။
သန့်ဇင်ကိုလည်း အအေးမမိစေရန်အတွက် အောက်ပိုင်းရေစိုနေသော ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကို အပိုဆောင်ထားသည့် တစ်ကွင်းနှင့် လဲဝတ်လိုက်သည် ။
နောက်ပြီး ရေစိုနေသည့် မိုးကာကြီးကိုတော့ အခန်းရှေ့က ဝရံတာ လက်တန်းပေါ်တွင် ရေလှန်းထား လိုက်သည် ။
မိုးကာခြောက်လျင် သေချာပြန်ခေါက်ထည့်ပြီး သိမ်းဆည်းရလေအုံးမည် ၊ ဒါကလည်း သူမိုးရာသီကိုမုန်းရသည့် အကြောင်းပြချက်တွေထဲက တစ်ချက်ပင်..........ကျောင်းတက်ချိန်နီးလာသော်လည်း မိုးကတော့ တဖွဲဖွဲရွာချ၍ကောင်းနေဆဲ.......
တချို့ ကျောင်းသားများက သန့်ဇင်လိုမိုးကာကြီးတဖားဖားနှင့် ရောက်လာကြသည် ။
တချို့ကတော့ အိမ်ကကား( သို့မဟုတ် ) ဖယ်ရီနှင့်လာကြသဖြင့် ထီးလေးကိုဆောင်းပြီး ကျောင်းဝန်းထဲသို့ ဝင်လာကြလေသည် ။
ထိုမြင်ကွင်းကို သန့်ဇင်ကိုက အခန်းအပြင်ရှိ ဝရံတာကိုမှီပြီး ငေးကြည့်နေမိသည်......
တံစက်မှိတ်မှ တစ်ပေါက်ချင်းကျလာသည့် မိုးရေစက်များကို အကြောင်းပြချက်မရှိ လက်ဖြင့်ဆော့ကစားနေမိသည်။
ထိုအချိန် ကျောင်းအပေါက်ဝတွင် အိမ်စီးကားအဖြူရောင်လေးတစ်စီး ထိုးရပ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ပါးစပ်က အလိုလို ပြုံးမိသွားသည်။
ထိုကားဖြူကလေးထဲကနေ သူမျှော်နေသော အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် ထွက်လာလေသည် ၊မိုးကအေးတော့ ချမ်းနေသည်ထင့်...... ကျောင်းဖြူပေါ်တွင် အဝါရောင်အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ဝတ်ထားလေသည်...ကားတံခါးဖွင့်ကာ သူမအမေနှင့်စကားပြောပြီး ထီးလေးတစ်ချောင်းနှင့် ကျောင်းထဲသို့ဝင်လာသည်ကို ငေးကြည့်နေမိသည် ။
မိုးရေစက်များကြားထဲတွင် ထီးတစ်ချောင်းအောက် လမ်းလျောက်နေသော အဝါရောင်မိန်းခလေးကို ကြည့်ရသည်မှာ ဂန္ဓဝင်ပန်းချီကားတစ်ချပ်သဖွယ် သူ့စိတ်ထဲတွင် ထင်မြင်မိသည်။
“သန့်ဇင်....အစောကြီးရောက်နေပါ့လား”
“အင်း...နင်ကကားနဲ့လာပြီး နောက်ကျနေတယ်နော”
“ချယ့်အဖေက အိပ်ရာထနောက်ကြနေ့လို့....အမေကပဲ ကျူရှင်ကိုလာကြိုလိုက်ရတာ”
“အော်....”
