When we were young Part (1)
ရေးသားသူ - (၂၄မျက်နှာ)
( Teenage Romance-comedy, Soft-core)
Chapter One: : Masturbation
အချိန် : : ၂၀၀၈ ခုနှစ် ၊ နိုဝင်ဘာလ ၁၄ရက် ၊ တနင်္ဂနွေနေ့
တည်နေရာ: : မြမာလာ ရက်ကွက်ရှိ နေအိမ်တစ်အိမ် ၊ ပြင်ဦးလွင်မြို့
ဒီနေ့သည် ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သည့် တနင်္ဂနွေနေ့ဖြစ်သော်လည်း သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် အိမ်အပေါ်ထပ်တွင် စာကြည့်စာပွဲရှေ့၌ထိုင်ကာ စာလုပ်နေပုံပေါ်လေသည် ၊ သူ၏ရှေ့တွင် အဋ္ဌမတန်း သင်္ချာဖတ်စာအုပ်နှင့် အကြမ်းတွက်သည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ရှိသည်။
ရှစ်တန်း ကျောင်းသားတစ်ယောက် ကျောင်းပိတ်ရက်တွင် မိဘစကားနားထောင်ပြီး စာလုပ်နေသည် မှာသိပ်မထူးဆန်း......ထူးဆန်းသည်က သင်္ချာဖတ်စာအုပ်ကြားထဲ ညှပ်ထားသည့် နိုင်ငံခြား မော်ဒယ်တစ်ယောက်၏ အဝတ်စလစ်ပုံနှင့် ဘောင်းဘီဂွကြားထဲရောက်နေသည့် သူ၏လက် တစ်ဖက်ဖြစ်လေသည်။
စာဖတ်သူတို့ တွေးထင်နေသလို ရှစ်တန်းကျောင်းသားလေး သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် နိုင်ငံခြားသူလေး၏ ကုန်းကုန်းကွကွ အပြာဓာတ်ပုံများကြည့်ကာ သူ၏ဖွားဖက်တော်လေးကို လက်ဖြင့်အပေါ်အောက်လှုပ်ရှားကာ တစ်ကိုယ်ရေအာသာဖြေနေခြင်းပင်.....
ယခင်တစ်ပတ် သောက်ကြာနေ့တုန်းက သူ့သူငယ်ချင်း " မျိုးမင်းထက် " က သူ့အားငှားပေးလိုက်သည့် အပြာဓာတ်ပုံပါသည့် မဂ္ဂဇင်းကိုကြည့်ပြီး စိတ်တွေလှုပ်ရှားကာ သူပြောသလို ဂွင်းစမ်းထုကြည့်ရင်း အရသာတွေ့သွားလေသည် ။
သန့်ဇင်ကို အရင်က သူ့ဖွားဖက်တော်လေးကို ရေချိုးချိန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်ကလွဲပြီး လက်ဖြင့်လျောက်မကိုင်ဖူးချေ..... အခုရှစ်တန်းရောက်လာတော့ ဆီးခုံမွှေးများပေါက်ကာ ရှည်လာသည့်အပြင် လက်ဖြင့်နည်းနည်းလေးကိုင်လိုက်ရုံဖြင့် လိင်တံက မာတောင်လာပြီး အရှိတိုင်းထက် ပိုကြီးလာသည်ကိုကြည့်ပြီး သဘောကျနေမိသည်။
မနေ့တုံးကတော့ အပြာမဂ္ဂဇင်းကြည့်ပြီး ဘဝတွင် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဂွင်းထုခဲ့ခြင်းပင်...... မဂ္ဂဇင်းထဲတွင်ပါသည့် မော်ဒယ်လေး၏ ပေါင်ကြားကအဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးများ ၊ တွဲလွဲကျနေသည့် နို့အုံကြီးများကိုကြည့်ရင်း ငယ်ပါကတောင်မတ်လာကာ ဂွင်းထုကြည့် လိုက်တော့ အကြောတွေစိမ့်အောင် ကောင်းသထက်ကောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီးထိပ်မှ အရည်ဖြူဖြူများ ပန်းထွက်လာပြီး လိင်တံမှာ ပြန်ပျော့ကျသွားသည်ကို သိရှိလိုက်ရသည်။
သူ့သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက် ပြောပြောနေသည့် " သန့်ဇင် မင်းဂွင်းထုဖူးလား ၊ ဂွင်းထုတာ စောက်ရမ်းဖီးရှိတာနော်....လူပျိုဖြစ်လာရင် ပုံမှန်ဂွင်းထုပေးရတယ်တဲ့ကွ " ဆိုသော စကားကို သတိရပြီး သူပြောတာကို အခုမှလက်ခံမိသွားလေသည်။
ဂွင်းထုသည့် အရသာကိုလည်း အရမ်းနှစ်သက်မိသွားသည်....ယခင်က ဒီလိုခံစားချက်မျိုးကို သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် မခံစားဖူးသေး..... အခုတော့ ဂွင်းထုရသည့် အရသာကို ပထမတစ်ခေါက်နှင့်ပင် ကြိုက်မိသွား လေသည်။
အခုလည်း အိမ်ပေါ်တွင် စာလုပ်နေသယောင်ဆောင်ပြီး အပြာပုံများကြည့်ကာ ဂွင်းထုနေ လေသည် ၊ ထုရင်းထုရင်း လိင်တံထိပ်က ယားကျိကျိဖြစ်လာပြီး နှလုံးခုန်သံများ မြန်လာသဖြင့် အရည်ထွက်တော့မည်ကို သန့်ဇင်ကို သိလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် သူကြိုက်နှစ်သက်သော လေးဖက်ထောက်ကုန်းပုံစံပါသည့် စာမျက်နှာသို့ လှန်လိုက် လေသည် ၊ ပြီးနောက် မော်ဒယ်၏ တင်းပြောင်နေသည့် ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲက အဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို ကြည့်ရင်း မှန်းကာ လက်ကိုအမြန်လှုပ်ရှားလိုက်သည်.........
"ဟင်း.........................."
"သားရေ....သား....သန့်ဇင် !!!!!!!!"
ဂွင်းထု၍ ကောင်းနေဆဲ ပြီးခါနီးအချိန်တွင် အမေဖြစ်သူက သူ့အား အော်ခေါ်ပြီး လှေကားပေါ် ကနေအပေါ်တက်လာသည့် ခြေသံကိုကြားလိုက်တော့ သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် လန့်ဖြန့် သွားသည်။
အပြာမဂ္ဂဇင်းကို စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့်ကွယ်လိုက်ပြီး ဂွင်းထုနေသည့်လက်ကို အရှိန်သတ် လိုက်လေသည်.....သို့သော်ပြီးခါနီးဖြစ်၍ လက်ကို အရှိန်သတ်လိုက်သော်လည်း အငယ်ကောင်ဆီမှ သုတ်ရည်များက ထွက်လာလေသည် ၊ ဘေးနားတွင်ချထားသည့် အင်္ကျီလက်ရှည်နှင့် ခါးအောက်ပိုင်းကို အမြန်အုပ်လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် ဂွင်းထုနေသည်ကို အချိန်မှီ ဖုံးအုပ်နိုင်လိုက်သည်ဟု ပြောလိမ့်မည် ၊ သူ့အမေအပေါ်ထပ် ရောက်လာတော့ ဘောပင်ကိုင်ပြီး တွက်လက်စ ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ဟန်မပျက်ကောက်တွက်နေလိုက် လေသည်။
"အမေ....ပြောလေ ၊ ဘာခိုင်းမလို့လဲ"
" ခဏနေကြရင် ဇရပ်ဂတုံးစျေးထဲသွားပြီး နင့်အဖိုးအတွက် သာကူယိုနို့ထမင်း သွားဝယ်ပေး လိုက်ဦး.....ရော့ပိုက်ဆံ ၊ သားဖို့လည်း စားချင်ဝယ်ခဲ့လေ"
"ဟုတ်...အမေ"
"အေး...အေး ၊ သင်္ချာတွက်နေတာလား.....ညရောက်ရင် ကျက်စာတွေလည်း လုပ်အုံးနော်"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"အောက်ထပ်က အမေခေါ်နေတာကို သားကမကြားလို့ အိပ်များပျော်နေတာလားလို့ တက်ကြည့်တာ "
"ဒီနေ့မအိပ်ချင်လို့ မအိပ်ဖူး "
"အေး...ပြီးတာပဲ ၊ ခဏနေကြရင် သုံးနာရီလောက်ကြရင် သွားဝယ်ပေးလိုက်နော်"
"အင်း အမေ ဟိုဖက်ဒေါ်တရုတ်မတို့အိမ် သွားလည်လိုက်ဦးမယ်"
"ဟုတ်"
အမေဖြစ်သူက မှာစရာရှိတာမှာသွားပြီး အောက်ထပ်ပြန်ဆင်းသွားလေသည် ၊ ထိုအခါမှ သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည် ၊ ဘောင်းဘီထဲတွင် စောနကထွက်သည့် သုတ်ရည်များနှင့် အိပ်ပျော်သွားသည့် အငယ်ကောင်လေးကိုတွေ့လိုက်ရသည်..၊ သူဘေးနားက ပုဆိုးအစုတ်ကိုယူပြီး ပေါင်ကြားထဲကို သုတ်ကာ သန့်ရှင်းလိုက် လေသည်။
ထို့နောက် အတန်းပိုင်ဆရာမပေးထားသည့် သင်္ချာအိမ်စာပုစ္ဆာနှစ်ပုဒ်ကို တွက်ချက်ပြီး သကာလ နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ သုံးနာရီမတ်တင်းရှိချေပြီ ၊ အိမ်အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဖေးသို့သွားကာ မတ်တပ်ရပ် ရှူးပန်းလေလည်....ပြီးမှ မီးဖိုချောင်ဘေးရှိ ဂိုထောင်အသေးစားလေးထဲမှ သူ့ရဲ့ စီးတော်စက်ဘီးကိုထုတ်လိုက်ပြီး အိမ်အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့လိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို နေထိုင်သည့် မြမာလာရက်ကွက်နှင့် ဇရပ်ဂတုံးစျေးမှာ သိပ်မဝေးလှ ၊ မန္တလေး အခေါ်အဝေါ်အရဆိုလျင် နှစ်ပြကျော်ကျော်လောက်သာ ရှိသည်.... စက်ဘီးနှင့် ပုံမှန်နင်းလျင် ဆယ်မိနစ်လောက်ဆိုလျင် ရောက်လေပြီ....
သန့်ဇင်ကို စျေးကိုရောက်တော့ ဝယ်နေကြ အန်တီကြီးဆီတွင် သူ့အဖိုးအတွက် နို့ထမင်းနှင့် သာကူယိုအရော တစ်ပွဲဝယ်လိုက်ပြီး သူ့ဖို့ကိုတော့ နို့ထမင်းတစ်ပွဲဝယ်လိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် သာကူယိုနို့ထမင်း နှစ်ပွဲဝယ်ပြီးသော်လည်း ပိုက်ဆံပိုနေသေး၍ စာအုပ်ငှားဆိုင်သို့ ဝင်လိုက်ပြီး သူကြိုက်နှစ်သက်သည့် စာရေးဆရာကြီး မင်းသိင်္ခ၏ ဆားပုလင်းနှင်းမောင် စုံထောက်ဝတ္တုကို ဝင်ငှားလိုက်သေးသည်။
နောက်ဆုံးကျန်သည့် ပိုက်ဆံတစ်ရာကိုတော့ ကုန်စုံဆိုင်က ပီကေတစ်တောင့်ဝယ်ပြီး အိမ်သို့ပြန်ခဲလိုက် လေတော့သည် ၊ ခြံဝန်းတံခါးကိုဖွင့်ပြီး အထဲကိုဝင်လိုက်တော့ အိမ်ရှေ့အဖီလေးထဲက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် အဖိုးဖြစ်သူက....
"မောင်သန့်ဇင်....ပြန်လာပြီလား ၊ ငါဗိုက်ဆာနေပြီ အစာပြေဘာဝယ်ခဲ့လဲကွ"
"အမေက သာကူယိုနို့ထမင်း ဝယ်ခိုင်းလိုက်လို့ ဝယ်လာတယ်ဗျ"
"အော်အေး....ငါမေ့သွားလို့ ၊ မနက်က မင်းအမေကို သာကူယိုစားချင်တယ်ပြောပြီး အခု အိပ်ယာနိုးတော့ မေ့သွားတာဟေ့.... အသက်ကြီးလာတော့မဟန်ပါဖူးကွာ"
"အဖိုး ၊ ဟိုစတီးဇလုံ အသေးလေးထဲပဲ စားမှာမလား....ကျွန်တော်ထည့်ခဲ့လိုက်မယ်"
"အေးကွ မြန်မြန်လုပ်....အိမ်အပေါ်ထပ်မှာ မင်းသူငယ်ချင်း ဟိုငရှုပ်ကောင် ရောက်နေတယ်"
" မျိုးမင်းထက် ရောက်နေတာလား"
"အေး...ဟုတ်တယ် ၊ စွန်သွားလွှတ်မလို့တဲ့.... မင်းကိုလာခေါ်တာ"
"ဟုတ်....အဖိုး"
ထို့နောက် သန့်ဇင်ကိုလည်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ဝင်ပြီး ဝယ်ယူလာသည့် သာကူယိုနှင့် နို့ထမင်းကို စတီးဇလုံလေးထဲလှည်ထည့်ကာ အဖိုးကိုပေးခဲ့ပြီး နို့ထမင်းပန်ကန်ကိုတော့ အပေါ်သို့ ယူသွားလေသည် ၊ အပေါ်ထပ်ရောက်တော့ သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်က သူ့ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းချိတ်ကာ ဝတ္ထုစာအုပ်ဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူ့ကိုမြင်တော့..........
"လူရိုးလေးသန့်ဇင်ကို လာပြီလားဟ ၊ လက်ထဲကဇလုံက ဘာတွေလဲဟေ့"
"နို့ထမင်းပါ....စားဦးမလား"
"စားမှာပေါ့ကွ....မင်းကအိမ်ရှင်ကို မင်းကငါ့ကို ဧည့်ခံရမှာပေါ့ကွ"
"အေးပါကွာ....မကျွေးလည်း မင်းကအတင်းနှိုက်စားမှာပဲဟာ"
"ဟဲဟဲ..... ဟို Play boy မဂ္ဂဇင်းပြန်ပေးတော့......ငါ့အကိုကပြန်တောင်းနေပြီ"
"အော်...အေး သင်္ချာစာအုပ်ကြားထဲမှ ညှပ်ထားတယ် ၊ အပြန်ကျ ယူသွားပေါ့"
"အေး....မင်းကြိုက်တယ်မလား ၊ အဲ့ထဲက စော်လေးတွေက အမိုက်စားလေးတွေ မင်းငါပြော သလို ဂွင်းထုကြည့်သေးလား"
"အင်း..... အရသာက အတော်ကောင်းတယ်ကွ"
"ဟဟ ကြိုက်သွားပြီ....ဒါမှငါ့သူငယ်ချင်း ၊ မင်းလူရိုးလေး သန့်ဇင်ကို မဟုတ်တော့ဖူးပဲကွ"
"တော်တော့ကွာ....လာ...နို့ထမင်းစားရအောင် ၊ အဲ့အကြောင်းမပြောနဲ့တော့"
"အေး ၊ နို့ထမင်းထဲစမ်းဖို့ ထန်းလျက်ရည်ပါခဲ့လား"
"ဟုတ်သားပဲ..... စက်ဘီးမှာချိတ်ထားတာ ငါသွားယူလိုက်ဦးမယ်"
"အေး...သွားယူလိုက် ငယ်ကျွန်ကြီး ၊ နို့ထမင်းက အဲ့တာပါမှစားကောင်းတာ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သေနာကြီးရယ်"
"ဟား...ဟား"
သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် နို့ထမင်းတစ်ပွဲကို လုစားကြပြီးသည့် အချိန်တွင် စွန်လွှတ်မည့် ပစ္စည်းများကို စက်ဘီးပေါ်တင်ပြီး အိမ်မှထွက်လာခဲ့ကြလေသည် ၊ စက်ဘီးနှစ်စီး ဘေးချင်းယှဥ်နင်းနေရင်း မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင်ကို့အား
"ဟေ့ကောင် ငါ့အိမ်ခဏဝင်ရအောင်....မှန်စာတိုက်ထားတဲ့ ကြိုးကျန်ခဲလို့ကွ "
"အေးပါကွာ စွန်ကပိုက်ဆံကြေး ခုတ်မှာမို့လို့လား"
"ပိုက်ဆံကြေးတော့မဟုတ်ပေမယ့် တခြားစွန်က လာဖြတ်သွားရင် ဖီးအောက်တယ်ကွ"
"အေး...ငါ့ဖို့ရော ကြိုးအပိုရှိလား"
"ပေါမှပေါပဲဟေ့.....မိုးရာသီပြီးလို့ ဘောလုံးခေါတ်ကုန်ကတည်းက စွန်ခေါတ်ရောက်တော့ မှာဆိုပြီးတော့ ဝယ်ပြီးသားကြိုးတွေကို မှန်စာသွားတိုက်ထားတာ"
"အေး.... အခုကွင်းထဲမှာ စွန်လွှတ်နေတဲ့လူတွေရောရှိပြီလား"
"မနေ့က ငါသွားကြည့်တော့ တော်တော်များများ ဆော့နေကြပြီပဲ"
" အေးကွာ စွန်မလွှတ်ရတာကြာတော့ ဘယ်လိုလွှတ်ရမလဲတောင် မေ့နေပြီ"
" သူ့ဘာသာသူဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်"
"................."
ထိုသို့ဖြင့် မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်သို့ မှန်စာတိုက်ထားသော ကြိုးဝင်ယူကြပြီး စွန်လွှတ်ရန် ညံတောဘောလုံးကွင်းထဲသို့ စက်ဘီးအမြန်နင်းပြီး သွားကြလေတော့သည် ၊ ဘောလုံးကွင်း ထဲကိုရောက်တော့ ၅တန်းအရွယ် ကောင်လေးတွေကစလို့ လူပျိုပေါက်အရွယ် ကောင်လေးတွေ အများကြီး စွန်လွှတ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ဦးသည် တခြားသော စွန်လွှတ်သည့် ကလေးများနှင့်အတူ စွန်လွှတ်ကြပြီး ညနေအတော်စောင်းမှ ပြန်လာခဲ့ကြသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က စွန်နှစ်ခုကို တိုက်ဖြတ်လိုက်ရသဖြင့် အပျော်ကြီးပျော်နေလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုရဲ့ စွန်ကတော့ တိုက်နေရင်း အသိလက်လွတ်ဖြစ်ပြီး ရစ်ဘီးလုံးကို အတင်းဆွဲမိ လိုက်သောကြောင့် ပြတ်ထွက်သွားရလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က.....
"သန့်ဇင် ငါတို့အိမ်မှာ ညနေစာဝင်စားသွားလေ ၊ အမေကဒီနေ့ ငါးဘတ်မွှေချက်မယ် ပြောတယ်"
"အင်း....စားတာပေါ့"
မျိုးမင်းထက်၏ မေးခွန်းကို သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ နည်းနည်းလေး ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း မဆိုင်းမတွပင် အဖြေပြန်ပေးလိုက်သည် ၊ ဒီနေ့သူတို့အိမ်က ဘဲဥချဥ်ရည်ဟင်းမဟုတ်လား... မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်က သူတို့အိမ်ထက် ဝင်ငွေပိုရှိသည်မှာ သံသယဖြစ်စရာမရှိ ၊ ဘေးချင်း ယှဥ်ပြီးစီးနေသော စက်ဘီးနှစ်စီးတွင် နောက်ဆုံးထွက်ပြိုင်ဘီးလေးကို စီးနေတာက မျိုးမင်းထက် ၊ အဖိုး၏ ဘားတန်းပါသည့် စက်ဘီးအဟောင်းကြီးကို စီးနေရတာက သန့်ဇင်ကိုပင်ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲတွင်တော့ ချမ်းသာတာတွေ ဆင်းရဲတာတွေထက် သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း ခင်မင်မှုကိုသာ မြတ်နိုးထားသည် ၊ ပိုက်ဆံကိစ္စတွေဘာတွေညာတွေ ခေါင်းထဲမထည့်လို သူတို့အိမ်ကလည်း တအားဆင်းရဲတဲ့ထဲပါတာတော့မဟုတ် ၊ အရေးကြီးဆုံး ကွာခြားချက် တစ်ခုကတော့ မျိုးမင်းထက်၏ အဖေက စီးပွားရှာတာတော်ပြီး သူ့အဖေကတော့ အရက်သောက် လောင်းကစား အကြွေးထဲနစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကို သိတတ်ခါစ ၆နှစ်အရွယ်လောက်ကတည်းက အဖေနှင့်အမေမှာ ရန်အကြီးအကျယ်ဖြစ်ပြီး တရားရုံးတွင် တရာဝင်ကွာရှင်းလိုက်ကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် သူ၏ညီမလေးကို အမေနှင့် အဖိုးဖြစ်သူက ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ထားလေသည်။
အဖိုးရဲ့ ပင်စင်လစာလေးနဲ့ အမေ့ရဲ့ သူနာပြုဆရာမ လစာလေးက သန့်ဇင်ကိုတို့ တစ်အိမ်လုံး စားသောက်ရုံ ပြေလည်ရုံမျှသာရှိလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကို စိတ်ထဲတွင် သူအရွယ်ရောက် လာသည့်အချိန်တွင် အမေနှင့်ညီမလေးကို ပိုက်ဆံများများရှာပြီး စောက်ရှောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက်ချထားသည်။
အခုလည်း သူက အမေချက်သည့် ဘဲဥချဥ်ရည်ဟင်းကို မကြိုက်တာမဟုတ်ပဲ ဒီတစ်ပါတ်လုံး ထမင်းငါးနပ်လောက် ဘဲဥဟင်းနှင့် နှစ်ပါးသွားခဲ့ရဖြင့် အီစလံဝေနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ နောက်ပြီးတော့ ပြင်ဦးလွင်က တောင်ပေါ်မြို့လေး ဖြစ်သောကြောင့် အရိုးထွင်ထားသည့် ငါးဘတ်မွှေဟင်းကို ပိုက်ဆံရှိသူများပင် စားချင်တိုင်း စားနိုင်သည်မဟုတ်ချေ။
မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်ရောက်တော့ သူ့အမေက နှစ်ယောက်လုံးကို ခြေလက်ဆေးခိုင်းသဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲတွင် ကိုယ်လက်သပ်ကြသည်၊ သန့်ဇင်ကိုက ဘားတန်းကို ညာဖက်လှည့်လိုက် ရာရေပူများက ထွက်လာသဖြင့် လန့်သွားသေးသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က.....
"အေး...ငါမင်းကိုပြောဖို့မေ့နေတာ ၊ ငါ့ဖားသားကြီးက ဟိုတစ်လောက မြေကွက်တစ်ခု အရောင်းအဝယ်ဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံထောနေတာနဲ့ ရေပူရေအေး တပ်လိုက်တာ"
"အေး...ကောင်းတာပေါ့ ၊ နောက်လဆို ဆောင်းဝင်ပြီ........မင်းတို့အိမ်လာပြီး ရေချိုးရင် ဂွေးမတိုတော့ဖူးပေါ့"
"ဟား..ဟား..ဟား...ဟား ရေနွေးနဲ့ချိုးလည်း ဆောင်းတွင်းဆို ပလာယာနဲ့ဆွဲယူရတယ် အထဲကျုံ့ဝင်ဝင်နေလို့"
"ရော့...မျက်နှာသစ်ပြီးရင် ငါ့တဘတ်နဲ့သုတ်လိုက် ၊ ပြီးရင် ထမင်းသွားစား ကြရအောင်ကွာ"
"အေး...ပြီးပြီ"
မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်၏ ထမင်းစားခန်းမှာ သူ့အဖိုး၏ အိပ်ခန်းတစ်ခန်းစာ အကျယ်မျှရှိ လေသည် ၊ အိမ်ဖော်အဒေါ်ကြီးက မျိုးမင်းထက်နှင့် သန့်ဇင်ကိုတို့ကို ထမင်းခူးကျွေး လေသည်..... မျိုးမင်းထက်အဖေနှင့် အမေတို့ကတော့ ညနေစာစားပြီးပြီဟု ပြောလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ငါးဘတ်မွှေဟင်းနှင့် တခြားသောအရံဟင်းများကို အလွန်ကြိုက်သော်လည်း သူတပါးအိမ်တွင် ဖြစ်သောကြောင့် အားနာသဖြင့် ထမင်းများများနှင့် ဟင်းနည်းနည်းသာ စားလေသည် ၊ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက ဟင်းနည်းနည်းပဲစားနေတာကို ကြည့်ပြီး ဟင်းများများ ခတ်ထည့်ပေးလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက် ထမင်းစားပြီးသည့်အချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်၏ ဖခင်ဖြစ်သူက အလုပ်ကနေ ကားနှင့်ပြန်ရောက်လာလေသည်၊ သန့်ဇင်ကို ကိုမြင်တော့....
"ဟာ...မောင်သန့်ဇင်ပါရောက်နေတာပါလား ၊ ထမင်းစားပြီးကြပြီလား"
"ဟုတ်ကဲ့....ဦးလေး အခုပဲစားပြီးတာ"
"စားကောင်းတယ်မလား"
"ဟုတ်"
"မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး စွန်လွှတ်လိုက် ဘောလုံးကန်လိုက်ပဲ လုပ်မနေကြနဲ့နော် ၊ စာလည်း အတူလုပ်ကြအုံး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ( နှစ်ယောက်လုံးပြိုင်တူ )
မျိုးမင်းထက်အဖေ သူတို့နှစ်ယောက်ကို စကားပြောနေခိုက် သူ၏အလုပ်မှ ဖုန်းဝင်လာသဖြင့် ဘောင်းဘီ ခါးကြားထဲက ဟန်းဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ပြောလေသည် ။
( ယခုခေါတ် အမြင်ဖြင့်ကြည့်လျင် ရယ်စရာကောင်းနေမည် ဖြစ်သော်လည်း ထိုစဥ်က ငွေကြေးပြေလည်ပြီး အဆက်အသွယ်ကောင်းရှိသူများသာ ဖုန်းကိုင်နိုင်ခဲ့ကြလေသည် )
သန့်ဇင်ကိုလည်း ထမင်းကိုအဝစားလိုက်သဖြင့် ဗိုက်ပြည့်သွားချိန်တွင် တိုင်ကပ်နာရီကို ကြည့်မိလိုက်တော့ ညနေ၇နာရီ ရှိနေလေပြီ ၊ ထို့ကြောင့် မျိုးမင်းထက်ကို နှုတ်ဆက်ပြီး အိမ်ပြန်တော့မည်ဟု ပြောလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က....
"သန့်ဇင် ခဏနေဦး ၊ ဒီနေ့မင်းဖို့ လက်ဆောင်ထည့်ပေးလိုက်ဥိးမယ်"
"ဟေ.....ငါ့မွေးနေ့လည်း မဟုတ်ပဲနဲ့ ဘာပေးမလို့လဲ"
"ရှူး...တိုးတိုး ၊ လာ...ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့" ဟုပြောပြီး သူ့အခန်းထဲ သို့ခေါ်သွား လေသည်။
မျိုးမင်းထက်တစ်ယောက် သူ့ရဲ့အခန်းထဲရောက်တော့ ကုတင်အောက်က ဖိနပ်ဗူးကို ထုတ်လိုက်လေသည် ၊ ပြီးနောက်ဖိနပ်ဗူးလေးထဲကနေ mp4 အသေးလေးကို ထုတ်လိုက် လေသည်.....သန့်ဇင်ကိုက....
" ဒါက မင်းရဲ့ mp 4 လား"
"ရှူး...တိုးတိုး ၊ ငါ့အကိုဟာ..... သူမန္တလေးခဏသွားနေတုံး ဘတ်ထားတာ"
"mp 4 ကြီးတော့ငါလက်ဆောင်မယူချင်ပါဖူးကွာ "
"မင်းကိုဘယ်သူက အပိုင်ပေးမယ်ပြောလို့လဲ ၊ ဒီညပဲငှားပေးမလို့ မနက်ဖြန် ကျောင်းဖွင့်ရင် ပြန်ယူလာခဲ့"
"အော်အေး...ဒီထဲမှာ...ဘာသီချင်းတွေပါလဲ"
" သီချင်းတွေလည်းပါတယ် ၊ ငါ့အကိုထည့်ထားတဲ့ အောကားတွေလည်းပါတယ်ကွ"
"စိတ်ဝင်စားသွားပြီ....ဟဲဟဲ ၊ အောကား...အောကားနဲ့ ရက်ကွက်ထဲက အကိုကြီးတွေ စုစုပြီး ကြည့်နေကြတာတော့တွေ့ဖူးတယ် ၊ ငါ့ကိုကလေးဆိုပြီး ပေးမဝင်လို့ မကြည့်ခဲ့ရဖူးရယ်"
"အေး...ဒီထဲမှာ ရှယ်ကားတွေပါတယ် ၊ ရော့ နာကြပ်ပါယူသွား...တပ်ပြီးကြည့်"
"အေး...အေး စက်က အားအပြည့်ရှိတယ်မလား"
"ငါ အပြည့်ဖြည့်ထားတယ် ၊ မပျောက်စေနဲ့နော် ဟေ့ရောင်........ပျောက်ရင် ငါ့အကိုက လည်ပင်းညှစ်မှာ"
"အင်း....ကျေးဇူးပါပဲကွာ"
"ကျေးဇူးတင်ရင် မနက်ဖြန်ကျ မင်းငါ့ကိုပြန်ပြီးကူညီပေးရမယ်"
"ဘာကူညီပေးရမှာလဲ"
"မနက်ဖြန်မှ ပြောပြမယ်ကွာ"
"အေး...ပြီးတာပဲကွာ ၊ နောက်ကြနေပြီ ငါပြန်တော့မယ်"
ထို့နောက် စက်ဘီးကို အလျင်အမြန်စီးကာ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့လေသည် ၊ အိမ်ကိုရောက်တော့ စည်းကမ်းကြီး သည့်အဖိုးဖြစ်သူက သန့်ဇင် ကိုဆူဟောက်လေသည်.......