“နင်မအေးဖူးလား...အနွေးထည်ကလည်းအပါးလေး”
“ငါကစက်ဘီးနင်းလာတာ မအေးပါဖူး...ရပါတယ် ၊ ဒီလောက်ကတော့အေးဆေး”
“နင်မနေ့က ဆရာမပေးလိုက်တဲ့ အိမ်စာပြီးခဲ့ပြီလား”
“အင်း...ပြီးပြီ”
“ချယ်လည်းပြီးတော့ပြီးပြီ....သူသူဟန်တို့နဲ့ အဖြေတိုက်လိုက်ဦးမယ်”
“အင်း...အင်း...ငါတော့အထဲမဝင်ချင်သေးဖူး”
သန့်ဇင်လည်း ချယ်အခန်းထဲထိဝင်သွားတာကို လှည့်ကြည့်အပြီး ကျောင်းထဲကမြင်ကွင်းကို ဆက်၍ငေးမောနေမိသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် သူ့ရဲ့နောက်ကျောကို တစ်ယောက်ယောက်က လာပုတ်ပြီး စကားပြောလေသည် ။
“သန့်ဇင်...သန့်ဇင်”
“အွန်...ချယ် ၊ နင်ပြောတော့အဖြေတိုက်မယ်ဆို......အဲ သူသူဟန်ပါလား”
“အေး...နင့်ချယ်က အတန်းထဲမယ် အဖြေလိုက်တိုက်ပြီးငြင်းခုန်နေတယ်”
“အင်း....ငါ့ကိုဘာပြောမလို့လဲ”
“အရင်တစ်ပတ် သောကြာနေ့က မုန့်စျေးတန်းမှာ တွေ့တဲ့ Ecoက နင့်သူငယ်ချင်း ပုဆိုးကျွတ်ကောင်လေ...ဘယ်သူ”
“မျိုးမင်းထက်လား....ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အင်း...အဲ့ကောင် ရှက်ရှက်နဲ့ ပုဆိုးပြန်ကောက်ဝတ်တော့ သူ့အင်္ကျီအဖြူရဲ့ အိပ်ကပ်ထဲကနေ စာထွက်ကျသွားလို့ ငါကောက်ထားမိတာ.....ပြန်ပေးဖို့လုပ်တော့ ရှက်ပြီးထွက်ပြေးသွားတော့ မပေးလိုက်ရဖူး”
“အဲ....အဲ့စာကိုနင်မဖတ်ကြည့်ရသေးဖူးမလား”
“အစကတော့ မဖတ်ဖူးလို့နေမလို့ပါပဲ........... ဒါပေမယ့် ကျောင်းပိတ်ရက်အားနေတာနဲ့ ဖတ်ကြည့်ဖြစ်သွားရော ၊ စာရဲ့အစမှာ ( ချစ်လှစွာသော သူသူဟန်) လို့ရေးထားတယ်..... အဲ့ကောင်က အစကတည်းကငါ့ကို ရည်းစားစာပေးချင်နေတာလား”
“အင်း...ဟုတ်တယ် ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာမနဲ့တော့ တိုင်မပြောပါနဲ့ဟာ...ငါလည်းအဲ့ကောင်ကို တားလို့မရလို့ပါ...ငါပြန်ပြောပေးပါ့မယ်”
“အဲ့တာဆို ပုဆိုးကျွတ်ကျတာတွေက နင်တို့ဇာတ်တိုက်ထားတာလား”
“အဲ့တာက မတော်တဆပါဟာ...အစက နင့်နောက်လိုက်ပြီး ရိုးရိုးစာပေးမလို့ပဲ ၊ ဟိုကျောင်းက ကောင်တွေကို နင်ကပါးချလိုက်တာတွေ့သွားတော့ သူကကြောက်သွားရှာတာ”
“အဲ့လိုလား....ငါကဆရာမနဲ့ တိုင်တော့မလို့ပဲ ၊ အခုလိုဆိုတော့ မတိုင်တော့ပါဖူး”
“ကျေးဇူးပါ...ဟဲ ၊ အဲ့ကောင်နောက်တစ်ခါနင့်ကိုလာမနှောင့်ယှက်အောင် ငါပြောထားပါ့မယ်”
“ဟင့်အင်း...နင်မပြောနဲ့ ၊ နေ့လည်ကျောင်းဆင်းကျ ငါတို့အခန်းထဲခေါ်လိုက်....ငါ့ဘာသာ ပြောလိုက်မယ်”
“အင်း...နင်ပါးတော့မရိုက်ပါဖူးနော်...”
“နင်ကလည်း ငါကလူဆိုးမကြီးကြနေတာပဲ....ဟိုတစ်နေ့က စိတ်မကြည်တာရော အဲ့အကိုကြီး တွေက တရားလွန်လာလို့ပါ”
“အင်း ဟုတ်ပြီ...ငါခေါ်လာခဲ့လိုက်မယ်”
“အင်း..အင်း ပြီးတာပဲ”
သူသူဟန်ရဲ့ လူချင်းတွေ့ပြီးပြောချင်ပါသည်ဟုသော စကားကြောင့် မျိုးမင်းထက်အစား သန့်ဇင်က မျက်ခုံးလှုပ်နေမိသည်။
အမှန်တကယ်တော့ မျိုးမင်းထက်က နေလည်စာ ကျောင်းဆင်းချိန်တိုင်း အခန်းသို့လာနေကြဖြစ်သောကြောင့် တကူးတက သွားခေါ်ရန်ပင် မလိုချေ.....