"ဟေ့ကောင် မင်းဘာလို့ ဒီအချိန်မှအိမ်ပြန်လာတာလဲ"
"မျိုးမင်းထက်အိမ်ဝင်နေလို့ပါ"
"မင်းကွာ....စနေ တနင်္ဂနွေကျောင်းပိတ်ရက်လည်း အိမ်ကိုကူမယ်တော့မရှိဖူး ၊ အချိန်မရှိ အချိန်ရှိ လျောက်လည်နေတာပဲ"
"ကျွန်တော်လည်း အိမ်အလုပ်တွေပြီးမှ ထွက်လည်တာပဲ အဖိုးရဲ့"
"မင်း...ငါ့ကိုဘာမှပြန်မပြောနဲ့ ၊ သွား မီးဖိုခန်းထဲမယ် မင်းအမေထမင်းခူးကျွေးဖို့ စောင့်နေတယ်"
"ဟုတ်"
သူ့စိတ်ထဲမကျေမနပ်ဖြစ်မိသော်လည်း ဒေါသများကို မျိုချလိုက်သည် ၊ သူ့အဖိုး ဖြစ်သူက သန့်ဇင်ကိုအား သူ့အဖေနှင့်တူသည်ဟုဆိုကာ အမြဲလိုလိုနှိပ်ကွပ်ထားသည် ၊ သူ့ရဲ့ မြေးမလေးကိုတော့ အမြဲပစားပေးထားတတ်လေသည် ၊ မီးဖိုခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ သူ့အမေနှင့်ညီမလေး ထမင်းစားနေကြသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည် ၊ အမေဖြစ်သူက
"သား ဘာလို့ဒီအချိန်ကြီးထိလျောက်လည်နေတာလဲ ၊ မင်းအဖိုးဆူတာလည်းမပြောနဲ့.....လာ ထမင်းစား"
"မျိုးမင်းထက်တို့ အိမ်ကကျွေးလို့စားခဲ့ပြီအမေ့"
"အော်...ဟုတ်လား ပြီးတာပဲလေ ၊ စာလုပ်တော့မှာလား"
" ဒီနေ့ ဂျူမုံဇာတ်လမ်းတွဲလာမှာမဟုတ်လား ၊ အဲ့တာကြည့်ပြီးမှ စာကျက်တော့မယ်"
"အေး...ပြီးတာပဲ ၊ ကိုယ်လက်သတ်ပြီး အဝတ်အစားလဲလိုက်ဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ အမေ"
ထို့နောက်တွင် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အမေတို့ အဖိုးတို့နှင့်အတူ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲ ကြည့်ပြီး ည ၁၀နာရီအထိ စာကျက်ရလေသည် ၊ အဖိုးနှင့်အမေ ကြောက်၍သာ စာလုပ်နေရ သော်လည်း သန့်ဇင်ကိုစိတ်မပါသဖြင့် အတွေးတွေက ဝဲလည်ခတ်နေလေသည်။
ည ၁၀နာရီ အရောက်တွင် လုပ်လက်စ စာအုပ်များကို ကောက်သိမ်းလိုက်ပြီး မနက်ဖြန် တနင်္လါနေ့အတွက် အချိန်ဇယားကိုကြည့်ပြီး စာအုပ်များကို ရွေးထည့်လိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို၏ အိပ်ခန်းမှာ အိမ်အပေါ်ထပ်က နောက်ဖေးအခန်းလေးဖြစ်လေသည် ၊ အမေနှင့် ညီမလေးကတစ်ခန်း....အဖိုးဖြစ်သူက တစ်ခန်း အောက်ထပ်တွင်အိပ်ကြလေသည် ၊ သူ၏ အခန်းမှာ အပေါ်ထပ်တွင်ဖြစ်သဖြင့် လွတ်လပ်သည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း တံခါးပေါက် မတပ်ထားသဖြင့် သိပ်တော့မလွတ်လပ်ချေ ။
၁၀နာရီ ၁၅မိနစ် လောက်ခန့်တွင် အောက်ထပ်က လူကြီးများအိပ်ပျော်ပြီလားဟု ရေအိုးစင်ရှိရာသို့ ရေဆင်းသောက်ရင်း စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။
အကုန်လုံးအိပ်ပျော်သွားသည် သေချာမှ အပေါ်ထပ်ကို ခြေသံဖွဖွဖြင့် တက်ခဲ့ပြီး လွယ်အိတ်ထဲ ဖွက်ထားသည့် mp 4 လေးကိုထုတ်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် နားကြပ်ကို သေချာတပ်ပြီး စက်ပါဝါခလုတ်ကို ဖိပြီးဖွင့်လိုက်လေတော့သည် ၊ mp 4 ထဲပါသည့် data များကို ဟိုဒီလျောက်မွှေရင်း မျိုးမင်းထက်ပြောသည့် ဂျပန်အောကားများကို တွေ့သွား လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း ရင်ခုန်စွာဖြင့် play sign ခလုတ်ကိုနှိပ်လိုက်ပြီး စတင်ကြည့်ရှူ့လေတော့သည် ၊ ဇာတ်လမ်းအစတွင် အသက်၅၀ အရွယ်ဦးလေးကြီးက ဂျပန်ကောင်မလေးတစ်ယောက် အိမ်သို့အလည်သွားပြီး ရူးသလိုပေါသလိုနှင့် လက်တွေကိုချုပ်ကာ လိုးတော့လေသည်။
ဂျပန်မလေးက အားရှိသလောက် ရုန်းကန်ပါသော်လည်း ဂတုံးဆံပင်ကေနှင့် လူကြီးထံမှ မလွတ်နိုင်......နောက်ဆုံးတွင် ကောင်မလေးမှာ အကျီတွေ စကတ်တွေပါ အကုန်ဆွဲချွတ်ခံ လိုက်ရသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂတုံးကြီးက ဂျပန်မလေး၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို အားသုံးပြီး အတင်းနမ်းရှုံ့လေသည် ၊ ကောင်မလေး၏ နို့အုံဖွေးဖွေးလေးတွေကိုလည်း မညာမတာဖြင့်ညှစ်သေးသည်......ညှစ်ကိုင် ရုံတင်မကပဲ ပန်းနုရောင်နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို တပြွတ်ပြွတ်နှင့် စုတ်ပေးလေသည် ၊ ဂျပန်ဂတုံးကြီး ဘာလို့ဒီလိုလုပ်သည်မသိသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ရင်း စိတ်တွေထကြွလာသဖြင့် ဘောင်းဘီကိုဒူးထောင်ကာ ချွတ်လိုက်ပြီး ဂွင်းစထုလေ တော့သည်.........။
"အင်း....အင်း....အား...အား....အွန်း" ( ဂျပန်မလေးအော်သံ)
ကောင်မလေးရဲ့ ညုတုတုအော်သံကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် စိတ်တွေထကြွလာ လေသည်၊ ဂျပန်ဂတုံးကြီးက ကောင်မလေးရဲ့ ပေါင်ကြားထဲသို့ဝင်ပြီး မရွံ့မရှာ ယက်ပေး တာကိုတွေ့တော့ သူ့စိတ်ထဲ ဘာလို့များအဲ့လိုလုပ်ပါလိမ့်ဟု တွေးမိလိုက်သေး လေသည်။
ကောင်မလေးကို တပြတ်ပြတ်နဲ့လျက်ပေးပြီး သူ့လီးကြီးကိုအတင်းစုတ်ခိုင်းပြန်သည်....... ပြီးနောက် ကောင်မလေး၏ အဖုတ်လေးထဲသို့ လီးကိုထည့်လိုက်ပြီး စလိုးတော့ လေသည်။
"အား....အား....အား...အား...ဟင့်...ဟင့်...ဟင့်"
"အွန်း....အွန်း...ကိမုချိ....ကိမုချိ....အင့်...အင့်....အင့်"
ဂျပန်ဂတုံးကြီးက အနေအထားတစ်မျိုးပြီး တစ်မျိုးပြောင်းကာ လုပ်ပြလေလေ သန့်ဇင်ကို စိတ်ထဲအံ့သြလေလေဖြစ်မိသည် ၊ ကောင်မလေး၏ အဖုတ်ညာဖက်ခြမ်းတွင် မှည့်နက်လေး တစ်လုံးကိုတွေ့တော့ မင်းသိင်္ခဝတ္ထုထဲမှာ ရေးထားသလို ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ပြန်သတ်မည့် မိန်းခလေးပါလားဟု ကြံတီးကြံပေါက် တွေးမိလိုက် သေးသည်။
နောက်ဆုံး သူကြိုက်သည့် လေးဖက်ကုန်းပုံစံနဲ့ ခွလိုးပြတော့ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ဂွင်းအမြန်ထုမိကာ လရည်များကို စောင်ပေါ်သို့ ပန်းထုတ်မိလိုက်လေတော့သည်။
ဂွင်းထုရသည့် အရသာမှာ ဒီတစ်ခေါက်အကောင်းဆုံးဟုဆိုရမည် ၊ သူ့ဘဝတွင် ဒီလောက် ကောင်းသည့် အရသာမျိုးရှိသည်ဟုပင် စိတ်ကူးမယဥ်ဖူးခဲ့...နဖူးတွေ့ ဒူးတွေ့ ခံစားရမှ ဒီလောက်ကောင်းတာပါလားဟု တွေးမိသည် ၊ လက်နှင့်တောင် ဒီလောက်ကောင်းတာ အပြင်မှာ တကယ့်ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို အဲ့လိုလုပ်လိုက်ရရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲဟု တွေးမိလိုက်သေးသည်။
အာသာဖြေပြီးသွားတော့ mp 4 ထဲတွင်ပါသည့် ဝိုင်ဝိုင်းသီချင်းကိုနားကြပ်ဖြင့် နားထောင်ပြီး ဟိုတွေးဒီတွေး လျောက်တွေးနေသည် ၊ mp 4 စက်လေး၏ အရသာကိုသိသွားတော့ သူ့တွင်လည်း ဒီလိုစက်လေးတစ်လုံးလောက်ရှိလျင် ကောင်းမည်ဟု တွေးမိသည် ၊ သူ၏ အဖေသာ မျိုးမင်းထက်တို့ အဖေလိုမျိုးဖြစ်ခဲ့လျင် ကောင်းမှာပဲဟု စိတ်ကူးမိသည်.......ဒါဆို သူလိုချင်သည့် mp 4 လေးအား ပူဆာ၍ ရလိမ့်မည်။
သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲက လိုချင်သည့် လောဘကို နည်းနည်းလျော့လိုက်ပြီး မျိုးမင်းထက်တို့ အဖေလောက် စီးပွားရှာမတော်ချင် နေပါစေ...... အိမ်တွင်နေပြီး သူ့ကိုဂရုစိုက်မည့် အဖေမျိုးဖြစ်လျင်ကို ကျေနပ်ပါပြီဟု တွေးပြီး စိတ်ကိုလျော့ကာ mp 4 ကိုပိတ်ပြီး အိပ်ပျော်အောင်အိပ်လိုက်လေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter two: : အောင်အောင်ဦး နှင့် မျိုးမင်းထက်
"ကလင်....ကလင်..ကလင် "
"ကလင်....ကလင်...ကလင်"
" ⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰⏰ "
အိပ်ယာဘေးနားရှိ စာပွဲတင်နာရီ၏ နိုးစက်သံကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိမ်မက်မက်လို့ ကောင်းနေတုံးမှာပင် လန့်နိုးလာသည် ၊ သူမျက်လုံး နှစ်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ စစချင်း ခေါင်းထဲဝင်လာသည့်အတွေးက "ဒီနေ့ တနင်္လာနေ့ပါလား......ငါကျောင်းသွားရတော့ မှာပါလား" ဟူ၍ဖြစ်လေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း မထချင်ထချင်ဖြင့် အိပ်ယာပေါ်မှ ထပြီး စောင်တွေကိုခေါက်သိမ်းခဲ့ကာ အိမ်အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
အမေဖြစ်သူကတော့ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တစ်အိမ်လုံးစာအတွက် ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်နေလေသည် ၊ မီးဖိုချောင်ထဲက သူ့အမေက သန့်ဇင်ကို ကိုမြင်တော့.....
"သား....မင်းလုပ်စရာရှိတာလုပ်ပြီးရင် ညီမလေးကို သွားနှိုးလိုက်ဦး"
"ဟုတ်ကဲ့အမေ"
သန့်ဇင်ကိုလည်း မျက်နှာသစ် သွားတိုက် အိမ်သာတက်ပြီးတော့ မျက်နှာသုတ်ရင်း သူ့ညီမလေးကို အိပ်ရာမှနှိုးလိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် ရေတွင်းထဲကရေကိုဆွဲကာ တစ်အိမ်လုံးရှိ စဥ့်အိုးများ...ရေကန်များ....သောက်ရေအိုး...မီးဖိုချောင်အတွက် ပန်ကန်ဆေးရန် ထားရှိသော ရေကန်ငယ်လေး....နောက်ဆုံး အိမ်သာရေအတွက်ပါ လိုအပ်သလောက် ရေဆွဲပြီး ဖြည့်ပေး ရသည် ၊ မနက်ခင်းပိုင်း ရေဖြည့်သည့်တာဝန်မှာ သန့်ဇင်ကိုဖြစ်ပြီး ညနေခင်းပိုင်း ရေဖြည့်သည့်တာဝန်မှာလည်း သူပင်ဖြစ်လေသည်။
မနက်စာကို မိသားစုအတူတူစားပြီးသောအခါ ရုံးသွားရန် ကျောင်းသွားရန်အတွက် ပြင်ဆင်ကြရ လေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက အမေ့စက်ဘီးရော သူ့စက်ဘီးပါ ဂိုထောင်အပြင်ဖက် ထုတ်ခဲ့ပြီး ရှေ့ဘီး နောက်ဘီး လေလျော့မလျော့ လက်ဖြင့်စမ်းကာ လေလျော့နေလျင် လေထိုးတံဖြင့် ကုန်းကုန်းကွကွ နှင့်ထိုးရလေသည်။
အမေနှင့် နှစ်တန်းအရွယ် ညီမလေးက တစ်စီး ၊ သူကတော့တစ်ကိုယ်တော် တစ်စီးဖြစ်လေသည် ၊ အိမ်တွင်တော့ အဖိုးတစ်ယောက် ထည်းအိမ်စောင့်အနေဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
အမေနှင့် အတူတူစက်ဘီးစီးပြီး အ.ထ.က (၂) ကျောင်းကိုရောက်တော့ ညီမလေးကို ချပေးခဲ့ပြီး သူကတော့ ဆေးရုံကြီးကို ရုံးတက်ရန် ဆက်သွားလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကို၏ ညီမလေးက နှစ်တန်းရောက်တော့ သူ့အခန်းထဲထိ လိုက်ပို့ပေးရန်မလိုတော့သဖြင့် စက်ဘီးရှေ့ခြင်းထဲက သူမရဲ့ ထမင်းဂျိုင့်ကိုထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။
သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ၈ တန်း နှင့် ၉ တန်း စာသင်ဆောင်ဖြစ်သည့် ကိုလိုနီခေါတ်လက်ကျန် နှစ်ထပ်ဆောင် အဝါရောင်ကြီးရှေ့ရှိ စက်ဘီးစတန်းတွင် စက်ဘီးကိုညီညီညာညာထိုးလိုက်ပြီး သော့ကို သေချာခါတ်လိုက်လေသည်။
အခန်းထဲကိုရောက်တော့ သူ့သူငယ်ချင်း "အောင်အောင်ဦး" တစ်ယောက် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ သူ့ရဲ့ဘေးနားကို ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လွယ်အိတ်ကို စားပွဲခုံအောက်က အကန့်လေးထဲ ထည့်လိုက်ပြီး အောင်အောင်ဦး ဘာလုပ်နေတာလဲဟု ကြည့်လိုက်သည်.......
"အောင်အောင်ဦး....မင်းဘာတွေလုပ်နေတာလဲ"
"မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ.....နှစ်ချောင်းထိုးနေတာလေ"
"အဲ့တာထိုးပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ"
" ဒီနှစ်ဆောင်းတွင်းအတွက် လက်အိတ်လေးစမ်းထိုးကြည့်မလို့"
"အေးပါကွာ.......ငါအပြင်သွားပြီး မျိုးမင်းထက် ကျောင်းအလာကို စောင့်လိုက်ဦးမယ် ၊ လိုက်ဦးမလား"
"မလိုက်တော့ဖူး....ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လေ"
"မလိုက်လည်း ပြီးတာပါပဲ"
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ချောင်းထိုးနေတာကိုကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိမျက်နှာနှင့် အတန်းထဲကထွက်ခဲ့သည် ၊ အောင်အောင်ဦးက နည်းနည်းတော့ ကြောင်တောင်တောင်နိုင် သည်မှာ တစ်ကျောင်းလုံးအသိဖြစ်လေသည် ၊ အပြင်ပန်းကြည့်လျင် သူလိုငါလိုပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း နည်းနည်းတော့ ကနွဲ့ကလျနိုင်လေသည်....... သူမူလတန်းကျောင်းကနေ အ.ထ.က (၂) ကိုပြောင်းလာခါစက ငါးတန်းတုန်းက အောင်အောင်ဦးအား ပေါင်းသင်းမည့်သူ သိပ်မရှိခဲ့.......။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့နှစ်ယောက်သာ သူနှင့်တစ်ခုံထည်း အတူတူထိုင် ကြရင်း အနည်းငယ်အူကြောင်ကြောင်နိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း စိတ်ရင်းကောင်းသဖြင့် အခုထိတိုင် သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ပေါင်းသင်းခဲ့ကြသည်။
သန့်ဇင်ကို နှင့် မျိုးမင်းထက်မှာမူ သူငယ်တန်း ( ယခုအခေါ် KG တန်း) မှစ၍ ပုခုံးဖက်ပေါင်းသင်းခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ပြီး အ.ထ.က (၂) ကျောင်း၏ ငယ်မွေးခြံပေါက်များဟု ဆိုလျင်လည်း မမှားချေ။
သန့်ဇင်ကို စက်ဘီးစတန်းတွင် စောင့်နေသခိုက် ပြိုင်ဘီးအဝါရောင်လေးနှင့် ကျောင်းထဲသို့ ဝင်လာသည့် မျိုးမင်းထက်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က သူ့စက်ဘီးကို သေချာသော့ခတ်လိုက်ရင်း......
"သန့်ဇင်.....မနေ့က mp 4 ပြန်ပါလာခဲ့တယ်မလား"
"အဲ...."
"ဟေ့ကောင် ၊ မေ့နေလည်း အိမ်သွားပြန်ယူခိုင်းမှာနော်...ငါ့အကိုက မန္တလေးက ပြန်ရောက် လာပြီ"
"စတာပါကွာ....လွယ်အိတ်ထဲမှာပါတယ်"
"သဲထိတ်ရင်ဖိုတွေ မလုပ်စမ်းပါနဲ့"
"ဟဲဟဲ...စတာပါ ၊ တကယ့်သဲထိတ်ရင်ဖိုက အထဲမှာ....ဟိုကောင် အောင်အောင်ဦး နှစ်ချောင်းထိုးနေတယ်"
"ဘာနှစ်ချောင်းထိုးတာလဲ ၊ သိုးမွှေးထိုးတာကိုပြောတာလား"
"အေး...အဲ့လိုဟာပဲ ၊ ကျောင်းတက်တော့မယ် အခန်းထဲဝင်တော့မလား"
"ဟင့်အင်း....စော်လေးတွေကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
"မင်းကတော့ လာတာနဲ့ ဘူးတော့တာပဲ"
" ကိုးတန်းက အမကြီးတွေကိုသွားရှိုးကအောင် ၊ လာ...လိုက်ခဲ့ကွာ"
"အေး....."
မျိုးမင်းထက်က အတင်းခေါ်၍သာ လိုက်သွားရသော်လည်း သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် စိတ်တော့မပါချေ ၊ သူဖတ်ဖူးသည့် မင်းသိင်္ခတို့...မင်းမြတ်သူရ ဝတ္တုထဲက ဇာတ်လိုက်တွေက ဒီလိုအပြုအမူမျိုးကိုလုပ်လေ့မရှိ..............သူလည်း အတက်နိုင်ဆုံး ယောကျာ်းပီသတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် နေသွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားသည်။
သို့သော် မျိုးမင်ထက် လက်ညိုးထိုးညွှန်ပြလိုက်သည့် ကိုးတန်းက အမကြီးကိုတွေ့လိုက်တော့ သူ့အတွေးတွေ ကြက်ပျောက်ငှက်ပျောက် ပျောက်ရှသွားရသည်။
ကိုးတန်းက အမကြီးသည် ခါးကိုကုန်းပြီး တံမြက်စည်းလှည်းနေတာကိုတွေ့တော့ အနောက်က အိုးလေးနှစ်လုံးကို သဘာဝအရ ငေးကြည့်မိသွားသည် ၊ သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် အတွေးတွေလွတ်ပြီး ငေးကြည့်ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်ကာ မျက်နှာလွဲလိုက်လေသည် ။
သူတို့ အတန်းထဲက မိန်းခလေးတချို့သည်လည်း အငယ်တုံးကနှင့်မတူ ပြောင်းလဲလာကြသည်ကို သတိထားမိခဲ့လေသည် ၊ ပြောင်းလဲလာသည့် မိန်းခလေးများ၏ ခန္တာကိုယ်သည် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေရတာပါလိမ့်ဟု စဥ်းစားမိသည်။
အထူးသဖြင့် ရင်ဘတ်နှင့် တင်ပါးပိုထွားသည့် ကောင်မလေးများ၏ ကိုယ်လုံးကို မကောင်းမှန်းသိသော်လည်း ကြည့်ပြီးရင်း ထပ်ကြည့်ချင်ပြန်လာသည်မှာတော့ အမှန်ပင်...... ဘာလို့များ ဒီလောက်တောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေရတာပါလိမ့်.....
နှစ်ယောက်သား ဟိုငေးဒီငေးနှင့် လျောက်ငေးနေစဥ်မှာပင် ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံ မည်လာ၍ မိမိတို့၏ အခန်းဖြစ်သော အဋ္ဌမတန်း ( D ) အခန်းသို့ အပြေးအလွှားသွားကြ လေသည်၊ မပြေးလို့လည်းမဖြစ် အတန်းထဲကိုနောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့လျင် သူတို့ အတန်းပိုင်ဆရာမဖြစ်သော " ဒေါ်ဝါဝါသိန်း" ၏ ၄ပေခန့်ရှိသည့် ကော်ပေတံကြီးနှင့် ဖင်ကျိန်းအောင် အဆော်ခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့သည် စာအရမ်းတော်ကြသည့် ကျောင်းသားများဖြစ်သည့် အလျောက် သုံးတန်းအရွယ်မှစ၍ နှစ်စဥ်ရိုးရာမပျက် ဘိတ်ချေးအခန်းဖြစ်သော ( D ) အခန်းတွင် စာသင်ကြရပြီး လူဆိုးထိန်း ဆရာမများနှင့်ပင် တွေ့ဆုံကြရလေသည် ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း အ.ထ.က (၂) ကျောင်းတခွင် ပြဲပြဲစင်အောင် ကျော်ကြားလေသည်။
ဂေါ်လီလုံးဆော့လျင် လုယက်ခြင်း.......စိန်ပြေးလိုက်တမ်းဆော့လျင် ညစ်ပတ်ခြင်း...... အတန်းကြီးအတန်းငယ်မချန် အကုန်လုံးနှင့်ရန်ဖြစ်ခြင်း...............ကောင်မလေး များအား စနောက်ခြင်း ............ကျောင်းပြေးခြင်း....ကျောင်းပိုင်ပစ္စည်းများအား ဖျက်စီးခြင်း စသည့် ပုဒ်မများစွာနှင့် အရိုက်ခံရဖူးပြီး သူတို့အတန်းပိုင်ဆရာမဖြစ်သောသူသည် တစ်နှစ်အတွင်း ဒုတ်ချောင်းပေါင်းများစွာ ကုန်သည်ဟူ၏ ။
ဆရာမတွေက နှစ်ယောက်ပေါင်း လောင်းကျော် ကောင်တွေဟု ကင်ပွန်းတက်ထားပြီး တစ်နှစ်တစ်မျိုးမရိုးရလေအောင် ပြဿနာရှာနိုင်သည် ဟု၍၎င်း ဂုဏ်သတင်းကျော်စောလေသည် ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ၆ တန်းနှစ်ကစပြီး ကျောင်းသားများ အချင်းချင်းကပင် ဂေါ်လီလုံးပြစ်သည့် စကားပွဲများတွင် ပေးဝင်၍ မဆော့ခိုင်းပဲ Black list လုပ်ထားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
အခု ၈ တန်းနှစ်ယောက်လာတော့ အတန်းပိုင်ဆရာမက တစ်ကျောင်းလုံးကြောက်ရသည့် "ဒေါ်ဝါဝါသိန်း" ဖြစ်လို့ပဲလား ၊ အတန်းကြီးလာ၍ အနည်းငယ်ငြိမ်သွားသည်လားတော့မသိ ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းသို့ ဒီနှစ်အဖို့ ခရီးမနှင်ကြရသေးချေ...
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ နှစ်ယောက်သည် အလျင်အမြန် လှေကားပေါ်သို့တက်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေကျော်ခွပြီး သူတို့ထိုင်ခုံဖြစ်သည့် နောက်ဆုံးတန်းတွင် နေရာယူလိုက်လေသည်။
"မင်္ဂလာပါ.....ဆ...ရာ....မ" ( အားလုံးပြိုင်တူ )
" အေး....မင်္ဂလာပါ"
" ကျေး..ဇူး..တင်..ပါ..တယ် ဆရာမ"
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက် တို့နှစ်ယောက်လုံး အတန်းထဲရောက်ပြီး ငါးစက္ကန့်တွင်ပင် အတန်ပိုင်ဆရာမ ဝင်လာပြီး နှုတ်ဆက်ကြရလေသည် ၊ ထုံးစံအတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆရာမကို နှုတ်ဆက်ရာတွင် ပါးစပ်ကိုဟန်ပြလုပ်ပြီး အသံထွက်ချင်ယောင်ဆောင်လေသည်။
ပြီးတော့ နှစ်ယောက်လုံး ပြုံးစိစိလုပ်နေကြသည် ၊ ဘေးနားက အောင်အောင်ဦးက သိုးမွေးထိုးသည့် အတံနှင့်ထိုးလိုက်မှ ဂနာငြိမ်သွားကြသည် ၊ ဆရာမက
"မင်းတို့အားလုံး ငါပေးလိုက်တဲ့ အိမ်စာလုပ်ခဲ့ကြရဲ့လား"
"လုပ်ခဲ့ပါတယ်"
"အေး...အဲ့တာဆို စာအုပ်လှန်ထားဟေ့၊ လိုက်စစ်မယ်"
"ဟုတ်"
အတန်းပိုင်ဆရာမ ဒေါ်ဝါဝါသိန်းက တစ်တန်းပြီးတစ်တန်းစာလိုက်စစ်လေသည် ၊ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့သုံးယောက်လုံး အိမ်စာလုပ်ပြီးပြီဖြစ်၍ စိတ်အေးလက်အေးရှိလှသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက တစ်ခြား ( A) ခန်း ( B) ခန်းတို့နှင့်ယှဥ်လျင် ဖွတ်ချီးဖြစ်သော်လည်း ( D) ခန်းတွင်တော့ အနူတောလူချောလုပ်ပြီး အတော်ဆုံးနေရာကိုယူထားလေသည်။
ဆရာမက စာလုပ်နေကြဖြစ်သော အောင်အောင်ဦး၏ စာအုပ်ကိုသေချာမစစ်ပဲ သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့၏ စာအုပ်ကိုတော့ သေသေချာချာကြည့်လေသည် ၊ ဘောပင်နှင့် တွက်ထားသည့် ပုစ္ဆာပေါ်သို့ သူ့ရဲ့လက်သန်းကို ဖိပွတ်လိုက်ပြီး မှင်စိုနေလား ခြောက်နေလားဟု စမ်းသပ်လိုက်သေးသည် ၊ မှင်စိုနေလျင် မကြာခင်ကမှ သူများထဲက ကူးထားခြင်းဖြစ်ပြီး မှင်ခြောက်နေလျင် ယခင်နေ့ကတည်းက စာလုပ်ခဲ့သည်ဟု ယူဆပုံ ပေါ်လေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်လုံးထံတွင် ဘာပြစ်ချက်မှမတွေ့သော်လည်း မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ကြည့်သွားပြီး နောက်တစ်ခြမ်းကိုစစ်ဆေးလေသည် ၊ တစ်နေရာရောက်တော့ ကျောင်းသားတစ်ယောက် အိမ်စာမပြီးခဲ့သည်ကိုတွေ့သည်နှင့် ဆရာမက လက်ဝါးဖြန့်ခိုင်း လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် ပန်းပဲမောင်တင့်တယ်တစ်ယောက် တူကိုထုသည့်အားဖြင့် ကော်ပေတံကြီးကို သုံးချက်ဆင့်ပြီး လွဲရိုက်လိုက်လေသည်။
"ဖြန်း...ဖြန်း...ဖြန်း"
"အာ့....အာ့...အာ့"
အရိုက်ခံရသော ကောင်လေးတော့ ဘယ်လိုနေသည်မသိ....ပွဲကြည့်နေသည့် တစ်တန်းလုံးရှိ ကျောင်းသားကျောင်းသူများရဲ့ ဇတ်ကြောလေးတွေက ပုသွားကြသည် ၊ ရာဇဝင် လူဆိုးများ ဖြစ်သော သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်ပင် အရိုက်ခံရသည့် အရသာကိုအသိဆုံးဖြစ်၍ မျက်နှာကြောတစ်ခုလုံး ရှုံ့သွားလေသည်။
အတန်းပိုင်ဆရာမအချိန် ဖြစ်သည့် ပထမဆုံးအချိန်တွင် ဘယ်သူမှ အသက်ကိုဝအောင်ပင် မရှူရဲကြပဲ ခါးကိုမတ်မတ်ထိုင်ကာ သင်ကြားသမျှကို စာအုပ်ထဲလိုက်ရေးကြသည်။
အတန်းပိုင် အချိန်ပြီး၍ သဘောကောင်းသည့် မြန်မာစာဆရာမ အချိန်ရောက်တော့မှပဲ အသက်ရှူချောင်လေတော့သည် ၊ အောင်အောင်ဦးကလည်း စာပွဲခုံအောက်တွင် ဖွက်ထားသည့် ချည်လုံးကိုပြန်ထုတ်ကာ နှစ်ချောင်းထိုးဆက်ထိုးရင်း.......
"ဟဲ့....နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို ပြောပြစရာရှိတယ်" လို့ပြောလာတော့
"ပြောလို့တော့ရတယ်....ပြတော့မပြနဲ့ " ဟု မျိုးမင်းထက်က အရွှန်းဖောက်လေသည်...။
"ငါ့နို့သီးခေါင်းတစ်ဖက်က နာနေတာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ၊ နည်းနည်းလည်း ဖောင်းနေသလိုပဲ........ ဘာဖြစ်တာလဲမသိဖူး"
"အဲ့တာများကွာ... ယောက်ကျားလေးတွေ လူပျိုဖြစ်ရင် အဲ့လိုနာနေကြပဲဟာ ၊ မင်က မသိဖူးလား"
"ငါမှမဖြစ်ဖူးတာ ဘယ်သိပါ့မလဲ ၊ မင်းတို့ရော ဖြစ်ဖူးလား"
"ငါကတော့ ခြောက်တန်းကတည်းက ဖြစ်ပြီးပြီ ၊ သန့်ဇင်ကိုက အရင်နှစ် နွေရာသီတုံးက ဖြစ်တာနော...ဟုတ်တယ်မလား"
"အေး..........ဟုတ်တယ် ၊ ငါ့အမေကိုမေးကြည့်တော့လည်း လူပျိုဖြစ်ပြီး ဟော်မုန်းတွေ ပြောင်းလို့ဆိုလား ဘာဆိုလားပဲပြောတယ်ကွ" ဟု သန့်ဇင်ကိုကလည်း ဝင်ထောက်ခံလိုက် လေသည်။
"တော်သေးတာပေါ့...ငါ့မှာ အကျိတ်တွေများဖြစ်နေတာလားလို့ အိမ်ကိုတောင် ပြောတော့ မလို့"ဟု အောင်အောင်ဦးက ပြောလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က
"အဲ့တာ အသာထားဦး ၊ သန့်ဇင်ကို ငါ့ရဲ့ Mp 4 ပြန်ပေးပါဦး"
"ရော့...ကွာ ၊ ဥစ္စာခြောက်နေလိုက်တာ"
"ဟဲဟဲ..........ဒါနဲ့ နေ့လည်စာ ကျောင်းဆင်းရင် မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးလိုက်ခဲ့ပေးဦး ၊ ငါတစ်နေရာသွားစရာရှိလို့"
"ဘယ်သွားမလို့လဲ......... ဂိမ်းဆိုင်ဆို ငါမလိုက်တော့ဖူးနော်"ဟု အောင်အောင်ဦးက ဝင်ပြော လေသည်.......
"မဟုတ်ဖူးကွ အ.ထ.က ( ၄ )ကိုသွားမလို့"
"ဘာသွားလုပ်မှာလဲ ၊ ဟိုဖက်ကျောင်းကကောင်တွေက ငါတို့နဲ့တည့်တာမဟုတ်ဖူးနော်....."
"အဲ့က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို ရည်းစားစာသွားပေးမလို့"
" ဒီနှစ် ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းထဲ မရောက်သေးလို့ သွားချင်နေတာလား"
"မင်းတို့ကလည်းကွာ.....ခဏပဲလိုက်ခဲ့ပါ ၊ သူတို့ကျောင်း အနောက်ပေါက်ကနေ အသာလေးဝင်..... ရည်းစားစာပေးပြီးရင် ပြန်ထွက်ခဲ့ရုံပဲ ၊ သန့်ဇင် မင်းမနေ့က ငါ့ကိုကူညီမယ် ပြောထားတာနော်"
"အေးပါကွာ....အဲ့လိုမှန်းသိ mp 4 မငှားခဲ့ပါဖူး ၊ မင်းဟာက အစားတစ်လုတ် ဒုတ်တစ်ချက်ပါ လားကွ"
"ဟဲ...ဟဲ...အကူအညီတောင်းတာပါကွာ ၊ အောင်အောင်ဦး မင်းလည်းလိုက်ခဲ့ပါလား ကိစ္စ အောင်မြင်ရင် နှစ်ယောက်လုံးကို မုန့်စျေးတန်းမှာ စိတ်ကြိုက်ကျွေးပါ့မယ်"
"အေး....လိုက်ခဲ့တာပေါ့ကွာ ၊ ဒါနဲ့ ကျောင်းတံဆိပ်က မတူဖူးနော်"
"ငါအပေါ်ထပ်အကျီအပိုယူလာတယ်...ဟဲဟဲ ၊ အဲ့တာတွေ ငါ့တာဝန်ထား"
"မင်းသာ စာကိုဒီလောက်ကြိုစားလို့ကတော့ လတိုင်း အဆင့်တစ်ရလောက်တယ်" ဟု အောင်အောင်ဦးက မျိုးမင်းထက်အား စကားနာထိုးလေသည် ၊ ဟိုကောင်က စပ်ဖြီးဖြီးနှင့်
"မင်းလည်း စာကြိုးစားရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့အေခန်းကို မရောက်တာလဲကွ...ဟားဟား"
"သေနာ မျိုးမင်းထက်"
"ဟေ့ကောင်တွေ...ဆရာမကြည့်နေပြီ...စကားပြောတာတော်တော့" ဟု သန့်ဇင်ကိုက သတိပေးလိုက်မှပင် ငြိမ်သွားကြလေသည်။
နေ့လည်စာ ထမင်းစားကျောင်းဆင်းအချိန်တွင် သုံးယောက်သား ထမင်းစားပြီးတော့ အ.ထ.က ( ၄ ) သို့အလည်သွားရန် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီတွေဝတ်ပြီး ပြင်ဆင်နေကြလေသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် မျိုးမင်းထက်က တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့်.......
"ဟေ့ကောင်တွေ ခဏလေး ငါရည်းစားစာမရေးရသေးဖူး"
" အမ်....!!!!"