သို့သော် အရင်တစ်ပတ်က လူတွေကြားထဲ ပုဆိုးကျွတ်မှု ဖြစ်ထားသောကြောင့် အနည်းငယ်ရှက်နေလေရာ ဒီနေ့တော့ လာချင်မှလာလိမ့်မည်ဟု တွက်ဆထားလေသည် ၊ အကယ်၍ ၁၂နာရီခွဲလို့မှ မရောက်လာလျင် သူကိုယ်တိုင်သွားခေါ်မည်ဟု သန့်ဇင်ကို စဥ်းစားထားသည်။
နေ့လည်ကျောင်းဆင်းတော့ သူခန့်မှန်းထားသလို မျိုးမင်းထက်က ၁၂နာရီခွဲသည်အထိ ပေါ်မလာချေ ။ထို့ကြောင့် လူကိုယ်တိုင်သွားခေါ်ရန် Eco အခန်းရှိသော စာသင်ဆောင်ဖက်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်သည်။
အခန်းအနောက်ပေါက်ကနေ ဝင်ကြည့်လိုက်တော့ မျိုးမင်းထက်တို့ ထိုင်သည့်နေရာတွင် အောင်အောင်ဦးတစ်ယောက်ထည်းသာ ရှိနေပြီး မျက်လုံးကို အစုံမှိတ်ကာ စာအော်ကျက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အောင်အောင်ဦး.....အောင်အောင်ဦး....”
“................”
“ဟေ့ရောင် သူတောင်းစား”
“ကြားတယ်...ကြားတယ်...စာကျက်နေတာ မမြင်ဖူးလား သန့်ဇင်ကို အေပေးလေးရဲ့”
“မင်းကမျက်လုံးစုံမှတ်ပြီး နင်းကန်အော်နေတော့ မကြားဖူးလို့ထင်လို့”
“စာကျက်နေတာ နောက်ဆုံးတစ်ပိုဒ်ရောက်နေလို့.........အတန်းဘေးနားကဖြတ်ကတည်းက မြင်တယ်”
“အေးပါကွာ...ဟိုကောင် မျိုးမင်းထက်ရော”
“သူ့ဘော်ဒါဆောင်ကကောင်တွေနဲ့ စောနက အိမ်သာသွားတယ်လို့တော့ ပြောတာပဲ ၊ မင်းတို့အခန်းဖက်မလာဖူးလား...ဟိုကောင်မလေးသွားချောင်းနေတာ နေမှာပေါ့.....အဲ..... ဟိုမှာ မင်းသားကြီးလာနေပါပြီ”
အောင်အောင်ဦး လက်ညှိုးညွှန်တဲ့ဖက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းလျောက်ရင်း ပုဆိုးကို ပြင်ဝတ်လာသည့် မျိုးမင်းထက်နှင့် သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ အတန်းထဲရောက်လို့ မျိုးမင်းထက်က သူ့ကိုမြင်တော့.......
“သန့်ဇင်....ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီဖက်ရောက်နေတာလဲ”
“မင်း ဒီနေ့သူသူဟန်ကို လာမချောင်းလို့လေ”
“သားကြီးကလည်းကွာ....ငါဟိုတစ်နေ့ကမှ အရှက်ကွဲထားတာကို”
“ခွေးပါးစပ်က နတ်စကားထွက်သလိုပါပဲလား.........မင်းကရှက်တတ်သေးတယ်ပေါ့ ”
“အသက်နဲ့လူလုပ်နေတာမဟုတ်ဖူး......အရှက်နဲ့လူလုပ်နေတာကွ....ဟဲဟဲဟဲ”
“အခုတော့ အသက်ပါကုန်တော့မယ်ထင်တယ်....သူသူဟန်က မင်းကိုခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့”
“နောက်စရာမရှိ ကြံဖန်နောက်မနေပါနဲ့ သန့်ဇင်ရာ...လခွမ်း”
“ဟ....တကယ်ကွ မင်းဟိုတစ်နေ့က ပုဆိုးပြန်ကောက်ဝတ်တော့ မင်းပေးမယ့် ရည်းစားစာက သူ့အရှေ့တည့်တည့်ကျသွားတာကွ ၊ အဲ့တာ သူကဖတ်ပြီးလို့ မင်းနဲ့စကားပြောချင်တယ် ဆိုပြီးခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့”
“အမ်း......မင်းနောက်နေတာမဟုတ်ဖူးမလား”
“မလိုက်ချင်လည်း သဘောကွာ”
“လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်....သူ့မျက်နှာကဘယ်လိုလဲဟင်...ငါအခြေအနေကောင်းလောက်တယ်မလား”
“မပြောတတ်ဖူး....ခပ်တည်တည်နဲ့ပြောတာပဲ ၊ ကံကောင်းရင် စဥ်းစားပေးမယ်ပေါ့ကွာ.... မင်းကံမကောင်းရင်တော့ ပါးကျိုးမယ်.....နှစ်မျိုးထဲက တစ်မျိုးပေါ့ကွာ ဆရာမနဲ့ မတိုင်တာပဲ ကျေးဇူးတင်”
“အင်း...”