"ခဏလေး ငါ့လွယ်အိတ်ထဲမှာ ရည်းစားစာရေးတဲ့ စာအုပ်ကော စာအိတ်ရောပါလာတယ် ၊ မနက်ကရေးမလို့ဆိုပြီး ဘယ်လိုမေ့သွားတယ်မသိဖူး"
" အဲ့တာဆိုလည်း အမြန်ရေးကွာ ၊ ကျောင်းက တစ်နာရီပဲဆင်းတာ....အခုကို မိနစ်နှစ်ဆယ် ကုန်နေပြီ"
"အေးပါ...အေးပါ ၊ သုံးမိနစ်ပဲစောင့်"
မျိုးမင်းထက်က သူ့လွယ်အိတ်ထဲက ရည်းစားစာရေးသည့် စာအုပ်ကိုထုတ်ဖွင့်လိုက် လေသည် ၊ အထဲကစာရွက်လေးတွေက လှပသည့် ရောင်စုံစက္ကူလေးများဖြစ်ပြီး ခဏခဏ ဆွဲဖြဲခံရ၍ စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးရွက်လောက်သာ ကျန်ရှိတော့လေသည်....ပြီးနောက် ကွန်ပါဗူး ထဲကနေ ဘောပင်မှင်စိုတစ်ချောင်းကို ထုတ်ကာ ဘောပင်ထပ်ကို လျာနှင့်သပ်လိုက်ပြီး ရည်းစားစာစရေးလေသည်။
မျိုးမင်းထက်သည် ကျောင်းတွင်ဖြေသည့် စာမေးပွဲတွင်သာ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်နှင့် ဖြေချင်ဖြေမည် ၊သူရေးနေကြ ရည်းစားစာများကိုတော့ ကြောင်ပုစွန်စားကြွတ်ကြွတ်ဝါး သကဲ့သို့ နှစ်မိနစ်အတွင်းပင် အချောသတ်အပြီးရေးလိုက်သည်။
ပြီးနောက် ထိုစာရွက်ကို အသဲပုံသဏ္ဍန်ခေါက်လိုက်ပြီး စာအိတ်အမွှေးထဲထည့်ကာ လျာဖြင့်တံတွေးစွတ်ပြီး စာအိတ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည် ၊ ရည်းစားစာရေးတာရော စာအိတ်ထဲ ဂျိတ်ပိတ်တာကိုပါ ထည့်တွက်ရင် သုံးမိနစ်တိတိပင်......ကဲ...ဘယ်လောက်မြန်လိုက်သလဲ..... မျိုးမင်းထက်တို့လို ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ရည်းစားစာရေးသူများကတော့ ဒီလိုပင် အလုပ်လုပ်ကြလေသည်။
သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သား အပေါ်ထပ်အင်္ကျီများဝတ်ကာ မထင်မရှားအသွင်ဖမ်းပြီး ကျောင်းထဲမှထွက်လာခဲ့ကြသည် ၊ တကယ်တော့ သူတို့ကျောင်းဖြစ်သည့် အ.ထ.က ( ၂ ) နှင့် အ.ထ.က ( ၄ ) တို့မှာ ခြံအကျယ်ကြီးသုံးခြံစာသာ ကွာဝေးလေသည်။
သို့သော်လည်း အိမ်နီးနားချင်းတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ကျောင်းနှစ်ကျောင်းလုံးရှိ လူငယ်များမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မကြာခဏ ကတောက်ကစဖြစ်ကာ ရန်ဖြစ်တတ်ကြပြီး ဆရာအချင်းချင်းလည်း အမြဲလိုလို ယှဥ်ပြိုင်နေကြလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ၊ အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ သုံးယောက်သည် အ.ထ.က ( ၄ ) ၏ နောက်ဖေးအပေါက်ကနေ ခိုးဝင်ခဲ့ကြလေသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ယောင်လည်လည်နဲ့ ပြိုင်ဖက်ကျောင်းထဲသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြလေသည်.......ရည်းစားစာပေးမည့် ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူ မျိုးမင်းထက်က တစ်နေရာတွင်ရပ်ကာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်နေသဖြင့် ဘေးနားက သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က......
"ဟေ့ရောင် ရည်းစားစာပေးစရာရှိသွားပေးလေ"
"အေး...ငါဘယ်သွားရမှန်း မသိဖူးဖြစ်နေလို့ကွ"
"မင်းကြိုက်တဲ့စော် ဘယ်အတန်းကဆိုတာမသိဖူးလား"
"ဟင့်အင်း....သိဖူး"
"ဒါဆို နာမည်ရောသိတယ်မလား"
"ဟင့်အင်း.....သိဖူး"
"အဲ့တာဆို မင်းဘာသိတုံး"
"သူ့မျက်နှာလေး"
"မျိုးမင်းထက်... ပြောင်တာစတီးပဲကောင်းတယ်နော် ၊ မသိရင်လည်း ငါတို့ကျောင်း ပြန်ကြရအောင်"
"ခဏလေးစောင့်ပါဦး.........မင်းတို့မပါပဲ ငါတစ်ယောက်ထည်း လာချောင်းတုံးက အဲ့ကောင်မလေးကို ဒီနားလေးမှာ ငါတွေ့လိုက်တာပဲကွ"
"ဟုတ်မှလည်း လုပ်ပါကွ ၊ ကျောင်းကပြန်တက်တော့မှာနော် ဟေ့ရောင်........ငါတော့ ဘယ်မျက်ခုံးတွေ လှုပ်နေပြီ"
" ကျွတ်....ငါလိုက်ရှာနေပါတယ်ကွ ၊ မင်းတို့ကလည်း ခဏလေး စောင့်ကြပါဦး"
"............."
"ဟိုမှာ...တွေ့ပြီတွေ့ပြီ ၊ ငါသွားပေးလိုက်ဦးမယ်...မင်းတို့ ဒီမှာပဲစောင့်နေကြ"
မျိုးမင်းထက်က သူကြိုက်နေသည့် ကောင်မလေးကိုတွေ့သွားတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ထားခဲ့ကာ တကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားပြီး စကားပြောရင်း စာပေးနေလေသည် ၊ ခဏကြာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ မြင်ကွင်းထဲကနေ မျိုးမင်းထက်ရော ကောင်မလေးပါ ပျောက်သွားကြသည်။
" တောင်....တောင်...တောင်...တောင်" ( အတန်းပြန်တက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သံချောင်းခေါက်သံ )
ကျောင်းတက် ခေါင်းလောင်းသံကိုကြား၍ ကျောင်းသားကျောင်းသူများသည် သက်ဆိုင်ရာ အခန်းများထဲသို့ အလျိုလျိုဝင်သွားကြလေသည် ၊ ဖွန်ကြောင်မင်းသားကြီး မျိုးမင်းထက်က ပြန်ပေါ်မလာသေးချေ....အ.ထ.က ( ၄ ) ၏ ကျောင်းအလည်တွင် မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့သည် ခေါင်းနားပန်ကြီးသွားကြပြီး ထိတ်လန့်စွာဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်မိလိုက်ကြလေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက.....
"သန့်ဇင်...ပြန်ရအောင်ကွာ ၊ တော်ကြာကျောင်းတံခါးပိတ်သွားရင် သေပြီကွ"
"ဟိုကောင်ရော...အဲ...ဟိုမှာလာနေပြီ"
အသက်တော့ရှည်ဦးမည်.........သူတို့ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့်ပင် မျိုးမင်းထက်တစ်ယောက် စာသင်ဆောင်တစ်ခု၏ ဒေါင့်ချိုးတစ်နေရာကနေ ပြေးထွက်လာလေသည် ၊ ဘော်ဒါကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သက်ပြင်းချမယ်ကြံတုံး သူ၏အနောက်တွင် ဆရာတစ်ယောက်က ကြိမ်လုံးကြီးကိုကိုင်ကာ ပြေးလိုက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ သဖြင့် လန့်ဖြန့်သွားလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ပြေးရင်းနှင့် ကြောင်ပြီးငေးကြည့်နေသည့် နှစ်ယောက်ကိုတွေ့တော့.....
"ဟေ့ကောင်တွေပြေးတော့လေ....အနောက်မှာ မင်းတို့အဖေလိုက်လာနေပြီ"
မျိုးမင်းထက်၏ စကားကြောင့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့မှာ ကျောက်ရုပ်အဖြစ် ကနေပြန်လည် အသက်ဝင်လာကြပြီး သူတို့ဝင်လာခဲ့သည့် နောက်ဖေးထွက်ပေါက်သို့ ဖနောင့်နှင့်တင်ပါး တစ်သားထည်းကျအောင် ပြေးကြလေတော့သည်။
ကံဆိုးချင်တော့ အ.ထ.က ( ၄ ) ၏ နောက်ဖေးအဝင်ပေါက်သည်လည်း ပိတ်လိုက်ပြီဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင်စောင့်နေသည့် ဆရာမနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ ငါးမွှေထိုးသုံးကောင် သည်ဦးတည်ရာ လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး အမြန်ပြေးကာ အဆောင်အဦး တစ်ခုဘေးရှိ ချောင်တစ်နေရာသို့ ဝင်ပုန်းလိုက်ကြလေသည်။
"ဟောဟဲ....ဟောဟဲ...ဟောဟဲ"
"ဟင်း....ဟင်း....ဟင်း...ဟင်း"
"မျိုးမင်းထက် ဟိုဆရာကဘာလို့ မင်းနောက်လိုက်လာတာလဲ...ဟင်း...ဟင်း"
"ဟောဟဲ....အင်း...ငါစာပေးတဲ့...ဟင်း...စော်လေးက အဲ့ဆရာကိုသွားတိုင်လိုက်လို့"
"တံခါးတွေပိတ်သွားပြီ...ငါတို့ကျောင်းဘယ်လိုပြန်ကြမလဲ"
"လမ်းရှာကြည့်ကြတာပေါ့"
"ဟေ့ရောင် အ.ထ.က ၄ ကအကျယ်ကြီးနော် ၊ ပြီးတော့ နယ်မြေလည်းကျွမ်းတာမဟုတ်ဖူး.... ဆရာတွေမိသွားလို့ကတော့ သေမှာနော်"
"အေး...ဟုတ်တယ် ၊ ပြီးတော့ တခြားကျောင်းအထိ သွားပြီး ပြဿနာရှာရလားဆိုပြီး ကျောင်းအုပ်က အသေနှပ်မှာကွ....ပြီးတော့ ငါတို့အတန်းပိုင်....."
"ဒေါ်ဝါဝါသိန်း! !!!!" ( သုံးယောက်လုံးပြိုင်တူပြောကြသည်)
"အခုငါတို့ကို မမိသေးပါဖူးကွ ၊ စဥ်းစားစမ်း..... ဒီကျောင်းကကောင်တွေ ကျောင်းပြေးရင် ဘယ်ကထွက်ကြသလဲသိလား"
"အဲ့တာတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲကွ ၊ ငါတို့ကျောင်းဆိုရင်တော့ ပြေးနေကြနေရာက...."
" ယောကျာ်းလေး အိမ်သာ " ( သုံးယောက်လုံးပြိုင်တူပြောကြသည်)
သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သား ဆွေးနွေးရင်း အဖြေရသလိုရှိသွားသော်လည်း ယောကျာ်းလေး အိမ်သာသို့ ဘယ်ကနေဘယ်လို သွားရမှန်းမသိကြချေ ၊ အခုမှကျောင်းစတက်တာဆိုတော့ ဘယ်သူမှ အိမ်သာသွားကြအုံးမည်မဟုတ် ၊ ဖြတ်ထိုးဉာဏ်ကောင်းသည့် သန့်ဇင်ကိုက တစ်စုံတစ်ခုကို စဥ်းစားမိသွားပြီး.......
" ကျောင်းအိမ်သာတွေက အနောက်ဖက်အခြမ်းမှာ ထားကြတာများတယ် ၊ အဲ့တော့ နောက်ဖေးက လမ်းကြားတွေအတိုင်းသွားရင် အိမ်သာရောက်သွားမှာပဲ.....မရောက်လည်း ကျော်တက်ဖို့လွယ်တဲ့ နံရံတစ်နေရာတော့တွေ့မှာပဲကွ" ဟု ပြောလိုက်လေသည် ၊ ကျန်နှစ်ယောက်က.....
"အေး...........မင်းပြောသလိုလုပ်ကြတာပေါ့ တစ်ယောက်က လမ်းရှာရင် တစ်ယောက်က အခြေအနေကြည့်ထား"
ထိုသို့ဖြင့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် ရန်သူ့စခန်းကနေ ခိုးထွက်ရန်ကြံစည်နေကြသော ကွန်မန်ဒိုစစ်သားများသဖွယ် ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ဖြင့် သွားလေရာ သူတို့၏ ပန်းတိုင်ဖြစ်သော ကျောင်းအိမ်သာသို့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည် ။
အီးထွက်ကျခါနီးနေသော သူတစ်ယောက်သည် အီးပါရန် အိမ်သာကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ သုံးယောက်လုံး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားကြ လေသည် ၊ အိမ်သာဝန်းထဲသို့ အမြန်ဝင်လိုက်ပြီး အိမ်သာအနောက်ဖက် အခြမ်းတွေပါမကျန် ကျောင်းသားများ ကျောင်းကထွက်ပြေးသည့် ဂယ်ပေါက်ရှိလိုရှိငြား ရှာဖွေကြလေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက.......
"အ.ထ.က ( ၄ ) ကကောင်တွေက ငါတို့ထက် အိမ်သာပို သန့်ရှင်းသားဟ" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက် လေသည်။
ထိုစဥ် ခြေသံတရှပ်ရှပ်ကြား၍ သုံးယောက်လုံး ထွက်ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်သာကိုလာသည့် ကျောင်းသားမဟုတ်ပဲ လေးတန်းအရွယ် ကျောင်းသူလေးများဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ လေသည်။
ကလေးမလေးများရဲ့အော်သံကြောင့် အိမ်သာတံခါးတစ်ချပ်ပွင့်သွားပြီး အထဲကနေ ရုပ်ဆိုးဆိုး ဆရာမကြီးတစ်ယောက် ထမိန်ကိုပြင်ဝတ်ပြီး ထွက်လာလေသည် ၊ အပြင်တွင် ကြောင်တောင်တောင်နှင့် မတ်တပ်ရပ်မိနေသည့် သန့်ဇင်ကိုတို့ သုံးယောက်ကိုတွေ့တော့ လက်ညိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး.....
"မင်းတို့ ဘယ်ကကောင်တွေလဲ ၊ မိန်းခလေးအိမ်သာထဲလာပြီး နှာဗူးကျတာလား...... လူတွေကြည့်တော့ လက်မလောက်ရှိသေးတယ်...ဟမ်...မင်းတို့ဘယ်အတန်းကလဲ ပြောစမ်း"
"မဟုတ်...မဟုတ်ပါဖူး..ဆရာမ...ဟိုလေ..ဟို"
"လာ...လာ..ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းလိုက်ခဲ့ ၊ ဟိတ်ကောင်တွေ.....မပြေးနဲ့.....လာကြပါဦး.... မိန်းခလေးအိမ်သာထဲလာချောင်းပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နှာဗူးသုံးကောင် ထွက်ပြေးသွားလို့"
သန့်ဇင်ကိုတို့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သည် အနောက်ဖက်သို့ယောင်လို့ပင် လှည့်မကြည့်ပဲ နောက်ကြတဲ့ခြေထောက် သစ္စာဖောက်စတမ်း ပြေးလိုက်ကြရာ နောက်ဆုံးတွင် အုတ်တံတိုင်း နိမ့်သည့် တစ်နေရာကိုတွေ့တော့ ဇော်ဂျီဖိုဝင်သားစားထားသည့် ဗျတ်ဝိနှင့် ဗျတ်တ္တ ညီအကိုများသဖွယ် လွှားကနည်း ခုန်ကျော်ပျံခဲ့လိုက် လေတော့သည်တကား.....
အ.ထ.က ( ၄ ) ကျောင်းဝန်းထဲမှ လွတ်မြောက်အောင် ခုန်ပျံကျော်လွှားလိုက်ကာမှ အောင်အောင်ဦး၏ ပုဆိုးစိမ်းသည် အုတ်တံတိုင်းပေါ်က သံဆူးကြိုးနှင့်ငြိပြီး နှစ်ခြမ်းပြဲသွား လေသည် ၊ သူ့ပုဆိုး ဖင်နှစ့်ခြမ်းပြဲသွားတော့ အောင်အောင်ဦးက သန့်ဇင်ကိုကို ပြဿနာရှာ လေတော့သည်။
" ဟေ့ရောင်... နင့်ကြောင့် ငါ့ပုဆိုးဖင်ပြဲသွားပြီဟဲ့"
အောင်အောင်ဦးရဲ့ပါးစပ်က ဒေါသတကြီးထွက်လာတဲ့ စကားကြောင့် သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့မှာ ငိုအားထက် ရယ်အားသန်ပြီး တခွိခွိရယ်ကြလေတော့သည် ၊ သူ့စကား မှားသွားပြီမှန်း သိသွားသည့် အောင်အောင်ဦးကလည်း သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်နှင့် ရောပြီးအရှက်ပြေရယ်လေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က.....
"ငါမင်းရဲ့...ပုဆိုးပြန်လျော်ပေးပါ့မယ်ကွာ...ဟား..ဟား"
"အခု ပုဆိုးဖင်ပြဲကြီးနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ ၊ ငါဒီနေ့အောက်ခံဘောင်းဘီ မဝတ်လာဖူးကွ"
" အပြဲနေရာကို အရှေ့ဖက်ထားဝတ်လိုက်လေကွာ ၊ ငါပုဆိုးချင်းလဲပေးရမလား"
"မင်းပုဆိုးကြီး မဝတ်ချင်ပါဖူးကွာ"
"အဲ့တာဆိုလည်း ပြီးတာပဲဟေ့....ငါတို့ အ.ထ.က ၄ ထဲ စိန်ပြေးလိုက်တမ်း ကစားနေကြတာ ၊ ကျောင်းမှာတစ်ချိန်တောင် ပြီးတော့မယ်ထင်တယ်"
"ငါတို့ကျောင်းကတော့ အေးဆေးပါ ၊ ဘယ်အပေါက်ကဝင်ဝင်ကိစ္စမရှိဖူး ဂယ်ပေါက်တွေ ပေါမှပေါ...."
"ဟား...ဟား...ဟား" ( သူငယ်ချင်း သုံးယောက်ရယ်သံ)
နယ်မြေသစ်ကနေ ပြန်အလာ သူတို့ကျောင်းအနောက်ဖက်လမ်းကြားလေးထဲရှိ အုတ်တံတိုင်း အနိမ့်လေးအနားသို့ အရောက်တွင် သုံးယောက်လုံးပြိုင်တူ ခုန်တက်လိုက်ကြ လေသည်။
"ဖုတ်....."
" အမလေးတော့.... ! စောက်ပလုတ်တုတ်ကြီး !!!!"
သူတို့၏ ဇာတိကျောင်းဖြစ်သည့် အ.ထ.က ( ၂ ) ကျောင်းဝန်းထဲသို့ အုတ်တံတိုင်းကျော်ပြီး ခြေချမိလိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် သုံးယောက်လုံး အသက်ရှူရပ်တန့် သွားကြသည် ၊ သူတို့သုံးယောက်ရှေ့တွင် ကျောင်းပြေးမည့်သူများကို စောင့်ဖမ်းရန် ဟူသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး စောင့်နေကြသော ကာယဆရာနှင့် ကျောင်းအုပ် ဆရာမကြီးတို့ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဖြစ်လေသည်။
သူတို့သုံးယောက်တင်မက ကျောင်းပြေးပေါက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသည့် ကာယဆရာနှင့် ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးပါ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားကြသည် ၊ ဆရာနှစ်ယောက်သည် ကျောင်းဝန်းအတွင်းထဲကနေ အပြင်ထွက်မည့် ကျောင်းသားများကို စောင့်ဖမ်းနေစဥ်တွင် ကျောင်းဝန်းအပြင်ကနေ အထဲပြန်ဝင်လာသည့်သုံးယောက်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထား ခဲ့ချေ။
ပိုဆိုးသည်က အထဲသို့ ခုန်ဝင်လာသည့် သုံးယောက်ထဲတွင် တစ်ယောက်က ပုဆိုးပြဲနေသဖြင့် လေထဲတွင် ပုဆိုးစက လေလွင့်သွားကာ ဖွားဖက်တော်တွဲလောင်းလေးက ကျောင်းအုပ်အပျိုကြီး၏ မျက်နှာရှေ့တွင် တစ်ခဏတာမျှ ဝဲပျံသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်လေသည်။
ကျောင်းသားတစ်ဦး၏ ဂျိုးကလေးသည် အရှက်ကြီးသော ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး၏ မျက်နှာ တည့်တည့်တွင် ဝဲပျံသွားခြင်းကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားပြီး " စောက်ပလုပ်တုတ်ကြီး " ဟု ယောင်အော်လိုက်မိခြင်းဖြစ်လေသည်။
အပျိုကြီးလုပ်ခဲ့သည့် လူ့ဘဝသက်တမ်း တစ်လျောက်လုံးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လိင်အင်္ဂါကို ယခုလိုအနီးကပ် မမြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့် ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးရင်ထဲ ထိန်လန့်သွားကာ ရှက်လည်းရှက်သွား လေသည် ၊
ကာယဆရာကတော့ မျက်နှာထား ခပ်တင်းတင်းဖြင့် လက်ပိုက်ပြီး သူတို့သုံးယောက်ကို စားမတက်ဝါးမတက် ကြည့်နေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးကတော့ နှစ်ခြမ်းကွဲနေသော ပုဆိုးစကို ပေါင်ကြားထဲ အတင်းထိုးထည့်နေလေသည်........ သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ အဖြစ်ကို အခုမှသတိဝင်ကာ လိပ်ပတ်လည်သွားသည့် မျိုးမင်းထက်၏ ပါးစပ်က စကားတစ်ခွန်း ထွက်ကျလာလေတော့သည်၊ ထိုစကားမှာ......
"သောက်ကျိုးတော့နည်းကုန်ပါပြီကွာ" ဟူ၍ ဖြစ်လေသတည်း။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Three: : အိမ့်မြတ်ချယ်
သန့်ဇင်ကို ၊ မျိုးမင်းထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ သူငယ်ချင်းသုံးယောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ရုံးခန်းသို့ အလည်အပတ် ရောက်ရှိနေကြသည် ၊ ကျန်နှစ်ယောက်အတွက် ဒီရုံးခန်းနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သော်လည်း လူပေါင်းမှားသည့် လူလိမ္မာလေး အောင်အောင်ဦး အတွက်မူ အသစ်အဆန်းဖြစ်နေလေသည်။
လွန်ခဲ့တဲ့ဆယ်မိနစ်လောက်တုံးက သုံးယောက်လုံး၏ တင်ပါးကို ရုံးခန်းထဲတွင်ရှိသော ဂန္တဝင် ကြိမ်လုံးနှင့် ငါးချက်စီ မိတ်ဆက်ပေးပြီးဖြစ်လေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက အရိုက်ခံနေကြ မဟုတ်သဖြင့် ကြိမ်းစပ်ဖြင်းနေသော ဖင်ကိုလက်ဖြင့်ပွတ်သတ်နေပြီး နောက်လက်တစ်ဖက် ကတော့ ပုဆိုးအကွဲ မပေါ်အောင် ပေါင်ကြားထဲ အတင်းထိုးထည့်နေလေသည်။
ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက သူတို့သုံးယောက်ကို စိတ်ပျက်အားလျော့စွာကြည့်ရင်း လက်ခါပြကာ......
" မင်းတို့ကို ငါဘာမှမပြောချင်တော့ဖူး ၊ အတန်းကိုပြန်ကြတော့....မင်းတို့အတန်းပိုင်က ဘယ်သူလဲ"
"ဆရာမ...ဒေါ်ဝါဝါသိန်း"
"ဒေါ်ဝါဝါသိန်းလည်း မင်းတို့လက်ထက်ကြမှ နာမည်ပျက်ရတော့မယ် ၊ ဟဲ့...ဟိုကောင်လေး"
"ဗျာ..."
"မင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုခေါ်တာမဟုတ်ဖူး ၊ အောင်အောင်ဦးကိုခေါ်တာ"
"ဟုတ်ကဲ့...ဆရာမကြီး"
"အေး....မင်းဒီနှစ်ကောာင်နဲ့ ကြပ်ကြပ်ပေါင်း ၊ နောက်ဆို ဒုက္ခတွေ့လိမ့်မယ် သိလား ပြီးတော့ ရှစ်တန်းကအစိုးရစစ်....ဒီနှစ်မေးခွန်းခက်မယ်ပြောတယ်.....မင်းတို့ကောင်တွေကွာ ၊ အိမ်က မင်းတို့ မိဘတွေက တစ်နေကုန်ရုန်းကန်ပြီး ကျောင်းထားကြရတာ.....မင်းတို့ကတော့ ပျော်လို့ကောင်းနေတယ်ပေါ့...ဟုတ်လား"
"မဟုတ်ပါဖူး ဆရာမကြီး"
"ပြီးတော့ဟိုနှစ်ကောင် ၊ ဒီနှစ်ထဲ အတန်းကြီးလာလို့ လိမ္မာသွားပြီလား အောက်မေ့တာ..... ငါ့ရုံးခန်းကို တစ်နှစ်ကို အနည်းဆုံးနှစ်ခေါက်မှမလာရရင် မနေနိုင်ကြဖူးလား.... အေး ဒီတစ်ခေါက်တော့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ် ၊ နောက်တစ်ခေါက်ဆိုရင် မင်းတို့မိဘတွေ ကျောင်းခေါ်လာခိုင်းပြီး လက်မှတ်ထိုးခိုင်းမယ်....ကြားလား"
"ဟုတ်...ကဲ့..."
"အေး...ရပြီ ၊ သွားကြတော့"
"ဟုတ်"
ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး ရုံးခန်းကပြန်လာပြီးနောက်တွင် အတန်းထဲသို့ ပြန်လာကြပြီး နောက်ဆုံးအချိန်ရောက်နေပြီဖြစ်၍ စာသင်သည်ကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်ကြလေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေကြောင့် မျိုးမင်းထက်ကို စိတ်ဆိုးပြီး စကားမပြောတော့ချေ ။
မျိုးမင်းထက်က စပ်ဖြီးဖြီးနှင့်ပြန်ချော့သော်လည်း ပိုဆိုးလာသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားထဲထိုင်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုက တားယူလိုက်ရလေသည် ၊ ကျောင်းဆင်း အိမ်အပြန် စက်ဘီးစီးတော့ အရိုက်ခံရသည့် တင်ပါးကကြိမ်ဒဏ်ကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသည် စက်ဘီးတစ်ချက်နင်းလိုက်တိုင်း အနာကိုပြန်ဆွသလိုဖြစ်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့မဲ့ ဖြစ်သွား လေသည်။
သူဖတ်ဖူးသည့် မြိုင်ရာဇာတွတ်ပီ၏ လက်သုံးစကားနှင့်ပြောရမည်ဆိုလျင် " ဒီနေ့ ကံမကောင်းပါကလား " ဟူ၍သာ အော်လိုက်ချင်လေတော့သည်။
ဒီဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင်မပြီး..... နောက်တစ်နေ့ အလယ်တန်းတွေ အကုန် အဆမ်ဘလီ ( Assemble ) လုပ်နေချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးက အမှာစကားပြောပြီးသကာလ ကာယဆရာက အလံတိုင်ခုံပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး.......
"မနေ့က အ.ထ.က ၄ ကဆရာမတစ်ယောက် ငါတို့ကျောင်းကိုလာတိုင်တယ် ၊ အဲ့တာက ဘာလဲဆိုတော့ ငါတို့ ထ ၂ ကကျောင်းသားသုံးယောက်က သူတို့ကျောင်းထဲကို ခိုးဝင်လာပြီး ကျောင်းသူတစ်ယောက်ကို ရည်းစားစာပေးတယ်.......နောက်ပြီး ကျောင်းထဲလည်း လျောက်ပြေးလွှားပြီး ဆော့သွားတယ်တဲ့ ၊ အဲ့ဒီ့သုံးယောက်က ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ဆရာသိတယ်....ဒါပေမယ့် နာမည်အော်ခေါ်ပြီး မပြောချင်ဖူး....သုံးယောက်လုံး ကိုယ့်အသိစိတ်နဲ့ကိုယ် အရှေ့ကိုကြွလာကြပါ"
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့သည် နှစ်တွဲဘေးချင်းယှဥ်ရပ်နေရာမှ ထွက်လာပြီး အင်တင်တင်ဖြစ်နေသည့် အောင်အောင်ဦးကိုလည်း ခါးတို့ကာ ခေါ်လိုက်လေသည် ၊ ဒီအပြစ်က ရှောင်လို့ရမည်မဟုတ်မှန်း သူတို့သိကြလေသည်....
မနေ့ကမှ ပက်ပင်းမိထားသည် မဟုတ်လား ၊ သုံးယောက်သား ခေါင်းလေးငုံ့ လက်ပိုက်ပြီး လူစုလူဝေးအရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ ကြသည် ၊ ဆရာက ပုဆိုးကိုပေါင်အထိ ပင့်တင်ခိုင်းပြီး ကျောင်းသားကျောင်းသူ အားလုံးရှေ့၌ ဥပမာပေးသည့်အနေဖြင့် ခြေသလုံးကို ငါးချက်ဆင့်ရိုက်လေသည်။
အောင်အောင်ဦးက အဆမ်ဘလီ ( Assemble) လုပ်ရာတွင် အရိုက်ခံရပြီး အရှက်ကွဲ၍ မျက်ရည်ဝိုင်းနေသော်လည်း ကျန်နှစ်ယောက်အတွက်မူ အသားနာတာကလွဲပြီး ဘာမှမဖြစ်ချေ ၊ အရိုက်ခံနေကြဖြစ်၍ ကျောင်းသားအားလုံးကလည်း သူတို့နှစ်ယောက်အား မျက်မှန်းတန်းနေပြီးသားဖြစ်လေသည်......
ကာယဆရာက အရှေ့သို့ခေါ်ရိုက်ပြီး တန်းစီရာသို့ အပြန်တွင်လည်း ပုဆိုးကိုမကာ ခြေလှမ်းတွေက မြှောက်ကြွမြှောက်ကြွနှင့် လမ်းလျောက် လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုနှင့် မျိုးမင်းထက်တို့ နှစ်ယောက်၏ ပုံစံမှာ မသိလျင် အလံတိုင်အရှေ့ထွက်ပြီး ကြိမ်ဒဏ်ခံရသည့် ကျောင်းသားများနှင့်မတူပဲ အဲလိစဘတ်ဘုရင်မကြီးက သူရဲကောင်းဘွဲ့ ချီးမြှင့်ခြင်းခံလိုက်ရသည့် အင်္ဂလန်ကသူရဲကောင်းများလိုလို စတိုင်ဖြစ်နေလေသည်။
အဆမ်ဘလီ ပြန်ဖြုတ်ပြီး အတန်းထဲကိုပြန်ရောက်တော့ အောင်အောင်ဦးက ဘေးနားကပ်ပြီး သန့်ဇင်ကိုတို့နှစ်ယောက်ကို စကားမပြောတော့ချေ ၊ သန့်ဇင်ကိုက မျိုးမင်းထက် လက်မောင်းကို ထိုးလိုက်ပြီး.....
"သားကြီး....မင်းနောက်တစ်ပတ်လုံး ငါ့ကို မုန့်အဝကျွေးဖို့သာပြင်ထားတော့" ဟု ပြောလိုက်ရာ သူ့အပြစ်သူသိသော မျိုးမင်းထက်က.....
"အေးပါကွာ...မင်းတို့ နှစ်ယောက်စားချင်သလောက်စား .....ဟဲဟဲ"
"အောင်အောင်ဦး....ဘာမှမဖြစ်ပါဖူးကွ ၊ ယောကျာ်းကြီးဖြစ်ပြီးတော့ ငိုမနေပါနဲ့.... ခဏနေ မုန့်စားကျောင်းဆင်းရင် ငါတို့နဲ့အတူ မုန့်စျေးတန်းသွားပြီး ကျိတ်ရအောင် " ဟု သန့်ဇင်ကိုက ချော့လိုက်လေသည်။
"မင်းတို့ပဲသွားကြ ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်ခေါ်ခေါ်ငါမလိုက်တော့ဖူး"
" သေချာလို့လား...မင်းကြိုက်တဲ့ ဒေါ်ဝင်းအသုတ်ကို အဝကျွေးမယ်ကွာ" ဟု မျိုးမင်းထက် ကလည်းမဲဆွယ်လိုက်လေသည် ၊ထိုအခါအောင်အောင်ဦးမျက်နှာက အရောင်ပြောင်းသွားပြီး
"အင်း.....အဲ့တာဆိုငါလည်းလိုက်ခဲ့မယ်"ဟူ၍ ဖြစ်သွားလေသည်။
တကယ်တော့ သူတို့သူငယ်ချင်းသုံးယောက်မှာ ဘယ်သူကမှ အမြဲလိုလိုစိတ်ဆိုးလေ့ မရှိချေ ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တလွဲလုပ်ကြသော်လည်း ရန်ဖြစ်လည်းခဏတာ...ပြီးလျင် ပုခုံးဖက်ပြီး ဟီးဟီးဟားဟား ပြန်တည့်သွားတာချည်းပင်....
အောင်အောင်ဦးက နည်းနည်းနွဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း သန့်ဇင်ကိုတို့ ဆိုးသမျှ ( ဥပမာ ကျောင်းပြေးခြင်း ၊ ကျူရှင်လစ်ပြီး ငါးမျှားခြင်း ) ကို သည်းခံပေးရှာပြီး အဖော်လိုက်ပေးခဲ့သည် ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အောင်အောင်ဦးတစ်ယောက် တခြားသူများနှင့် ပြဿနာဖြစ်လျင် သန့်ဇင်ကိုတို့ နှစ်ယောက်က ရပ်တည်ပေးပြီး ဖြေရှင်းပေးခဲ့လေသည်။
အခုလို မျိုးမင်းထက်၏ အမွှေဇယားကြောင့် ကျန်နှစ်ယောက်က အချောင်အရိုက်ခံရ သော်လည်း စိတ်မကွက်ပဲ ခင်မင်ကြဆဲ ၊ ဒီအချက်ကိုကြည့်လျင် ယောကျာ်းလေး သူငယ်ချင်း အချင်းချင်းထားရှိကြသည့် သံယောဇဥ်နှင့် ခံယူချက်ကို သိရှိနိုင်လေသည် ။
နေ့လည်စာ ထမင်းစားကျောင်းဆင်းအပြီး ကျောင်းပြန်တက်သည့် အချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုတို့ တစ်တန်းလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေကြသည် ၊ တစ်တန်းလုံးရှိ ကျောင်းသားကျောင်းသူ အကုန်လုံးနီးပါသည် ပါးစပ်က ပွစိပွစိနှင့် စကားအပြိုင်ပြောနေကြပြီး ပျော်ရွှင်နေကြ လေသည်။
အကြောင်းမှာ ဒီနေ့သက်မွေးအချိန်တွင် ဆရာမက ကွန်ပျူတာအခန်းကို လိုက်ပြမည်ဟု ပြောထား၍ဖြစ်လေသည်။
အမှန်တကယ်တော့ ကွန်ပျူတာအခန်းတွင် စုစုပေါင်းမှ စက်သုံးလုံးသာရှိလေသည် ၊ ဘယ်ဗိုလ်မှူးကြီးက ဘယ်တုံးကကျောင်းကိုလာပြီး လှူထားသည်တော့မသိ...... ကျောင်းသားများ ဆော့ကစားရင်း ခြောက်ကပ်နေသည့် ကွန်ပျူတာအခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လျင် ဝါရင့်ရင့် မော်နီတာကြီးနှင့် အောက်က ကွန်ပျူတာပုံးကြီးကိုသာ တွေ့ရလေသည်။
ကျောင်းကဆရာမ တွေက ညွှန်ကြားချက်အရ တစ်နှစ်တစ်ခေါက် ခန့်မျှ ကွန်ပျူတာအခန်းကို ဝတ်ကျေတန်းကျေ ဖွင့်ပြလေ့ရှိသည် ၊ ဝတ်ကျေတန်းကျေဟု ဆိုရသည်မှာလည်း တစ်ကျောင်းလုံးရှိ ဆရာဆရာမ အကုန်လုံးတွင် ကွန်ပျူတာကိုင်တတ် သည်မှာ စုစုပေါင်း သုံးယောက်သာရှိ၍ဖြစ်လေသည်။
ကွန်ပျူတာအခန်းဖွင့်သည့် ရက်တွင်ကျောင်းသားများ အကုန်ပျော်ကြသည်....... အဓိက အချက်ကတော့ စာမသင်ရ၍ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ချက်ကတော့ ကွန်ပျူတာအခန်းရှေ့တွင် လပ်လျားလပ်လျားနှင့် လုပ်လို့ရ၍ ဖြစ်လေသည် ။
ဆရာမတစ်ယောက်က ကွန်ပျူတာဖွင့်ပြီး ကျောင်းသားကျောင်းသူ အနည်းငယ်ကိုသာ ဟိုဒီနည်းနည်းလုပ်ခွင့်ပေးလေသည် ၊ ဆရာမနားကပ်နေကြတဲ့ စာတော်သည့် ကျောင်းသူအနည်းငယ်သာ ကွန်ပျူတာအနား ကပ်နေကြသည်....
ကျန်သည့် ကျောင်းသားများကတော့ ကွန်ပျူတာကို သိပ်စိတ်မဝင်စားချေ ၊ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဟေးလေးဝါးလားလုပ်ရင်း အချိန်ဖြုန်းကြပြီး ပျော်ကြရွှင်ကြလေသည် ။
အခုလည်း ကွန်ပြူတာအခန်းကို သွားကြရမည်ဖြစ်၍ တစ်တန်းလုံးရှိ ကျောင်းသားများ ပျော်ရွှင်နေကြပြီး စကားများနေကြလေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က အောင်အောင်ဦးနှင့် သန့်ဇင်အား ကျောင်းပြေးကြရန်အဖော်ညှိနေလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက ကွန်ပျူတာကို စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်၍ ကိုင်ဖူးသည်ရှိအောင် ကိုင်ကြည့်ချင်သည်ဟုပြောသည်။
အရင်နှစ်တုံးကလည်း သူ့အလှည့်မရောက်ခင် ကျောင်းဆင်းသွား၍ မကိုင်လိုက်ရတာကို အခဲမချေဖြစ်နေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးကတော့ အတန်းထဲတွင်ပဲနေရစ်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး သူ့ထိုးလက်စ ဆွယ်တာလက်အိတ်ကို အပြီးသတ်ရအုံးမည်ဟုပြောလေသည် ၊ ထိုအခါ မျိုးမင်းထက်က.....
"သန့်ဇင်...ကျောင်းလစ်ပြီး P2 ဆိုင်သွားရအောင်ကွာ ၊ မင်းနဲ့ငါ မြေခွေးကားမောင်း ဆော့ကြမယ်လေ ၊ အချိန်မှတ်ဆော့မယ်"
"အမ်း......"
"ငါပိုက်ဆံစိုက်ပါ့မယ်ကွ..........မင်းကအဖော်လိုက်ခဲ့ပေးရုံပဲ ၊ မင်းကွန်ပျူတာကြီးက ဘာမှလည်း လုပ်လို့ရတာမဟုတ်ပဲနဲ့ "
"မဟုတ်ဖူး.... ငါကျောင်းလည်းမပြေးချင်လို့ ၊ ဒီနေ့တော့ငါ အဲ့စက်ကိုကိုင်ဖူးတယ်ရှိအောင် ကိုင်ကြည့်မလို့ပါ....ဒီနေ့တော့ မင်းပဲတစ်ကိုယ်တော် ကျောင်းပြေးပြီး ကားသူခိုးပဲ သွားဆော့တော့"
"အေး...သန့်ဇင် ပြီးတာပဲကွာ ၊ ငါ့ဘာငါပဲသွားတော့မယ်"
"အင်း...ဆရာမ မလာခင် သွားတော့လေ"
"အေး........သွားပြီနော် ၊ မင်းကွန်ပျူတာ အခန်းကပျင်းလာရင်လည်း လိုက်ခဲ့ပေါ့ကွာ..... ညနေကျူရှင် မစခင် သုံးခွဲလောက်အထိငါရှိမယ်"
"အေး...အေး"
ထို့နောက် မျိုးမင်းထက်သည် သူ၏ကျောပိုးအိတ်ကို အမြန်လွယ်ပြီး အခန်းထဲကနေ လစ်ထွက်သွား လေသည် ၊ မျိုးမင်းထက် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပင် လောကနီတိအချိန် ဝင်သည့် မြန်မာစာဆရာမ ဝင်လာလေသည်......
"မင်္ဂလာပါ.....ဆရာမ"
"အေးအေး...မင်္ဂလာပါ....ဒီနေ့ ကွန်ပျူတာအခန်းကို သွားရမှာသိပြီးကြပြီမလား"
"ဟုတ်...."
"ဒီတစ်ပါတ်က မင်းတို့အခန်းနဲ့ (A) ခန်းနဲ့အတူတူသွားရမယ်....ပြီးတော့ နှစ်ယောက်တစ်တွဲ အတန်းလိုက်စီပြီး စည်းကမ်းရှိရှိသွားရမယ် ၊ အေခန်းနောက်ကနေ မင်းတို့ကလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား"
"ဟုတ်...ကဲ့"
"အေး...............ပြီးတော့ ကွန်ပျူတာအခန်းရောက်ရင်လည်း တအားမဆူညံနေကြနဲ့ ၊ ကျောင်းအုပ်ကြီး လာကြည့်လို့ ဆော့နေတာတွေ့ရင် မင်းတို့အတန်းပိုင်နဲ့ ပြန်တိုင်ပြောမှာနော်"
"................"
"မဝါကိုတော့ ကြောက်ကြသားပဲ ၊ အသံကြားတာနဲ့ မီးခဲရေနဲ့ငြိမ်းသလို ငြိမ်သွားကြတာပဲ"
"............"
"မော်နီတာ မင်းက အတန်းထဲကလူတွေ လျောက်မလုပ်အောင်စောင့်ကြည့်ထား ၊ မဟုတ်တာ လုပ်နေကြရင် ငါ့ကိုပြန်ပြော"
"အေး...သွားကြတော့ ၊ နှစ်ယောက်တစ်တွဲနော်....အခန်းထဲတစ်ယောက်မှ နေခဲ့လို့မရဖူး"
"ဟုတ်"
အောင်အောင်ဦးသည် အတန်းထဲမနေခဲ့ရ၍ မကြေမနပ်ဖြစ်သွားသော်လည်း ချည်လုံးနှင့် နှစ်ချောင်းထိုးသည့်အတံကို အင်္ကျီအိပ်ကပ်ထဲထည့်လာလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် နှစ်ယောက်တစ်တွဲစီပြီး လမ်းလျောက်ရင်း သူ့ပစ္စည်းများကို ဆရာမ မမြင်အောင်ကွယ်ပြီး လမ်းလျောက်လေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက စနောက်သည့်အနေဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းကို ကလိယား ထိုးလိုက်လေသည်။
"သန့်ဇင်....ယားတယ်ဟ...ခွေးကောင် ငြိမ်ငြိမ်နေ...ဆရာမကြည့်နေတယ်"
"ဟဲဟဲ....လွှတ်စေချင်ရင် ဆရာသုံးခါခေါ်"
"ဟဲ့ကောင်...ယားတယ်...အား ဆရာ..ဆရာ..ဆရာ ရပြီလား..ကဲ"
"ဒါမှ လိမ္မာတဲ့ ငါ့တပည့်လေး...ဟားဟား"
"အု...!!!!"
အောင်အောင်ဦးက ကြည့်မရတော့၍ နှစ်ချောင်းထိုးသည့် အတံဖြင့် သန့်ဇင်ကို၏ခါးကြားကို ထိုးထည့်လိုက်သောကြောင့် အသံထွက်လာခြင်းဖြစ်လေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက အရင်စနောက်သူ ဖြစ်သောကြောင့် သူ့သူငယ်ချင်းကို စိတ်မဆိုးတော့..........နောက်ပြီး သူတို့သွားနေကြသည့် ကွန်ပျူတာအခန်းကိုလည်း ရောက်ရှိလာလေပြီ ဖြစ်သည်။
ကွန်ပျူတာ အခန်းထဲရောက်တော့ အရင်ရောက်နေသည့် အေခန်းက ကျောင်းသားများ အနောက်တွင် တန်းစီပြီးဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည် ၊ လူစုံသောအခါ ကွန်ပျူတာကိုင်တတ်သည့် အေခန်းအတန်းပိုင်ဆရာမက ကွန်ပျူတာတစ်လုံးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။
စက်ဖွင့်ကာစ မော်နီတာတွင် စတင်ပေါ်လာသည့် အင်္ဂလိပ်စာတန်း တွေရော အတုံးလေးတွေဟိုသွားဒီသွား ကြသည့်ပုံရိပ်များကိုပင် အောက်ကကျောင်းသားများက မျက်လုံးအပြူးသားလေးနှင့် ကြည့်ကြရှာသည် ။
နောက်ဆုံးတွင်တော့..........တင်းတောင်ဆိုပြီး မော်နီတာပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်သန်းနေသည့် တောင်ကုန်းရှူ့ခင်းလေးနှင့် ပုံထွက်လာလေသည်။
အေခန်းက ဆရာမကတစ်ယောက်ချင်း ခေါ်ကာ မောက်စ်ကို ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ ရွှေ့ခိုင်းပြီး ကွန်ပျူတာ၏ သဘောတရားအနည်းငယ်ကို ဗဟုသုတအဖြစ်သာ သင်ပေးလေသည် ၊ အရှေ့တန်းက ကျောင်းသားများ သင်ပြီးချိန်တွင် သန့်ဇင်ကိုတို့ D ခန်းအလှည့်ကြလာ လေသည်။
ထိုစဥ် ကျောင်းသူတစ်ယောက်ရောက်လာပြီး အေခန်းအတန်းပိုင်ဆရာမအား ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းက ခေါ်နေတယ်ဟု လာပြောပြီး ခေါ်သွားလေသည်။
ဆရာမက အားလုံးငြိမ်ငြိမ်နေခဲ့ရန် မှာကြားပြီး သူ့တပည့်မတစ်ယောက်ကို ကွန်ပျူတာ နားတွင်စောင့်ကြပ်ခိုင်းခဲ့လေသည် ၊ ဆရာမ ထွက်သွားတော့ ကြောင်မရှိသည့်အိမ်တွင် ကြွက်များသောင်းကျန်းသကဲ့သို့ ကျောင်းသားအပေါင်းလူလိမ္မာကောင်းတို့က အခန်းအပြင် သို့ထွက်ပြီး ဟေးလေးဝါးလားလုပ်ကြသည် ၊ အခန်းထဲတွင် ကျောင်းသူအနည်းငယ်နှင့် သန့်ဇင်ကိုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။
အေခန်းအတန်းပိုင် ဆရာမထားရစ်ခဲ့သည့် သူမ၏ ချစ်တပည့်မလေးက ကျန်သည့်ကျောင်းသူများကို တစ်ယောင်ချင်းခေါ်ကာ ကွန်ပျူတာကို ကိုင်ခိုင်းပြီး ဆရာမကြီးလုပ်နေလေသည် ၊ သူမက ဆံပင်ဂုတ်ဝဲလေးနှင့် ချစ်စဖွယ်ကောင်းပြီး စွားတေးလန်မည့်ပုံလေးဖြစ်သည်......
သူမကို သန့်ဇင်ကိုတို့တစ်ကျောင်းလုံးက ဆရာမတွေရဲ့ အချစ်တော်လေးဟု သိကြလေသည်၊ သန့်ဇင်ကိုက သူမကိုငေးကြည့်ရင်း မဲ့ပြုံးလေးပြုံးမိ လိုက်သည် ၊ သူမရဲ့ နာမည်အရင်းမှာ " အိမ့်မျက်ချယ် " ဖြစ်လေသည်။
" အိမ့်မျက်ချယ် " မှာ သန့်ဇင်တို့လို အ.ထ.က (၂) ၏ ငယ်မွေးချဥ်ဖတ် (အဲ) ငယ်မွေးခြံပေါက် မဟုတ်သော်လည်း ဒီကျောင်းကိုစပြောင်းလာကတည်းက ဆရာမတွေ၏ ချစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
သူမရဲ့အဖေက ပြင်ဦးလွင်မြို့၏ အကြီးဆုံး ဆောင်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းပိုင်ရှင် ဖြစ်ပြီး သူမကလည်း စာတော်သည့်အပြင် မျက်နှာထားလေးရော အကျင့်စရိုက်ပါ လှပသဖြင့် ဆရာမများနှစ်သက်ကြသည်မှာ အဆန်းမဟုတ်ချေ ၊ သန့်ဇင်ကိုနှင့် ယှဥ်လျင် တာဝတ္တိံသာနတ်ပြည်နှင့် အဝီစိငရဲလို ကွာခြားလွန်းလှလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက သူ့အရှေ့က ကွန်ပျူတာကိုင်နေသည့် ကျောင်းသူများကိုစောင့်ရင်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာ လေသည် ၊ နာရီကိုကြည့်တော့လည်း ကျောင်းဆင်းခါနီးလေပြီ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဟုတ်သည်ရှိမဟုတ်သည်ရှိ ကွန်ပျူတာကိုကိုင်လိုက်ချင်သေးသည်၊ ထို့ကြောင့် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်...
"ငါကိုလည်း အလှည့်ပေးကြပါဦး" ဟု အော်လိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကို ကိုကြည့်ပြီး ကျောင်းသူ တချို့က အသံတိတ်ပြီး နေရာဖယ်ပေးကြသည် ၊ သူသည် ကျောင်း၏ လူမိုက်ခေါင်းဆောင် သဖွယ်ကျော်ကြားသဖြင့် ကျောင်းသူတစ်ချို့က ရွံ့ကြောက်နေကြခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိသည်။
အခုလိုဆိုတော့လည်း လူဆိုးဖြစ်ရတာ ကောင်းသားဟ ဟုတွေးမိလိုက်သေးသည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ်ကတော့ ကွန်ပျူတာဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း လက်ပိုက်ကာ သူ့ကိုကြည့်ပြီး.....
"အင်း....ဘာကြည့်နေတာလဲ ၊ ကွန်ပျူတာကိုင်ချင်တယ်ဆို....ဒီလိုလာထိုင်လေ သန့်ဇင်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်လည်း သူ့ဘာသာအော်ပြောပြီးမှ အနည်းငယ်ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်သွား လေသည် ၊ ဘေးနားတွင် ကျောင်းသားဆိုလို့ သူတစ်ယောက်သာကျန်ခဲ့ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက မိန်းခလေးများသာဖြစ်သည်။
သန့်ဇင် ကွန်ပျူတာရှေ့က ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိသဖြင့် အိမ့်မျက်ချယ်ကို မော့ကြည့်မိသည် ၊ သူမက ကွန်ပျူတာကို လက်ညိုးထိုးပြီး ဆရာမကြီးလေသံဖြင့်......
"ဒါကို မော်နီတာလို့ခေါ်တယ်.........ပြီးတော့ အထဲမှာမြင်ရတဲ့ဟာတွေအကုန်လုံးကို ဝင်းဒိုး ( Window) လို့ခေါ်ပြီးတော့ နင်မြင်ရတဲ့ အစိမ်းရောင်တောင်ကုန်းကြီးက ဘက်ကရောင်း ( Background) လို့ခေါ်တယ် ၊ အထဲက သေးသေးလေးတွေက အိုက်ကွန်လို့ခေါ်ပြီး.........!%#(!)# !%&$*!^&**6^#*!9&^^$*@2@(! .................လို့ခေါ်တယ် ရလား"
"အင်း.......ဒီဟာလှုပ်တိုင်း ရွေ့သွားတဲ့ ဟိုမြှားလေးကိုရော ဘယ်လိုခေါ်လည်း"
"မြှားပါဆို အဲရိုး (Arrow) လို့ပဲခေါ်တာပေါ့ဟဲ့ ၊ ပြီးတော့ ပွိုင့်တာ လို့လည်းခေါ်လို့ရတယ်"
"အင်း...ငါမသိလို့ပါဟ"
" အဲ့ဒီ့မြှားလေးကို မောက်စ်ကနေရွေ့ပြီး လက်ညိုးကိုနှစ်ချက်နှိပ်ပြီး အိုက်ကွန်လေးတွေကို ဖွင့်လို့ရတယ် ၊ အဲ့တာကို Double click လုပ်ပြီးဖွင့်တယ်လို့ခေါ်တယ်"
"အော်...."
"အင်း...နင်လုပ်ကြည့်လေ သန့်ဇင်"
"နင်ငါ့နာမည်သိသားပဲ"
"ငါတို့ကျောင်းက လူဆိုးပဲဟာ မသိရှိပါ့မလား...ပြီးတော့ နင်က ကွန်ပျူတာကို စိတ်ဝင်စား နေလို့ငါကအံ့သြနေတာ"
"နင်တို့လို လူလိမ္မာလေးတွေပဲ ကွန်ပျူတာကိုစိတ်ဝင်စားရမှာလား"
"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဖူး........နင်အနောက််လှည့်ကြည့်ရင် ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်မှမှ မကျန်တော့တာ"
"ငါက ကွန်ပျူတာကိုစိတ်ဝင်စားလို့ပါ ၊ နင်ကကွန်ပျူတာလည်း စကျွမ်းပါလား...."
"အင်း...ငါတို့အိမ်မှာရှိတာကိုးဟ...ငါအမြဲတမ်းလျောက်ဆော့နေကြမို့လို့သိနေတာ"
"အင်း...."
သန့်ဇင်ကိုက မောက်စ်ကိုဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့ လုပ်ကြည့်ပြီး သူမပြောသလို တစ်နေရာကိုထောက်ပြီး နှစ်ချက်နှိပ်ကာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ၊ သို့သော် အိုက်ကွန်လေးကပွင့်မလာ....သူနောက်ထပ် တစ်ကြိမ်ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း အဆင်မပြေပဲ ဖိဆွဲမိသလိုဖြစ်သွားပြီး နေရာရွှေ့သွား လေသည်။
သူ့ဘေးနားတွင် ရပ်ကြည့်နေသည့် အိမ့်မျက်ချယ်ကိုကြည့်ပြီး သူအဆူခံရမှာ ကြောက်မိသွားသည်....သူမက စိတ်မရှည်တော့သဖြင့် ဘေးနားကပ်ကာ ခါးကိုကုန်းလိုက်ပြီး မောက်စ်ကိုင်ထားသော သန့်ဇင်လက်အပေါ်ကို သူမလက်လေးတင်လိုက်လေသည်။
ပြီးနောက် လက်ကလေးကိုဖြည်းဖြည်းချင်းရွှေ့ကာ....မြှားခေါင်းလေးက အိုက်ကွန်လေးပေါ် ရောက်သည်နှင့် လက်ညိုးလေးကို နှစ်ချက်အမြန်နှိပ်လိုက်လေသည်။
"ကလစ်...ကလစ်"
"ပွင့်သွားပြီတွေ့လား....နင့်ဘာသာနင် နောက်တစ်ခေါက် လုပ်ကြည့်လိုက်"
"အင်း...."
သန့်ဇင်ကို မျက်နှာကိုမော့လိုက်တော့ သူ့မျက်နှာနှင့်ကပ်နေသည့် အိမ့်မျက်ချယ်၏ မျက်နှာလေးကို ကြည့်မိသွားသည် ၊ ဂုတ်ဝဲဆံပင်နှစ်ခြမ်းကြားတွင် ဖြူဝင်းစင်ကြယ်နေသည့် သူမမျက်နှာလေးကို အနီးကပ်မြင်တွေ့လိုက်ရသည် သူမရဲ့ ဖြောင့်ဆင်းနေတဲ့ နှာခေါင်းလေး.. ...လုံးဝန်းနေသည့် မျက်လုံးအစုံနှင့် မျက်ခုံးထူထူလေး.....
နောက်ပြီးတော့ သူမရဲ့ပန်းနုရောင် နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို တင်းတင်းစေ့ထားသည် ၊ သူမက မောက်စ်ကိုင်ထားသည့် လက်ကို လွှတ်လိုက်ရင်း သန့်ဇင်ကိုနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံသွားတော့ မျက်နှာလေးရဲသွားကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုက မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သူမပြောသလို Double Click ခေါက်ကြည့်လိုက်ပြီး အိုက်ကွန်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည် ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ အဆင်ပြေသွားပြီး ပွင့်သွားလေပြီ..... အိမ့်မျက်ချယ်က....
"ဒီလောက်ဆိုရပြီ သန့်ဇင်...ဆရာမလည်း ဒီလောက်ပဲပြောခိုင်းထားတာ"
"အော်...အင်း...ကျေးဇူးပါ"
"အင်း"
သန့်ဇင်လည်း ကွန်ပျူတာကိုကိုင်ပြီးတော့ စိတ်ကျေနပ်သွားကာ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ လိုက်လေသည် ၊ လှေကားအတက်အဆင်းတွင် အောင်အောင်ဦးက ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ပြီး နှစ်ချောင်းထိုးနေတာကိုတွေ့တော့ ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်ကာ ကျောင်းဝန်းအပြင်က ဝါးရုံကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ရွှေဝါရောင်ဝါးရုံက ဆောင်းလေတိုက်ခါတ်မှုကြောင့် သစ်ရွက်များက တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေရင်း ဝါးလုံးများက အချင်းချင်းပွတ်တိုက်ပြီး တကျွီကျွီ အသံမည်နေ လေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက မငြိမ်စဖူး ငြိမ်သက်နေသည့် သူ့သူငယ်ချင်း ကိုကြည့်ကာ......
"သန့်ဇင်....ငြိမ်နေပါ့လား....မင်းဘာတွေတွေးနေတာလဲ"
"ဘာမှမတွေးပါဖူး ဒီအတိုင်း ငေးကြည့်နေတာပါ"
"အော်...အင်း ကွန်ပျူတာကိုင်ပြီးပြီမလား...ဟိုကောင့်နောက်လိုက်ပြီး ဂိမ်းသွားမဆော့တော့ ဖူးလား"
"နောက် ၁၅မိနစ်နေရင်ကျောင်းဆင်းတော့မှာပဲဟာ........မသွားတော့ပါဖူးကွာ ၊ ငါသွားလည်း ဆော့ဖို့ အချိန်မရှိလောက်တော့ဖူး "
"အင်း....ကျောင်းဆင်းရင် ကျူရှင်သွားရအုံးမှာမလား"
"အေး...ကျူရှင်ကလစ်လို့မဖြစ်ဖူး ၊ ငါတို့ရက်ကွက်ထဲမှာပဲဆိုတော့ ငါ့အမေတန်းသိသွားမှာ"
"အင်း......"
"တောင်....တောင်...တောင်...တောင်"
( ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းထိုးသံ...... အမှန်တကယ်တော့ ခေါင်းလောင်းမဟုတ်ပဲ ကျောင်းရုံးခန်းအနားက သစ်ပင်ကြားထဲတွင်ချိတ်ထားသည့် ကားဘီးခွေအဟောင်းကြီးအား သံချောင်းဖြင့် ခေါက်ခြင်းသာဖြစ်လေသည် )
ကျောင်းဆင်းသံချောင်းခေါက်သံကြားတော့ သန့်ဇင်နှင့် အောင်အောင်ဦးလည်း စက်ဘီးစတန်းသို့ အမြန်ပြေးကာ စက်ဘီးကိုယူပြီး ကျောင်းအပြင်သို့ အမြန်ထွက်ခဲ့လိုက်လေ တော့သည် ၊ ထိုအချိန်က စက်ဘီးစီးသည့် ကျောင်းသားပေါသဖြင့် ကျောင်းဆင်းလျင် လမ်းတစ်လျောက် စက်ဘီးစီးရသည်မှာ တအားကြပ်၍ ဖြစ်လေသည်။
စက်ဘီးကိုအမြန်နင်းရင်း အိမ်သို့အရောက်တွင် အဝတ်အစားလဲ ကျောင်းကကျောပိုးအိတ် ကိုချကာ လွယ်အိတ်ကို ပြန်ကောက်စွပ်ပြီး ကျူရှင်သို့ဆက်သွားရလေသည် ၊ ကျူရှင်က နွေရာသီကတည်းက စာစသင်ထားခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းထက်နှစ်ခန်းလောက် အရှေ့ကို စောရောက်နေလေသည်၊ သန့်ဇင်လည်း အိပ်ငိုက်လိုက် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စကားများလိုက်နှင့် နေ့တစ်နေ့၏ နောက်ဆုံးစာသင်ခန်းဖြစ်သည့် ကျူရှင်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့လေသည်။
အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ရေမချိုးခင် တစ်အိမ်လုံးရှိ ရေလိုအပ်သည့်ကန်ထဲသို့ ရေတွင်းထဲက ရေဆွဲထည့်ရလေသည် ၊ ညနေ ၆နာရီမှ လျပ်စစ်မီးလာသဖြင့် ဆန်ဆေးကာ ထမင်းပေါင်းအိုး ထဲထည့်ပြီး ခလုတ်နှိပ်ထားလေသည်။
ပြီးကာမှ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲကာ TV ရှေ့တွင်ထိုင်ပြီး ခဏနားလေသည် ၊ ခဏကြာတော့ အမေလည်းဆေးရုံကပြန်ရောက်ပြီး ကိုယ်လက်သပ်ကာ ညနေစာအတွက် မီးဖိုချောင်ဝင်သောအခါတွင်လည်း သန့်ဇင်က လက်တိုလက်တောင်း ကူလုပ်ပေးရသေးသည် ၊ ည ၇နာရီခန့်တွင် မိသားစုအတူ ညနေစာ စားကြလေသည်။
ဒီနေ့က ကျောင်းဖွင့်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အမေက တီဗီကိုပေးမကြည့်သော်လည်း ကိစ္စတော့သိပ်မရှိ...........၇နာရီ လာသည့် ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲကိုလည်း သန့်ဇင်ကို စိတ်မဝင်စားချေ ၊ စာကြည့်စားပွဲတွင်ထိုင်ရင်း ကျောင်းကပေးလိုက်သည့် တွက်စာနှင့် ရေးစာကို အရင်လုပ်လိုက်သည်......
စာကျက်ရမည့်အချိန်ရောက်တော့ သက်ပြင်းကိုချရင်း စိတ်မပါ့တစ်ပါဖြင့် အော်ရင်း စကျက်လေတော့သည် ၊ စာကျက်နေရင်း ၁၅မိနစ်ခန့် ကြာတော့ သူ့စိတ်တွေက ဟိုလွင့်ဒီလွင့်လျောက်သွားလေသည်.......ရုတ်တရပ် နေ့လည်က မြင်ခဲ့သော အိမ့်မျက်ချယ်၏ မျက်နှာလေးက အတွေးထဲမဖိတ်ခေါ်ပဲ ရောက်လာလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်ဆိုသည့် ကောင်မလေးကို အရင်ကသိပ်သတိမပြုမိခဲ့......သူမက နှစ်စဥ် A အခန်းက ဖြစ်ပြီး သူကတော့ အမြဲလိုလို D အခန်းမှာပင်နေရသောကြောင့်လည်း ဖြစ်လိမ့်မည် ၊အငယ်တုံးကတော့ ဒီအတိုင်း စာတော်ပြီး ဆရာမတွေချစ်ကြတဲ့ ခပ်စွာစွာ ကျောင်းသူတစ်ယောက် အဖြစ်သာ သူမကိုသိထားခဲ့သည်။
အခုလည်း ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ သူမအကြောင်းကို တွေးမိနေတာပါလိမ့် ဟုသန့်ဇင်ကို စဥ်းစားမိသည် ၊ အဲ့ကောင်မလေးက ချစ်စရာကောင်းသည့် မျက်နှာနှင့်အပြုံးပိုင်ရှင်ဆိုသည်မှာမှန်သည်...... သူ့အကြောင်းကို တွေးနေရအောင် ငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲဟု သူ့ကိုယ်သူမေးခွန်းထုတ်ကာ အတွေးကို လက်စဖြတ် လိုက်လေတော့သည်။
နောက်တစ်ရက် ကျောင်းကိုရောက်သည့် မနက်ပိုင်းတွင် အတန်းပိုင်ဆရာမက စုံညီပွဲတော်ကြေး တစ်ယောက်ကို ဘယ်လောက်ကောက်မည်ဟု ကြေငြာသည် ၊ ဘာပြိုင်ပွဲလုပ်မလဲ မသိသေးသော်လည်း မျိုးမင်းထက်က အပြေးပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ပြိုင်မည်ဟု ကြုံးဝါးထားသည်၊ အောင်အောင်ဦးကတော့ နေ့လည်ပိုင်း ဖျော်ဖြေတင်ဆက်သည့် နေရာတွင် ဇာတ်မင်းသား အနေဖြင့်ကချင်သည်ဟု ပြောလေသည် ။
သန့်ဇင်ကတော့ စုံညီပွဲတော်ရောက်မည်ကို အနည်းငယ်စိတ်ညစ်သွားသည်....အကြောင်းမှာ ဆရာမတွေက သူ့အားနှစ်စဥ် ဖိအားပေးပြီး ကာတွန်းပန်ချီဆွဲခိုင်းနေကြ ဖြစ်၍ ဖြစ်လေသည်။
မနက်ပိုင်း အတန်းချိန် နှစ်ချိန်ပြီး၍ မုန့်စားကျောင်းဆင်းတော့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်က ခေါ်၍ သန့်ဇင်ကို မုန့်စျေးတန်းသို့ လိုက်လာခဲ့သည် ၊ မုန့်စားကျောင်းဆင်းချိန်က ၁၀မိနစ်ခန့် မျှသာပေး၍ အငယ်တန်းအကြီးတန်း ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအကုန် တိုးဝှေ့ပြီး ဝယ်ကြရသည်။
သန့်ဇင်က လူအုပ်ကြီးထဲမတိုးချင်တော့သဖြင့် ဗိုက်မဆာဖူးဟုပြောပြီး မုန့်စျေးတန်း အပေါက်ဝတွင် နေရစ်ခဲ့လေသည်။
မုန့်စျေးတန်းထဲ သန့်ဇင်ကို မလိုက်ခဲ့သည်မှာ လူအုပ်ကြီးကို မတိုးချင်၍သာမက မုန့်ဖိုးပိုက်ဆံ လည်းမရှိတော့၍ ဖြစ်လေသည် ၊ အတန်းငယ်စဥ်က မုန့်ဖိုးမပေးပဲ အိမ်ကနေမုန့်သာ ထည့်ပေးသော်လည်း သန့်ဇင်အတန်းကြီးလာ၍ အမေဖြစ်သူက တစ်နေ့ငါးရာ သို့မဟုတ် သုံးရာလောက်ပေးလေ့ရှိသည်.....ညီမဖြစ်သူကိုတော့ သူ့တုန်းကလိုပင် မုန့်သာထည့်ပေး လေသည်။
မနက်အိမ်ကထွက်လာစဥ် အမေက မုန့်ဖိုးငါးရာပေးသော်လည်း ကျောင်းရောက်တော့ သူ့ညီမလေးကိုပင် အကုန်ပေးလိုက်သည် ၊ သန့်ဇင်ကို အဖို့တော့ မုန့်ဖိုးမရသည်မှာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ညီမလေးကိုတော့ သူ့တုန်းကလို သူငယ်ချင်းများကြားတွင် မျက်နှာမငယ်စေချင်..........