“လာ...သွားရအောင် ခဏနေရင် ကျောင်းကတက်တော့မှာ”
“အေးပါ အေးပါ”
ထိုသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် ပုခုံးဖက်ရင်း A ခန်းဖက်သို့ လမ်းလျောက်လာခဲ့ လိုက်သည်၊ အခန်းဝသို့အရောက်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒေါသများထောင်းကနည်းထွက်သွားကြသည်။
အရင်တစ်ပါတ်က သူသူဟန်၏ လက်ဝါးစာမိသွားသော ကျောင်းသားနှစ်ယောက်သည် အီမိုကေနှင့် ခပ်ဆိုးဆိုး ကျောင်းသားသုံးယောက်ပါ အဖော်ခေါ်ပြီး အခန်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်းပင်.......ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသော ကျောင်းသားက သူသူဟန်၏လက်ကိုဆွဲ၍ စကားအတင်းပြောနေပုံ ပေါက်သည် ၊ နောက်တစ်ယောက်ကလည်း မျက်ချယ်ကို စနောက်နေလေသည်......
အဲ့တာကို သန့်ဇင်ကိုမြင်တော့ စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားပြီး ဝုန်းကနည်း အပြေးသွားကာ စကားပြော နေသည့်တစ်ယောက်အား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင်တွေ....မင်းတို့ကဘာကောင်တွေလဲကွ ၊ ငါတို့ကျောင်းထဲလာပြီး ဘာလုပ်နေတာ လဲကွ”
“မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ...ယောက်ဖရာ ၊ ငါတို့ခြေထောက်နဲ့ငါတို့လာတာ မင်းစောက်အပူ တစ်ပြားမှမပါဖူး”
“မေလိုးတွေ.....အခန်းထဲက အခုချက်ချင်းထွက်သွားစမ်း”
“မင်းကရောဘာကောင်လဲ....သတ္တိရှိရင် ဝမ်း-ဝမ်းဆွဲမလား”
“အေး...အတန်းထဲမှာတော့မဖြစ်ချင်ဖူး ၊ အနောက်လမ်းကြားထဲလာခဲ့....မင်းတို့ငါးကောင်လုံး ပေးတယ်”
“အေး....ပြီးတာပဲ...အဲ့တာဆိုသွားရအောင် လိုက်ခဲ့”
“အေး....မျိုးမင်းထက်ဟေ့ရောင် လိုက်ခဲ့ သွားမယ်”
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ကလည်း နယ်မြေကျော်ပြီး ဖင်လာယားသော အီမိုကေနှင့် သုံးယောက်ရော...ရိသဲ့သဲ့လာလုပ်သည့် နှစ်ယောက်ကိုပါ မျက်ခွက်တွေချည်း ဆွဲထိုးချင်နေ မိသည်။
ပုဆိုးကိုသေချာပြင်ဝတ်ပြီး ရန်ပွဲကိုနွှဲရန် အနောက်ဖေးလမ်းကြားသို့ အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည် ၊ လမ်းတစ်ဝက်အရောက်တွင် မျက်ချယ်က အနောက်ကနေ ပြေးလိုက်လာပြီး သန့်ဇင်၏လက်ကိုဆွဲကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟန့်တားလေသည်။
“သန့်ဇင်...နင်ရန်ဖြစ်တော့မလို့လား...အဲ့လိုခွေးရူးတွေနဲ့ ပြန်မကိုက်စမ်းပါနဲ့ဟာ”
“မျက်ချယ်...ငါ့လက်ကိုလွှတ်....အဲ့ကောင်တွေတရားလွန်နေပြီ နင်ဒီမှာတင်နေခဲ့”
“မရဖူး...သန့်ဇင်....ရန်မဖြစ်ချင်စမ်းပါနဲ့ဟာ...သူတို့ကို ဆရာတွေနဲ့ တိုင်ပြောရင်ရနေတာပဲကို”