သူငယ်ချင်းတွေ မုန့်ဝယ်စားကြလျင် ကလေးသဘာဝ စားချင်ပါသော်လည်း တန်းတူမဝယ်စားနိုင်ပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့ရသည့် ခံစားချက်ကို သူအသိဆုံး ဖြစ်လေသည် ၊ ပြီးတော့ သူကအကိုကြီးနေရာကို ရောက်နေပြီမဟုတ်လား...... နောက်ပြီးတော့ မုန့်စျေးတန်းထဲက မုန့်တွေကိုလည်း သိပ်တော့မကြိုက်လှပါ.....ထို့ကြောင့် နေ့လည်စာအတွက် ထမင်းဂျိုင့်ထဲ ထမင်းများများဖိသိပ်ထည့်ခဲ့လိုက်သည် ၊ သူ့အတွက်တော့ ထမင်းဝလျင် လုံလောက်လေပြီ။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်ကို စောင့်နေစဥ်တွင် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည် ၊ သူနှင့်ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် မုန့်စျေးတန်းသို့ လာနေချိန်တွင် တရုတ်ကောင်လေးသုံးယောက်က အနောက်ကနေလိုက်၍ စနောက်နေကြသည် ။
သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ရှုပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်နေလေသည်......သူမက အနောက်ကိုလှည့်ပြီး ကောင်လေးတွေကို တစ်ခုခု အော်ပြောလိုက်သော်လည်း ဟိုသုံးယောက်က အနောက်ကနေလိုက်ပြီး စကားပြောနေဆဲ......
သန့်ဇင်ကိုက သူရပ်နေသည့် နေရာကနေ လက်ပိုက်ပြီး အိမ့်မျက်ချယ်အား ကူညီပေးလိုက်ရင် ကောင်းမလားဟု ကြည့်နေမိသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် အိမ့်မျက်ချယ်က သူ့ကိုမြင်သွားပြီး ခြေလှမ်းခပ်သွက်သွက်လှမ်းကာ သူ့ဆီလျောက်လာတာကို တွေ့လိုက်လေသည် ၊ သူမက...
"သန့်ဇင်...စောင့်နေတာကြာပြီလား" ဟု လှမ်းမေးလိုက်သည် ၊ အခြေအနေကိုသိသော သန့်ဇင်ကိုက....
"အေး...မျက်ချယ် ၊ နင်ကလည်း ဘာလို့ဒီလောက်ကြာနေတာလဲ "ဟု အနောက်ကသုံးယောက် ကြားအောင် အော်ပြောလိုက်သည်။
သန့်ဇင် ကိုမြင်တော့ သူမအနောက်ကလိုက်လာသည့် တရုတ်ကောင်လေးသုံးယောက်က ရပ်တန့်သွားလေသည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ်က သူ့အနားရောက်လာပြီး သူနှင့် စကားပြောသည်.....
"သန့်ဇင်...အနောက်က ဟိုကောင်သုံးရောက်ကို တစ်ခုခုလုပ်ပေးဦး"
"ငါနဲ့ စကားပြောချင်ယောင်သာဆောင်နေလိုက်...သူ့တို့ဘာသာ ထွက်သွားပါလိမ့်မယ်"
"အင်း....မောတာ ၊ အဲ့သုံးယောက်ကို အရင်တစ်ခေါက်ကလည်း ချယ်က ဆရာမကိုတိုင်ပြီးပြီ ၊ အဲ့ကောင်တွေက မြန်မာကျောင်းကဆရာမတွေကို သိပ်မကြောက်ဖူးရယ်"
"အင်း...အဲ့တာကြောင့် လူမိုက်လာငှားတယ်ဆိုပါတော့"
"အဲ...နင်ကကျောင်းမှာ ရန်ဖြစ်နေကြဆိုတော့ သူတို့တွေ ဆက်မလိုက်အောင်လို့ပါ"
"အေးပါကွာ.....ဒီကျောင်းမှာ ငါ့နာမည်က ဒီလောက်တောင် ဆိုးနေပြီမှန်းမသိခဲ့ဖူး"
" အင်း....သူတို့ပြန်သွားပြီလား...တစ်ချက်ကြည့်ပေးဦး ၊ ငါအနောက်လှည့်မကြည့်ချင်လို့"
"အင်း...ပြန်သွားကြပြီ ၊ မုန့်သွားဝယ်ချင်သွားဝယ်တော့လေ"
"နင်ရောလိုက်ခဲ့လေ သန့်ဇင်...ငါဝယ်ကျွေးပါ့မယ်"
"တော်ပါပြီ....ငါအခုမုန့်မစားချင်ဖူး"
"မုန့်မစားချင်ရင် အဖျော်ရည်လိုက်သောက်လှည့် လာပါ...ငါနင့်ကို အကြွေးတင်နေသလို မခံစားချင်လို့"
အိမ့်မျက်ချယ်၏ ပြောစကားကြောင့် သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ ဒေါသအနည်းငယ် ထွက်သွားလေသည် ၊ ထို့ကြောင့် လေသံကိုတင်းကာ.....
"နင်က အကြွေးကိုပိုက်ဆံနဲ့ပဲရှင်းတတ်တာလား"ဟု မေးလိုက်လေသည် ၊ သူမက...
"အော်...ငါစကားပြောမတက်လို့ပါ ၊ အခန်းမတူပေမယ့် အတန်းတူသူငယ်ချင်းတွေပဲဟာ ချယ်က ဒီအတိုင်းကျွေးချင်လို့ပါ...လာ...လိုက်ခဲ့"
သူမက ပြောရင်းဆိုရင်း သန့်ဇင်ကို၏ လက်ကိုဆွဲပြီး မုန့်စျေးတန်းထဲသို့ ခေါ်သွားလေသည်၊ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ပဲနှင့် သူမခေါ်ရာနောက်သို့ လိုက်ပါသွားမိ လေသည် ၊ မုန့်ဆိုင်ရောက်တော့ အိမ့်မျက်ချယ်က မုန့်အတင်းဝယ်ကျွေးနေသဖြင့် Asia ဖျော်ရည်နှင့် သူမရွေးပေးသည့် မုန့်နှစ်ထုတ်ယူလိုက်ရလေသည်။
မုန့်စျေးတန်းထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ နှစ်ယောက်အတူတူ လမ်းလျောက်ရင်း ၈တန်းဆောင် ရှိရာသို့ ပြန်ကြလေသည် ၊ မုန့်စျေးတန်းထဲတွင် သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်ကိုရှာကြည့် သော်လည်း မတွေ့တော့....... ဟိုနှစ်ကောင်ကသူ့ကိုရှာမတွေ့၍ ပြန်သွားပုံပေါ်လေသည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ်က.....
"သန့်ဇင် စုံညီပွဲရောက်တော့မှာနော်....ဒီနှစ်လည်း နင်ကာတွန်းဆွဲဦးမှာလား"
"အင်း...မဆွဲချင်သော်လည်း ဆရာမတွေကငါ့ကိုဆွဲခိုင်းကြအုံးမယ်ထင်တယ်"
"ငါတို့နှစ်ထဲက ကျောင်းသားတွေထဲမှာလည်း နင်တစ်ယောက်ပဲ ပန်ချီကောင်းကောင်း ဆွဲတတ်တာကိုး"
"နင်က ငါ့ကာတွန်းတွေသိတယ်ပေါ့"
"အေးလေ....နှစ်တိုင်း နံရံကပ်ထားတဲ့ ကာတွန်းကြည့်ရင် ငါတို့နှစ်က နင်ပဲဆွဲနေကြကို ၊ ပြီးတော့ နင့်နာမည်ကို ကာတွန်းအောက်က လက်မှတ်ကနေသိတာ.....ဟိုတနေ့က ကွန်ပျူတာအခန်းမှာ နင့်ကိုပြောသလိုမဟုတ်ဖူးရယ်"
"ဟုတ်ပါပြီ....အဲ့တုန်းကကြ ငါ့ကိုဘာလို့လူဆိုးလိုလို ဘာလိုလိုပြောတာလဲ"
"အဲဲဒီ့တုန်းက နင်နဲ့အခုလိုမှမသိသေးတာ..ခစ်.ခစ်.....ပြီးတော့ နင့်တို့သတင်းက ကျောင်းမှာ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ ၊ ကွန်ပြူတာသင်နေတဲ့ မိန်းခလေးတွေကို နင်ကလာနှောင့်ယှက်တယ်လို့ ထင်မိလိုက်လို့"
"အေးပါကွာ......နောက်ပိုင်းတော့ ပြဿနာမဖြစ်အောင်နေမှဖြစ်တော့မယ်"
"အင်း...ကောင်းတာပေါ့ ၊ နင်နဲ့အခုလိုစကားပြောကြည့်တော့လည်း ခင်ဖို့ကောင်းပါတယ်...... ပြဿနာရှာတာတွေလျော့ပြီး စာပဲကြိုးစားပေါ့ဟာ"
"အင်းပါ...."
"အဲ...ကျောင်းပြန်တက်ပြီ ၊ ချယ် အခန်းကိုပြန်တော့မယ်...သွာပြီနော်"
သန့်ဇင်ကိုလည်း မုန့်ထုတ်တွေဆွဲကာ သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည် ၊ အတန်းထဲကို ရောက်တော့ မျိုးမင်းထက်နှင့်အောင်အောင်ဦးက ပြုံးစိစိနှင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ လေသည်၊ မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင်ကို၏ လက်မောင်းကိုဆွဲထိုးလိုက်ပြီး.......
"အေပေးလေး....ငါတို့ကိုလျိုထားတယ်ပေါ့လေ ၊ မင်းကတော့ အေခန်းကကောင်မလေးနဲ့ သာယာနေတာပေါ့"
"အား..နာတယ်ဟ ၊ မင်းတို့ထင်သလို မဟုတ်ပါဖူးကွ"
"အဲ့တာဆိုဘာလဲ......မင်းတို့က မောင်နှမတွေပါလို့တော့ မပြောနဲ့နော်...မဟုတ်လို့ကတော့ ယောက်ဖတော်ပလိုက်မှာ"
"မဟုတ်ပါဖူးဆိုကွာ.....အဲ့တာက....ဒီလို.......!!^#&^!*%#*!%&#!%*#!^*@@%*! "
"အော်...မသိပါဖူး ငါတို့မှာတော့ စွတ်အထင်ကြီးလိုက်ရတာ ၊ ဟားဟား တမင်တောင် ရှောင်ထွက်ပေးခဲ့လိုက်သေးတယ်"
"သိရင်ပြီးတာပဲ...လက်မောင်းကနာတာကွာ ၊ မင်းတစ်ချက် ပြန်အထိုးခံ"
"အင်း...ပြန်ထိုးလေ"
"ဖတ်!!!"
"အာ့....ဟုတ်သားပဲ....နည်းနည်းတော့နာတယ်ကွ"
"လာ....မုန့်စားကြရအောင်ကွာ"
"အေး...အေး"
".................."
ထိုနေ့က ကံကြမ္မာရဲ့လှည့်စားမှုကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိမ့်မျက်ချယ်နှင့် စကားပြောမိကြပြီး အသိအကျွမ်းဖြစ်ခဲ့လေသည် ၊သူမနှင့် သူငယ်ချင်းဆက်ဖြစ်ရန်အတွက် အခွင့်မကြုံလောက်တော့ပါဖူးဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း နောင်တွင် ဘာတွေဆက်ဖြစ်မည်ကို သန့်ဇင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Four: : စုံညီပွဲတော်
နံနက်ခင်း ဆယ်နာရီခန့်အချိန်တွင်ဖြစ်သည်...........D အခန်း၏ အတန်းပိုင်ဆရာမဖြစ်သော ဒေါ်ဝါဝါသိန်းက သန့်ဇင်ကိုအား မုန့်စားကျောင်းဆင်းလျင် ဆရာ၊ ဆရာမနားနေခန်းသို့ လာခဲ့ရန်ပြောထားခဲ့သောကြောင့် ဘယ်ဖက်မျက်ခုံးများလှုပ်နေလေသည်။
သို့သော်လည်း အခုတလော သူဘာပြဿနာမှမရှာရသေး...ထို့ကြောင့် စုံညီပွဲတော်တွင် ကာတွန်းဆွဲရန် အတွက်သူ့အား ညွန်ကြားချက်ပေးလိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ခံစားမိနေသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ဆရာမနားနေခန်းကိုသွားတော့ အမှန်တကယ်လည်း ကာတွန်းရုပ်ပြ သုံးချပ်ဆွဲရန် အမိန့်ပေးလေသည် ၊ နှစ်စဥ်နှစ်တိုင်း သူတစ်ယောက်ပဲ ဒိုင်ခံဆွဲလာရ၍ ငြင်းဆိုချင်သော်လည်း မရမှန်းသိလေသည်.....သန့်ဇင်ကိုက ပန်ချီကို ဝါသနာပါသော်လည်း စာကြည့်တိုက်မှူးက သူချပေးသည့် ခေါင်းစဥ်အောက်တွင်သာ ဆွဲခိုင်းလေသည်....
ပညာပေး မိဘကျေးဇူး ၊ ဆရာကျေးဇူးစသည့် မြန်မာလူကြီးတွေအကြိုက် အဖန်တရာတေနေသည့် ဇာတ်လမ်းများ ကိုသာဆွဲခိုင်းလေသည်...........ယခင်နှစ်တုန်းက သန့်ဇင်ကို၏ကိုယ်ပိုင် စိတ်ကူးနှင့်ဆွဲထားပြီး ရယ်ရသည့် ကျောင်းသားဟာသ ကာတွန်းကို ပွဲနှင့်မသင့်လျော် ဟုပြောပြီး ပယ်ချလိုက်ကတည်းက ပုံဆွဲပေးဖို့သိပ်စိတ်မပါတော့...
လူကြီးတွေ..... ဆရာ ဆရာမတွေကလည်း သူတို့ဖြစ်ချင်တာတွေပဲ လုပ်ခိုင်းသည်ဟု သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ မကျေမနပ် ဖြစ်မိလေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် နေ့လည်စာစားပြီးသောအခါ စာကြည့်တိုက်မှူးဆီမှ ခေါင်းစဥ်ယူရန်အတွက် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပင်မအဆောင်ကြီးရှိရာသို့ သွားလေသည် ၊ အဝါရောင် ပင်မအဆောင်ကြီး၏ အောက်ထပ်တစ်ခုလုံးမှာ သတ္တမတန်းများ အားလုံး၏ စာသင်ဆောင်များဖြစ်ပြီး အပေါ်ထပ်တစ်ခုလုံးသည် အခန်းအနားပွဲများပြုလုပ်သည့် ဟောခန်းကျယ်ကြီးနှင့် အနောက်တစ်ခြမ်းတွင်ကပ်ထားသည့် စာကြည့်တိုက်လေးရှိ လေသည် ။ ( ယခုတော့ စာကြည့်တိုက်ကို အဆောက်အဦးအသစ်ထဲတွင် ပြောင်းရွေ့လိုက် လေပြီ )
ပင်မအဆောင်ကြီးသို့ ရောက်သောအခါတွင် စာကြည့်တိုက်ရှိသည့် အပေါ်ထပ်သို့ ဆင်ဝင်ကနေ တက်လှမ်းခဲ့လိုက်လေသည် ၊ ရှေးယခင်ကတည်းက ဆောက်လုပ်ထားခဲ့သည့် ဤကျောင်းဆောင်ကြီး၏ ကျွန်းလှေကားကြီးမှာ ယခုထိတိုင် ခန်းနားထယ်ဝါလှဆဲ......
အပေါ်ထပ်တစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသဖြင့် လှေကားပေါ်သို့ ခြေလှမ်းတစ်လှန်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေသံကိုပဲ့တင်ပြန်ကြားရလေသည် ၊ ဟော......အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရောက်ချင်း ကျယ်ပြောလှသည့် ဟောခန်းကြီးအားအရင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျောင်းသားကျောင်းသူအချို့က လာမည့်စုံညီပွဲတော်အတွက် တံမျက်စည်းလှဲ ကြမ်းတိုက်ပြီး သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်နေကြသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက သူတို့ကိုကြည့်ပြီး ကာတွန်းဆွဲ ရမည့်အစားသူတို့နှင့်ပင် ကြမ်းအတူတိုက်လိုက်ချင်သည်ဟူ၍ စိတ်ထဲတွေးတောမိ လေသည်။
စာကြည့်တိုက် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ရောက်သောအခါတွင် စာကြည့်တိုက်မှူးဖြစ်သော ဆရာက သန့်ဇင်ကိုအား......
"သန့်ဇင်..ရောက်ပြီလား...ခဏထိုင်ဦး ၊ ငါအခုမှ ထမင်းစားနေတုံးမို့လို့"
"ဟုတ်..ဆရာ"
"....................."
" ဒီနှစ်အတွက်က အလယ်တန်းတစ်ခုလုံး ပန်းချီကဆွဲမည့်သူသိပ်မရှိတော့ မင်းကိုပဲ အားကိုးရအုံးမှာပဲဟေ့....ဒီနှစ်တော့ သုံးချပ်ဆိုရပါပြီကွာ...သိပ်မခက်ပါဖူး ၊ မင်းဆွဲနေကြပဲ"
"ဟုတ်.....ကဲ့"
"အင်း....ငါခေါင်းစဥ်သုံးမျိုးရှာပေးထားတယ် ၊ အဲ့ဂိုက်လိုင်းအတိုင်းပဲဆွဲနော်....မနှစ်တုံးကလို စတန့်မထွင်ခဲ့နဲ့....သိလား"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ....ဘာခေါင်းစဥ်တွေလဲ"
"ခဏ ငါစာအုပ်ထဲရေးထားတယ်.....အင်း ! %#**!^#8(!^*#^!^#%%!!$#*(!%@(# ..... အဲ့တာပဲ"
"ဟုတ်..ဆရာ ၊ ဘယ်နေ့အပြီးလဲ"
"စုံညီပွဲတော်နေ့ကဘယ်နေ့....."
"တစ်ပတ်ခါပါ...ဆရာ"
"အေး...အဲ့လောက်တောင်ကပ်သွားပြီလား ၊ အဲ့တာဆိုစုံညီပွဲတော်နေ့ မနက် ၁၀နာရီခွဲလောက် အောက်ကဘုတ်မှာ ကပ်ပေးနိုင်ရင်ရပြီ ၊ ဘယ်နေရာမှာကပ်ရမယ်ဆိုတာ မင်းသိတာပဲဟာ"
"ဟုတ်ကဲ့ဆရာ...ကျွန်တော်လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"
"အေး..အေး...ကျေးဇူးပဲကွာ "
"ဟုတ်"
ထို့နောက် စာကြည့်တိုက်ထဲမှ မပြန်သေးပဲ ရွှေသွေးနှင့် မိုးသောက်ပန်း ဂျာနယ်ထဲမှ ကာတွန်းများကို ဖတ်ပြီး ကာတွန်းဆွဲရန်အတွက် အကြံဉာဏ်ယူကြည့်လေသည် ၊ ရွှေသွေး စာစောင်ကတော့ လစဥ်အသစ်ဝင်၍ မဖတ်ရသေးသည့် တချို့စာဆောင်များကိုယူပြီး စာကြည့်တိုက် ဒေါင့်တစ်နေရာတွင် ဖတ်နေလိုက်သည်။
စာကြည့်တိုက်ထဲတွင်တော့ လာရောက်စာဖတ်သည့် ကျောင်းသားကျောင်းသူ အနည်းငယ်သာရှိပြီး အသံတိတ်ဆိတ် သောကြောင့် သန့်ဇင်ကိုသဘောကျသည် ၊ ၈ တန်းသို့ရောက်ကတည်းက အငယ်တုန်းကလို ကျောင်းဝန်းထဲ သိပ်မဆော့ဖြစ်တော့၍ မကြာခဏ စာကြည့်တိုက်ထဲသို့ လာရောက်ပြီး စာဖတ်လေ့ရှိလေသည် ။
တစ်ခါတစ်ရံ ကံကောင်းလျင် အပြင်မှာဝယ်ရစျေးကြီးသည့် ရောင်စုံကာလာနှင့် ကာတွန်းဂျာနယ် ဖြစ်သည့် "ပုတက်" စာစောင်ကို ဖတ်ရလေ့ရှိသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ရွှေသွေးစာစောင်များကို ဖတ်ပြီး စောနကဆရာချပေးသည့် ခေါင်းစဥ်နှင့် ဘယ်လိုဆွဲရင် ကောင်းလိမ့်မလဲဟု ခဏလောက်စဥ်းစားပြီး ဦးနှောက်ထဲမှတ်ထားလိုက်သည် ၊ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စိတ်ကူးဉာဏ်သက်သက်ကိုတော့ တယူသန်သည့် ဆရာဆရာမများအတွက် အားစိုက်ပြီးမထုတ်ပေးလိုတော့...............
သူတို့နှင့်တန်ရာတန်ရာပဲဟု စိတ်ထဲတွေးပြီး တစ်ယောက်ထည်း ကျေနပ်နေလေသည် ၊ ထိုစဥ် သူ၏နားထဲသို့ ပီယာနိုတီးလုံးသံက သာယာညိမ့်ညောင်းစွာ ရိုက်ခါတ်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်...... ခဏတာ အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်သွားပြီးမှ အော်.... စုံညီပွဲတော်အတွက် အက (သို့မဟုတ်) အဆိုလေ့ကျင့်နေကြတာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု တွေးမိပြီး ဖတ်လက်စ ကာတွန်းဂျာနယ်ကိုသာ ဆက်ပြီးဖတ်နေလေသည်။
သူလိုချင်တဲ့ အကြံဉာဏ်အတိုင်းအတာတစ်ခုရတော့ ဖတ်ထားသည့် ကာတွန်းဂျာနယ်များကို စားပွဲပေါ်သို့ သေသေချာချာ ပြန်စီပြီးထားခဲ့လိုက်သည် ၊ စာကြည့်တိုက်ထဲကနေ ဟောခန်းဖက်သို့ ထွက်လိုက်တော့ စောနကသူကြားခဲ့ရသည့် ပီယာနိုသံစဥ်၏ ပိုင်ရှင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းက အလိုလိုပြုံးမိသွားလေသည်။
သူမကတော့ ဆရာမတွေရဲ့ အသည်းနှလုံးကို ညို့ယူနိုင်သူလေး "အိမ့်မျက်ချယ်" ပင် ဖြစ်သည်။
မွန်းလွဲနေရောင်ခြည်က အိုဟောင်းနေသည့် ပြတင်းပေါက်ရှိမှန်ညစ်ညစ်ကို ဖြတ်သန်း၍ သူမအပေါ်သို့ အလင်းတန်းအမှုန်လေးများအသွင်ဖြင့် ကျရောက်နေလေသည် ၊ သူမကတော့ ပီယာနိုပေါ်က ဂီတသံစဥ်နုတ်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းတီးခါတ်နေလေရဲ့........
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သန့်ဇင်ကို၏ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်တချို့သည် ဓာတ်ပြုမှုဖြစ်ပြီး လျင်မြန်သည့် နှလုံးခုန်သံများအဖြစ် အသွင်ပြောင်းသွား ကြသည် ၊ သူ့ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရင်ခုန်ကြည်နူးခြင်းဟူသည့် ခံစားချက်အသစ်ကို နှလုံးသားကရော ဦးနှောက်ကပါ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး လက်ခံမိသည်။
သူမ၏ပုံရိပ်လေးသည် ဆရာဆရာမတွေကိုသာမက သူ၏ စိတ်နှလုံးကို ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်ခဲ့လေပြီ သူ့ရဲ့နှလုံးခုန်သံ တွေကို ပြန်ညှိတဲ့အနေဖြင့် နှာခေါင်းကနေ အသက်ရှူသံ ညှင်းညှင်းလေး မှုတ်ထုတ်မိ လိုက်သည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ကိုထိန်းမိကာမှ ရင်ခုန်သံတွေပိုမိုမြန်ဆန်လာ၍ ခံစားချက်ကို အရှုံးပေးလိုက်ပြီး သူမထံသို့ တစ်လှမ်းချင်းလှမ်းပြီး လမ်းလျောက်သွားမိလေသည် ၊ ကမ္ဘာဦးအစတွင် အာဒမ်သည် သူ၏နံရိုးမှ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းပေးလိုက်သော ဧဝ ဆိုသည့် အမျိုးသမီးငယ်ကို စတင်၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါတွင် ရင်ထဲ ဘယ်လိုခံစားခဲ့ရသည်ကို သူနားလည်သိရှိသွားသည်။
ဧကန္တ......သူ၏အရှေ့တွင် သံစဥ်ငြိမ့်ငြိမ့်ညောင်းညောင်းလေးကို တီးခါတ်နေသည့် ဆံပင်ဂုတ်ဝဲလေးနှင့် သူမက ဘုရားသခင်က ဖန်ဆင်းပေးထားသည့် နှစ်လိုဖွယ် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်လား ဟု ထင်မြင်မိလေသည်။
အိမ့်မျက်ချယ်ကတော့ သူမ၏ ဂီတနုတ်ကိုသာ အာရုံစိုက်တီးခါတ်နေ၍ သန့်ဇင်ကို တစ်ယောက် သူမဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို သတိမထားမိချေ ၊ ခဏကြာတော့ သူမက ပီယာနိုတီးသည်ကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး ဆံပင်ဂုတ်ဝဲလေးကို နားရွက်အနောက်သို့ လက်ဖြင့်သပ်လိုက်ပြီး ဂီတနုတ်စာရွက်ကို နောက်တစ်မျက်နှာသို့ လှန်လိုက်လေသည်။
ထို့နောက် သူမဘေးနားတွင် လက်ပိုက်ပြီးမတ်တပ်ရပ်နေသည့် သန့်ဇင်ကိုအား သတိပြုမိသွား လေသည် ၊ သူမက.....
"အမလေး....ပလုတ်တုတ်ကြီး ၊ အသံမပေးဘာမပေးနဲ့ လန့်လိုက်တာ သန့်ဇင်ရယ်"
"ငါက နင်ပီယာနိုတီးနေတာ အာရုံပျက်သွားမှာဆိုးလို့ပါ"
"အခုတော့ ပျက်သွားပြီလေ ၊ ဒါနဲ့ နင်ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ"
"စာကြည့်တိုက်ကိုလာတာပါ....ထုံးစံအတိုင်းပဲ ငါ့ကိုပုံဆွဲခိုင်းကြတာ"
"ဒီနှစ်ရော ဘယ်လိုကာတွန်းတွေဆွဲမှာလဲ ၊ ဟာသတွေပါမှာလား"
"ဟင့်အင်း...နင်သိတဲ့အတိုင်းပဲ ဆရာတွေစိတ်ကြိုက် လူလိမ္မာကာတွန်းတွေပေါ့ဟာ"
"အဲ့တာကြောင့် နောက်ပိုင်းကလေးတွေက စာသိပ်မဖတ်ကြတော့တာ"
"အင်း......အဲ့လိုပါပဲ ငါတို့ဖြစ်ချင်တာတွေ ဘယ်တုန်းကများ ဖြစ်ခဲ့ရဖူးလို့လဲ"
"အဲ့တာတော့ ချယ်လည်းထောက်ခံတယ် ၊ အခုလည်း အတန်းပိုင်ဆရာမက သူငယ်တန်း ကလေးတွေကဖို့အတွက် သီချင်းသံစဥ်ကို ပီယာနိုနဲ့တီးခိုင်းနေတယ်....ခွေဖွင့်လိုက်ရင် ရတဲ့ဟာကို"
"နင်ငြင်းလို့လည်း မရဖူးမလား ၊ မလုပ်ချင်ပေမယ့်လည်း လုပ်ရတော့မှာပေါ့"
"အင်း...အကောင်းဖက်ကတွေးကြည့်ရင် ပီယာနိုပိုတီးတက်သွားတာပေါ့ ၊ ကလေးသီချင်း လို့သာပြောတယ်...သံစဥ်တွေကလည်း ခက်လိုက်တာ"
"ဒါဆိုခဏနားပြီးမှ ဆက်တီးကျင့်လေ မျက်ချယ် ၊ ငါလည်းပုံဆွဲရင်း စိတ်မပါတော့ရင် ခဏလောက်နားလိုက်တာ စိတ်မပါပဲအတင်းဆွဲရင် ပုံကောင်းကောင်းမထွက်တော့ဖူး"
"အင်း.....ဟုတ်တယ် ၊ နင်ပြောသလို ခဏနားရမယ်"
အိမ့်မျက်ချယ်က စကားပြောရင်းနှင့်ပင် ထိုင်ခုံပေါ်ကထလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလိမ်ကာ ဆန့်တန်းရင်း အညောင်းဆန့်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက် မှန်တံခါးကိုဖွင့်ကာ လက်ထောက်ပြီး အပြင်သို့ငေးရင်း သူမခေါင်းလေးကို အသာလေး ဘယ်ညာယိမ်းနေ လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုလည်း သူမနှင့်အတူတူ ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်တွင် လက်ထောက်ရင်း အပြင်ဖက်က မြင်ကွင်းကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
အပေါ်ထပ်ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြည့်လျင် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသည့် ကလေးများ ၊ ကြိုးခုန်နေကြသည့် မိန်းခလေးတချို့.....နောက်ပြီး ကျောင်းအလယ်ရှိ ကျောင်းအုပ်ရုံးခန်းကို မြင်တွေ့ရသည် ၊ သန့်ဇင်ကို အတွက်မူ အပြင်ကမြင်ကွင်းထက် ဘေးနားတွင်ရပ်နေသည့် အိမ့်မျက်ချယ်ရဲ့ ဖြူစင်ဝင်းပနေသည့် မျက်နှာလေးက ပို၍နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်း လေသည်။
သူမရဲ့ ပါးမို့မို့လေးပေါ် လိမ်းချယ်ထားသည့် သနပ်ခါးပါးကွက်ကြားလေးက နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တောက်ပနေလေသည်........လေအဝှေ့တွင် ဆံနွယ်တချို့က သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်ကနေ လိပ်ပြာလေးအတောင်ပံခါတ်သလို ဝဲပျံသွားလေသည်။
နောက်ပြီး သူမလိမ်းထားသည့် သနပ်ခါးရနံံ့ သင်းသင်းလေးကလည်း အနံ့အာရုံထဲသို့ ရောက်ရှိလာ လေသည် ၊ အိမ့်မျက်ချယ်က သန့်ဇင်ကိုဖက်သို့ ခေါင်းလေးစောင်းကာ....
"ဟိတ်...ဘာတွေဒီလောက်ကြည့်နေတာလဲ"ဟု မေးလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက
"နင်ဘာလို့ ခေါင်းကို ဟိုစောင်းဒီစောင်းလုပ်နေတာလဲလို့ ကြည့်နေတာ" ဟု အရှက်ပြေ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည် ၊ သူမက
" နုတ်စာရွက်ကြည့်ရတာ ဇာတ်ညောင်းလို့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတာလေ......နင်ဟိုသစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်"
"အင်း...ဘယ်အပင်ကို ကြည့်ရမှာလဲ"
"ရုံးခန်းဘေးနားက သရက်ပင်ကြီးလေ....လေတိုက်လို့ အဲ့အပင်က သစ်ရွက်တွေလှုပ်သလို ငါ့ခေါင်းကိုလှုပ်ကြည့်တာ နင်ရောလုပ်ကြည့်ပါလား....အညောင်းပြေတယ်ဟ"
"အင်း....ဒီလိုလား"
သန့်ဇင်ကိုက အိမ့်မျက်ချယ် ပြောသည့်အတိုင်း သစ်ရွက်လှုပ်တာကိုကြည့်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ဘယ်ညာယိမ်းကြည့်သည် ၊ သူမပြောသလို အညောင်းပြေသလိုလိုတော့ရှိသားဟု တွေးမိလိုက်သည်........ ဘေးနားကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူမက ပြုံးစိစိနှင့်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဘာတွေရယ်နေတာလဲ မျက်ချယ်"
"ငါစိတ်ကူးပေါက်လို့ လျောက်လုပ်တဲ့ဟာကို အဟုတ်မှတ်ပြီး နင်ကလိုက်လုပ်နေတော့ ရယ်ချင်မိသွားလို့ပါ"
"ဟုတ်လား...ငါက အတည်ပြောတာမှတ်ပြီး ခေါင်းလိုက်လှုပ်ကြည့်နေတာ ၊ အညောင်းတော့ ပြေသားဟ"
" မပြေပဲရှိပါ့မလား...ခေါင်းကိုလှုပ်နေတဲ့ဟာကို"
"ဟုတ်တယ်နော်....."
"ခစ်...ခစ်..ခစ် သန့်ဇင်......နင်ကရယ်ရသားပဲ ၊ အခုလိုကြတော့လည်း အလံတိုင်အရှေ့ကို ထွက်ပြီး အရိုက်ခံရတဲ့ ကျောင်းသားနဲ့မတူသလိုပဲ"
"အင်း....ဟုတ်လား"
"ဟုတ်တယ်......အင့်"
အိမ့်မျက်ချယ်က သူစနောက်လိုက်ရလို့ ကျေနပ်တဲ့ရုပ်လေးဖြစ်သွားပြီး လျာလေးကို ထုတ်ပြောင်ပြကာ သူမပုခုံးလေးနှင့် သန့်ဇင်ကို ပုခုံးလေးကို လာတိုက်လေသည် ၊ သူမနှင့် ပုခုံးချင်း ထိတွေ့လိုက်ရသည့် တခဏတွင် သန့်ဇင်ကို၏ရင်ထဲ အသက်ရှူသံများပင် ရပ်တန့်သွားသည်ဟု ထင်လိုက် ရလေသည် ၊ သူမက....