“ချယ်...လွှတ်ဟာ...အဲ့ကောင်တွေကို ငါထိုးမှ ကျေနပ်မှာ”
“ကျွတ်....နင်....ပြောလို့မရလည်းနေဟာ ၊ နင့်ဘာသာနင် လူမိုက်လုပ်တော့”
မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကို တားလို့မရ၍ စူစူပုတ်ပုတ်မျက်နှာဖြစ်သွားပြီး အနောက်လှည့်ကာ ပြန်သွားသည် ။
သန့်ဇင် စိတ်အထင်အရဆို ဆရာမတစ်ယောက်ယောက်ကို သွားတိုင်နေလောက်ပြီ။ လောလောဆယ်တော့ ဒေါသမွှန်နေသဖြင့် ဒါတွေကိုဂရုမစိုက်အား.......... နောက်ပြဿနာ နောက်မှရှင်းရုံသာ..... အနောက်ဖေးလမ်းကြားထဲရှိ လူပြတ်သည့် တစ်နေရာရောက်တော့ ရန်ပွဲကိုဆက်ကြသည်။
ဘာဘာညာညာ လျောက်မပြောနေတော့ပဲ သန့်ဇင်ရော မျိုးမင်းထက်ပါ စတင်ပြီး ထိုးကြိတ်ကြသည်။
ငယ်စဥ်က ရန်မကြာခဏဖြစ်ဖူးသော အတွေ့အကြုံများအရ ထိုးကြိတ်နေသခိုက် ပုဆိုးမကျွတ်ကျစေရန် သန့်ဇင်ကိုတို့က ဆလွယ်သိုင်းပြီး ဘောင်းဘီတိုနှင့်သာ ထိုးကြသည်။
လမ်းဘေးရန်ပွဲများ၏ အခရာကျသော အချက်သည် လျင်မြန်ခြင်းဖြစ်သည်ကို အတွေ့အကြုံများသော သန့်ဇင်ကို နားလည်သည် ။
သူ၏ အရှေ့တွင်ပေါ်လာသောသူမှန်သမျှ တရပ်စပ်လက်သီးထိုးချက်များဖြင့် ကျွေးလေသည်.... သူကိုယ်တိုင်လည်း အထိုးခံရသော လက်သီးချက်ပေါင်းမနည်းချေ ။ မျိုးမင်းထက်ကို တစ်ယောက်က ချုပ်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ထိုးသောကြောင့် အနည်းငယ် အထိနာနေလေသည်။
ထိုအချိန်တွင် အောင်အောင်ဦးက ရန်ဖြစ်သည်ဟု ဘယ်ကနေသတင်းကြားလာသည်မသိ...... အပြေးရောက်လာပြီး အထိုးခံနေရသော မျိုးမင်းထက်အား ဝင်ကူသည် ။
တစ်ခြားကျောင်းက ငါးယောက်ထဲတွင် နှစ်ယောက်က ပျော့တိပျော့ဖတ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်သောကြောင့် သိပ်ဝင်မထိုးရဲ.....
ထို့ကြောင့် ငါးယောက်သုံးယောက်ဖြစ်သော်လည်း လက်ရည်တူစွာ ထိုးကြိတ်နေကြသည်။ တစ်ချက်တွင် သန့်ဇင်ကိုသတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားပြီး အနောက်ကနေ တစ်ယောက်ဝင်လုံး သည်ကိုအလစ်ငိုက်ခံလိုက်ရသည် ။
အီမိုကေနှင့် တစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်လျင်သုံးသော လက်ချောင်းစွပ်သည့် သံကွင်းနှင့် မျက်နှာကို လာထိုးသောကြောင့် သန့်ဇင်ကို အီစိမ့်သွားသည် ။
မျက်ခုံးရိုးနားက သွေးတွေကျလာပြီး ခေါင်းလည်းမူး မျက်စိတစ်ဖက် လည်းစပ်သွားသောကြောင့် ကြည့်လို့မရ ဖြစ်သွားလေသည်။
သို့သော်လည်း ယောကျာ်းချင်းလက်သီးချင်းယှဥ်ထိုးနေသခိုက် လက်နက်သုံးသော အီမိုကောင်ကို ဒေါသတအားထွက်သွားသည် ။
နောက်ထပ် လက်သီးတစ်လုံး ထပ်လာတော့ ဘေးနားရှိ အုတ်နီခဲအကျိုးကိုကောက်လိုက်ပြီး သံကွင်းစွပ်ထားသော လက်ကို လွှဲရိုက်လိုက်လေသည်......