"ကဲ...နားချိန်တော်ပြီ ၊ ကျောင်းမတက်ခင် Verse တစ်ပိုဒ်လောက် ပြန်ပြီးလေ့ကျင့်လိုက် ဦးမယ်"
"အင်း...ငါလည်းသွားပြီ...နောက်မှတွေ့ကြတာပေါ့"
"အင်း...နင့်ကာတွန်းကိုလည်း ငါ့စောင့်နေမယ်နော်"
"မစောင့်နေပါနဲ့.....ဒီနှစ်ခေါင်းစဥ်ကပျင်းစရာကြီးရယ်"
"အရုပ်ဆွဲထားတာကိုကြည့်မှာပေါ့.....နင်လည်း ပွဲနေ့ကြရင် ငါတီးတာကိုကြည့်မှာမလား"
"ဒါပေါ့..."
သန့်ဇင်ကိုက သူမအားနှုတ်ဆက်ပြီး အတန်းဆီသို့ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်၊ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်တော့ သူ့သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် စကားများနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က အောင်အောင်ဦး၏ ပုခုံးကို လှုပ်ကာ....
"လုပ်ပါကွာ.....ပြိုင်ပွဲက ရိုးရိုးအပြေးပြိုင်ပွဲကနေ သုံးချောင်းထောက် အပြေးပြိုင်ပွဲ ဖြစ်သွားလို့ပါကွာ....ကူညီပါကွာ"
"ငါက နေ့လည်ပိုင်းကြ ဇတ်မင်းသားကဖို့ရှိတယ် မနက်ပိုင်း အကပြန်ကျင့်ရအုံးမှာဟ ၊ မင်း သန့်ဇင် ကိုမေးကြည့်လေ"
"အေး...ဟုတ်သားပဲ ၊ သားကြီး ငါနဲ့အတူတူ သုံးချောင်းထောက် အပြေးပြိုင်ပွဲဝင်ပေးပါလား"
သန့်ဇင်ကိုသည် မျိုးမင်းထက်၏ ပြဿနာက သူ့ဖက်လှည့်လာပြီမှန်းသိသောကြောင့်......
"ငါတော့မဖြစ်ဖူးထင်တယ် ၊ ကာတွန်းက တစ်ပတ်ခါအပြီး သုံးပုဒ်တောင်ဆွဲရအုံးမှာ အချိန်မလောက်ဖူးကွ"
"ဟာကွာ....ဘော်ဒါနှစ်ယောက်ရှိတာကို မကူညီပေးကြဖူး ၊ ငါ့ဘာသာငါ နောက်တစ်ယောက် ထပ်ရှာရတော့မှာပေါ့"
"ဆောတီးပါကွာ....ငါတို့လည်း ကိုယ့်အပူနဲ့ကိုယ်ဖြစ်နေလို့ပါ.....ဟဲဟဲ"
"လခွီး....အရှေ့တန်းနားက ကောင်တွေသွားမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
"အင်း....အင်း"
မျိုးမင်းထက်က သူတို့ထိုင်နေ့သည့်ခုံကနေ အောက်သို့မဆင်းပဲ အရှေ့တန်းသို့ ကျော်ခွရင်း ထွက်သွားသည့် အခါမှသာ သန့်ဇင်ကိုနှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းချ နိုင်လေတော့သည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက.....
"အောင်အောင်ဦး...မင်းက ဘယ်သူတွေနဲ့ကမှာလဲ......နှစ်ပါးသွားလား"
"ဟုတ်ဖူး...တစ်ကိုယ်တော်ပဲ ၊ ဖိုးချစ်သီချင်းနဲ့ကမှာ"
"အကရော လေ့ကျင့်ပြီးပြီလား"
"အင်း....အိမ်မှာနည်းနည်းကျင့်ပြီးပြီ ငါ့ခြောက်တန်းတုံးကလည်း ဆိုကရေးတီးထဲပါဖူးတော့ အကွက်တော်တော်များများ မှတ်မှိပါသေးတယ်......ဟဲဟဲ"
"အေးအေး....ငါလည်း လူများဟာလျောက်မေးနေတာ ၊ ဒီနေ့ညအိမ်ပြန်ရောက်ရင်တော့ အိမ်စာတွေခဏဘေးချပြီး ပုံစဆွဲရမှာပဲဟေ့"
"အေး...ငါလည်း အကတိုက်ရအုံးမှာပဲ"
"အင်း..အင်း...ဟုတ်ပြီ"
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါတွင် စာကြည့်စားပွဲ၌ထိုင်ပြီး နာရီဝက်ခန့် စာလုပ်ပြီးသကာလ စက္ကူကတ်ထူပေါ်တွင် ကာတွန်းဆွဲရန်အတွက် ပေတံဖြင့် မျဥ်းတားလိုက်ပြီး ပုံကြမ်းစဆွဲလိုက်လေသည် ။
ဆရာပေးလိုက်သော " ပညာရွှေအိုး လူမခိုး" ဆိုသည့် ခေါင်းစဥ်အတွက် ၈ကွက်စာ ကာတွန်းဆွဲအပြီး နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ အိပ်ချိန်နှင့်ပင် ကပ်နေလေပြီ ၊ ထို့ကြောင့် ဆွဲလက်စ ပုံကိုဒီအတိုင်းထားခဲ့ပြီး ရောင်စုံခဲတံများကို ကွန်ပါဗူးထဲပြန်ထည့်ကာ သိမ်းဆည်းခဲ့လိုက်လေသည်။
ညအိပ်ရာဝင်ခါနီး အိပ်ယာပေါ်ရောက်တော့ ဖင်ဗူးတောင်းထောင်ပြီး ပုဆိန်ပေါက်သလို သုံးချက်ဦးညွတ်လိုက်ကာ အိပ်ရာဝင်ဘုရားဝတ်ပြုလိုက်လေသည် ၊ ပြီးနောက် ရေဒီယိုကို ဖွင့်ကာအိပ်ခါနီး သီချင်းနားထောင်လေသည်.......သီချင်းနားထောင်ရင်း မျက်လုံးကို အသာမှိတ်လိုက်တော့ အိမ့်မျက်ချယ်ရဲ့ မျက်နှာလေးက ပေါ်လာလေသည်။
နောက်ဆက်တွဲ အနေဖြင့် နေ့လည်က သူမနှင့်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ပြန်တွေးရင်း နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာ လေသည် ၊ သူဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္တုတွေထဲက မိန်းခလေးတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားသည့်အခါတွင် ရင်ခုန်တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကိုပြောတာလားဟု တွေးရင်း သူ့လက်ဖဝါးကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။
တစ်နေကုန် ပင်ပန်းထား၍ လူငယ်ပီပီ ခေါင်းအုံးနှင့် ခေါင်းထိပြီး မကြာခင်အိပ်ပျော်သွားသောကြောင့် ဖွင့်ထားသည့် ရေဒီယိုကို ပိတ်ရန် မစွမ်းသာတော့ချေ...........
"ဂျစ်...ဂျစ်..ဂျစ်...ဂျစ်" (ရေဒီယို၏လေလှိုင်းကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အသံ)
"ဂျစ်...ဂျစ်... Cherry FM မှ ဆက်လက်အသံလွှင့်နေပါတယ်ရှင်......အခုတစ်ခါ ဖွင့်ပြပေးမယ့် သီချင်းလေးကတော့ စတူရီယိုတေးသံရှင် ဇော်ပိုင်ရဲ့ ( မြို့အဝင်ည တေးစီးရီး) ထဲမှ ( မင်းနဲ့မှ ချစ်တတ်ပြီ) ဆိုတဲ့ သီချင်းလေးပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင် "
( 🎼🎼 အချစ်ကြောင်းများမသိခဲ့ဖူး......ငယ်စဥ်က အသက်အရွယ်မှာ..🎼
ရူးလောက်တဲ့ အချစ်မျိုးလည်း.....🎼...ကိုယ်တိုင်မတွေ့မိသေးပါ......🎼
🎼ဒဏ္ဍာရီပုံဆန်တဲ့ အလွမ်းအဆွေးမျိုးနဲ့....တစ်နေ့တော့ဖြင့် တို့ကြုံမှာ.....မတွေးမိသေး..🎼
🎼🎼 ကိုယ့်နှလုံးသားလေးလည်း....ရင်ခုန်နှုန်း ထိန်းရခက်ပြီ...ငြိမ်အောင်တင်းထားလို့မရ..🎼
မယုံနိုင်ဖူး...မင်းနဲ့တွေ့စဥ်.....ဒါအချစ်လို့ခေါ်မလား..🎼...ကိုယ်မသိလိုက်မှီ...🎼 ရင်ခွင်ထဲတိုး..
🎼🎼🎼 နောက်ဆုံးတော့...... မင်းနဲ့မှ ချစ်တတ်ပြီပေါ့...🎼🎼 )
~~~~~~~~~~~~~~
ဘာလိုလိုနှင့် စုံညီပွဲတော်ကျင်းပမည့်နေ့ကို ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ ၊ ထို့နေ့ မနက်ခင်း၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကာတွန်းဆရာကြီး သန့်ဇင်ကိုသည် ကျောင်းချိန်နီးနေပြီဖြစ်သော်လည်း အဖြူအစိမ်းမလဲရသေးချေ ၊ စက္ကူကတ်ထူပေါ်တွင် ရောင်စုံခဲတံများကို တစ်ချောင်းဆွဲပြီး တစ်ချောင်းပြန်ချလိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေဆဲ.......သူ့အမေဖြစ်သူက..
"သားရေ....သန့်ဇင် ကိုးနာရီမတ်တင်းနေပြီနော် ၊ အဝတ်မလဲသေးဖူးလား"
"လဲမယ်...လဲမယ် ၊ အမေ့သမီးက သားရဲ့ကာတွန်းပုံပေါ်ကိုမှ ကော်ဖီမှောက်လိုက်တာကိုးဗျ"
"ဟိုက ကလေးပဲရှိသေးလို့ပါ ၊ စောနက မင်းအော်လိုက်တော့ ငိုကြီးချက်မ ဖြစ်နေလို့ ပြန်ချော့လိုက်ရသေးတယ်"
"အမေ့သမီးက နှစ်တန်းရောက်နေပါပြီ...ထားတော့..ထားတော့ ၊ အဝတ်လဲပြီး ကျောင်းသွားတော့မယ်...ဟိုရောက်မှဆက်ဆွဲတာပေါ့"
"အေး...မြန်မြန်လုပ် သား"
သန့်ဇင်ကိုလည်း အဖြူနဲ့အစိမ်းကို အမြန်ကောက်စွပ်လိုက်ပြီး ဆွဲထားတဲ့ ကာတွန်းပုံတွေကို ယူပြီးအောက်ထပ်သို့ အမြန်ဆင်းလာလေသည် ၊ သူ့ညီမလေးက အမေ့၏ စက်ဘီးနောက်တွင် ငိုထားသည့်အရှိန်ကြောင့် ရှိုက်နေဆဲ..... သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲ ဒေါသပြန်ပြေ သွားတော့ သူအော်လိုက်တာ များသွားပြီမှန်း သိသွားသည်။
သူစိတ်ရောကိုယ်ပါနှစ်ဆွဲ ထားသည့် ပုံတွေပျက်စီးသွားလျင် မတော်တဆပင်ဖြစ်စေ ဒေါသတအားထွက်သွားတတ် လေသည် ၊ ကျောင်းဆင်းမှ မုန့်ဝယ်ကျွေးပြီး ပြန်ချော့လိုက်မယ်ဟုတွေးပြီး အခုတော့ အလျင်လိုနေသဖြင့် သူ့အမေကိုကျော်ပြီး စက်ဘီးကိုအမြန်နင်းကာ ကျောင်းသို့သွား လေသည်။
အတန်းထဲသို့ရောက်သောအခါ စုံညီပွဲတော်နေ့ ဖြစ်သည့်အတွက် စာမသင်ရသဖြင့် တချို့က ကျောင်းပျက်ကြသဖြင့် လူနည်းနေလေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးနှင့် မျိုးမင်းထက်ပင် ဘယ်ကမ္ဘာကိုရောက်နေသည်မသိ.... အခုလောလောဆယ်တော့ အဲ့တာတွေဂရုမစိုက်အား ၊ ကော်ဖီပေသွားသည့် ရုပ်ပုံကားချပ်ကို အစကနေပြန်ဆွဲနေရသည်......
ဒီလို အစကနေပြန်ဆွဲ ရသည်က သန့်ဇင်ကိုအမုန်းဆုံးအလုပ်ဖြစ်လေသည် ၊ သူအာရုံစိုက်ပြီး ပုံဆွဲနေစဥ်မှာပင် မျိုးမင်းထက်သည် အခန်းအပြင်ကနေ အမောတကော ပြေးဝင်လာလေသည်။
"သန့်ဇင်..သန့်ဇင်....ငါ့ကိုကူပါဦးကွာ ၊ ခဏနေကြရင် သုံးချောင်းထောက်ပြေးပွဲက စတော့မှာ ၊ ငါနဲ့ပြောထားတဲ့တစ်ယောက်က ဒီနေ့ကျောင်းမလာဖူးကွ"
"ဟေ....မင်းမြင်တဲ့အတိုင်း ငါဒီမှာတိုင်ပတ်နေတယ်....ကာတွန်းက ဆယ်နာရီခွဲအပြီး ကပ်ရမှာကွ"
"အေးပါကွာ...မင်းတို့ကလည်း အရေးနဲ့အကြောင်းဆို အားကိုမကိုးရဖူး ၊ အောင်အောင်ဦး ကိုရောမင်းတွေ့မိသေးလား"
"ဟင့်အင်း....လာကတည်းကမတွေ့သေးဖူး ၊ အခုချိန်ဆို အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ အကကျင့်နေလောက်ရောပေါ့"
"အေး...သူကနေ့လည်မှ ပွဲကရမှာဆိုတော့ သွားပြောကြည့်အုံးမယ်...ဒါပဲ"
"အေး...အေး"
မျိုးမင်းထက် အလောတကြီးလာပြီး အပြေးပြန်ထွက်သွားလေရဲ့.......သူထွက်သွားကာမှ လွတ်ထွက်သွားတဲ့ စိတ်အာရုံကိုအမြန်စုစည်းပြီး ကာတွန်းပုံကို အမြန်ဆွဲလိုက်သည် ၊ မျိုးမင်းထက်ဝင်လာပြီးနောက် နောက်ထပ်အနှောင့်အယှက်မရှိတော့၍ ဆယ်နာရီကျော်တွင် အပြီးသတ်နိုင်လိုက် လေသည် ။
ထိုအခါမှ ဆွဲထားတဲ့ပုံကိုရော စာသားကိုပါ နှစ်ခေါက်ပြန်စစ်ပြီး ပင်မဆောင်ကြီးအောက်က သစ်သားဘုတ်ပေါ်တွင် အစဥ်လိုက် သွားကပ်လိုက်လေသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် ကာတွန်းပုံဆွဲသည့် ကိစ္စပြီးမှပဲ စိတ်ထဲအနည်းငယ်ပျော်ရွှင်လာ လေသည် ၊ ကျောင်းဝန်းထဲ လမ်းလျောက်ကာ အငယ်တန်းတွေရဲ့ အားကစားပြိုင်ပွဲများကို ဝင်ကြည့်နေလိုက်သည်.....တချို့က မုန့်စားပြိုင်ပွဲ...တစ်ချို့က ဂုန်နီအိတ်စွပ်ပြေးပွဲ.. တချို့က ခြေတစ်ပေါင်ကျိုးပြိုင်ပွဲ....ကျောင်းသူလေးတွေက အာလူးကောက်ပွဲ ၊ ခုံလုထိုင်ပွဲ အမျိုးမျိုး ယှဥ်ပြိုင် ဆော့ကစားနေကြလေသည်။
လေးတန်းကလေးတွေ အပြေးပြိုင်နေကြတာကိုကြည့်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်း မျိုးမင်းထက်၏ သုံးချောင်းထောက်ပြိုင်ပွဲကို သတိရမိသွားသည် ၊ ထို့ကြောင့် သူတို့ရဲ့ ၈တန်း အဆောင် ဖြစ်သည့် "ရတနာပုံအဆောင်" အရှေ့သို့ပြန်လှည်လာခဲ့သည်။
သူပြန်ရောက်သွားတာ ကွက်စတိကျသွားသည်ဟုဆိုရမည်.....သူရောက်သွားတော့ မျိုးထက်နှင့် အောင်အောင်ဦးတို့ အတွဲသည် ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို ကြိုးဖြင့်ပူးချည်လျက် ပုခုံးချင်းဖက်ပြီး ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် တာထွက်စည်းတွင် ရပ်စောင့်နေကြလေသည်။
( သုံးချောင်းထောက် အပြေးပြိုင်ပွဲ ဆိုသည်မှာ လူနှစ်ယောက်တွဲ ယှဥ်ပြိုင်ရသည့် အပြေးပြိုင်ပွဲတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ဘေးချင်းယှဥ်ရပ်သောသူနှစ်ယောက်၏ ဘယ်ခြေထောက်နှင့် ညာခြေထောက်ကို ကြိုးဖြင့် ပူးချည်ကာ ခြေထောက်တစ်ချောင်းအဖြစ် လှုပ်ရှားကြရသဖြင့် သုံးချောင်းထောက်ပြိုင်ပွဲဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်းဖြစ်လေသည် ၊ ဒီပြိုင်ပွဲတွင် ဝင်ပြိုင်သည့် စုံတွဲက ခြေလှမ်းကိုစိတ်တူကိုယ်တူနှင့် စည်းချက်ကျကျမြန်မြန်လှမ်းပြီး ပြေးနိုင်မှသာ အနိုင်ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပြိုင်ပွဲမဝင်ခင်တွင် ကြိုတင်၍ ပြင်ဆင်ကြရလေသည် )
ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ်များထဲက ကောင်မလေးတချို့က မျိုးမင်းထက်တို့နှစ်ယောက်ကို လက်ညိုးထိုးကြည့်ပြီး တခွိခွိရယ်နေကြသည် ၊ အကြောင်းမှာ အောင်အောင်ဦးက ဇာတ်မင်းသား အဝတ်အစားကြီးဖြင့် ပြိုင်ပွဲထဲရောက်နေသောကြောင့်ဖြစ်လေသည်..........
ဇာတ်ဝတ်စုံအစုံအလင်ကို ဆင်မြန်းထားရုံသာမက မျက်နှာနဲ့မလိုက်အောင် ပြာနှမ်းနေသော မိတ်ကပ်နှင့် နှုတ်ခမ်းနီကိုလည်း အားပါးတရဆိုးထား သေးသည် ၊ သူနှင့်တွဲနေသည့် မျိုးမင်းထက်က ဆံပင်အတို One way ကေနှင့် အထာကျနေလေသည်..... သူငယ်ချင်း အရင်းကြီးဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး သန့်ဇင်ကိုပင် ရယ်ချင်မိသွား လေသည်။
"ပီ..." (ဝီစီမှုတ်သံ)
ဒိုင်လူကြီးလုပ်သည့် ဆရာမက ဝီစီကိုမှုတ်လိုက်သောကြောင့် သုံးချောင်းထောက်ပြိုင်သည့် ပြိုင်ပွဲဝင် ငါးတွဲလုံးသည် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့် စတင်ပြေးကြလေတော့သည် ၊ သူတို့ထဲတွင် ပရိတ်သတ်အားပေးဆုံး အတွဲမှာ မျိုးမင်းထက်နှင့် ဇာတ်မင်းသားကြီးတို့ အတွဲပင်ဖြစ် လေသည်။
ဇတ်မင်သား ဖိုးချစ်ယောင်ဆောင်ထားသည့် အောင်အောင်ဦး၏ စိတ်အာရုံသည် သုံးချောင်းထောက်ပြိုင်ပွဲတွင် လုံဝနစ်မျောသွားခဲ့လေပြီ.....နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲဆိုးထားသည့် အံကိုကြိတ်၍ ခြေလှမ်းကျဲကြီးနှင့်ပြေးလေသည်။
အဓိကပြိုင်ပွဲဝင်ချင်ခဲ့သည့် မျိုးမင်းထက် ကသူ့နောက်ကိုမှီအောင် ခြေလှန်းကိုမနည်းလိုက်နေရသည်.....သူတို့အတွဲသည် လေ့ကျင့်ချိန် မရှိလိုက်သော်လည်း အတွဲညီစွာခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ပြေးနိုင်သောကြောင့် အရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ ။
ကြည့်ရှူ့အားပေးနေသည့် ပရိတ်သတ်များကလည်း
" မင်းသားကြီး....... ဟေ့....မင်းသားကြီး" ဟု သံပြိုင်အော်ပြီး အားပေးနေကြသည်။
ပရိတ်သတ်၏ အားပေးမှုကြောင့် ဇာတ်မင်းသားတို့အတွဲသည် သုံးချောင်းထောက်ပြိုင်ပွဲဟု မထင်ရလောက်အောင်ပင် လွှားကနည်း ပြေးနေကြလေသည် ၊ ပန်းတိုင်ရောက်ခါနီးတွင် အောင်အောင်ဦးက အလောကြီးလာသဖြင့် ခြေလှမ်းကို သွက်သွက်လှမ်းလိုက်လေသည်......
ခြေကျချင်နေပြီဖြစ်သော မျိုးမင်းထက်က ဘေးနားတွင် ယက်ကန်ယက်ကန်နှင့် ပါလာ လေသည် ၊ ပန်းတိုင်သို့ရောက်သွားသည့် နောက်ဆုံးခြေလှမ်းတွင် ဇာတ်မင်းသား အောင်အောင်ဦးက လောဘကြီးပြီး ခြေကြွခုန်လှမ်းလိုက်သောကြောင့် သံမန်တလင်းပေါ်သို့ မှောက်လျက်လဲကျလေတော့သည်။
"ဖုတ်...."
"ယေး.....ဇတ်မင်းသားကြီးကွ"
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မှောက်လျက်လဲကျသွားသော်လည်း ပထမဆုဖြစ်သည့် ဆုငွေ ငါးထောင်ကျပ်ကို ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုခူးရရှိသွားကြလေသည် ၊ သန့်ဇင်က သူ့ဘော်ဒါ နှစ်ယောက်နားသို့ ပြေးသွားပြီး သံပန်သလင်းကို မွေ့ယာအမှတ်နှင့် ဒိုင်ပင်ပြစ်အိပ်နေသည့် ဇာတ်မင်းသားကြီးကို သွားထူရသည်။
မျိုးမင်းထက်ကတော့ ခြေသလုံးနည်းနည်းသာ ပွန်းသွားပြီး ဇာတ်မင်းသားကြီးကတော့ လက်ကောက်ဝတ်လည်ပြီး ရှေ့သွားတစ်ချောင်း ကျိုးသွားလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုသည် ပြိုင်ပွဲတွင် ပထမရပြီး အောင်မြင်စွာမှောက်လဲလာကြသည့် ထော့နဲ့နှစ်ယောက်ကို အတန်းထဲသို့ တွဲခေါ်ခဲ့လေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ဖုန်ပေနေသည့် သူ့ဒါဏ်ရာကို ရေလောင်းချပြီး ပုဆိုးနှင့်သုတ်လိုက်သည် ၊ ပြီးနောက်
"နည်းနည်းပဲထိသွားတာပါ ၊ ငါအိမ်ရောက်မှ ဆေးထည့်လိုက်မယ်....ဟိုကောင် ဘာဖြစ်သွား သေးလဲ"
"ရှဲလ်တစ်ချောင်းတော့ကျွတ်သွားပြီ.....လက်ကောက်ဝတ်လည်း နာနေတယ်"
"ရော့....ရေနဲ့အာလုပ်ကျင်းလိုက်"
"ပလွတ်...ပလွတ်....ဖူး "
"သွားကပြန်တော့ပေါက်ဦးမှာပါနော်...ဟေ့ရောင်တွေ"
"အင်း........ပေါက်လောက်မှာပါ"
"သွားကမခက်ဖူး...ပြေးတော့ချွေးထွက်ပြီး မိတ်ကပ်တွေပျက်ကုန်ပါပြီကွာ ၊ နှုတ်ခမ်းနီလည်း ပြန်ဆိုးရအုံးမယ်"
"ဆုငွေငါးထောင်လုံး မင်းပဲယူလိုက်ပါတော့ ကိုဖိုးချစ်ရယ်.......လခွီး မင်းကငါ့မစောင့်ပဲ နင်းကန်ပြေးတာကိိုး"
"ပေးရင်တော့ယူရမှာပဲ....ဟဲဟဲ...လာ ပင်မဆောင်ကိုသွားကြရအောင် နေ့လည်ပိုင်း အစီအစဥ်တွေ စနေလောက်ပြီ"
"အေး...သွားကြတာပေါ့"
ထို့နောက် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သား ပင်မဆောင်ကြီး၏ အပေါ်ထပ်ရှိ ဟောခန်းသို့ သွားပြီး အတန်းကြီးစဥ်ငယ်လိုက် ကပြဖျော်ဖြေကြသည်ကို ကြည့်ရှူ့ကြသည် ၊ ခဏကြာတော့ အောင်အောင်ဦးက သူ့ရဲ့ဇာတ်မင်းသားပုဆိုးကြီးကိုမပြီး......
" ဟေ့ကောင်တွေ ငါနဲ့စင်နောက်လိုက်ခဲ့ ၊ ငါ့အလှည့်အတွက် ပြင်စရာရှိတာပြင်ထားရအောင်" ဟုပြောလေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုက....
"အခုမှ နှစ်တန်းကလေးတွေ အလှည့်ရှိသေးတာလေ....ခဏထိုင်ပါဦးကွ "ဟု ပြောသော်လည်း မရပဲ အတင်းပဲသွားမည် တကဲကဲလုပ်နေသဖြင့် အရှုံးပေးပြီး သူနှင့်အတူ stage စင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရလေသည်။
စင်နောက်သို့ရောက်သောအခါတွင် အောင်အောင်ဦးက သူ့လွယ်အိတ်ထဲက မိတ်ကပ်ဗူးကိုထုတ်လိုက်ပြီး မျိုးမင်းထက်လက်ထဲထည့်လိုက် လေသည် ....။
"ရော....ငါ့ကိုမိတ်ကပ်ပြန်လိမ်းပေးဦး"
"ဟင်...ငါမှမလိမ်းတတ်တာ"
"မရဖူး...လိမ်းတက်သလိုလိမ်း...မင်းရဲ့သုံးချောင်းထောက်တုံးကလည်း ငါကူဆော့ပေးထား ရတာ"
"အင့်......."
"လိမ်းပြီနော်...မလှရင်ငါ့ကို အပြစ်မပြောနဲ့"
"ချသာချ မိတ်ကပ်ကအဲ့လောက်အရေးမကြီးပါဖူး.....အရေးကြီးတာ အကကွက်ပဲကွ ၊ ဒါတွေ မင်းတို့နလပိန်းတုံးနှစ်ကောင်ကို ပြောလည်း နားလည်မှာမဟုတ်ပါဖူးကွာ"
"အောင်အောင်ဦး မင်းပုဆိုးမှာ ဖုန်ကပ်နေတယ်.....ခဏ..ခဏ ငါဖယ်ပေးမယ်"
"ဖုတ်....ဖုတ်...ဖတ်"
"ဟေ့ကောင်...မင်းအောက်က CD ဘောင်းဘီမဝတ်လာခဲ့ဖူးလား"
"အဲ....ဟုတ်သားပဲ ၊ ငါဝတ်နေကြမဟုတ်လို့ ဝတ်ဖို့မေ့သွားတာ...ကိစ္စမရှိပါဖူး....တောင်ရှည်နဲ့ ကမှာပဲဟာ "
"ဟုတ်မှလည်းလုပ်နော် ဟိုတလောကတင် ကျောင်းအုပ်ဆရာမ အပျိုကြီးကို မင်းအမြှာက်ပြ ထားတာနော်"
"အေးဆေးပါ ကျွမ်းထိုးတဲ့အကွက် တစ်ကွက်ပါပေမယ့်လို့ ပုဆိုးခါးတောင်းကျိုက်ပြီး ထိုးမှာပါကွ"
"မင်းပိုင်ရင်ပြီးတာပဲ.....မိတ်ကပ်တော့လိမ့်ပြီးပြီ ၊ သန့်ဇင်...ဟေ့ရောင် လာကြည့်ပေးပါအုံး အခြေအနေဘယ်လိုလဲ"
"အင်း.........မဆိုးလှပါဖူး"
သန့်ဇင်စိတ်ထဲတွင် မဆိုးပါဖူးလို့သာ ပြောလိုက်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ မျိုးမင်းထက်၏ မိတ်ကပ်ဖို့သည့် လက်ရာမှာအတော်ပင်ဆိုးရွားလှလေသည် ၊ မြန်မာ ဗီဒီယို ဇာတ်ကားတွေထဲက သရဲမကို မျက်မမြင်မိတ်ကပ်ဆရာက လူးထားပေးသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေ လေသည် ၊ စတိတ်စင်အနောက်တွင် ကြည့်ရန်မှန်မရှိသည်မှာ အတော်ပင် ကံကောင်းသည်ဟု ဆိုရချေမည်......ထိုစဥ် ဇာတ်မင်းသား အောင်အောင်ဦးက....
"ရော့...သန့်ဇင်...မင်းက နှုတ်ခမ်းနီဆွဲပေး ပန်းချီဆရာဆိုတော့ လက်ငြိမ်မယ်ထင်တယ် ၊ ဟိုကောင့်ကိုတော့ငါစိတ်မချဖူး"
"ဟေ...ပေးကွာ"
သန့်ဇင်လည်း လက်ထဲနှုတ်ခမ်းနီရောက်သည်နှင့် မိတ်ကပ်နှင့်လိုက်ဖက်ရန်အတွက် အနီရောင်ရင့်ရင့်လေးကို မထူးဇာတ်ခင်းကာ ဆိုးပေးလိုက်လေတော့သည် ၊ အလုံးစုံ ပြင်ဆင်ခြင်းပြီးတော့ ဆရာသမားက ခြေကွက်လက်ကွက်တွေထုတ်ကာ အကကျင့်ပြန် လေသည်။
စောနကလဲကျထားသဖြင့် နာနေသည့် လက်ကောက်ဝတ်က သိပ်မချိုးနိုင်သော်လည်း ကြည့်၍တော့လှနေသေးသည်...... ကကွက်တွေကတော့ တစ်ခုမှ ပြောစရာမရှိသော်လည်း ရုပ်ခံကြီးကတော့ အင်မတန်မှ ကျက်သရေကင်းမဲ့နေလေသည်။
မျိုးမင်းထက်နှင့် သန့်ဇင်ကိုလည်း အတည်ပေါက်ကြီးကနေသည့် သူတို့ဘော်ဒါ၏ မျက်ခွက်ကိုကြည့်ပြီး ရယ်ချင်ပက်ကျိဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့မိတ်ကပ်လက်စွမ်းကို ရိပ်မိသွားမည်ဆိုး၍ စိတ်ကိုထိန်းကာ တံတွေးမျိုချနေကြရလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ဒီမြင်ကွင်းကို အောင့်အီးသည်းခံပြီး ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ချေ ၊ ငါဟိုဖက်ကို ခဏသွားလိုက်ဦးမယ် ဆိုပြီးတော့ အသာလေးလစ်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်.....မျိုးမင်းထက် ကတော့သူ့ကြောင့်ချော်လဲထားသည်ဖြစ်၍ စိတ်မလုံတာကြောင့် မျက်နှာအိုကြီးနှင့် ဇာတ်မင်းသားကိုကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် စင်အနောက်ကနေ အပြင်ကိုထွက်လိုက်တော့ ပြတင်းပေါက် ဘောင်ပေါ်တွင်မှီရပ်ပြီး အပြင်သို့ငေးကြည့်နေသည့် အိမ့်မျက်ချယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်.......
"ဟိတ်....မျက်ချယ် နင်ဘာတွေတွေးနေတာလဲ"
"ဟဲ့...ပလုတ်တုတ် သန့်ဇင် နင်လာရင်ခြေသံလေးဘာလေးပေးပါဦးဟ"
"ပေးတာပဲ sound box အသံတွေက ကျယ်နေတာကိုး"
"အဲ့တာလည်း ဟုတ်တာပဲ"
"နင်ကလေးတွေကတာကို မကြည့်ဖူးလား ၊ ဘာလို့ အပြင်ကိုငေးနေတာလဲ"
" သူတို့တွေ အကတိုက်တုံးက အဝကြည့်ပြီးသွားပြီ ၊ ကြည့်ချင်တော့ဖူး "
"အင်း....နင်ပီယာနိုတီးရတော့မှာလား"
"အင်း..ဟုတ်တယ် ၊ အခုကနေတဲ့ သုံးတန်းကလေးတွေပြီးရင် လေးတန်းအလှည့်ကြ ငါတီးရမှာ"
"ငါ့သူငယ်ချင်းတော့ အကပြန်ကျင့်နေတယ် ၊ နင်ရော ရယ်ဒီပဲလား"
"ငါက အိမ့်မျက်ချယ်ပါ......ကလေးသီချင်းလောက်တော့ အပျော့...ခစ်ခစ်"
"အင်း....."