“အား....”
ဟိုဖက်ကကောင်၏လက်သည် အုတ်နီခဲနှင့် အထုခံလိုက်ရသောကြောင့် တော်တော်နာသွားပုံ ရလေသည်။
နာကျင်၍ လက်ကိုခါနေသခိုက်တွင် သန့်ဇင်က အလစ်ငိုက်ဝင်ပြီး အင်္ကျီကော်လံကိုဆွဲကာ လက်သီးချက်တွေတစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ဆွဲထိုးသည် ။
တစ်ဖက်က ခြေချော်ပြီး ပက်လက်လဲသွားသောအခါ အပေါ်ကနေခွပြီး ဆက်ထိုးပြန်လေသည်။
“ခွပ်....ခွပ်...ခွပ်...ခွပ်..ခွပ်”
“ဟေ့ကောင်တွေ တော်ကြတော့...ဟိုကောင်တွေ...တော်ကြစမ်း”
“ရွှမ်း...ရွှမ်း...ရွှမ်း”
ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းကဆရာနှစ်ယောက် ရောက်လာသော်လည်း ဒေါသမွှန်နေသေး၍ ဂရုမစိုက်နိုင်သေးပဲ ဆက်ပြီးထိုးကြိတ်နေသည်။
ဆရာတွေက ပြောမရသောကြောင့် အကုန်လုံးကို ကြိမ်လုံးနှင့်ရိုက်ပြီး သတိပေးသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုအားကာယဆရာက ဂျိုင်းကနေမပြီးဆွဲထူကာ လူခွဲလေသည်.... အ.ထ.က ၄ က ဆရာတွေပါရောက်လာတော့မှ ရန်ပွဲက အဆုံးသတ်သွားတော့ လေသည်။
ရန်ပွဲပြီးသောအခါ ဆရာတွေက ကိုယ့်ကျောင်းသားကို အင်္ကျီဂုတ်ကနေဆွဲကာ ခေါ်သွားကြ သည်။
အခုတော့ တစ်နှစ်တစ်မျိုး ပြဿနာရှာကြသော သန့်ဇင်ကိုတို့သုံးယောက်သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းဟူသော ဌာနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေပြီ ။
ကျောင်းအုပ် ဆရာမကြီးက.......
“မင်းတို့သုံးယောက် ဘာပြောချင်ကြသေးလဲ”
“......................”
“အဲ့တာဆို မင်းတို့အပြစ်ရှိတာ ဝန်ခံတယ်ပေါ့....အေး မင်းတို့ကောင်တွေ ဒီနှစ်တော့ လိမ္မာသွားပြီမှတ်နေတာ ၊ ဟိုကောင် သန့်ဇင်ကိုလည်း စာကြိုးစားပြီး အေခန်းရောက်နေလို့ ချီုးကျူးမယ်ကြံကာရှိသေး..ပြဿနာဖြစ်ပြီ.......မင်းတို့က ခွေးမြီးကောက်ကျည်တောက်စွပ် တွေပါလား”
“...............”
“ဘာလို့တခြားကျောင်းက ကျောင်းသားတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာလဲ....ကိုယ့်ကျောင်းက လူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတာ အားမရသေးလို့လား”
“သူတို့ကအရင်လာစတာပါ ဆရာမကြီး”
“တိတ်စမ်း...နင်တို့ကို ဘယ်သူကစကားပြောခိုင်းသေးလို့လဲ ၊ ဘယ်သူကစစ ရန်ဖြစ်တာက ဖြစ်တာပဲ....မနက်ဖြန်ကြ မင်းတို့မိဘတွေကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းဖို့ခေါ်လာခဲ့ကြ”
“ဟုတ်....ကဲ့”
“ဆရာမကြီး.....သမီးကို ဝင်ခွင့်ပြုပါ”
“အေး...သမီး မျက်ချယ် ဝင်လာခဲ့လေ....ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”
“သူတို့ရန်ဖြစ်ရတဲ့အကြောင်းပြောပြမလို့ပါ.....ထ ၄ ကကျောင်းသားတွေက သမီးတို့ကို လာစလို့ ဖြစ်သွားကြတာပါ”
“အင်း.....ဆက်ပြောပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့.....ဒီနေ့ နေ့လည်စာကျောင်းဆင်းတော့...........****************************** ********************************************************************************************************************************************************************** အဲ့ဒီ့လိုဖြစ်သွားတာပါ”
“အင်း...အဲ့လိုလား.....................”
“..........................”
“..................”
မျက်ချယ်၏ ရှင်းပြပေးမှုကြောင့် လက်မှတ်ထိုးဖို့ မိဘကိုခေါ်လာစရာမလိုတော့ပဲ ကြိမ်ဒဏ် ၅ချက်စီအရိုက်ခံပြီး သက်ဆိုင်ရာ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည် ။
မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးက သူတို့ Eco အခန်းရှိရာကျောင်းဆောင်ဖက်သို့ ပြန်သွားကြပြီး သန့်ဇင်ကို နှင့်မျက်ချယ်တို့က သက်သက်စီ လမ်းလျောက်ပြန်လာခဲ့ကြသည် ။
လမ်းတွင် ဘေးချင်းယှဥ် လျောက်နေကြသော်လည်း ဒေါသအရှိန်မပျယ်သေးသည့် သန့်ဇင်က မျက်ချယ်အား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောမိသေး....သူမကစ၍....
“သန့်ဇင်....လာ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”
“ဘယ်သွားမလို့လဲ....ကျောင်းတက်နေပြီလေ ”
“ငါသိပါတယ်...လာ ရေစင်ဖက်အရင်သွားရအောင် ”
“................”
“နင့်ဒါဏ်ရာတွေ ရေဆေးလိုက်....ဘယ်နားထိသွားသေးလဲ”
“မျက်ခုံးနားနည်းနည်းပဲထိသွားတာပါ...ကျန်တဲ့နေရာက သွေးမထွက်ပါဖူး”
“အင်း....လက်တွေရော ခြေထောက်တွေရော သေချာဆေးလိုက်နော်”
“အွန်း.....ပြီးပြီ”
“လာ....ဟိုနားက ပရုတ်ပင်ကြီးအောက် ခဏထိုင်ပြီး စောင့်နေနော်”
“နင်ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“ကျောင်းဆေးပေးခန်းက ဆေးသတ္တာသွားယူမလို့”
“နည်းနည်းပဲထိသွားတာကို... ရပါတယ်ဟာ အတန်းထဲပဲ ပြန်ရအောင်”
“သန့်ဇင်....ထိုင်ဆိုထိုင်နေလိုက်ဟာ...ခဏပဲစောင့်”
“အင်း......”
မျက်ချယ်ပြောသလို သက်တမ်းရင့်ပရုတ်ပင်ကြီးအောက်ရှိ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စောင့်ဆိုင်း နေမိသည် ။
ကျောင်းတတ်ချိန်ဖြစ်၍ ကျောင်းဝန်းထဲတွင် ကျောင်းသားကျောင်းသူများ ကင်းရှင်းနေသောကြောင့် တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေသည်......စာသင်ခန်းများထဲက ဆရာမ သင်ကြားသမျှကို အနောက်ကနေလိုက်အော်ပြီး သံပြိုင်ဖြေကြသည့် ကျောင်းသားများ၏ သံစဥ်များကိုလည်း ကြားနေရသည်။
မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး အငြိုကြီးစွာရွာသွန်းခဲ့သည့် မေမြို့မိုးကလည်း အခုတော့လည်း ကိုယ်ရောက်ဖျောက်သွားခဲ့လေပြီ ။
အပြာနုရောင် ကြည်လင်တောက်ပနေသော ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ရွှေဝါရောင်နေမင်းကြီးက ဒီမြို့လေးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သည် ။
အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ စိမ်းစိမ်းစိုနေသော သစ်ရွက်များက သဘာဝ အနုပညာဆန်စွာ လေယူရာ ဟိုဒီယိမ်းနေကြသည် ၊ လေနုအေးလေးနှင့်အတူပါလာသည့် မြေသင်းရနံ့လေးက သန့်ဇင်ကိုရင်ထဲရှိ ဒေါသအပူမီးများကို ငြိမ်းစေသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆေးပေးခန်းမှ ကြက်ခြေနီသေတ္တာယူလာသော မျက်ချယ်ပြန်ရောက်လာပြီး ဆေးထည့်ပေးသည် ။
သူမမျက်နှာကိုကြည့်တော့ အခုထိစူစူပုတ်ပုတ်လေးဖြစ်နေဆဲ....... အရက်ပြန်ကို ဝါဂွမ်းပေါ်စွတ်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးရိုးနားက အနာကိုတို့လိုက်တော့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး စပ်ဖျဥ်းဖျဥ်းနှင့် ခံရခက်သွားသည်။
“အာ့.....စွတ်.....အား...ကျွတ်....ကျွတ်”
“ပြီးတော့မယ်.. သန့်ဇင်...ဖူး...ဖူး....ဖူး....စပ်သေးလား”
“ရတယ်...သိပ်မစပ်တော့ပါဖူး”
“ဖြန်း...ဖြန်း..သန့်ဇင် နင်ကတော့လေ လုပ်လိုက်ရ ငါပြောတာကိုနားမထောင်ဖူး ၊ ရန်မဖြစ်ပါနဲ့ ဆိုတာကိုဟာ”
“..............”