အဲ့ဒီနောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကြား စကားပြတ်သွားလေသည် ၊ သန့်ဇင်လည်း မျက်ချယ် တစ်လျောက်လုံးငေးကြည့်နေသည့် အပြင်ကမြင်ကွင်းကို ရောယောင်ပြီး လိုက်ငေးကြည့် မိသည် ၊ အပြင်ကမြင်ကွင်းသည် အတန်အသင့်လှပသော်လည်း သူ့နှလုံးသား၏ လိုအပ်ချက် တစ်ခုကို မဖြည့်စည်းနိုင်သဖြင့် ဘေးနားတွင် ရှူ့ခင်းကိုငေးကြည့်နေသည့် မျက်ချယ်၏ မျက်နှာကို တစ်ချက်တစ်ချက် ခိုးကြည့်ရသည်။
သူမဟာ တစ်ပိုင်းပြီးတစ်ပိုင်း မနားတမ်း ကြည့်ပြစ်လိုက်ချင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုလို ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်.........ဒါဟာ ဘာကြောင့်လဲဟု တစ်ယောက်ယောက်ကမေးလာရင် သူဖြေတတ်မည်မဟုတ် ၊ သူမဟာ သန့်ဇင်ကိုအတွက်တော့ အဖြေမထွက်တဲ့ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ် ( သို့မဟုတ် ) သဘာဝတရားတွေထဲက ရိုးရှင်းပြီးလှပတဲ့ အမေးဝါကျတစ်ခုမျှသာ..............
သန့်ဇင်ကိုက ဘေးနားကနေ တိတ်တခိုးလေး ကြည့်နေစဥ်တွင် မျက်ချယ်က အပြင်ကိုငေးရင်း တွေးနေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး....
"သန့်ဇင်...ငါ့အလှည့်ရောက်တော့မယ်ထင်တယ် ၊ သွားပြီနော်"
"အင်း.....ငါလည်း စင်အောက်ကနေထိုင်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
"အေး....ပီယာနိုတီးပြီးရင် အောက်ဆင်းပြီး နင့်ကာတွန်းဖတ်ရအုံးမယ်"
"အင်း....သိပ်တော့မကောင်းလှပါဖူးရယ် ၊ ကြိုက်ရင်တော့ပြန်ပြောပေါ့"
"ချယ်လည်း ပီယာနိုတီးတာလည်း သိပ်မကောင်းပါဖူး"
" စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"
"အင်း....ဒါပဲ"
အိမ့်မျက်ချယ်တစ်ယောက် ပီယာနိုတီးရန် သူ့ဘေးကနေ ပြန်ထွက်သွားတော့ ဘော်ဒါများရှိရာ စင်အနောက်သို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်သည် ၊ သို့သော် နှစ်ယောက်လုံး စင်နောက်တွင် မရှိကြတော့သဖြင့် ပရိတ်သတ်ကြားထဲကြည့်လိုက်တော့ ဇာတ်မင်းသား ခေါင်းပေါင်းကြီးနှင့် ဝမ်းဝေးကေဆံပင်ချွန်ချွန်ကို တန်းကနည်းရှာတွေ့သွားသည်။
ထို့နောက် သူတို့နားသွားထိုင်ရင်း ဖျော်ဖြေတင်ဆက်သည်များကို ကြည့်ရှူ့အားပေးကြလေသည်။
နောက်ဆုံးတော့ ဇာတ်မင်းသားကြီး အောင်အောင်ဦး၏ တစ်ကိုယ်တော် ကပြဖျော်ဖြေမှု စတင်လေတော့သည် ၊ ကလကာခန်းစီးကို စဖွင့်လိုက်ကသည်နှင့် တပြိုင်နက် စလိုက်မီးရောင်စုံများ ကြားထဲကနေ ဇာတ်မင်းသားလေး အောင်အောင်ဦး ပေါ်ထွက်လာ လေသည်။
သူထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အောက်ကပရိတ်သတ်က လက်ခုတ်သံ တဖြောင်းဖြောင်းတီးကာ အားပေးကြလေသည်.........စလိုက်မီးရောင်ကြောင့်လား .......... အဝေးကနေပဲကြည့်နေ၍လားမသိ ၊ ဇတ်မင်းသား၏ မိတ်ကပ်အနေအထားမှာ သူတို့ထင်သလောက်မဆိုးချေ..........ဇာတ်လိုက်မင်းသားကြီးကတော့ အားမာန်ပါသည့် ကချိုးကကွက်များဖြင့် ရေကုန်ရေခန်း ကပြဖျော်ဖြေနေလေသည်။
( 🎼🎼🎼..........တုန်....တုန်တုန်...တုန်တုန်...တုန်..တုန်တုန်...တုန်တုန်.... အားပေးကြတဲ့ မမတွေ ဖိုးချစ်ကရင် ပြုံးလို့နေ....🎼 တန်တောင်တန်တောင့်.....🎼 အားပေးကြတဲ့ မိဘတွေ ဖိုးချစ်ကရင် ပြုံးလို့နေ......လက်ခုပ်သံဆူညံ 🎼 တီးကြမြိုင်ဆိုင်ပြန်.......
🎼🎼 မောနေပြီလား...ဖိုးချစ်ရေ..... ( ဟင့်အင်း....ဟင့်အင်း အောင်အောင်ဦးအော်သံ)
🎼🎼 မောနေပြီလား....ချစ်ချစ်ရေ.... ( ဟင့်အင်း.....ဟင့်အင်း မောဖူး)
🎼🎼ကနေဆိုနေ ပြုံနေပျော်နေ...ရွှေမင်းသားလေး ဖိုးချစ်ဘဝ စိုပြေ.....ဟေ့...ဟေ့ )
ဇာတ်မင်းသားကြီး အောင်အောင်ဦးသည် ဇာတ်ခုံပေါ်တွင် လှုပ်စိလှုပ်စိဖြင့် ကနေရင်း ( မောနေပြီလား ဖိုးချစ်ရေ...... ) ဆိုသည့်နေရာတွင် အမှန်တကယ်ပြန်ဆိုရမည့် စာသားမှာ ( မမောနိုင်ပါဖူး....မမရေ) ဟုဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်ချောက ထိုသို့မဆိုပဲ ရွှေဉာဏ်တော် ကွန့်မြူးကာ ခေါင်းလေးလှုပ်တုတ်လှုပ်တုတ်ဖြင့် ( ဟင့်အင်း မောဖူး) ဟု အာပြဲကြီးနှင့် အော်သဖြင့် ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ်များ ဝါးလုံးကွဲထရယ်ကြသည်။
ပြီးနောက် သူကနေရင်း ပြုံးပြလိုက်တိုင်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်ကျိုးထားသော သွားကျိုးနေရာလေးက ပေါ်ပေါ်လာ တတ်လေသည်......ပြီးတော့ ကနေရင်းပူလာသဖြင့် နဖူးကနေ ချွေးများစီးကျလာပြီး မိတ်ကပ်အထူကြီးကို တိုက်စားသွား၍ ပါးတွင်ချွေးစီးရာနှင့် မိတ်ကပ်ကွက်ကြားဖြစ်နေ လေသည်။
ပြင်ဦးလွင် ကိုဖိုးချစ်တို့ကတော့ ဒါတွေကိုဂရုမစိုက်အား....သူ့စိတ်ထဲတွင် ခံယူထားသည့် သဘင်ပညာက ရုပ်ရည်မဟုတ်...လှပသည့် အကကွက်များသာဖြစ်၍ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့် ဆက်ကနေလေသည်။
ဇတ်မင်းသား အောင်အောင်ဦး၏ အကအလှအပများကိုကြည့်ပြီး ကျောင်းသားပရိတ်သတ် ၊ ဆရာပရိတ်သတ်ပါ တစ်ဝါးဝါးနှင့် သဘောကျကြပြီး လက်ခုတ်တီးကာ အားပေးကြ လေသည် ၊ ရှေ့ဆုံးတန်းတွင်ထိုင်ကြည့်နေသည့် ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီး၏ မျက်နှာမူ သိပ်မကောင်းလှ.....
သူမစိတ်ထဲ ဒီကောင်လေးကတာမြန်မြန်ပြီးပါစေဟူ၍ ဆုတောင်းနေပုံ ပေါ်လေသည် ၊ ဇာတ်မင်းသားက ပုခုံးလေးတွန့်ကာ သွားကျိုးလေးနှင့်ရယ်ပြလိုက်တိုင်း ဆရာမကြီး၏ ပုခုံးကလည်း တွန့်တက်သွားလေသည်။
ဇာတ်သီချင်းက နောက်တစ်ပိုဒ် ရောက်လာတော့ ( မောနေပြီလား....ဖိုးချစ်ရေ...) ဆိုသည့် နေရာကိုပြန်ရောက်တော့ ဇာတ်မင်းသားနှင့်အတူ အောက်ကပွဲကြည့် ပရိတ်သတ်ကြီးအားလုံးက ( ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း မောဖူး)ဟု သံပြိုင်အော်ကြလေသည် ၊ သူ့အရပ်နှင့် သူ့ဇာတ်ကတော့ ကွက်စတိပင်......
နောက်ဆုံးပွဲသိမ်းခါနီတွင် ပြင်ဦးလွင်ဖိုးချစ်၏ နောက်ဆုံး ကကွက်ကြောင့် ပရိတ်သတ်အကုန်လုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည် ၊ အရှေ့ဆုံးတန်းက ကျောင်းအုပ်ဆရာမကြီးဆိုလျင် တောကြီးမြွေဟောက်၏ အညှို့ခံလိုက်ရသလို မျက်လုံးပြူးကြောင်ကြောင်ဖြင့် မလှုပ်မယှက် ဇာတ်စင်ကိုကြည့်နေရှာလေသည်။
ပွဲကြည့်ပရိတ်သတ် ပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးကို အံ့သြဘနန်းဖြစ်သွားစေသည့် ဇာတ်မင်းသား၏ အကကွက်မှာ တခြားတော့မဟုတ်...... ဇာတ်မင်းသားတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း ရှေ့ဂျွမ်းထိုးပြီး အဆုံးသတ်ခြင်းပင်....
ပြဿနာမှာ ဇာတ်မင်းသားက လွန်ခဲ့သည့် တစ်နာရီက မှောက်လျက်လဲပြီး လက်ကောက်ဝတ်ချော်သွားသည်ကို ကနေရင်း မေ့လျော့သွားပြီး အကလေ့ကျင့်ထားသည့်အတိုင်း ရှေ့ဂျွမ်းပြစ်ကာထိုးချလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည် ။
အောင်အောင်ဦး၏ လက်ကောက်ဝတ်က နာနေသဖြင့် ရှေ့ဂျွမ်းမထိုးလိုက်နိုင်ပဲ ကင်းမှီးကောက်ထောင်ကာ ဖင်ဗူးတောင်းထောင်သည့် အနေအထားဖြစ်သွားခဲ့သည် ၊ ပိုဆိုးသည်က ခါးတောင်းကျိုက်ထားသည့် တောင်ရှည်ပုဆိုးသည် ပြေလျော့ပြီး ဖင်အပြားလိုက်ကြီးထွက်လာကာ စလိုက်မီးက ပင့်ထိုးပေးသဖြင့် လေထဲတွင် ပြောင်ပြောင်လတ်လတ်လေး ဖြစ်နေလေသည်။
ဖင်ပြောင်လေးပိုင်ရှင် ဇာတ်မင်းသား အောင်အောင်ဦးကတော့ လက်ကောက်ဝတ်က အလွန်အမင်းနာကျဥ်နေသဖြင့် ဖင်ပေါ်၍ သွားသည်ကို မရှက်အားသေး ၊ ထိုသို့ဖင်ဗူးတောင်းထောင်ရင်း ဇာတ်သံနှောနှောကြီးဖြင့် အော်ငြည်းလိုက်သည်က.......
"အား......ပရိတ်သတ်ကြီးရေ......လက်ကအသေကို နာလိုက်တာခင်ဗျ " ဟူ၍ ဖြစ်လေသည်။
ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ဇာတ်စင်ဘေးနားရှိ ကျောင်းသူတစ်ယောက်က မျက်စိမှိတ်ကြည့်ရင်း ကန်လန့်ကာ ခန်းစီးစကို ပိတ်သိမ်းရင်း ပြင်ဦးလွင် ကိုဖိုးချစ်၏ တစ်ကိုယ်တော် ကပြဖျော်ဖြေပွဲကို အဆုံးသတ်လိုက်လေတော့သည်။
~~~~~~~~~~~~~~~
Chapter Five: : အတွဲချောင်းကြသူများ
ဒီနေ့သည် စနေနေ့ဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အပျင်းကြောဆွဲပြီး မနက် ၇နာရီခွဲမှ အိပ်ရာမှထလေသည် ၊ သူအိပ်ရာထနောက်ကြ၍ အဖိုးဖြစ်သူက ပွစိပွစိနှင့် ဆူငေါက်ခြင်းကို ခံရသေးသည်..... အမေက
" ကျောင်းပိတ်ရက်ပဲဟာ အိပ်ပါစေအဖေကလည်း" ဟူ၍ သူ့ဖက်မှ ကာကွယ်ပြီး အဖိုးကိုပြန်ပြောပေးသည်။
စောစောအိပ် စောစောထ ဟူသည့် ဆောင်ပုဒ်အား လက်ကိုင်စွဲထားသည့် ရှေးရိုးစွဲအဖိုးကတော့ မနက်စာထမင်းစားတဲ့အထိ တဖွဖွပြော၍ ကောင်းနေဆဲ......သန့်ဇင်ကိုအတွက်ကတော့ ဒီစကားတွေကြားရသည်မှာ ရိုးအီနေပြီဖြစ်၍ သိပ်မထူးဆန်းတော့ချေ ၊ သူလည်းပြောချင်ရာပြော ကိုယ်လည်းလုပ်ချင်ရာလုပ် ဟူ၍ ခံယူထားလေသည်။
မနက်စာစားပြီးတော့ သန့်ဇင်ကိုသည် တစ်အိမ်အုံး၏ အိုးခွက်ပန်းကန်များဆေးကြောရင်း သူ့ညီမမြန်မြန်ကြီးလာပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည် ၊ အမေက စနေနေ့ဖြစ်သော်လည်း အောက်ဆိုက်အနေဖြင့် လူနာစောင့်ရန်ရှိသဖြင့် ယူနီဖောင်းလဲကာ ဆေးရုံသို့ပြန်ထွက်သွား လေသည်။
ညီမလေးကတော့ သူ့အရွယ်ညီမ တစ်ဝမ်းကွဲများရှိသည့် အဒေါ်တို့အိမ်ကို သွားလည်လေသည်.....သန့်ဇင်ကိုကတော့ အဖိုးအိမ်လည်မထွက်ခင်အချိန်အထိ စာကြည့်နေ သလိုအယောင်ဆောင်ပြီး မင်းသိင်္ခဝတ္ထုစာအုပ်ကိုဖတ်နေလေသည်။
မနက် ၉ နာရီလောက် ရောက်တော့ အဖိုးက
"ငါ အိမ်လည်သွားအုံးမယ်..ဟေ့" ဟုအသံကြားမှ အပေါ်ထပ်ကနေ ဆင်းလာပြီး TV အရှေ့သို့ ထိုင်လေတော့သည်။
အိမ်မှာလူကြီးတွေ တစ်ယောက်မှမရှိတော့၍ သန့်ဇင်တစ်ယောက် လွပ်လပ်ရေးရနေ လေသည် ၊ အဖိုး၏ လက်ဖက်သုတ်ခွက်ကိုယူကာ မီးဖိုချောင်ထဲက အမေဖွက်ထားသည့် ပုဇွန်ခြောက် ငါးကောင်ကိုပြစ်ထည့်ပြီးစားရင်း သူကြိုက်သည့် အင်္ဂလိပ်အက်ရှင်ဇတ်ကားကို ခွေထိုးပြီး ကြည့်နေလိုက်သည် ။
ဇာတ်ကားတစ်ကားပြီးတော့ လက်ဖက်သုတ်ပန်းကန်လည်း ပြောင်သွားလေပြီ...... ထိုင်နေရာမှ အညောင်းခဏဆန့်ရင်း ပန်ကန်သွားဆေးလိုက်သည် ၊ ပန်းကန်ဆေးနေရင်းနှင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဘယ်သူမှမရှိတုံး ဖူးကားခွေထည့်ကြည့်ပြီး ဂွင်းထုရမယ်ဟူ၍ အကြံပေါ်လာလေသည် ၊ ဂွင်းမထုရသည်မှာ ကြာနေပြီဖြစ်၍ အဲ့လိုတွေးလိုက်သည်နှင့် အောက်ကညီလေးက တောင်မတ်လာလေသည်။
နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ ဆယ်နာရီရှိသေး၍ အဖိုးပြန်လာမည့်ပုံ မပေါ်သေးသဖြင့် ခြံဝန်းတံခါးကို ကလန့်ထိုးကာ အပေါ်ထပ်၍ တစ်နေရာတွင် ဖွက်ထားသည့် အောကားခွေကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ဒီအခွေကို ဇရပ်ကတုံးစျေးထဲက ခွေဆိုင်တွင် အခွေသွားဝယ်တုံးက အဝတ်စနှင့်အုပ်ထားသည့် အခွေခြင်းတောင်းထဲမှ ခပ်တည်တည်နှင့်ဆွဲယူကာ ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည် ၊ နောက်တစ်ခေါက်ထပ်သွားတော့ အဖမ်းအစီးရှိ၍လားမသိ.....အဲ့ဒီ့ အဝတ်အုပ်ထားသည့် ခွေခြင်းတောင်းကို ရှာမတွေ့တော့.....ဆိုင်ရှင် အမကြီးကိုလည်း မမေးရဲသဖြင့် တခြားအခွေပဲဝယ်ပြီး ပြန်လာခဲ့ရလေသည်။
အောက်ထပ်သို့ရောက်သောအခါ ရှားပါးသည့် အောကားခွေကို dvd စက်ထဲထည့်သွင်းလိုက် လေသည် ၊ ထို့နောက် Tv ကအသံရော Dvd ကအသံကိုပါ နည်းနည်းလျော့လိုက်သည်........ မတော်တဆ အိမ်နီးချင်းတွေကြားသွား၍ မဖြစ်ချေ...........
နဂိုကမှ သူ့ဆိုလျင်ရက်ကွက်ထဲက သိပ်အမြင်ကြည့်ကြသည်မဟုတ် ၊ အောကားကြည့်သည်ကို သိသွားလျင် တစ်အိမ်လုံး မိုးမီးလောင်သွားနိုင်သည် မဟုတ်လော......ကဲ..ထားပါတော့ ။
ဇာတ်လမ်းကတော့ စလေပြီ................ စစချင်းတွင် ဂျပန်အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးက သူ့ယောကျာ်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးသုခအဆင်မပြေတာကို ပြသည် ၊ ဂျပန်မက ညစဥ်ညတိုင်း ဖောင်းဒိုင်းချင်သော်လည်း အလုပ်ပင်ပန်းလာသည့် လင်ဖြစ်သူက စိတ်ကြိုက် မလုပ်ပေးနိုင်သဖြင့် သူမပေါင်ကြားထဲလက်နှိုက်ကာ ပွတ်သတ်ရင်းနှင့်ပင် စိတ်ဖြေနေရရှာလေသည်။
တစ်နေ့တော့ သူ့ယောကျာ်းရဲ့ ညီဖြစ်သူမောင်ပိန်ညှောင်က သူတို့အိမ်သို့ အလည်အပတ်ရောက်ရှိလာလေသည် ၊ ညအခါတွင် ညီအကိုနှစ်ယောက် စကားတပြောပြောနှင့် အရက်သောက်ကြပြီး အကိုဖြစ်သူက အရင်မှောက်သွားလေသည်။
မရီးဖြစ်သူကတော့ သူတို့စားသောက်ထားသည့်ပန်ကန်များကို ဆေးကြောနေလေသည် ၊ အောမင်းသား မောင်ပိန်ညှောင်သည် ပန်းကန်ဆေးနေသည့် မရီးဖြစ်သူကို စတင်ပြီး ပွတ်သီးပွတ်သတ် သွားလုပ်လေတော့သည်။
မောင်ပိန်ညှောင် လက်သရမ်းသမျှကို မရီးဖြစ်သူက အစတွင် အနည်းငယ်ငြင်းသော်လည်း ပိန်ညှောင်က ဒါတွေကိုဂရုမစိုက်ပဲ နှုတ်ခမ်းချင်းဆွဲနမ်းကာ နို့တွေကိုပါ လက်ဖြင့်အတင်းကို ဆွဲကိုင်လေသည် ၊ ဂျပန်မ၏ အကျီကို အားသုံးကာဆွဲချွတ်လိုက်တော့ ပန်းနုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးနှင့် နို့အုံလေးတို့မှာ ပေါ်ထွက်လာရတော့လေသည်.....
မောင်ပိန်ညောင်က ရင်သားတွေကို အတင်းကာထားသည့် သူ့မရီး၏လက်ကို ဆွဲဖယ်ပြီး နို့သီးခေါင်းတွေကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့စုပ်ပေးလိုက်တော့ ဂျပန်မကြီးမနေနိုင်တော့ပဲ အင်းအင်းအားအားနဲ့ ညည်းညူရင်း သူမပါအလိုတူအလိုပါ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။
ဇာတ်ရှိန်တက်လာပြီဖြစ်၍ သန့်ဇင်ကိုက အိမ်နေရင်းဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်လိုက်ပြီး ဂွင်းစထု လေတော့သည် ၊ မင်းသားငပိန်ကတော့ အဖုတ်မွှေးမဲမဲများ ရှိသော ပေါင်ကြားထဲတွင် ခေါင်းအပ်ကာ ဘာဂျာပေးနေပြီဖြစ်လေသည်........
ဘာဂျာပေးရင်း ပရိတ်သတ်တွေအတွက် အဖုတ်အတွင်းသားရဲရဲလေးတွေကို လက်မနှစ်ခုနှင့် ဖြဲပြပြီးစောက်စိလေးကို စုပ်ပြလိုက် သေးသည် ၊ အဖုတ်အတွင်းသား ရဲရဲလေးထဲမှ ပြွန်လေးတစ်ခုက ဖီးလ်တက်ပြီး အဖြူရည်များ စိမ့်ထွက်လာသည်ကိုကြည့်ရင်း ပြီးချင်လာသဖြင့် စိတ်ကို မနည်းထိန်းလိုက် ရလေသည်။
ထို့နောက်တွင် ကိုပိန်ညှောင်က အပေါ်ကနေခွပြီး ပညာပြလေတော့သည် ၊ လူပိန်သော်လည်း လီးကတော့ ဆိုက်မှီဂိုက်မှီကြီးဖြစ်လေသည်.....သူကြည့်ဖူးသည့် ဂျပန်ကားများထဲတွင် ဒီငပိန်က လီးအတုတ်ဆုံးဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သေးသည် ၊ သူ့မရီး၏ အဖုတ်ထဲကို လီးထည့်ပြီး သရဲစီးသလို စတင်လိုးပါလေတော့သည်။
လိုးနေရင်းနှင့် နို့သီးခေါင်းတွေကို ငုံစုပ်လိုက်....ပါးစပ်ချင်းတေ့ပြီး လျာကိုအထဲသွင်းပြီးကစားပြလိုက်နှင့် ပညာမျိုးစုံပြနေ လေသည် ၊ ကိုပိန်ညှောင်၏ ပညာများကို တစ်နေ့နေ့တစ်ချိန်ချိန်တွင် ထုတ်သုံးနိုင်ရမည်ဟု သန့်ဇင်ကို တွေးရင်း မင်းသားနေရာတွင် သူအစားဝင်ခံစားကြည့်ရင်း ဂွင်းဆက်ထုလေသည်။
ကိုပိန်ညှောင်က ဆယ်မိနစ်ခြားတစ်ခါ ပိုဇေရှင်အမျိုးမျိုးပြောင်းပြီးလိုးပြသည် ၊ မှောက်လိုက် လှန်လိုက် လေးဘက်ထောက်လိုက်နှင့် ပညာခန်းပြနေလေသည်.....ဇာတ်ကား ကလည်းဇာတ်ရှိန်တက်လာသလို ပရိတ်သတ်ကြီး မောင်သန့်ဇင်ကလည်း ဂွင်းထုတာ ပြီးခါနီးနေလေပြီ....
ဂျပန်မကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်ထောက်ကာ ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး ကိုပိန်ညှောင်က လိုးပြတော့ သူလည်းဆက်မထိန်းနိုင်တော့သဖြင့် လက်ကိုအမြန်ထုပြီး သုတ်ရည်များကို ပန်းထုတ်ကာ ပြီးလိုက်လေတော့သည်။
"အား...အား...အား...ဟင့်...အင့်....အင့်...အင့်...ကိမုချိ....အား...အား..အား"
"အား...အား...အား...အား...အွန်း....အွန်း...ဟင့်..ဟင့်...ဟင့်....အား.အားးးးးး"
ပထမတစ်ချီပြီးသွားသော်လည်း သွေးသားဆူဖြိုးခါစအရွယ် မောင်သန့်ဇင်၏ လီကတော့ ပြန်မလျော့သေး.........လီးကို အပေါ်အောင်ဂွင်းအသာထုရင်း ဇာတ်လမ်းကိုဆက်ကြည့်နေ လိုက်သည် ၊ နောက်ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခန်းကို ပြောင်းသွားတော့ ဂျပန်မက ကိုပိန်ညှောင်၏ အပြုအစုများအပေါ် စိတ်ယိုင်လဲသွားကြောင်း အတိုချုံးပြလေသည်....
သူ့ယောကျာ်း ရုံးတက်ချိန်တွင် အိမ်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ဂျပန်မနှင့် ကိုပိန်ညှောင်တို့ အားရှိတိုင်းလိုးကြ လေသည် ၊ သန့်ဇင်ကိုလည်း စိတ်ဝင်တစားကြည့်ပြီး ဂွင်းဆက်ထုနေရင်း အပြင်လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေလေရဲ့.......
အောဇာတ်လမ်းထဲတွင် ဇာတ်သိမ်ခါနီးနောက်ဆုံးအခန်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည် ၊ ဒီတစ်ခါ ကိုပိန်ညှောင်က အရဲစွန့်ပြီး သူ့အကိုကြီးက မရီးဘေးနားအိပ်ပျော်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ပဲ သူ့အလုပ်သူစလုပ်ပြန်သည် ၊ မရီးဖြစ်သူက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ခေါင်းတခါခါရမ်းနေ သော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း အဖုတ်ယက်ပေးလိုက်သောအခါ ငြိမ်သက်သွားပြန်သည်.......
အဲ့ဒီ့ဇာတ်ဝင်ခန်းကိုကြည့်ရင်း သန့်ဇင်ကိုစိတ်ထဲတွင် အပြင်မှာလည်း အဖုတ်ကိုယက်ပေး လိုက်ရင်ငြိမ်သွားကြသလားဟု တွေးမိပြန်သေးသည် ၊ ကိုပိန်ညှောင်က အိပ်ယာပေါ်ကို တက်ပြီးမရီးဖြစ်သူကို ဘေးတစောင်းလေး အသာလိုးနေလေသည်.....မရီးဖြစ်သူက ယောကျာ်းနိုးမည်ဆိုး၍ အသံသိပ်မထွက်ရဲ ပါးစပ်ကိုလက်ဖြင့်အုပ်ပြီးသာ အသာလေး ငြည်းနေရှာသည်။
"အွင်း....အွင်း.....အွင်း......အီး....အီး...အီး"
ကိုပိန်ညှောင်သည် ဘေးတစောင်းလိုးရင်း မရီးဖြစ်သူ၏ နို့အုံကိုလက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ချေပြီး နားရွက်ကိုစုပ်နမ်းပေးလိုက်တော့ ဖီးလ်တက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းအသံကျယ်လာ လေသည် ၊ ဇာတ်လမ်းထဲက ဖောက်ပြန်တဲ့အတွဲတော့ ဘယ်လိုနေမည်မသိ....
သန်ဇင်ကိုက သူတို့နှစ်ယောက်အစား ရင်ဖိုနေရသလို ဂွင်းထုလို့လည်းကောင်းကာ နောက်တစ်ချီ ပြီးခါနီး ဖြစ်နေလေပြီ....ဂျပန်မလေး၏ ညုတုတု အော်ငြည်းသံကလည်း လူကိုအငမ်းမရဖြစ် စေသည် ၊ ထိုအချိန်တွင် မီးကဖြတ်ကနည်း ပြတ်တောက်သွားပြီး Tv ရော အောက်စက်ပါ မီးပိတ်သွားလေတော့သည်....
သန့်ဇင်ကို နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ အခုမှ ၁၁နာရီ မတ်တင်းသာ ရှိသေးသည် ၊ အမှန်တကယ်ဆိုလျင် ၁၁နာရီတိတိမှ မီးပျက်မည် ဖြစ်သော်လည်း EPC က မီးဖျက်သည့်အချိန်ဆိုလျင် ဝီရိယကောင်းလွန်းလေသည် ၊ ညနေ ငါးနာရီလောက်မှမီးကပြန်လာတော့မည်.....သန့်ဇင်ကို စိတ်တိုတိုဖြင့်
" ငိုးမ.....EPC " ဟု၍ ဆဲမိလေသည်။
နောက်ပြီးတော့သူဂွင်းထုနေသည်မှာ ပြီးခါနီးတန်းလန်းကြီးဖြစ်ပြီး မီးပျက်သွားသောကြောင့် ဖီးလ်ငုတ်သွားကာ လီးပင်ပျော့ချင်သလိုလိုဖြစ်လာလေသည် ၊ ဒါမျိုးတော့ အဖြစ်မခံနိုင် သူအပေါ်ထပ်ကို အမြန်တက်ပြီး စာအုပ်ကြားထဲညှပ်သိမ်းထားသည့် ရွှေကျီးမုန့်ကြွပ်အိတ် အပေါ်ကမင်းသမီး ထက်ထက်မိုးဦး၏ ရေစိုနေသည့် ဖင်လုံးလုံးကြီးကိုမှန်းပြီး ဂွင်းထုရင်း ဒုတိယအချီကို အဆုံးသတ်လိုက် လေသည်။
သူဂွင်းထုပြီး စိတ်ကျေနပ်သွားတော့မှ အောက်စက်ထဲက အောကားခွေကို သတိပြန်ရတော့ လေသည် ၊ ညနေငါးနာရီမီးပြန်လာမှ အခွေထုတ်မည်ဆိုလျင် အိမ်တွင် လူစုံနေလောက်ပြီ ဖြစ်၍ အန္တရာယ်များလေသည်.......
ထို့ကြောင့် ဂိုထောင်ထဲမှ ဝက်အူလှည့်တစ်ခုကိုယူပြီး အောက်စက်ကိုဖွင့်ကာ အခွေပြန်ထုတ်လိုက်လေသည် ၊ ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်နေရင်း အောကားခိုးကြည့်တုန်း မီးပျက်သည်နှင့်ကြုံရသည်မှာ ခဏခဏရှိနေပြီဖြစ်၍ စက်ထဲမှ အခွေထုတ်ခြင်း အတတ်ပညာကို သန့်ဇင်တစ်ယောက် အင်မတန်မှ ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ် လေသည် ၊ သူစက်ထဲက အခွေထုတ်ပြီးသည့်အချိန်တွင် အဖိုးဖြစ်သူက အိမ်လည်ရာမှ နေ့လည်စာစားရန် ပြန်လာသည့်အသံကိုကြားလိုက်ရ လေသည်။
ဒီလိုနှင့် နေ့လည်စာ ထမင်းစားပြီးတော့ တရေးတစ်မော အိပ်ပျော်သွားသေးသည် ၊ အိပ်ရာက နိုးလာတော့ "ကျွန်တော် မျိုးမင်းထက်တို့အိမ်ကို သွားလည်လိုက်ဦးမယ်နော်" ဟု အဖိုးကို ပြောပြီး စက်ဘီးနင်းကာ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
မျိုးမင်းထက်တို့ အိမ်သို့ရောက်သော အခါတွင် အိမ်ဖော်တစ်ယောက်ကလာပြီး ခြံဝန်းတံခါးဖွင့်ပေးသည် ၊ ခြံထဲသို့ ရောက်သော အခါတွင် မျိုးမင်းထက်နှင့် သူ့အကိုတို့နှစ်ယောက် တိုင်ထောင်ကြေးဘောလုံးကန်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က.....
"သန့်ဇင်....ဘောလုံးကန်ရအောင်လေ...လာ"
"မကန်တော့ဖူး ခြေထောက်နာနေလို့"
"အေး...ပြီးတာပဲ ၊ အဲ့တာဆိုခဏစောင့် ဒီမှာ နှစ်ဂိုးနှစ်ဂိုးဖြစ်နေလို့ အပြီးသတ်လိုက်ဦးမယ်"
သန့်ဇင်ရောက်ပြီး မကြာမှီမှာပင် မျိုးမင်းထက်က သူ့အကိုကို သုံးဂိုးနှစ်ဂိုးဖြင့် ရှုံးပြီး အနိုင်ပေးလိုက်ရလေသည် ၊ ဘောလုံးကန်ပြီးတော့ မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင်နားလာပြီး......