မျက်ချယ်က ဆေးထည့်ပေးနေရင်း သန့်ဇင်ကိုဆူပြီး ပခုံးကို တဖြန်းဖြန်းနှင့်ရိုက်လေသည် ၊ သူမ၏ ဂရုဏာဒေါသကြောင့် သူ့ရင်ထဲတစ်မျိုးတမည် ခံစားလိုက်ရသည်.......
သူမက ဘာမှဆက်မပြောတော့ပဲ ဆေးဝါကြီးကို အနာပေါ်လိမ်းရင်း တရှုံ့ရှုံ့နှင့် စတင်ပြီး ငိုကြွေးတော့သည် ။သူမမျက်လုံးက မျက်ရည်ပေါက်များ လှိမ့်ဆင်းလာတော့ သန့်ဇင်လည်း ဝမ်းနည်းသွား လေသည်။
“ချယ်.....ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဖူးဟာ....နင်ကလည်း မငိုပါနဲ့”
“ဖြန်း.....ကောင်စုတ်...နင်မျက်ခုံးရိုးမဟုတ်ပဲနဲ့ မျက်လုံးထိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ”
“အဲ့လိုမဖြစ်ပါဖူးဟာ....နင်လျောက်မတွေးနေပါနဲ့”
“ချယ်က ရန်မဖြစ်ပါနဲ့လို့ပြောတာကိုနားမထောင်ဖူး.....သူလုပ်ချင်တာပဲစွတ်လုပ်တာ”
“နောက်တစ်ခါ ငါရန်မဖြစ်တော့ပါဖူးဟာ....နင်မငိုပါနဲ့တော့”
“အင်း....ရွှတ်...ရွှတ်...ပြီးတာပဲ ၊ ပလာစတာကပ်မယ်....မျက်နှာကို ဒီဖက်နည်းနည်းတိုး”
“ရပြီလား”
“အင်း....ခဏ....ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ....ရပြီ”
“........”
မျက်ချယ်က ဆေးပစ္စည်းများကို သေတ္တာထဲပြန်ထည့်ပြီး ပိတ်လိုက်သည် ၊ သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖမိုးဖြင့်ပွတ်ပြီး မျက်ရည်များကို ပြန်သုတ်လိုက်သည် ။
ပြီးနောက် သန့်ဇင်ကိုဖက်သို့ မျက်နှာလှည့်ပြီး......
“သန့်ဇင်....နင်နောက်တစ်ခါ ရန်မဖြစ်တော့ဖူးလို့ ဂတိပေးတယ်မလား”
“အင်း....”
“သေချာပြော”
“အင်း.... ငါနောက်တစ်ခါရန်မဖြစ်တော့ပါဖူး”
“ဂတိ...🤙”
“အင်း....ဂတိ...🤙🤙 🤜🤛”
သန့်ဇင်ကို ဂတိပေးလိုက်သည့်အခါမှပင် ချယ့်မျက်နှာလေးက ပြန်လည် ဝင်းပလာသည် ။
ရင်ထဲရှိ ဒေါသများ၏နေရာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများက အစားထိုးပြန်လည် ဝင်ရောက်လာ ကြသည်.....ဆေးပေးခန်းသို့ ဆေးသေတ္တာပြန်သွားပို့ပြီး စာသင်ခန်းဖက်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုနေ့က ချယ့်ရဲ့မျက်နှာလေးပေါ်မှာရော...........အပြာရောင် ကောင်းကင်ကြီးအပေါ်မှာရော သက်တန့်ရောင် အပြုံးတွေနဲ့ ဝင်းလဲ့တောက်ပလျက် ရှိနေပြီး နေရောင်ခြည်၏ အနွေးဓာတ်ကို ရင်ထဲ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ခံစားတတ်ခဲ့လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~
အပိုင်း (၃) ဆက်ရန် >>>>
No comments:
Post a Comment