"လာ...အိမ်ထဲမှာခဏစောင့်လေ ၊ ငါရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"
"အေး....ချိုးလေ.....ပြီးရင် ဂိမ်းဆိုင်သွားကြမလား"
"သွားချင်ဖူး....ကျောင်းပိတ်ရက်ဆို ဂိမ်းဆိုင်ကလူအသေရှုပ်တယ် ၊ ငါတို့အတွဲသွားချောင်း ရအောင်လေ"
"အင်း....ကောင်းသားပဲ ၊ မချောင်းဖြစ်တာတောင်ကြာပြီ"
"ဒီတစ်ခု ဟိုကောင် အောင်အောင်ဦးကိုပါ ငါတို့နဲ့အတူခေါ်သွားရအောင်"
"ဖြစ်ပါ့မလား...အဲ့ကောင်က အခုထိ ကောင်မလေးတစ်ယောက်တောင် စိတ်ဝင်စားကြောင်း ပါးစပ်ကနေဟဖူးတာမဟုတ်ဖူး ၊ ကလေးစိတ်မပျောက်သေးတာလား...ဘာလားတော့ မသိဖူး တခြားသူတွေပြောသလို နည်းနည်းတော့....နွဲ့နေလားလို့"
"အေး...အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ အဲ့ကောင်ခြောက်မသွားအောင် ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်းပီသစွာနဲ့ သဘာဝတရားကြီးကို ခေါ်ပြမလို့လေ"
"အင်း...စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့ ၊ အဲ့ကောင်ပြဿနာတော့ မရှာလောက်ပါဖူးနော်"
"ငါတို့နှစ်ယောက်ထည်းနဲ့တင်ကို ပြဿနာရှာလို့လုံလောက်ပါပြီကွာ...ဟား.ဟား"
"အေး...ချွေးတိတ်ရင် ရေမြန်မြန်ချိုးတော့"
"အမြန်ဆုံးနည်းနဲ့ ပန်းကန်လုံးစီးပြီး သွားချိုးပြီဟေ့"
မျိုးမင်းထက် ရေချိုးသည်မှာ စုစုပေါင်း ငါးမိနစ်ပင်မကြာလိုက်....တဘတ်ကြီးပတ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲကနေ အပြေးပြန်ထွက်လာသည် ၊ ပြီးနောက် ဘောင်းဘီနှင့် အင်္ကျီကိုဝတ်ပြီး ဂျိုင်းကိုလိမ်းသည့် ရိုးအွန်လိမ်းရင်း
"လူပျိုဖြစ်လာတာတော့ ကောင်းပါရဲ့ ၊ အမွှေးတွေက ဟိုပေါက်ဒီပေါက်နဲ့ " ဟူ၍ ပြောလိုက်သေးသည်။
အကုန်လုံးပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ သူ့အမေကို အပြင်သွားမည်ဟု ခွင့်တောင်းပြီး အောင်အောင်ဦးတို့၏ အိမ်သို့ စက်ဘီး တစ်ယောက်တစ်စီးနှင့် ခရီးဆက်ကြလေသည် ၊ ငအောင်၏ အိမ်သို့ရောက်သောအခါ အထဲမဝင်တော့ပဲ မုန့်ဝယ်ကျွေးမည်ဟူ၍ လိမ်ညာပြီး အပြင်သို့ခေါ်ခဲ့လေတော့သည်။
သန့်ဇင်နှင့် မျိုးမင်းထက်၏ အကြံကို အောင်အောင်ဦးကမသိရှာ...... အကင်အဝကျွေးမည် ပြောထားသောကြောင့် ဘာအကင်တွေစားပြစ်မည်ဟု ကြံစည်ရင်း ပျော်နေရှာလေသည် ၊ သူတို့နှစ်ယောက်၏ ရည်ရွယ်ချက် အမှန်ကိုသိလျင် အောင်အောင်ဦးက အိမ်ပြန်မည်ဆိုး၍ စက်ဘီးပင်မယူခဲ့ခိုင်းပဲ သန့်ဇင်၏ စက်ဘီးအနောက်ကနေ အပင်ပန်းခံကာ တင်ခေါ်လာ လေသည်။
ကန်တော်ကြီးကိုသွားသည့် မြို့ပတ်လမ်းကိုရောက်လာတော့ အောင်အောင်ဦးက သံသယ ဝင်လာလေသည်.......
"ဟေ့ကောင်တွေ....မင်းတို့ဘယ်အကင်ဆိုင်သွားစားကြမလို့လဲ" ဟု အောင်အောင်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လာတော့ မျိုးမင်းထက်က....
"ကန်တော်ကြီးမရောက်ခင် အဝိုင်းနားက အကင်ဆိုင်က စားကောင်းတယ်....အဲ့တာ မင်းတို့ကို လိုက်ကျွေးမလို့" ဟု ပြန်ချေပလိုက်လေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကန်တော်ကြီးနားမရောက်ခင် လမ်းထောင့်တစ်နေရာတွင် အကင်ဆိုင်တွေ့၍ ခဏရပ်အကင်ဝယ်ကြလေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက စိတ်ကြိုက် အကင်ချောင်းများရွေးပြီး ကင်ခိုင်းနေလေသည် ၊ သန့်ဇင်နှင့် မျိုးမင်းထက်က အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေကြသည် ၊ သန့်ဇင်က....
"အကင်စားပြီးမှ ကန်တော်ကြီးထဲသွားကြမှာလား ၊ ဟိုကောင်က နင်းကန်ရွေးနေတာနော်"
"ပါဆယ်ထုတ်ခိုင်းလိုက်မယ်..... ဟိုရောက်မှ အတွဲချောင်းရင်းနဲ့စားကြတာပေါ့"
"အေးအေး....သွားပြောလိုက်ဦး ၊ ဆရာသမားက ထိုင်ခုံပေါ်မိန့်မိန့်ကြီးထိုင်နေပြီ"
"အေး....မင်းလည်း စားချင်တာရွေးလေ ၊ ငါဟိုကောင့်ကို သွားပြောလိုက်မယ်"
"အိုစကေ"
ထိုသို့ဖြင့် အကင်ဆိုင်က အဒေါ်ကြီးကို ပါဆယ်ယူမည်ဟုပြောပြီး အောင်အောင်ဦးကို မလိမ့်တစ်ပတ်ဖြင့် ကန်တော်ကြီးထဲသို့ခေါ်ခဲ့လေသည် ၊ အဝင်ပေါက်တွင် ဂိတ်စောင့်က အရပ်ရှည်သည့် သူတို့သုံးယောက်ကို လူကြီးဝင်ကြေးစာကောက်ချင်နေ၍ အောင်အောင်ဦးက ကျောင်းသားကဒ်ထုတ်ပြပြီး ရန်တွေ့သောကြောင့် သုံးယောက်လုံး ကလေးဝင်ကြေးဖြင့်သာ ပန်းခြံထဲသို့ရောက်သွားကြသည်။
ကန်တော်ကြီးပန်းခြံထဲရောက်သွားတော့ အောင်အောင်ဦက ရေကန်ဘေးတစ်နေရာတွင် ထိုင်ရင်း အကင်စားတော့မည်ပြုလေသည် ၊ တားဆီး၍ ရမည့်ပုံမပေါ်တော့သဖြင့် သန့်ဇင်တို့ နှစ်ယောက်လည်း အကင်ကိုမြန်မြန်ကုန်အောင် ကူစားပေးလိုက်သည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ကျွပ်ကျွပ်အိတ်ထဲ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ကြက်အမြစ်ကင်ကို ဒုတ်ဖြင့်ထိုးယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်ဝါးလိုက်ရင်း.......
"အောင်အောင်ဦး....ပြီးရင် နန်းမြင့်မျှော်စင်ဖက်သွားကြမလို့ ၊ လိုက်ခဲ့မယ်မလား"ဟု မေးလေသည် ၊ အောင်အောင်ဦးက....
"ဟင်...နန်းမြင့်မျှော်စင်က ဒီကနေဆို အဝေးကြီးလျောက်ရအုံးမှာ ၊ ပျင်းစရာကြီး"
"ငါတို့က မျှော်စင်ပေါ်မတက်ပါဖူး...အဲ့နားက လူပြတ်တဲ့တောထဲ အတွဲသွားချောင်းမလို့"
"မလိုက်ချင်ပါဖူး....ပေါက်ပေါက်ရှာရှာ ၊ အတွဲတွေကြည့်ချင်ရင် ဒီမှာကြည့်လည်းရတာပဲ.... ဟော...ဟိုမှာတစ်တွဲ ဘာမှလည်းမဟုတ်ပါဖူး ပွတ်တီးပွတ်သတ်လုပ်နေကြတာပဲဟာကို"
"ဟိုမှာက အဲ့ထက်ကောင်းတာတွေ မြင်ရမှာကွ... လိုက်ခဲ့ပါ ၊ သန့်ဇင်နဲ့ငါ သွားချောင်းနေကြ... ဟုတ်တယ်မလားသန့်ဇင် " ဟု ပြောရင်း မျိုးမင်းထက်က သန့်ဇင်ကို အကူအညီလှမ်းတောင်း လိုက်သည် ၊ ကန်တော်ကြီးရေကန်ထဲက ဘဲငန်းကြီးတွေကို ငေးကြည့်နေသည့် သန့်ဇင်က.....
"အော်...အေး ဟုတ်တယ် ၊ လိုက်ခဲ့ပါ မင်းမကြိုက်ဖူးဆိုရင် နောက်တစ်ခါမခေါ်တော့ပါဖူး"
"ငါတောခြောက်မှာကြောက်တယ်နော်....ပြီးတော့ ကန်တော်ကြီးထဲမှာ မြွေရှိတယ်လို့ အမေကပြောဖူးတယ်"
"ဘာတို့သွားနေတာ ငါးခါမကတော့ဖူး....ဘာမြွေမှမရှိပါဖူးကွာ...လိုက်ခဲ့စမ်းပါ ၊ စောနက မင်းကိုမုန့်ဝယ်ကျွေးထားတာနော်"
"ဟုတ်ပြီ...ဟုတ်ပြီ....သွားမယ်..သွားမယ် မင်းတို့ကောင်တွေ ငါ့ကိုအစကတည်းက ညာခေါ်လာတာမလား"
"ဟဲဟဲ.....သိပြီးတာပဲ လာပါ...မင်းကြည့်ပြီးသွားရင်ကြိုက်သွားမှာပါ"
ထို့နောက် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်သား အတွဲများချိန်းတွေ့တတ်သည့် နန်းမြင့်မျှော်စင်နားရှိ တောအုပ်အတွင်းသို့ဝင်ပြီး အတွဲချောင်းရန် ချီတက်ကြလေသည် ၊ သန့်ဇင်နှင့် မျိုးမင်းထက်က မကြာခဏ လာချောင်းတတ်ကြသူများဖြစ်၍ ဘယ်နားကနေချောင်းလျင် မြင်ကွင်းကောင်းသည်......ဘယ်နားတွင် စုံတွဲများလာတက်သည်ဟူ၍ ဂျက်ကာကောင်းများ ကိုသိထားလေရာ မကြာခင်ပင် စုံတွဲတစ်တွဲကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။
ထိုစုံတွဲနှင့် မလှမ်းမကမ်းက ခြုံပုတ်တစ်ခုတွင် နေရာယူပြီး ချောင်းကြည့်ကြ လေသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေ အိမ်ကယူလာသည့် သူ့အဖေ၏ မှန်ဘီလူးကို ထုတ်ရင်း အနီးကပ်မြင်ကွင်းဆွဲကြည့်လေသည်။
သန့်ဇင်က လက်ညိုးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး တံတွေးစွတ်လိုက်ပြီး အပြင်ပြန်ထုတ်ကာ လေတိုက်ခတ်သည့် ဦးတည်ရာအား စစ်ဆေး လေသည် ၊ လူသစ်ဖြစ်သူ အောင်အောင်ဦးက သန့်ဇင်ကိုကြည့်ရင်း.....
"ဟေ့ရောင်...လက်ညိုးကိုတံတွေးစွတ်ပြီး.....ဘာလုပ်တာလဲကွ"
"ရှူး....စကားကို တိုးတိုးပြောစမ်းပါ အောင်အောင်ဦးရ ၊ ငါတို့က သူတို့ရဲ့ လေအပေါ်မှာလား အောက်မှာလားလို့စမ်းနေတာ....."
"ဘာလုပ်မလို့လဲ"
"ငါတို့က လေကွယ်ရာမှာနေမှ စကားပြောသံတွေ သစ်ရွက်ကိုနင်းသံတွေ သူတို့မကြားအောင် လို့ပေါ့ကွ"
"အခုရော....လေကွယ်ရာမှာလား"
"အေး...ဟုတ်တယ် စကားမများနဲ့ ဟိုအတွဲကိုကြည့်တော့ ၊ ဖက်ပြီးနမ်းနေကြပြီ.... ကောင်းခန်းရောက်တော့မှာ....ဟိုကောင် ငါ့ကို မှန်ဘီလူးငှားပါဦးဟ မင်းပဲကြည့်မနေနဲ့"
သန့်ဇင်လည်း မျိုးမင်းထက်ဆီကနေ မှန်ဘီလူးကိုယူပြီး အတွဲချောင်းလိုက်သည် ၊ ထိုအတွဲမှာ ဒီနေရာတွင် လာပြီးချိန်းနေကြဖြစ်ပုံပေါ်သည်......လူပြတ်သောနေရာ ဖြစ်သောကြောင့် နှစ်ယောက်သား ထင်းရှူးပင်ကိုမှီပြီး ဖက်နမ်းနေကြသည် ။
ချိန်းတွေ့နေသည့် အကိုကြီးက သူ့ကောင်မလေးကို ဖက်နမ်းရင်း အကျီပေါ်ကနေ ချိုဗူးတွေကို နယ်ကိုင်နေသည်..... ကောင်မလေးက အကိုကြီး၏ ပုခုံးကိုဖက်ရင်း ဖီးတက်နေပုံပေါ်လေသည်။
အကိုကြီးက ကောင်မလေး၏ အင်္ကျီကျယ်သီးများကို ဖြုတ်ပြီး ပေါ်လာသည့် ဘော်လီကို အပေါ်သို့ပင့်တင်လိုက်လေသည် ၊ ထိုအခါ ကောင်မလေး၏ အလယ်အလတ်ဆိုဒ်ရှိသည့် ရင်သားနှစ်မွှာပေါ်ထွက်လာလေသည် ......
အကိုကြီးက နို့တွေကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ရင်း ဘယ်ဖက်နို့အုံက အညိုရောင်နို့သီးခေါင်းလေးကို ပါးစပ်ဖြင့်ကုန်းစုပ်လိုက်သည် ၊ သူတို့ အတွဲကိုကြည့်ရင်း အကိုကြီးကို အားကျကာ သန့်ဇင်က တံတွေးမျိုချမိသည်.....ထိုအချိန်တွင် သူ့လက်ထဲက မှန်ဘီလူးကို မျိုးမင်းထက်က ပြန်ဆွဲလုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
"သန့်ဇင်တော်တော့....ငါ့အလှည့်ရောက်ပြီ...တောက်...မိုက်တယ်ကွာ...ရှယ်ပဲ"
"နို့သီးခေါင်းလေးတွေကိုကြည့်....မျိုးမင်းထက် အညိုရောင်လေးတွေ...ချွန်ထွက်နေတာပဲ"
"အေး...ဟုတ်တယ်ကွ ၊ ရော့....အောင်အောင်ဦး ကြည့်ကြည့်"
"အင်း......ဟိုအကိုကြီးက ကလေးလည်းမဟုတ်ပဲနဲ့ သူ့ကောင်မလေးရဲ့နို့ကို ဘာလို့စို့နေတာလဲ မသိဖူးနော်.....အသဲယားစရာကြီး...အီး ၊ အတွဲတွေချိန်းတွေ့ရင် အဲ့လိုလုပ်ကြတာလား"
အောင်အောင်ဦး၏ ထူးဆန်းသည့် မှတ်ချက်ပေးမှုကြောင့် သန့်ဇင်ကိုတို့နှစ်ယောက် ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိပဲ ဖြစ်သွားကြသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က....သူ့သူငယ်ချင်း အောင်အောင်ဦး၏ ပုခုံးကိုဖက်ရင်း......
"စော်နို့တွေက စို့လို့ကောင်းတယ်ကွ....အဲ့တာကြောင့် အဲ့အကိုကြီးက စို့နေတာ"
" မင်းကစော်နို့စို့ဖူးလို့လား နို့ရည်လည်းမထွက်ပဲနဲ့ ဘာလို့များစို့နေတာပါလိမ့်"
"ငါတော့မစို့ဖူးသေးဖူးပေါ့ကွာ...သေချာကြည့်ကြည့် ၊ စော်နို့က အမေနို့စို့တာနဲ့ မတူဖူးကွ..... အမေနို့စို့တယ်ဆိုတာက နို့ရည်ကို အဟာရအဖြစ်သောက်သုံးရုံသက်သက်ပဲ စို့တဲ့လူဖက်က ကောင်းတာ.....စော်နို့ကြတော့ နို့ရည်မထွက်ပေမယ့် စို့တဲ့သူရော....အစို့ခံရတဲ့သူရော ကောင်းတာကွ...တွေ့လား...အဲ့အမကြီး နို့စိုခံရပြီး မျက်တောင်လေးကို ကော့စင်းနေတာပဲ"
"အော်...အဲ့လိုလား..ငါက သူအိပ်ချင်လို့မှတ်နေတာ"
"အေးပါကွာ " ( မျိုးမင်းထက်နှင့် သန့်ဇင် နှစ်ယောက်လုံး ပြောသံ )
အတွဲချောင်းနေသည့် ဇာတ်လမ်းကတော့ မသန်းဖြစ်လာလေပြီ အကိုကြီးက ဘောင်းဘီကို ဒူးအထိချွတ်လိုက်ပြီး တောင်မတ်နေသည့် လီးမဲကြီးအား သူ့ကောင်မလေးကို ကိုင်ခိုင်းပြီး ဂွင်းထုပေးစေသည် ၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်မလေး၏ ထမိန်ကြားထဲ လက်ထည့်ပြီး အဖုတ်ကိုပွတ်ကိုင်နေပုံ ပေါ်လေသည် ။
အောင်အောင်ဦးကလည်း မေးခွန်းထပ်မထုတ်တော့ပဲ ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်ရှူ့အားပေးနေလေသည်......မှန်ဘီလူးကိုတော့ တစ်ယောက်လက်ထဲက တစ်ယောက်ဆွဲလုပြီး ကြည့်ကြလေသည်။
အတွဲချောင်းနေသည့် သူငယ်ချင်းသုံးယောက်လုံး လီးတောင်လာသဖြင့် ခါးကိုနည်းနည်းကြွ ပြီးထိုင်နေသည့် အနေအထားပြင်လိုက်ကြသည် ၊ သန့်ဇင်က အောက်ခံဘောင်းဘီထဲတွင် ဘောမွှေးနှင့်တောင်လာသော လီးတံထိပ်ကအရေပြားနှင့် ညှပ်ပြီးဆွဲမိသလိုဖြစ်၍ နာသွားသဖြင့် ဘောင်းဘီထဲလက်ထည့်ကာ အဆင်ပြေအောင် ပြုပြင်လိုက်ရ သေးသည် ။
သူတို့ချောင်းကြည့်နေသည့် စုံတွဲကတော့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လဲပြီး ဖက်နမ်းရှုံ့ကာ အချစ်ပိုနေကြလေပြီ ၊ အကိုကြီးက အိပ်ကပ်ထဲက အဖော်တံဆိပ်ကွန်ဒုံးကိုထုတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်ဖောက်လိုက်ကာ လီးထိပ်တွင် စွတ်ချလိုက်လေသည်.....
ပြီးနောက် ကောင်မလေး၏ ပေါင်နှစ်ချောင်းကိုဖြဲပြီး လီးကိုအဖုတ်ထဲသို့ထည့်သွင်းပြီး စတင်၍ အချစ်ခန်းဝင်ကြ လေတော့သည်၊ အောင်အောင်ဦးက.......
"ဟိုအကိုကြီးက သူ့ဟာမှာဘာစွပ်လိုက်တာလဲ"
"ကွန်ဒုံးလေ......ဗိုက်မကြီးအောင်စွပ်ပြီး လုပ်ရတာ.......ငါပြီးမှရှင်းပြမယ် ၊ အခုတော့ တိတ်တိတ်နေကွာ" ဟု သန့်ဇင်ကိုက တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေပေးလိုက်သည်။
ကန်တော်ကြီးထောင့်တစ်ရာတွင် အချစ်စခန်းဝင်နေကြသည့် ထိုအတွဲသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကာမဆက်ဆံရင်း ကောင်မလေးက ကျောနာ၍လားမသိ.....ပုံစံအနေအထား တစ်မျိုး ပြောင်းကြလေသည် ၊ အကိုကြီးက ခြေဆင်းကာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရင်း ထင်းရှုးပင်ကို ကျောပေးမှီနေလေသည်....ကောင်မလေးက အပေါ်ကနေခွပြီး လီးကိုအဖုတ်နှင့်တေ့ကာ ထိုင်ချလိုက်လေသည်..........
"အာ့....." ( ကောင်မလေး၏ ငြည်းသံ )
"အာ့....." ( အောင်အောင်ဦး၏ အော်သံ)
လူခြေတိတ်သည့် ကန်တော်ကြီးတောထဲတွင် ကောင်မလေးအသံနှင့် သူတို့ဘေးနားက အောင်အောင်ဦး၏ အော်သံသည် ပြိုင်တူထွက်ပေါ်လာ လေသည် ၊ လိင်ဆက်ဆံနေကြသည့် စုံတွဲက အောင်အောင်ဦး၏ အသံသဲ့သဲ့ကိုကြား၍ လုပ်နေသည်ကို ခဏရပ်ပြီး တောင်ကြည့် မြောက်ကြည့် လျောက်ကြည့်နေကြသည်။
သန့်ဇင်နှင့် မျိုးမင်းထက်က အသံထွက်လာသည့် အောင်အောင်ဦး၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အတင်းပိတ်ပြီး သုံးယောက်လုံးခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့လျိုးထားကြသည် ၊ ဟိုစုံတွဲ သံသယလျော့သွားပြီး ပြန်လိုးကြခါမှ ပိတ်ထားသည့် အောင်အောင်ဦး၏ ပါးစပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည် ၊ မျိုးမင်းထက်က လေသံတိုးတိုးဖြင့်..
" အောင်အောင်ဦး...ဘာလို့အော်တာလဲကွ...ဟိုအတွဲက ငါတို့ကိုတွေ့သွားတော့မလို့" ဟု ဆူငေါက်လေသည်။
"ငါ့ဖင်ကို ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်လို့ကွ...နာတယ်ဟ...ခါကျဥ်ကောင်ကြီးကိုက်တာ"
"ရှူး......နှစ်ယောက်လုံးတော်ကြတော့ ၊ ဟိုမှာ ထိပ်ဆုံးကိုရောက်ခါနီးနေကြပြီ....ကြည့်..ကြည့်"
ခရီးအဆုံးကို ရောက်ခါနီးတော့ စုံတွဲထဲမှ အပေါ်တက်ပြီး မြင်းစီးဆောင့်နေသည့် ကောင်မလေး၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာလေသည် ၊ သူ့ချစ်သူ အကိုကြီးကလည်း မျက်စိအရှေ့တွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေ့သည့် နို့နှစ်လုံးကိုကိုင်ညှစ်ပြီး တစ်ဖက်ပြီးတစ်ဖက် စုပ်ပေးနေ လေသည် ........
"အား...အား...အား....မောင်ရေ...ကောင်းတယ်...အား...အား...အား...ဟင့်"
"ဖတ်...ဖတ်...ဖတ်...ပလစ်..ပလစ်...ပလစ်...ဗြစ်..ဗြစ်...ဗြစ်"
"အွန်း...အွန်း...အွန်း....အွန်း....ဟင့်...အင့်...ဟင့်...အား...အားးးး....အားးးးးးးး"
ချောင်းကြည့်ခံနေရသည့် စုံတွဲက သူတို့၏ အချစ်ခရီးစဥ်ပြီးသွားတော့ အဝတ်တွေပြန်ဝတ် ဖုန်တွေခါပြီး အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားလေသည် ၊ ခြုံထဲက အတွဲချောင်းနေသည့် သုံးယောက်ကတော့ ဘောအောင့်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည် ၊ မျိုးမင်းထက်က သူ့လက်ပတ်နာရီကိုကြည့်ရင်း......
"ငါးနာရီထိုးနေပြီကွ....ပြန်ကြရအောင် နောက်တစ်ပတ်မှ ပြန်လာချောင်းကြတာပေါ့....... အဲ့အခါကြ ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့ဦးမလား အောင်အောင်ဦး"
"အေး...လိုက်ခဲ့မှာပေါ့ကွ...ဒီလိုကြည့်ရတာမိုက်တယ်ဟ ၊ ငါတို့အိမ်မှာ နိုင်ငံခြားကား အခွေထည့်ကြည့်ရင် နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းတဲ့အခန်းရောက်ရင်ကို ငါ့အဒေါ်တွေက ရီမုဒ်နဲ့ ရစ်ပြီး ကျော်ကြည့်ကြတာကွ
"ဟား...ဟား...ကောင်လေး အရသာတွေ့သွားပြီပေါ့ "
"ငါထိုင်ရတာ ကြာသွားလို့လား မသိဖူး...ခြေထောက်တွေကျဥ်နေပြီ ရှူးလည်းပေါက်ချင် နေပြီ"
"ဟိုနားလေးမှာပဲ ပေါက်ခဲ့ကြရအောင် အိမ်သာက တစ်ယောက်ကို တစ်ရာပေးရတယ်"
"ဟုတ်လား...စျေးကြီးတာ တောအစပ်ထွက်ပြီး ကန်တော့...ကန်တော့ပြောပြီး ပန်းလို့ရတာပဲ"
"အေး...သွားကြရအောင်"
"စွတ်စ်....အင်းးး............"
"သေးပေါက်ပြီးခါနီး ငါ့တကိုယ်လုံးတုန်တုန်သွားတာပဲ....ဖင်လေတိုက်လို့လား မသိဖူး"
"မဟုတ်ဖူး......အောင်အောင်ဦး...... မင်းဖင်ကို နတ်လိုးသွားတာ....ခွိခွိ"
"ငိုးမ...ပေါက်တက်ကရ...အဲ ကန်တော့ကန်တော့"
မျိုးမင်းထက်၏ ကျီစယ်မှုကြောင့် အောင်အောင်ဦးပါးစပ်က ရုတ်တရပ်ဆဲမိသွားပြီး တောစပ်နားရောက်နေကြောင်း ပြန်အသိဝင်ကာ ကန်တော့ကန်တော့ဟု ပြန်တောင်းပန်လိုက် လေသည် ၊ ပြီးနောက် သုံးယောက်သား စက်ဘီးအပ်ထားသည့် နေရာသို့ လမ်းလျောက် ပြန်လာကြရင်း အောင်အောင်ဦးက သူသိချင်သည့် ကွန်ဒုံးအကြောင်းကို မေးမြန်းစူးစမ်းခြင်း ပြုလေသည်။
သူနာပြုဆရာမ၏ သားဖြစ်ပြီး ကျန်းမာရေး ပညာပေးစာဆောင် အမျိုးမျိုးကို ဖတ်ထားဖူးသည့် သန့်ဇင်ကိုက ကွန်ဒုံးဆိုသည်မှာ လိင်ဆက်ဆံလျင် အကာအကွယ်အနေဖြင့် သုံးသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ၊ လိင်ဆက်ဆံရင်း ယောကျာ်းလေး၏ သုတ်ရည်နှင့် မိန်းမ၏ မမျိုးဥတို့ တွေ့ဆုံလျင် ကိုယ်ဝန်ရနိုင်ကြောင်း....
စုံတွဲများသည် အချိန်မတန်ခင် ကိုယ်ဝန်မရအောင် အကာကွယ်အနေဖြင့် သုံးကြကြောင်း ၊ ဆယ်တန်းရောက်လို့ Bio တွဲယူလျင် အသေးစိတ်သင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ၊ ကွန်ဒုံးဆိုသည်မှာ မိုးရာသီတွင် မိုးမစိုစေရန် သုံးသည့် မိုးကာသဘောမျိုးဖြစ်ကြောင်း သူ့သူငယ်ချင်း အူတူတူအား စိတ်ရှည်စွာ ရှင်းပြပေးလေသည်။
သန့်ဇင်ကို ရှင်းပြသမျှကို အောင်အောင်ဦးက ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်ဖြင့် နားထောင်ရင်း လိုက်ပါလာလေသည် ၊ ရှင်းပြပြီးတော့ အောင်အောင်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လေတော့သည်။
"အဲ့တာဆို ငါ့အဖေနဲ့အမေကလည်း လိင်ဆက်ဆံပြီးမှ ငါ့ကိုမွေးလာတာပေါ့ ၊ ငါကအစတုံးက ဒီအတိုင်း ယောကျာ်းနဲ့မိန်းမနှစ်ယောက် အတူအိပ်ရုံနဲ့ ကိုယ်ဝန်ရတယ်မှတ်နေတာ......"
"အဲ့လိုပေါ့ကွာ....မင်းမိဘမှမဟုတ်ပါဖူး အကုန်လုံးအဲ့လိုချည်းပါပဲ"
"ဟုတ်ပါ့မလား သန့်ဇင်ရ....ငါညတိုင်း အဖေတို့အမေတို့နဲ့အတူတူ အိပ်နေတာပဲဟာ ၊ သူတို့ တစ်ခါမှ ဟိုလိုလုပ်တာ မတွေ့ဖူးပါဖူး"
"မင်း ၉တန်းပဲတက်ရတော့မယ် ၊ အမေတို့နဲ့အတူအိပ်တုံးလား"
"အင်း....တစ်ယောက်ထည်းအိပ်ရမှာကြောက်စရာကြီး ၊ မင်းတို့က တစ်ယောက်ထည်း အိပ်ကြတာလား"
"အေးပေါ့ကွ....သုံးတန်းလောက်ကတည်းက အိပ်နေပြီ "
"မျိုးမင်းထက်ရော..."
"ငါက တစ်တန်းလောက်ကတည်းက ငါ့အခန်းထဲငါရောက်နေပြီထင်တာပဲ"
"အောင်အောင်ဦး....အဲ့တာကြောင့် မင်းဖားသားကြီးကမင်းကို အမြဲပြဿနာရှာနေတာနေမှာ ၊ အသက်လည်းကြီးလာပြီ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်အိပ်ပါကွာ"
"အေးပေါ့....အိပ်ရမှာပေါ့ ၊ အဖေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမှမပြောတာ"
"အဲ့လိုတော့ သားအဖချင်း ဘယ်ပြောပါ့မလဲကွ...မင်းလည်း လျောက်ပြီးသွားပြောမနေနဲ့ ဦးနော်...ခေါင်းအခေါက်ခံနေရအုံးမယ်"
"အဲ့လောက်တော့ ငါလည်းသိပါတယ်ကွ"
"သိရင်ပြီးတာပဲ....သားကြီး"
"မနက်ဖြန်ရောလာကြအုံးမလား...ငါတော့အားတယ် သန့်ဇင်မင်းရောအားလား"
"မအားဖူးဟေ့...အဝတ်တွေလည်းလျော်ရမှာ ၊ စာလည်း လုပ်ပြရအုန်းမှာ...မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ပါတ်လုံး အဖိုးကပွစိပွစိပြောနေမှာ"
"အောင်အောင်ဦး....မင်းရော"
"ငါလည်းမအားဖူး...ငါ့အဒေါ်တွေက ဘုန်းကြီးကျောင်းဆွမ်းကပ်ကြမလို့ ငါကူလုပ်ပေးရ အုံးမှာ"
"အဲ့တာဆိုလည်း နောက်တစ်ပါတ်ပေါ့ကွာ...."
"အေး...ပြန်ကြရအောင်"
"အင်း"
မျိုးမင်းထက်က သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘီးလေးကိုနင်းပြီး တစ်ယောက်ထည်းစီးသည် ၊ သန့်ဇင်နှင့် အောင်အောင်ဦးကတော့ စက်ဘီးတစ်စီးကို တစ်ယောက်တစ်လှည့်နင်းကာ အိမ်ပြန်ခဲ့ကြ လေသည် ၊ သန့်ဇင်က အောင်အောင်ဦးကို အိမ်အထိပြန်လိုက်ပို့ပေးပြီးမှ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ လေသည်။
ဒီတစ်ခေါက်တော့ အိမ်ပြန်ရောက်တာ နောက်မကြသဖြင့် အဖိုးကဘာမှမပြော၊သန့်ဇင်လည်း ရုပ်တည်ကြီးနှင့် သောက်ရေအိုးဖြည့်ခြင်း ၊ ရေဆွဲခြင်း..........ကြမ်းတိုက်ခြင်း စသည့် အိမ်အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ပြီးမှ ရေပြန်ချိုးကာ ညနေစာစားလေသည်။
သန့်ဇင်ကိုတစ်ယောက် အပြစ်မလုပ်ထားသည့် ထူးဆန်းသည့် နေ့ဖြစ်သဖြင့် ညနေစာထမင်းဝိုင်းက အခါတိုင်းလိုမဟုတ်ပဲ တိတ်ဆိတ်နေလေသည် ၊ ထမင်းစားပြီးတော့ မိသားစုနှင့်အတူ ဇာတ်ကားကြည့်ပြီး မအိပ်ခင် ကျူရှင်ကပေးလိုက်သည့် အိမ်စာကို လုပ်ရသေးသည် ၊ ညဆယ်နာရီရောက်မှ ဘုရားရှစ်ခိုးပြီး အိပ်ယာထဲဝင်လေသည်.....
အိပ်ယာပေါ်တွင်မျက်စိမှိတ်ရင်း ညနေက ချောင်းကြည့်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်မြင်ယောင် လာပြီး....လီးတောင်လာသဖြင့် ဘောင်းဘီချွတ်ကာ စောင်ခြုံထဲတွင် တစ်ချီထုလိုက်ပြီးမှ အိပ်ပျော်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားတော့လေသည်။
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အပိုင်း (၂) ဆက်ရန် >>>>>
